บทที่ 830: ปัญหาที่มาเคาะถึงประตูบ้าน ด้วยความที่ศาลาจักรพรรดิดำเป็นสถานที่ซึ่งนิกายจักรพรรดิดำจัดเตรียมไว้รองรับบรรดาผู้เชี่ยวชาญและผู้นำจากกลุ่มอิทธิพลต่าง ๆ ที่มารวมตัวกัน ที่นี่จึงมีความหรูหราอย่างเหลือเชื่อ กลุ่มของอดัมอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงทึ่งและชื่นชมเมื่อก้าวผ่านประตูบานมหึมาเข้ามา แล้วเห็นโถงขนาดใหญ่โตราวกับสนามประลองแห่งนี้ นิกายจักรพรรดิดำนี่ช่างทุ่มทุนสร้างเสียจริง โถงของศาลาจักรพรรดิดำในเวลานี้เต็มไปด้วยความอึกทึกครึกโครม มีผู้คนมากมายนั่งจับกลุ่มกันกระจายไปทั่ว จุดที่แต่ละคนนั่งนั้นถือว่าสำคัญมาก เพราะจะมีเพียงคนรู้จักหรือคนจากกลุ่มเดียวกันเท่านั้นที่จะนั่งรวมกลุ่มกัน ส่วนบางคนที่นั่งโต๊ะเดี่ยวก็คือเหล่านักรบพเนจรที่ท่องไปทั่ว ‘แดนมุมมืด’ คนกลุ่มนี้มักมีระดับฝีมือที่ไม่ธรรมดาและมีนิสัยค่อนข้างแปลกแยก จึงเป็นเรื่องปกติที่จะเห็นพวกเขาวาดอาวุธเข้าใส่กันหากเกิดความไม่เห็นพ้อง ลักษณะเฉพาะของ ‘แดนมุมมืด’ คือความโกลาหล ซึ่งแม้แต่ในศาลาจักรพรรดิดำแห่งนี้ก็ไม่ได้ลดทอนความวุ่นวายลงเลย เนื่องจากที่นี่เป็นแหล่งรวมผู้เชี่ยวชาญและกลุ่มอิทธิพลส่วนใหญ่ใน ‘แดนมุมมืด’ เอาไว้ จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องมีศัตรูคู่อาฆาตมาพบเจอกัน ดังนั้นการที่ความขัดแย้งจะปะทุขึ้นเมื่อคนเหล่านี้มาเผชิญหน้ากันจึงเป็นเรื่องธรรมดา และวิธีแก้ปัญหาที่ได้ผลที่สุดก็คือการเปิดฉากสู้กันตรง ๆ ด้วยเหตุนี้ ผู้คนจึงมักจะได้ยินเสียงโลหะปะทะกันดังก้องไปทั่วโถงกว้างนี้เป็นระยะ แม้พวกเขาจะต่อสู้กัน แต่ก็ยังดูมีเหตุผลและรู้ว่านี่เป็นสถานที่ของใคร ดังนั้นจึงไม่มีใครสนใจเรื่องการทะเลาะวิวาทเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ถ้าหากเรื่องราวมันบานปลายจนถึงขั้นอาคารพังทลายหรือหนักกว่านั้น ผู้เชี่ยวชาญของนิกายจักรพรรดิดำที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดก็น่าจะยื่นมือเข้ามาแทรกแซงทันที กลุ่มสามคนของอดัมยืนอยู่ที่ทางเข้าและคอยสังเกตการณ์โถงที่ซึ่งมีการปะทะนองเลือดเกิดขึ้นเป็นระยะ พวกเขาส่ายหัวโดยไม่ตั้งใจเมื่อได้ยินเสียงเชียร์ระลอกแล้วระลอกเล่าจากผู้ชมรอบข้างที่กำลังสนุกกับการชมการต่อสู้ ‘แดนมุมมืด’ แห่งนี้ไม่มีบรรยากาศของความสงบสุขแม้แต่น้อย ไม่นานนักหลังจากที่กลุ่มของอดัมเข้ามาในศาลาจักรพรรดิดำ สาวใช้หน้าตาสะสวยก็รีบเดินเข้ามาหา เธอโค้งคำนับและรับป้ายยืนยันตัวตนที่ทั้งสามได้รับมา ตรวจสอบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะแจ้งตำแหน่งห้องพักของพวกเขาด้วยรอยยิ้ม ศาลาจักรพรรดิดำแห่งนี้กว้างขวางอย่างยิ่งและสามารถรองรับผู้คนได้หลายพันคน สถานที่พักอาศัยจะถูกแบ่งออกเป็นสามระดับคือ สวรรค์ ปฐพี และมนุษย์ ตามระดับฝีมือหรือกลุ่มอิทธิพลที่หนุนหลัง ส่วนพื้นที่ที่กลุ่มของอดัมพักนั้นไม่ได้สูงหรือต่ำเกินไป จัดอยู่ในระดับปฐพี อดัมไม่ได้ใส่ใจกับการแบ่งระดับเช่นนี้ ในสายตาของเขา ขอเพียงแค่มีห้องที่สามารถหลอมโอสถได้โดยไม่ถูกรบกวนก็เพียงพอแล้ว อดัมไม่ได้รีบร้อนที่จะกลับไปที่ห้องเนื่องจากเวลายังเร็วอยู่ เขาจึงปฏิเสธข้อเสนอของสาวใช้ที่จะนำทางไปส่ง และไล่เธอไปก่อนจะพาคุณหมอนางฟ้าและจื่อเหยียน ซึ่งบนใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นจากบรรยากาศอันครึกครื้นรอบข้าง เดินสำรวจไปทั่วโถงกว้างอย่างช้า ๆ ทั้งสามเดินผ่านโถงใหญ่ที่เต็มไปด้วยเสียงอื้ออึงก่อนจะพบโต๊ะข้างหน้าต่างที่พวกเขาสามารถนั่งพักได้ จากจุดนี้สามารถมองเห็นป่าเขียวขจีเบื้องนอกได้ สายลมเย็นพัดผ่านเข้ามาทำให้เสียงอึกทึกที่ดังข้างหูเบาบางลงไปมาก ทันทีที่ทั้งสามนั่งลง สาวใช้ก็ยกชามาเสิร์ฟด้วยท่าทางที่ให้เกียรติอย่างยิ่ง การบริการเช่นนี้ถือว่าไร้ที่ติ ดูเหมือนว่านิกายจักรพรรดิดำจะทุ่มเทให้กับผู้เชี่ยวชาญที่มาจากทั่ว ‘แดนมุมมืด’ อย่างเต็มที่จริง ๆ อดัมวางแก้วชาลงหลังจากจิบไปหนึ่งคำ ทว่าในใจเขากลับนึกถึงบุคคลในชุดคลุมสีเทาที่พบเห็นก่อนหน้านี้ซ้ำไปซ้ำมา เนื่องจากชุดคลุมที่ปกปิดร่างกาย ทำให้เขาไม่สามารถมองเห็นรูปลักษณ์ของอีกฝ่ายได้เลยแม้แต่นิดเดียว เหตุผลที่เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดนั้น คงเป็นเพราะประสาทสัมผัสทางวิญญาณที่เฉียบคมของเขาเอง “ออร่าของคนผู้นั้นแปลกประหลาดมาก แม้จะดูอ่อนแออย่างยิ่ง แต่หากสังเกตให้ดีจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ผิดปกติสายหนึ่ง ฉันไม่เคยรู้สึกถึงอะไรแบบนี้มาก่อน อย่างน้อยฉันก็บอกได้ว่าคนในชุดคลุมสีเทานั่นไม่ใช่คนธรรมดาเหมือนที่เห็นภายนอกแน่นอน” คุณหมอนางฟ้าพูดขึ้นเบา ๆ เธอราวกับจะล่วงรู้ความคิดในใจของอดัมขณะเฝ้ามองเขาที่กำลังขมวดคิ้วใช้ความคิด อดัมพยักหน้าอย่างไม่แน่ใจ เขาก็สัมผัสได้เช่นกันว่าบุคคลในชุดคลุมสีเทานั้นผิดปกติเกินไป ทว่าไม่ว่าจะพยายามนึกเท่าไร เขาก็ไม่สามารถนึกออกว่าใครในบรรดาคนที่เขาเคยพบเจอที่ให้ความรู้สึกแปลกแยกแต่คุ้นเคยเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้น ภายใต้การตรวจสอบด้วยพลังวิญญาณ เขากลับพบว่ามันยากที่จะสัมผัสถึงความแข็งแกร่งทางวิญญาณของอีกฝ่าย ความรู้สึกนี้เปรียบได้กับหมอกหนาที่ปกคลุมทุกอย่างเอาไว้ อดัมครุ่นคิดอยู่นานแต่ก็ไม่ได้เบาะแสใด ๆ เขาทำได้เพียงถอนหายใจและพึมพำกับตัวเองเบา ๆ “บางทีฉันอาจจะคิดไปเอง” หลังจากปลอบใจตัวเองในใจ อดัมก็ปัดเรื่องนี้ทิ้งไป เขาถอนความคิดออกและหันมาพูดคุยหยอกล้อกับคุณหมอนางฟ้า พร้อมกับคอยสังเกตการณ์โถงใหญ่ที่เต็มไปด้วยผู้คน แม้ที่นี่จะวุ่นวาย แต่ก็เป็นสถานที่ที่เขาจะได้รับข้อมูลที่ต้องการ อดัมได้ยินข้อมูลไม่น้อยจากการแอบฟัง เช่น นอกจากหุบเขาอัคคีมารแล้ว ยังมีกลุ่มอิทธิพลเก่าแก่อื่น ๆ อีกหลายกลุ่มที่มาร่วมงานประมูลครั้งนี้ และยังมีกลุ่มจากภายนอก ‘แดนมุมมืด’ ที่ได้รับข่าวและส่งผู้เชี่ยวชาญเร่งรุดเข้ามายัง ‘แดนมุมมืด’ ในขณะที่อดัมกำลังฟังอยู่ เขาก็ได้ยินชื่อของกลุ่มที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี นั่นคือ ‘สำนักเสี่ยว’ แม้แต่คนนิ่งเฉยอย่างอดัมก็ถึงกับตะลึงไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินชื่อนี้เป็นครั้งแรก เขาเผลอยิ้มออกมาโดยไม่ตั้งใจ ไม่นึกเลยว่ากลุ่มที่เขาก่อตั้งขึ้นโดยบังเอิญจะพัฒนาจนกลายเป็นกลุ่มอิทธิพลชั้นนำภายใต้การบริหารของพี่ชายรองและการสนับสนุนจากสถาบันเจียหนาน จนกระทั่งมีคุณ