บทที่ 290: การปรากฏของธาตุที่หก II เกรย์ยืนอยู่ในห้วงมิติแห่งความโกลาหลและมองดูความมืดมิดที่กำลังก่อตัวขึ้นที่นั่น เขายังคงไม่เข้าใจว่าสถานที่แห่งนี้ทำงานอย่างไรอย่างถ่องแท้ นอกจากเวลาที่เขาเข้ามาเพื่อทำความเข้าใจธาตุต่าง ๆ หรือตรวจสอบระดับพลังธาตุของเขาแล้ว เขาก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันอีกเลย การปรากฏขึ้นของธาตุความมืดทำให้เขาพอจะเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้าง แต่มันก็ไม่ได้มากมายอะไรนัก เมื่อเทียบกับธาตุความมืดแล้ว เขาได้สัมผัสกับธาตุพื้นที่มากกว่า แต่เขากลับไม่เคยเห็นอะไรที่เกี่ยวกับมันในห้วงมิติแห่งความโกลาหลเลยแม้แต่น้อย "เฮ้อ... เอาวะ เป็นไงเป็นกัน" เกรย์ถอนหายใจก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปในความมืด เมื่อเขาเหยียบเข้าไปในความมืด เขาสามารถสัมผัสได้ถึงพลังทำลายล้างอันบ้าคลั่งที่ต้องการจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้า นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรเลย เขามองไปรอบ ๆ แต่กลับไม่เห็นแสงสว่างแม้แต่น้อย แหล่งกำเนิดแสงเดียวคือทางที่เขาใช้เดินเข้ามาในความมืดนี้ เขาเดินลึกเข้าไปในความมืดประมาณหนึ่งร้อยเมตร แต่ทันทีที่เขาก้าวเท้าผ่านเส้นหนึ่งร้อยเมตรไป เขาก็รู้สึกถึงอันตรายในทันทีและรีบถอยออกมาอย่างรวดเร็ว ‘พลังงานตรงนั้นมากกว่าตรงนี้อย่างน้อยห้าเท่า ฉันก้าวต่อไปไม่ได้แล้ว ไม่อย่างนั้นอาจจะได้รับบาดเจ็บ สงสัยนี่คงเป็นขีดจำกัดแรกของธาตุนี้สินะ?’ เขาครุ่นคิด ธาตุแต่ละธาตุในห้วงมิติแห่งความโกลาหลจะมีพื้นที่แยกจากกันเสมอ ซึ่งมักจะมีขีดจำกัดในตอนที่เขาเข้าไปครั้งแรก หลังจากระดับพลังธาตุนั้นเพิ่มขึ้น ระยะทางที่เขาสามารถเข้าไปได้โดยไม่เป็นอันตรายต่อตัวเองก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย ระยะทางในแต่ละธาตุนั้นแตกต่างกัน เช่น ธาตุลม ก่อนที่เขาจะเข้าใจมัน เขาเดินเข้าไปได้ลึกถึงสามร้อยเมตร แต่สำหรับธาตุไฟ มันทำได้เพียงสองร้อยเมตรเท่านั้น และธาตุความมืดก็นับว่าสั้นที่สุดเท่าที่เคยเจอมา เมื่อคิดได้ดังนั้น เกรย์ก็นั่งขัดสมาธิลงในความมืดและหลับตาลง ไม่มีวิธีไหนที่จะทำความเข้าใจบางสิ่งได้ดีไปกว่าการสัมผัสมันด้วยตัวเอง พลังงานแห่งการทำลายล้างและการกัดกร่อนของธาตุความมืดเริ่มรุกรานร่างกายจิตวิญญาณของเขา ทำให้เขาเข้าใจมันได้ดีขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เข้ามาในพื้นที่แห่งความมืดในห้วงมิติแห่งความโกลาหล และมันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด เขาเคยสัมผัสความรู้สึกของธาตุไฟ ธาตุน้ำ ธาตุสายฟ้า ธาตุลม และธาตุดินมาแล้ว แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสธาตุความมืดบนร่างกาย... เอาล่ะ ร่างกายจิตวิญญาณของเขานั่นแหละ ยี่สิบนาทีผ่านไป ‘บ้าจริง! เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?’ เกรย์ลืมตาขึ้นก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วพุ่งตรงไปยังแหล่งกำเนิดแสงเดียวในพื้นที่แห่งความมืด ร่างกายจิตวิญญาณบางส่วนของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำอย่างช้า ๆ เขาจัดการออกมาจากพื้นที่แห่งความมืดได้ภายในเวลาไม่กี่วินาที แต่แขนซ้ายของเขากลับกลายเป็นสีดำเกือบทั้งหมด และถึงแม้ว่าปัจจุบันเขาจะอยู่ในสถานะจิตวิญญาณ แต่มันก็เจ็บปวดมาก ความมืดที่เคยเคลื่อนตัวสูงขึ้นหยุดชะงักลง เกรย์จ้องมองแขนซ้ายของตัวเองด้วยความหวาดหวั่น นี่เป็นครั้งที่สองเท่านั้นที่เขาได้รับบาดเจ็บในห้วงมิติแห่งความโกลาหล ครั้งแรกที่เขาบาดเจ็บคือตอนที่เขาเข้าไปในพื้นที่แห่งสายฟ้าเป็นครั้งแรก และนั่นเป็นเพราะเขายังไม่เข้าใจกฎของสถานที่นั้นในตอนนั้น แม้เขาจะรู้ว่าเวลาที่เขาสามารถอยู่ในพื้นที่แห่งความมืดได้นั้นสั้นเนื่องจากระยะทางที่เดินทางได้มีจำกัด แต่เขาก็คาดหวังว่าอย่างน้อยมันน่าจะถึงหนึ่งชั่วโมง ไม่ใช่แค่ยี่สิบนาที สีของแขนเขาค่อย ๆ เริ่มกลับคืนสู่สีปกติหลังจากผ่านความเจ็บปวดไปได้สามสิบนาที ‘ให้ตายเถอะ! ฉันเกลียดธาตุนี้จริง ๆ!’ เกรย์บ่นพึมพำ แต่ทันทีที่ความเจ็บปวดหยุดลง เขาก็วิ่งกลับเข้าไปในพื้นที่แห่งความมืดอีกครั้ง เขาห้ามตัวเองไม่ได้ แล้วเขาจะล้มเลิกธาตุความมืดเพียงเพราะความเจ็บปวดแค่ไม่กี่นาทีได้อย่างไร? ครั้งนี้เขาจับเวลาอย่างระมัดระวัง เขาอยู่ในพื้นที่แห่งความมืดเพียงสิบห้านาทีเท่านั้น หลังจากผ่านไปสิบห้านาทีเขาก็จะออกไป เขาก็ทำแบบเดิมซ้ำอีกสามรอบก่อนจะสังเกตเห็นว่าเขาไม่สามารถเข้าไปได้อีกแล้ว ‘เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน’ เมื่อเขาออกมาจากห้วงมิติแห่งความโกลาหล ก็ดึกมากแล้ว แต่โวイドไม่ได้อยู่ในกระท่อม เขาสัมผัสไม่ได้ว่าโวイドอยู่ในหุบเขาเช่นกัน แต่เขารู้ว่ามันอยู่ไม่ไกลนัก ‘นายอยู่ไหน?’ เขาถามโวイドผ่านกระแสจิต ‘กำลังกลับไป’ โวイドตอบ เกรย์นั่งลงใกล้ลำธารและหย่อนขาลงในน้ำ เพลิดเพลินกับความเย็นฉ่ำของมัน ปัง! สัตว์อสูรคล้ายสุนัขที่มีเขากวางถูกโยนลงบนพื้นก่อนที่โวイドจะปรากฏตัวขึ้นเหนือซากของมัน ‘ฉันเอาอาหารเย็นมาให้แล้ว’ ‘เครื่องปรุงฉันหมดแล้วนะ’ เกรย์ตอบพร้อมกับยักไหล่ ‘ฉันรู้ นั่นแหละเหตุผลที่ฉันเอามาให้ด้วยไง’ โวイドกล่าวพร้อมกับเนรมิตภาชนะใบเล็ก ๆ หลายใบปรากฏขึ้นใกล้ ๆ เกรย์ เกรย์หยิบภาชนะใบหนึ่งขึ้นมา เปิดฝาแล้วดม ‘นี่มันไม่ใช่ของที่ใช้ทำอาหารนะ นี่มันเครื่องสำอางที่พวกผู้หญิงใช้กันนี่’ เกรย์ระเบิดหัวเราะออกมาเมื่อตระหนักว่าสิ่งที่โวイドนำกลับมาโดยคิดว่าเป็นเครื่องปรุงอาหารคืออะไร แม้ว่าในบรรดาของห้าอย่างที่มันนำมาจะมีของที่ใช้ปรุงอาหารได้อยู่สองอย่าง แต่มันก็ไม่สามารถนำมาใช้กับเนื้อตัวนี้ได้ เขาตัดสินใจย่างเนื้อโดยไม่ใส่เครื่องปรุงใด ๆ ไม่ใช่ว่ามันจะไม่อร่อยถ้าไม่มีเครื่องปรุงเสียหน่อย วันต่อมา เกรย์ได้อธิบายรายละเอียดของเครื่องปรุงที่เขาต้องการให้โวイドฟังอย่างถี่ถ้วนก่อนจะเข้าไปในห้วงมิติแห่งความโกลาหล สามสัปดาห์ผ่านไปในลักษณะนี้ เกรย์ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในพื้นที่แห่งความมืด ในขณะที่โวイドมีอิสระที่จะออกไปข้างนอกได้มากเท่าที่ต้องการ ตอนนี้เกรย์สามารถอยู่ในพื้นที่แห่งความมืดได้เกือบหนึ่งชั่วโมงโดยไม่ถูกธาตุความมืดเล่นงานจนบาดเจ็บ ‘อีกนิดเดียวเท่านั้น แล้วฉันก็จะออกจากที่นี่ได้สักที’ เกรย์คิด ข่าวดีเพียงอย่างเดียวที่เขาได้รับจนถึงตอนนี้คือ เขาสามารถออกจากป่าได้อย่างอิสระแล้วเนื่องจากพวกผู้สอนไม่ได้ออกตามหาเขาในป่าอีกต่อไป ในช่วงสัปดาห์ถัดมา เขาจะมุ่งหน้าเข้าเมืองเป็นครั้งคราว โดยสวมชุดพรางตัวและคลุมด้วยผ้าคลุมผืนใหญ่แน่นอน หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ขณะนี้เกรย์กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ในพื้นที่แห่งความมืด เขาดูเหมือนรูปปั้นที่ถูกปกคลุมไปด้วยรังไหมสีดำสนิท เปรี๊ยะ! รอยร้าวปรากฏขึ้นบนรังไหม หลังจากรอยร้าวแรก เส้นรอยแตกอื่น ๆ ก็เริ่มขยายไปทั่วรังไหม ตู้ม! รังไหมระเบิดออก กระจายไปทุกทิศทุกทาง และเกรย์ที่นั่งอยู่ก็ลืมตาขึ้น แต่ดวงตาของเขากลับเป็นสีดำสนิท