Chapter 288: หวุดหวิด “ทำไมอาจารย์ใหญ่คนใหม่ถึงตามหาผม?” เกรย์ถาม “ฉัน… ฉันไม่รู้” ผู้สอนลังเลก่อนจะตอบ “อืม ดูท่าทางคุณจะยังไม่พร้อมพูดสินะ วอยด์ จัดการเขาอีกรอบ” เกรย์กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ เขาไม่ได้มีจิตใจดีหรือว่างพอที่จะมานั่งเล่นเกมกับผู้สอนคนนี้ หากผู้สอนไม่มีแผนที่จะพูด เขาก็แค่ฆ่าทิ้งแล้วให้วอยด์ไปจับคนใหม่มาแทน วอยด์ดีใจเป็นที่สุดที่จะได้ลงมืออัดใครสักคน แต่น่าเสียดายที่ผู้สอนไม่มีแผนจะขัดขืนนานนัก เพราะเขาตัดสินใจยอมคายความลับที่รู้มาอย่างรวดเร็ว ‘เฮ้อ น่าเสียดายชะมัด’ วอยด์ส่ายหัวหลังจากเกรย์สั่งให้เขาปล่อยผู้สอนคนนั้นไป “คุณรู้อะไรบ้าง?” เกรย์ถามขณะขยับเข้าไปใกล้ผู้สอน “ขอ… ขอน้ำหน่อย…” ผู้สอนร้องขอทันทีที่เห็นว่าเกรย์เข้ามาใกล้ เกรย์มองไปที่ลำธารด้านหลังของเขา แต่เขาก็ยังคงเสกน้ำด้วยธาตุน้ำของเขาให้ผู้สอนดื่ม ถุย!! ผู้สอนพ่นน้ำออกมาทันทีที่มันเข้าปาก น้ำธรรมดากับน้ำที่สร้างโดยผู้ใช้อิลิเมนทัลนั้นมีความแตกต่างกัน น้ำที่สร้างขึ้นโดยผู้ใช้อิลิเมนทัลจะมีรสเปรี้ยวและรสโลหะเจือปน ซึ่งไม่ใช่รสชาติที่ดีนักสำหรับการดื่ม ถึงแม้ว่าในสถานการณ์ที่สิ้นหวังสุดๆ ผู้ใช้อิลิเมนทัลบางคนอาจจะดื่มมัน แต่ก็เกิดขึ้นน้อยมาก “พูดมา” เกรย์กล่าวโดยไม่สนใจปฏิกิริยาของผู้สอน เขาจัดประเภทผู้สอนส่วนใหญ่ให้เป็นศัตรูไปแล้ว และเมื่อเดาได้ว่าคนนี้เป็นหนึ่งในพวกที่เข้ามาใหม่ เขาก็แทบไม่มีความเห็นใจให้เลยสักนิด “แต่… แต่ว่า…” ผู้สอนอยากจะพูดถึงเสียงน้ำไหลที่เขาได้ยิน แต่เมื่อนึกถึงตอนที่วอยด์อัดเขาจนน่วม เขาก็หุบปากฉับ “ฉันไม่รู้อะไรเลย ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายคือ…” เขาหยุดพูดกลางคัน พลางคิดว่าทำไมคนที่เขาไม่รู้จักถึงมาลักพาตัวเขาไป ในตอนแรกเขาไม่รู้ว่ากำลังพูดอยู่กับใคร แต่เมื่อได้ยินคำว่า ‘อาจารย์ใหญ่คนใหม่’ เขาก็พอจะปะติดปะต่อได้ว่ากำลังพูดอยู่กับใคร “เป็นนายเองหรอกเหรอ!” ผู้สอนตะโกนออกมาด้วยความตกใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่าชายหนุ่มที่พวกเขากำลังตามล่าจะเป็นคนที่ลักพาตัวเขามา “ท่านผู้สอน ความอดทนของผมมีจำกัดนะครับ” เกรย์กล่าวช้าๆ “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉันเลยนะ ฉันแค่ทำตามคำสั่ง” ผู้สอนอ้อนวอน “งั้นคุณก็คงไม่มีประโยชน์แล้ว” เกรย์ลุกขึ้นจากที่นั่ง เตรียมจะปล่อยให้วอยด์จัดการฆ่าเขาซะ “เดี๋ยว…” ผู้สอนร้องเรียก “ที่ฉันรู้ก็คือ นายมีของบางอย่างที่จักรพรรดิต้องการ” “จักรพรรดิ? งั้นหมายความว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับอาจารย์ของผมเหรอ?” เกรย์นั่งลง ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจนักที่เขากลายเป็นเป้าหมายที่พวกนั้นตามหา สิ่งที่ทำให้เขาตกใจจริงๆ คือเขามีของบางอย่างที่จักรพรรดิต้องการ เขาจำไม่ได้ว่าเคยพบจักรพรรดิมาก่อน และอาจารย์ของเขาก็ไม่ได้ทิ้งอะไรสำคัญให้เขาที่คนอื่นจะอยากได้ นอกจากวิชาที่สอนมาเท่านั้น “ใช่ ใช่ จักรพรรดิ พระองค์สั่งให้จับตัวนายมา แบบเป็นๆ” ผู้สอนพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง “แล้วไงต่อ?” “ไม่มีแล้ว นั่นคือทั้งหมดที่ฉันรู้” “แน่ใจนะ?” “ใช่ ฉันสาบานด้วยชีวิต ฉันไม่รู้อะไรอีกแล้ว” “วอยด์” “เดี๋ยวๆ เขายังไม่อยากให้เราแพร่งพรายเรื่องนี้สู่สาธารณะด้วย และ… และเขาเพิ่งมาถามถึงนายหลังจากที่ดินแดนแห่งการทดสอบปิดตัวลง” “มีอะไรอยากบอกผมอีกไหม?” “ไม่ นั่นคือทั้งหมดที่ฉันรู้” เกรย์จ้องมองผู้สอนอยู่ครู่หนึ่ง เขาคงบอกไม่ได้ว่าเชื่อคำพูดของอีกฝ่ายร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เขาก็เริ่มกังวลเรื่องที่จักรพรรดิเข้ามาเกี่ยวข้อง ‘อืม จักรพรรดิงั้นเหรอ? ผู้สอนระดับกระจอกๆ จะรู้ได้ไงว่าจักรพรรดิเป็นคนต้องการตัวเรา?’ เขาถามตัวเอง มันดูไม่สมเหตุสมผลเลยที่คนซึ่งมีระดับพลังเพียงแค่ขั้นกำเนิดจะรู้เรื่องนี้ ‘วอยด์ ไปจับผู้สอนมาอีกคน’ เกรย์กล่าว เขาต้องการตรวจสอบอะไรบางอย่าง ‘ได้เลย!’ วอยด์ร้องออกมาอย่างร่าเริง ‘ขอแบบเป็นๆ นะ’ ‘ตัวเมื่อกี้มันไม่เป็นหรือไง?’ ‘ก็เกือบไป’ ‘ก็ได้’ วอยด์ออกไปอีกครั้ง และคราวนี้ใช้เวลาเพียงสามสิบนาทีก็กลับมาพร้อมกับผู้สอนอีกคน โชคดีที่คนนี้ยังมีสติสัมปชัญญะดี เกรย์ถามคำถามเดียวกันกับที่เขาถามคนก่อนหน้านี้ซึ่งตอนนี้สลบเหมือดอยู่บนเก้าอี้อีกตัว และเขาก็ได้รับคำตอบที่ต่างออกไป คนนี้ดูเหมือนจะรู้แค่ว่าอาจารย์ใหญ่คนใหม่ต้องการตัวเขาเท่านั้น ไม่รู้อะไรอย่างอื่นเลย เกรย์ปลุกผู้สอนที่สลบอยู่ให้ตื่นขึ้น และหลังจากเค้นถามอีกรอบ เขาก็พบว่าผู้สอนคนนี้แอบได้ยินพวกระดับสูงคุยกันในที่ประชุมครั้งหนึ่ง ตอนนี้ในหัวเขามีความเป็นไปได้สองทาง อย่างแรกคืออาจารย์ใหญ่ตามหาเขาเพราะอาจารย์ของเขา อย่างที่สองคืออาจารย์ใหญ่ตามหาเขาเพราะคำสั่งของจักรพรรดิ และพูดตามตรง เขาเชื่อความเป็นไปได้แรกมากกว่า เขาจะมีของอะไรติดตัวมาจากดินแดนแห่งการทดสอบที่จักรพรรดิต้องการกันนะ? ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ ‘น้ำทิพย์แก่นแท้ (Great Essence Liquid)’ เกรย์คิด นั่นเป็นสิ่งเดียวที่เขาพอจะนึกออกว่าอาจารย์ระดับจักรพรรดิจะตามหาเขา และจากการที่จักรพรรดิพยายามปิดบังเรื่องนี้จากสาธารณะ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ใช่คนเดียวที่รู้เรื่องนี้ ยังมีความเป็นไปได้ที่เขาอาจจะคิดมากไปเอง และบางทีจักรพรรดิอาจต้องการตัวเขาด้วยเหตุผลอื่นโดยสิ้นเชิง แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม เขาไม่ต้องการจะหาคำตอบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อดูจากวิธีการที่พวกนั้นตามล่าเขาราวกับอาชญากร รวมถึงสิ่งที่ผู้สอนคนนั้นบอก หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงครั้งก่อน การกลับไปที่นั่นไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในตารางชีวิตของเขาแน่นอน “วอยด์ จัดการพวกมันให้เรียบร้อย” เกรย์ลุกขึ้นและเดินไปทางเพิงพักของเขา หรือจะเรียกว่าเพิงก็คงได้ เพิงพักพังทลายจากการระเบิดหลายครั้ง และหลังจากพยายามใช้ธาตุดินซ่อมแซมเพิงมาหลายรอบ ในที่สุดเขาก็เลิกสนแล้วปล่อยให้นอนในเพิงไม้ที่ไร้หลังคาต่อไป มันก็ไม่ได้แย่อะไรนักหรอกถ้าชินแล้ว ก่อนที่จะเดินเข้าไป เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้สอนทั้งสอง แต่เสียงนั้นก็เงียบหายไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีทางที่เขาจะปล่อยให้ผู้สอนพวกนี้รอดไปได้ การทำเช่นนั้นเท่ากับการเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่เขาจะทำอย่างแน่นอน