บทที่ 2131: 439: คนแบบนั้นเทียบคุณไม่ได้! 1 ผู้แปล: 549690339 "ไม่ต้องร้องไห้ ไม่ต้องร้องไห้!" คุณนายเซ็นโอบกอดโจวเซียงและตบหลังเธอด้วยมือขวา "แม่มาแล้ว! ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น แม่จะไม่ทิ้งเธอไปไหนเด็ดขาด" เมื่อเห็นโจวเซียงเป็นเช่นนี้ หัวใจของคุณนายเซ็นก็ปวดร้าวอย่างแสนสาหัส ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอปฏิบัติต่อโจวเซียงเสมือนลูกสาวของตัวเองมาโดยตลอด หลังจากร้องไห้ไปสักพัก โจวเซียงก็ค่อยๆ สงบลงและเงยหน้ามองคุณนายเซ็น "แม่คะ เรื่องที่เส้าชิงพูดมาทั้งหมดเป็นความจริงหรือเปล่าคะ?" โจวเซียงรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังฝันอยู่ ในฝัน เจิ้นไห่เฟิงยังมีชีวิตอยู่ เขาลืมทุกสิ่งทุกอย่างและมีภรรยาใหม่ในอีกโลกหนึ่ง พวกเขามีความสุขเป็นคู่รักที่สมบูรณ์แบบภายใต้แสงจันทร์เต็มดวง นี่คือความฝันงั้นหรือ? มันต้องเป็นความฝันแน่ๆ โจวเซียงมองคุณนายเซ็นด้วยดวงตาที่เปี่ยมด้วยความคาดหวัง "มันไม่ใช่ความฝัน" คุณนายเซ็นกล่าวต่อ "เซียงเซียง ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริง" แม้ว่าเธอจะไม่อยากยอมรับ แต่มันคือความจริง หลังจากพูดเช่นนั้น คุณนายเซ็นกล่าวต่อ "ฉันไม่ได้อบรมลูกของฉันให้ดีพอ เซียงเซียง ฉันทำให้เธอผิดหวัง..." คุณนายเซ็นกำลังตำหนิตัวเองอย่างหนัก ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอคิดมาตลอดว่าเธอทำให้โจวเซียงผิดหวังมาตลอด ใครจะรู้ว่า แท้จริงแล้วเธอคือคนที่ทำให้โจวเซียงผิดหวังมากที่สุด โจวเซียงเพียงแค่มองคุณนายเซ็นโดยไม่มีปฏิกิริยาใดๆ มีเพียงสามคำที่ยังดังก้องอยู่ในหูของเธอ มันไม่ใช่ความฝัน ทำไมมันถึงไม่ใช่ความฝัน? ทำไม? เธอเคยคิดมาตลอดว่าความรักของพวกเขานั้นบริสุทธิ์และคู่ควรแก่การทะนุถนอม แต่ตอนนี้ เวลากำลังบอกความจริงกับเธอ อดีตสามีของเธอได้สร้างครอบครัวใหม่ไปอยู่ที่อื่นแล้ว เมื่อเห็นโจวเซียงเป็นเช่นนี้ คุณนายเซ็นก็รู้สึกละอายใจยิ่งขึ้น "เซียงเซียง ถ้าเธอทนไม่ไหวจริงๆ ตีฉันสักสองสามทีก็ได้ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะฉันไม่ได้ทำหน้าที่แม่ให้ดีพอ..." เธอจะเอาความเจ็บปวดนี้ไปลงกับเจิ้นไห่เฟิง หลังจากที่เธอได้เห็นลูกชายอกตัญญูคนนั้น เธอจะตีลูกชายอกตัญญูคนนั้นให้ตาย! "แม่คะ หนูไม่โทษแม่เรื่องนี้เลยจริงๆ ค่ะ" โจวเซียงมองคุณนายเซ็น "ได้โปรดอย่าโทษตัวเองเลยนะคะ..." คุณนายเซ็นก็เป็นเหยื่อเหมือนกับเธอ เธอรอเจิ้นไห่เฟิงมาทั้งชีวิต แล้วคุณนายเซ็นเล่า ไม่ได้รอคุณปู่ของตระกูลเซ็นมาทั้งชีวิตหรือไง? ไม่มีใครต้องโทษสำหรับเรื่องนี้ ถ้าจะต้องโทษ ก็มีแต่ต้องโทษชะตากรรมของเธอเท่านั้น! ชะตากรรมของเธอช่างไม่ดีเลย เมื่อเห็นโจวเซียงเป็นเช่นนี้ คุณนายเซ็นก็ยิ่งตำหนิตัวเองมากขึ้น ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เจิ้นไห่เฟิงคือคนที่ทำให้โจวเซียงผิดหวัง และเธอก็คือแม่ของเจิ้นไห่เฟิง "เซียงเซียง ไม่ต้องห่วงนะ แม่จะเรียกร้องความยุติธรรมให้เธออย่างแน่นอน!" คุณนายเซ็นกล่าวต่อ โจวเซียงจับมือของคุณนายเซ็นและกล่าวต่อ "ตอนนี้ฉันอยากจะถามเขาว่าเขาได้ลืมฉันไปจริงๆ หรือไม่" เธอไม่เชื่อว่าเจิ้นไห่เฟิงจะลืมเธอได้ เธอไม่เชื่อเช่นกันว่าเจิ้นไห่เฟิงมีครอบครัวอยู่ที่อื่น พวกเขามีความรู้สึกที่ลึกซึ้งต่อกันมากขนาดนั้น จะลืมกันไปง่ายๆ ได้อย่างไร? เมื่อเห็นเธอเป็นเช่นนี้ คุณนายเซ็นก็ถอนหายใจและไม่รู้ว่าจะปลอบโจวเซียงอย่างไรดี "แม่คะ" เซ็นอวี่อิงเดินเข้ามาจากนอกประตู เธอกล่าวต่อ "อันที่จริง ท่านพ่อก็มีปัญหาของท่านนะ จากที่เส้าชิงเล่ามา ท่านถูกควบคุมโดยคนเหล่านั้น ท่านไม่ได้ตั้งใจจะลืมแม่ ฉันเชื่อว่าถ้าท่านพ่อมีสติสัมปชัญญะ ท่านคงไม่ทำเรื่องแบบนี้" ในขณะนี้ เขาทำได้เพียงปลอบใจโจวเซียง เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของโจวเซียงก็เปลี่ยนไป ในขณะนี้เอง คนรับใช้ก็เดินเข้ามาพร้อมกับถ้วยโจรส cô CEN yuying รับโจรสมาจากคนรับใช้ "คุณแม่ คะ ทานโจรก่อนนะคะ" โจวเซียงส่ายหน้า "ฉันไม่หิวค่ะ" คนที่กำลังเศร้าโศกเสียใจอย่างสุดซึ้ง มักจะไม่รู้สึกหิว "แม่คะ ทานอะไรหน่อยนะคะ" เซ็นอวี่อิงตักโจรกหนึ่งช้อนยื่นไปที่ปากของโจวเซียง "แม่ไม่ได้ทานอะไรมาทั้งวันแล้วนะคะ ถ้ายังเป็นแบบนี้ ร่างกายจะทนไม่ไหวเอา" โจวเซียงยังคงส่ายหน้า เซ็นอวี่อิงกล่าวต่อ "แม่คะ เรายังไม่ได้พบท่านพ่อนะคะ ถ้าแม่ปล่อยให้ตัวเองอดตาย แล้วแม่จะไปเผชิญหน้ากับท่านพ่อได้อย่างไรคะ?" คุณนายเซ็นรับช้อนจากเซ็นอวี่อิงมาและป้อนอาหารกลับไปที่ปากของโจวเซียง "ลูกพูดถูกนะ ลูกสาวคนโต ผู้ชายทำมาจากเหล็กกล้า เธอจะอดอาหารไม่ได้เด็ดขาด ถ้าเธอไม่ทานอะไรเลย เธอจะไม่มีทางได้เจอไอ้ลูกอกตัญญูคนนั้น!" เมื่อได้ยินดังนั้น โจวเซียงก็รับช้อนมา คุณนายเซ็นยิ้มและกล่าวว่า "ใช่ๆๆ นี่ลูกรักของแม่ ทานอีกเยอะๆ เราจะไปเผชิญหน้ากับเขาด้วยกัน!" โจวเซียงรับถ้วยมาจากคุณนายเซ็น "แม่คะ หนูจะทานเองค่ะ" คุณนายเซ็นเป็นผู้ใหญ่กว่า เธอจะให้ผู้ใหญ่ป้อนเธอได้อย่างไร เมื่อเห็นว่าโจวเซียงยอมทานอาหารแล้ว ทั้งคุณนายเซ็นและเซ็นอวี่อิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก