บทที่ 309: เมืองฟรอสต์ซิตี้ เปรี๊ยะ! อาคมที่ดูเหมือนโล่เริ่มร้าวจากการสัมผัสของเกรย์ ก่อนที่ในที่สุด... ปัง! มันก็ระเบิดออกภายในเวลาไม่กี่วินาที “เขาทำลายมันได้ง่ายๆ แบบนั้นเลยเหรอ?” โจแฮนน์ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอาคมที่คาร์ลอสใช้เวลาสร้างตลอดการโจมตีครั้งล่าสุดของเกรย์จะถูกทำลายลงด้วยการสัมผัสเพียงครั้งเดียว “คา...” เธอหันกลับไปหมายจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับเห็นใบมีดเล่มหนึ่งแทงทะลุศีรษะของคาร์ลอส ดวงตาของเขายังคงเบิกโพลง เขาตายแล้ว เกรย์ดึงดาบออกจากศีรษะของคาร์ลอส ร่างของเขาจึงทรุดลงไปกองกับพื้น “คา... คาร์ลอส!” โจแฮนน์กรีดร้องออกมา รูม่านตาของเธอขยายกว้าง ภายในชั่วพริบตา เกรย์ที่เคยยืนอยู่ห่างออกไปสามเมตรก็เคลื่อนที่มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหลังพวกเขา “ต้องขอบอกเลยนะ ถึงเขาจะฉลาดที่คิดแผนตั้งรับพวกเธอขึ้นมาได้ แต่การแอบสร้างอาคมต่อหน้าฉันนับเป็นสิ่งที่โง่เขลาที่สุดในชีวิตของเขาเลยล่ะ” เกรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ ตอนที่เขาสู้กับพวกเขาในตอนแรก เขารู้สึกแปลกใจที่คาร์ลอสมักจะโจมตีไปยังจุดเฉพาะเจาะจงสิบสองจุดเสมอ เขาจะรอจังหวะที่เกรย์อยู่ในตำแหน่งที่กำหนดก่อนจะลงมือ หลังจากเฝ้าสังเกตอยู่สองสามครั้ง เขาก็เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังพยายามสร้างอาคม—อาคมสังหาร หากอาคมนั่นกักขังเขาไว้ได้ เขาจะไม่สามารถเคลื่อนไหวในพื้นที่แคบๆ ได้ อีกทั้งยังไม่สามารถโจมตีกลับได้ ในขณะที่การโจมตีจากภายนอกจะสามารถพุ่งเข้ามาหาเขาได้ง่ายขึ้น และยังได้รับการเสริมพลังจากอาคมหลังจากที่การโจมตีเหล่านั้นผ่านเข้ามาอีกด้วย หลังจากล่วงรู้ถึงกลไกของอาคม เขาก็รีบคิดหาวิธีทำลายมันให้เร็วที่สุด แม้ตัวเขาเองจะไม่เคยสร้างอาคมนี้มาก่อน แต่ด้วยความเชี่ยวชาญด้านอาคม เขาจึงสามารถหาจุดอ่อนของมันได้อย่างรวดเร็วในขณะที่คาร์ลอสยังคงสร้างมันไม่เสร็จ สิ่งที่เขาทำตอนที่แตะลงไปนั้นคือการใช้ธาตุความมืดกัดกร่อนจุดอ่อนดังกล่าวจนมันแตกสลายอย่างง่ายดาย เหตุผลที่เขายอมปล่อยให้คาร์ลอสสร้างอาคมจนเสร็จ ก็เพื่อให้เขาได้โอกาสเข้าไปใกล้ตัวพวกมัน เพราะคาร์ลอสคงจะมั่นใจในอาคมของตัวเองมากว่าสามารถกักขังเขาไว้ได้ โจแฮนน์มองดูร่างของคาร์ลอสก่อนจะหันไปหาเออร์วิน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและความแค้น “พวกเราก็แค่ทำตามคำสั่ง...” เธอพึมพำออกมาเบาๆ เกรย์ได้ยินสิ่งที่เธอพูดจึงส่ายหัว “และสิ่งที่ฉันทำก็คือพยายามเอาตัวรอด คิดเหรอว่าคนที่ต้องการตัวฉันจะปล่อยให้ฉันมีชีวิตอยู่ ในเมื่อพวกเขาพยายามตามหาฉันอย่างเอาเป็นเอาตายขนาดนี้?” “ตอนนี้บอกฉันมา ทำไมพวกเขาถึงตามล่าตัวฉัน?” เขาถามขณะเดินเข้าหาโจแฮนน์ที่หยุดเคลื่อนไหวไปโดยสิ้นเชิง “ฉัน... ฉันไม่รู้ รีบจัดการให้จบเถอะ ฉันไม่อยากทนทรมาน” โจแฮนน์กล่าวพร้อมกับหลับตาลงโดยมีหยาดน้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรู้ดีว่าไม่ว่าจะอย่างไรเกรย์ก็ต้องฆ่าเธอ ดังนั้นสิ่งที่ทำได้ก็เพียงแค่ขอร้องให้เขาลงมืออย่างรวดเร็ว เธอพยายามจะฆ่าตัวตายแล้ว แต่เธอก็ทำใจไม่ได้ เธอไม่อยากตาย เกรย์พยักหน้าก่อนจะยกมือขึ้น หลังจากเขาปล่อยมือลง โจแฮนน์ก็ล้มลงตามไป บนหน้าผากของเธอมีรูเล็กๆ ปรากฏอยู่และมีเลือดไหลซึมออกมา เกรย์จัดการสังหารเออร์วินด้วยเช่นกัน เขาไม่อาจยอมเสี่ยงปล่อยพวกเขาไปได้ หากพวกเขาชนะในการต่อสู้นี้ คนที่ต้องตายก็คือเขา แต่ในเมื่อเขาเป็นฝ่ายชนะ เขาก็จะใช้ชีวิตต่อไป “นี่มันเป็นโลกที่โหดร้ายจริงๆ” เขาพึมพำขณะเดินเข้าไปหาเรย์โนลด์และวอยด์ที่กำลังรอเขาอยู่ “เฮ้ เพื่อนเอ๋ย ฉันเห็นนะว่านายแข็งแกร่งขึ้นมาก” เรย์โนลด์พูดก่อนจะเข้ามากอดเกรย์ เกรย์ที่กำลังจมอยู่ในความคิดกลับมาตั้งสติได้เมื่อรู้สึกถึงอ้อมกอดของเรย์โนลด์ ทั้งคู่เข้าไปในถ้ำที่เรย์โนลด์เคยนั่งพักอยู่ก่อนที่กลุ่มคนพวกนั้นจะมาถึง เรย์โนลด์เล่าให้ฟังว่าพวกเขามาถึงเมืองของเขาได้อย่างไร และทำไมเขาถึงถูกคนพวกนั้นไล่ล่าตลอดทั้งวันที่ผ่านมา “นายวางแผนจะทำอะไรต่อไป?” เกรย์ถามเรย์โนลด์หลังจากเล่าเรื่องที่นายกเทศมนตรีคนใหม่พยายามตามล่าตัวเขาให้ฟัง “ฉันยังมีธุระต้องจัดการที่นี่อีกนิดหน่อย แล้วนายล่ะ จะไปไหน?” เรย์โนลด์ตอบกลับและถามบ้าง “ฉันจะไปสมทบกับอลิซ แล้วค่อยไปหาเคลาส์” เกรย์ตอบก่อนจะหยิบแผ่นดิสก์ชิ้นหนึ่งออกมา “อ้อ! นี่ไง” เขาโยนมันให้เรย์โนลด์พร้อมกับอธิบายวิธีใช้งาน “ฉันยังทำเครื่องมือสื่อสารไม่เสร็จ แต่หวังว่าจะหาทางทำให้มันสำเร็จได้ในเร็วๆ นี้” “ไม่เป็นไร แค่นี้พวกเราก็ไม่มีปัญหาเรื่องการตามหาตัวกันแล้ว สิ่งที่จะสะดวกกว่านี้คือแหวนมิติ ถ้าเราได้มาสักวง การเดินทางคงจะวิเศษมาก” “ใช่ แต่ก็น่าเสียดายที่ฉันยังไม่บรรลุธาตุมิติ ดังนั้นพวกนายก็ต้องใช้วิธีเดินทางแบบปกติต่อไปนะ” ทั้งคู่พักค้างคืนที่ถ้ำก่อนจะจากไปและมุ่งหน้ากลับไปยังที่ที่จากมา เกรย์ติดตามเรย์โนลด์ไปยังเมืองที่อยู่ก่อนถึงหุบเขา หลังจากกล่าวลาและบอกให้เขาดูแลตัวเอง เขาก็แยกตัวออกมา เรย์โนลด์รู้ว่าอลิซมาจากเมืองไหน จึงชี้พิกัดบนแผนที่ให้เกรย์ หลังจากด่าทอเขาที่จำไม่ได้ว่าเพื่อนของตัวเองมาจากไหน เกรย์เกือบจะโดนหมัดเสยหน้าตอนที่บอกว่าเขาตามแสงมาที่นี่ และเขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมืองของเขานั้นอยู่ที่ไหน เกรย์เดินทางตามเส้นทางที่เรย์โนลด์ชี้ให้ในแผนที่ มุ่งหน้าไปยังที่ที่อลิซอยู่ เขาไม่ลืมที่จะคอยตรวจสอบแผ่นดิสก์อยู่เสมอเพื่อให้แน่ใจว่าตนกำลังมุ่งหน้าไปในทิศทางที่ถูกต้องจริงๆ สิบสองวันต่อมา หลังจากผ่านเมืองและหมู่บ้านมาหลายแห่ง ในที่สุดเขาก็มาถึงเมืองที่เป็นบ้านเกิดของอลิซ เกรย์ยืนอยู่หน้าประตูเมืองขนาดใหญ่ บนนั้นมีคำว่า ‘ฟรอสต์ซิตี้’ สลักไว้อย่างชัดเจน เหล่าพ่อค้ากำลังคุมรถม้าเข้าไปในเมือง ในขณะที่ทหารซึ่งเฝ้าประตูเมืองกำลังนั่งพักผ่อนอยู่ด้านข้าง คอยจับตาดูทุกคนที่เดินเข้าออกเมือง “ได้เวลาไปพบอลิซแล้ว” เกรย์ก้าวเท้าเข้าไปในเมือง เดินผ่านประตูเมืองที่คึกคักเข้าสู่ถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน