Chapter 267: ตรวจสอบของที่ได้มา "ขอบคุณครับท่าน" เกรย์กล่าวขอบคุณด้วยความจริงใจ ในขณะที่อาจารย์ดันสตันกำลังจะจากไป เกรย์ก็ร้องเรียกเขาไว้อีกครั้ง เหตุผลที่เกรย์เรียกเขาในคราวนี้ก็เพื่อจะถามว่าเขาสามารถหาหนังสือเกี่ยวกับการตีเหล็กได้จากห้องสมุดหรือไม่ เกรย์รู้สึกตื่นเต้นมากหลังจากรู้ว่าในห้องสมุดมีหนังสือเกี่ยวกับการตีเหล็กและแม้แต่การเป็นปรมาจารย์นักตีเหล็ก ซึ่งก็นะ เขาคาดหวังไว้แต่แรกแล้วว่าสถาบันน่าจะมีหนังสือพวกนี้อยู่บ้าง "เธอจะไม่ไปเข้าเรียนวิชาอาร์เรย์หรือ? ถ้าเธออยากเป็นนักตีเหล็กที่เก่งกาจ เธอจะต้องเชี่ยวชาญเรื่องอาร์เรย์ด้วยนะ" อาจารย์ดันสตันถามในขณะที่เขากำลังจะเดินจากไป ตอนนี้เป็นเวลาช่วงกลางวันพอดี และวิชาอาร์เรย์ก็กำลังจะเริ่มสอน เขาคิดว่ามันจะเป็นประโยชน์กับเกรย์หากเขาไปเข้าเรียน "วันนี้คงไม่ครับอาจารย์ ผมขอโฟกัสกับเรื่องนี้ไปก่อน" เกรย์กล่าว เขาเก่งเรื่องอาร์เรย์อยู่แล้ว และช่วงเวลาที่เขาอยู่ในดินแดนทดสอบที่ต้องคอยทำลายอาร์เรย์ซับซ้อนเหล่านั้น ก็ช่วยเพิ่มความเชี่ยวชาญให้เขาขึ้นไปอีกขั้น เขาไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าอาจารย์ของเขาจะรู้อาร์เรย์ที่ซับซ้อนขนาดนั้นหรือไม่ ถ้าอาจารย์รู้ ท่านก็คงสอนเขาไปแล้ว หรืออย่างน้อยก็คงพูดถึงมันให้เขาฟังบ้าง อาจารย์ดันสตันปล่อยให้เกรย์อยู่คนเดียวหลังจากที่เขาปฏิเสธที่จะไปเรียนวิชาอาร์เรย์ เขาไม่ได้คิดว่าการตัดสินใจของเกรย์นั้นผิดแต่อย่างใด ท้ายที่สุดแล้ว บางคนก็เริ่มเรียนอาร์เรย์หลังจากที่เก่งเรื่องการตีเหล็กแล้ว หรือในทางกลับกัน เมื่อถูกปล่อยให้อยู่คนเดียว เกรย์ก็รีบลงมือจัดการกับสิ่งของตรงหน้า วัสดุบางชิ้นที่นำมาให้นั้นแตกต่างจากคราวก่อน ในชุดเล็กๆ นี้มีแผ่นทองสัมฤทธิ์สามชิ้น และชิ้นส่วนเกือกม้าเงินขนาดเล็กอีกหนึ่งชิ้น สิ่งของที่แตกต่างกันต้องการอุณหภูมิที่แตกต่างกันในการหลอม ซึ่งสิ่งนี้ช่วยเกรย์ได้มากในระหว่างที่เขาอยู่ที่นั่น จนเขาเกือบจะมีความคิดอยากลองนำอาวุธหนึ่งในหลายชิ้นที่เขามีมาทดสอบดู เขาหยิบอาวุธออกมาจากถ้ำของเอทอนธ์มาเยอะมากจนเขาเองยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับพวกมันดี เขายังไม่ได้ตรวจสอบพวกมันอย่างละเอียดเลยด้วยซ้ำ หลังจากพิจารณาอยู่นาน เขาก็ตัดสินใจว่าจะตรวจสอบพวกมันตอนกลับถึงบ้านในวันนี้ วิธีนั้นเขาจะรู้ว่าอะไรควรเก็บไว้และอะไรควรทิ้งไป หลังจากผ่านไปเกือบสองชั่วโมง วัสดุก็หมดลง เขาไม่มีทางเลือกอื่นจึงต้องเดินออกจากห้องไป 'ยังพอมีเวลาเหลือก่อนจะมืด ฉันจะไปที่ห้องสมุดเพื่อยืมหนังสือกลับบ้านสักหน่อย ฉันต้องไปเช็คดูเคลาส์ด้วย มันแปลกที่เขาไม่ได้มาหาฉันหลังจากออกจากห้องทำงานพ่อของเขาเมื่อวานนี้' เกรย์คิดขณะมุ่งหน้าไปยังห้องสมุด ตอนแรกเขาตั้งใจว่าจะนั่งอ่านหนังสือที่ห้องสมุด แต่เมื่อคิดถึงเวลาที่ใช้ไปกับการเรียนตีเหล็กแล้ว เขาก็รู้สึกว่านั่นไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก ยี่สิบนาทีต่อมา เขาก็มาถึงหน้าบ้านของเคลาส์ แต่เคลาส์ไม่อยู่ที่นั่น เกรย์ไม่คาดคิดมาก่อนจึงตัดสินใจลองไปดูว่าเขาอยู่ที่บ้านของเรย์โนลด์หรือไม่ ____ "เฮ้ เรย์ นายเห็นเคลาส์วันนี้บ้างไหม?" เกรย์เห็นเรย์โนลด์นั่งอยู่อย่างผ่อนคลายที่หน้าบ้านของเขา เขาจึงเอ่ยถามขณะเดินเข้าไปในเขตบ้าน "ไม่เลย ฉันกำลังวางแผนจะไปหาเขาอยู่พอดี" เรย์โนลด์ส่ายหัวก่อนจะนั่งตัวตรง "ไม่มีใครอยู่ในบ้านเขาเลย ฉันเลยแวะมาที่นี่" เกรย์อธิบาย "อืม แปลกนะ" เรย์โนลด์ลุกขึ้นยืน เขารู้สึกแปลกใจที่เคลาส์ไม่อยู่ในสถาบัน "เราอย่าไปใส่ใจเลย บางทีเขาอาจจะกำลังใช้เวลากับพ่อของเขาอยู่ก็ได้" เกรย์โบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเขายังหาแม่ไม่เจอ เขาก็คงไปใช้เวลากับแม่ของเขาที่นั่นแล้ว "เอาล่ะ อีกสักหนึ่งสัปดาห์ฉันว่าจะกลับบ้าน" เรย์โนลด์กล่าว มันเกือบหนึ่งปีแล้วที่เขาไม่ได้เจอน้องชายตัวน้อย หลังจากผ่านเหตุการณ์เฉียดตายในดินแดนทดสอบ เขาจึงอยากไปพบหน้าพวกเขาอีกครั้ง รวมถึงพ่อแม่ของเขาด้วย "นั่นเป็นข่าวดีเลย" เกรย์กล่าวพร้อมรอยยิ้ม เขารู้สึกเศร้าอยู่ในใจเพราะไม่สามารถพบแม่หรือพ่อของเขาได้ มันนานมากแล้ว แต่กลับไม่มีข่าวคราวจากแม่เลย ความคิดที่ว่าอาจเกิดเรื่องร้ายกับเธอนั้นทำให้เขารู้สึกหวาดกลัว เขาอยู่กับเรย์โนลด์อีกสักพักก่อนจะไปยังบ้านของอลิซเพื่อรับวอยด์ เจ้าตัวเล็กกำลังสนุกสุดเหวี่ยงอยู่ที่บ้านของอลิซและแทบจะปฏิเสธที่จะกลับ เมื่อเกรย์กลับถึงบ้าน เขาก็ไปที่สวนหลังบ้านและค่อยๆ นำสิ่งของที่ได้จากถ้ำของเอทอนธ์ออกมาตรวจสอบทีละชิ้น หลังบ้านของเขานั้นไม่มีอะไรเลยนอกจากรั้วของโรงเรียนที่กั้นแบ่งเขตกับป่าเอาไว้ เขาใช้อาคมสร้างกำแพงสูงสองด้านเพื่อป้องกันไม่ให้คนจากบ้านอีกสองหลังมองเข้ามาเห็นสวนหลังบ้านของเขา เมื่อลองพิจารณาสิ่งของเหล่านั้นดู เขาก็ต้องตะลึงเมื่อพบว่าพวกมันเป็นเพียงของแวววาวธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษ แต่ก็มีอย่างน้อยยี่สิบชิ้นที่เป็นของดี อาวุธธาตุชิ้นเดียวที่เตะตาเขาคือธนู มันเป็นอาวุธธาตุลมที่ช่วยเพิ่มความเร็วของลูกธนูให้อยู่ในระดับที่น่าสะพรึงกลัว อย่างไรก็ตาม นอกจากดาบคู่ที่เขาเคยใช้มาก่อน เขาก็ไม่เคยฝึกฝนกับอาวุธชนิดอื่นเลย 'อืม เก็บไว้ก่อนละกัน' เขาหยิบเสื้อกั๊กสีน้ำเงินที่ได้จากถ้ำของเอทอนธ์ออกมา มันเป็นอาวุธธาตุป้องกันเพียงชิ้นเดียวที่เขาพบ แต่เขาไม่รู้วิธีการทำงานของมัน เขาใช้ธาตุดินสร้างหุ่นจำลองรูปร่างคนขึ้นมา ก่อนจะสวมเสื้อกั๊กตัวนั้นลงไป เมื่อถอยหลังออกมาไม่กี่ก้าว เขาก็ปล่อยใบมีดลมพุ่งเข้าใส่หุ่นตัวนั้น ปัง! หุ่นกระเด็นปลิวไปและแตกละเอียดในทันที 'ให้ตายเถอะ หมดกัน ฉันนึกว่าอย่างน้อยมันจะช่วยลดแรงกระแทกจากการโจมตีได้บ้างเสียอีก' เกรย์ส่ายหัวขณะเดินเข้าไปหามัน วอยด์เฝ้ามองเกรย์ในขณะที่เขาเดินเข้าไปใกล้ซากหุ่นจำลอง มันแอบเหลือบมองของแวววาวที่เกรย์กองไว้ด้านข้าง หลังจากพบว่าของบางชิ้นไม่มีประโยชน์ เกรย์ก็แยกพวกมันไว้ต่างหากโดยหวังว่าจะนำไปใช้ในการเรียนวิชาตีเหล็กในวันถัดไป ท้ายที่สุดแล้วพวกมันก็เป็นวัสดุชั้นดี และส่วนใหญ่ยังเป็นเงินอีกด้วย เมื่อเห็นว่าเกรย์กำลังจดจ่ออยู่กับเสื้อกั๊ก วอยด์ก็หายตัวไปจากตำแหน่งที่เคยอยู่ และในเวลาเพียงไม่กี่วินาทีต่อมาที่มันปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง อาวุธสองชิ้นที่กองไว้อยู่ก็หายไป พวกมันเป็นของแวววาว แม้จะไม่แวววาวเท่ากับของชิ้นอื่นๆ ที่มันเคยขโมยมา แต่ก็นับว่าไม่เลวเลยทีเดียว