**บทที่ 923: ลาก่อน** “ทะ...ท่านทำได้อย่างไร...” ริมฝีปากของซ่างกวนชิงเยี่ยนสั่นระริก สายตาของนางจ้องมองสีหน้าเรียบเฉยของจั๋วฟานด้วยความตกตะลึงและกังขา จั๋วฟานถอนหายใจราวกับมองออกว่านางกังวลเรื่องสิ่งใด “มีปัญหาตรงไหนหรือ? ข้าก็แค่เลื่อนระดับในช่วงสองวันนี้เท่านั้นเอง” “เลื่อนระดับ? แล้วทำไม...” “ข้าใช้วิชาบำเพ็ญเพียรที่ต่างจากคนทั่วไป มันเน้นที่จิตมุ่งคืนสู่ธรรมชาติ เป็นวิชา 'อัตตาแท้จริง'” จั๋วฟานเอ่ยต่อ “สิ่งที่เห็นว่าถดถอย แท้จริงแล้วคือการซ่อนเร้นปราณ เสมือนหลอมรวมเข้ากับภายในขณะที่การบำเพ็ญเพียรหวนคืนสู่จุดกำเนิดและสภาวะแห่งความวุ่นวายอันบริสุทธิ์ที่สุด ในขณะเดียวกันพลังก็ยิ่งเพิ่มพูน ยามที่จิตและกายบรรลุถึงความสงบ แรงขับเคลื่อนต่างๆ ก็จะลดทอนลง ช่วยขัดเกลาตัวตน ทุกครั้งที่มีสิ่งใดมารบกวนหรือกระตุ้น ข้าก็จะบำเพ็ญเพียร ข้าทำเช่นนี้มาตลอดสองปีที่ผ่านมา” แววตาของจั๋วฟานดูสงบนิ่ง ทว่าลึกลงไปภายใต้ความเงียบงันนั้น กลับมีความเศร้าสร้อยระคนอยู่... ความโศกเศร้าที่ไม่อาจมีสิ่งใดปกปิดได้ สองปีมานี้ เขาบำเพ็ญเพียรตามวิชาของผู้อาวุโสหยวนเพื่อปลอบประโลมจิตใจ ความอาลัยอาวรณ์เหล่านั้นถูกสะกดกลั้นไว้เนิ่นนาน... ซ่างกวนชิงเยี่ยนสังเกตเห็นบางอย่างจึงถามขึ้น “ท่านหมายถึง... เพราะภรรยาของท่าน ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้...” “พอได้แล้ว!” จั๋วฟานตวาดตัดบท “ตระกูลซ่างกวนของเจ้าอยู่ที่ไหน? ข้าจะไปส่งเจ้าที่นั่น” ซ่างกวนชิงเยี่ยนสะดุ้งเฮือก เมื่อเห็นแววตาอันสงบนิ่งของเขานางจึงจำต้องเปลี่ยนเรื่องและเป็นฝ่ายนำทางไป ชายหญิงสองคนเหาะทะยานไปตามทิศตะวันออก หนึ่งนำหนึ่งตาม ตลอดสองวันที่ผ่านมาแสงอาทิตย์ขึ้นและลับขอบฟ้าไปครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งสองมิได้เอ่ยคำใดต่อกัน จั๋วฟานยังคงรักษาท่าทีเย็นชาดั่งคนตายซาก ส่วนซ่างกวนชิงเยี่ยนเต็มไปด้วยความกังวล นางลอบมองเขาเป็นระยะด้วยใจที่อยากจะถามไถ่หรือทำความรู้จักให้มากขึ้น ทว่าท่าทีห่างเหินนั้นกลับทำลายความอยากรู้อยากเห็นของนางจนสิ้น เมื่อผ่านไปอีกวัน ซ่างกวนชิงเยี่ยนก็ร่อนลงจอดข้างทะเลสาบแห่งหนึ่ง จั๋วฟานร่อนลงตามนางแล้วกวาดสายตามองรอบข้าง “นี่คือที่ซ่อนของตระกูลซ่างกวนงั้นหรือ? มิดชิดดีแท้” “ท่านรู้ได้อย่างไร? ข้ายังไม่ได้บอกท่านเลยนะ” ซ่างกวนชิงเยี่ยนอุทานด้วยความตกใจ จั๋วฟานส่ายหน้า “ลืมไปแล้วหรือว่าข้าก็เชี่ยวชาญเรื่องค่ายกล? ม่านอาคมรอบทะเลสาบนี้อาจดูไร้ตัวตนในสายตาคนทั่วไป แต่มันไม่อาจหลบพ้นสายตาของข้าไปได้ หากไม่ใช่เพราะเกรงว่าจะเสียมารยาท ข้าคงทำลายมันพังพินาศไปตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว” นางกระพริบตาโตคู่สวยด้วยความตื่นตะลึงอีกครั้ง แม้จั๋วฟานจะส่งสายตาเชิงหยอกล้อมาให้ แต่นางก็ยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น “ย-ยังมีอะไรที่ท่านทำได้อีกโดยที่ข้าไม่รู้อีกบ้าง?” “มีอีกเยอะ แต่ทำไมข้าต้องบอกเจ้าด้วย? รีบเรียกคนมาเปิดประตูได้แล้ว!” จั๋วฟานถอนหายใจพลางส่ายหน้า เขาดีดหน้าผากนางไปหนึ่งทีจนนางนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ซ่างกวนชิงเยี่ยนไม่ได้โกรธเคือง เพียงแค่ใบหน้าแดงระเรื่อ นางยิ้มกว้างพร้อมกับร่ายวิชาเพื่อเปิดม่านอาคม แต่ยังไม่ทันสำเร็จ เสียงตะโกนก็ดังขึ้น “ใครอยู่ตรงนั้น!” ชายหนุ่มในชุดขาวสองคนพุ่งตัวออกมาข้างหน้าด้วยท่าทีเตรียมพร้อมเต็มที่ “ข้าเอง มองไม่ออกหรืออย่างไร?” ซ่างกวนชิงเยี่ยนเชิดคางขึ้นประกาศ ทั้งสองหยุดชะงักก่อนจะร้องลั่น “คุณหนู! ท่านกลับมาแล้ว! ประมุขตระกูลเป็นห่วงท่านมาก!” ซ่างกวนชิงเยี่ยนพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “เดี๋ยวสิ! กู่ยี่ฟาน เจ้ากล้าโผล่หัวมาที่นี่งั้นหรือ? ตายซะ!” ทั้งสองสังเกตเห็นจั๋วฟาน จิตสังหารที่อัดแน่นด้วยพลังระดับหลอมรวมวิญญาณก็ระเบิดออกมา ซ่างกวนชิงเยี่ยนหน้าถอดสี รีบขวางหน้าไว้ “พวกเจ้าทำอะไรน่ะ!” “คุณหนู ประมุขและเหล่าผู้อาวุโสบอกพวกเราว่ากู่ยี่ฟานคือสายลับ ความสูญเสียทั้งหมดของเราล้วนเกิดจากมัน วันนี้พวกเราจะแก้แค้นให้พี่น้องของเรา!” ทั้งสองถ่มน้ำลายพลางเตือนซ่างกวนชิงเยี่ยน “คุณหนู หลบไปเถอะ อย่าให้คำหวานลวงโลกของมันหลอกเอาได้ มันต้องตาย!” สายตาที่ดุดันของคนทั้งสองทำให้นางเกร็งไปทั้งร่าง นางยังคงยืนหยัดปกป้องจั๋วฟาน “ตราบใดที่ข้ายังอยู่ จะไม่มีใครแตะต้องเส้นผมของท่านกู่แม้แต่เส้นเดียว!” “คุณหนู!” ทั้งสองมองความมุ่งมั่นของซ่างกวนชิงเยี่ยนแล้วได้แต่ถอนหายใจด้วยความเจ็บปวดและจำนน ซ่างกวนชิงเยี่ยนหันไปกระซิบกับจั๋วฟาน “รีบหนีไปซะ ก่อนที่ท่านพ่อจะออกมา ตอนนี้ข้ายังปกป้องท่านได้ แต่ถ้าทุกคนมากันครบ ข้าคงทำอะไรไม่ได้แล้ว” “ไม่มีใครขอให้เจ้าปกป้อง ข้ามาที่นี่เพื่อพบพ่อของเจ้า หลีกทางแล้วนำข้าไปหาเขาเดี๋ยวนี้” จั๋วฟานกล่าวเรียบๆ ซ่างกวนชิงเยี่ยนถลึงตาใส่เขา “นี่ใช่เวลามาทำเป็นกล้าหาญหรือไง? ท่านทำให้คนในตระกูลข้าต้องตายไปตั้งเท่าไหร่ ท่านพ่อเป็นประมุขตระกูล เขาไม่มีวันปล่อยท่านไปแน่ ท่านอยากตายขนาดนั้นเลยหรือ?” “ยิ่งเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมคุณหนูแห่งตระกูลซ่างกวนควรจะรีบไปตามท่านพ่อของเจ้าออกมา เพื่อลงทัณฑ์อาชญากรอย่างข้าให้สาสม แล้วเจ้ายืนบื้อทำไมกันล่ะ?” “เจ้าคนบ้า...” ซ่างกวนชิงเยี่ยนอึ้งไปก่อนจะด่าทอ “มองไม่ออกหรือไงว่าข้ากำลังช่วยท่านอยู่? ทำไมถึงดันทุรังจะไปตายให้ได้ ถ้าท่านตาย... แล้วข้าจะบอกน้องซานจื่อว่าอย่างไร!” น้ำเสียงของจั๋วฟานเย็นเยียบ “ไม่เกี่ยวกับเจ้า ข้ามาที่นี่เพื่อพบพ่อของเจ้า หากเจ้าไม่นำทาง ข้าก็จะบุกเข้าไปเอง” จั๋วฟานขยับกายเตรียมลงมือจริงตามคำพูด ซ่างกวนชิงเยี่ยนรีบห้ามพลางบ่นพึมพำ “บุกเข้าไปก็มีแต่จะแย่กว่าเดิม เอาเถอะ จะเอายังไงก็ช่าง ข้าจะไปบอกเขาว่าท่านอยู่ที่นี่ หวังว่าข้าจะ...” นางส่ายหน้า รู้สึกว่าคำร้องขอของนางคงไม่เข้าหูผู้เป็นพ่อ แต่เมื่อไม่สามารถโน้มน้าวจั๋วฟานได้ นางจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเตรียมใจรับสถานการณ์เลวร้ายที่สุด ซ่างกวนชิงเยี่ยนร่ายวิชา ผืนน้ำในทะเลสาบที่เคยสงบนิ่งก็เกิดคลื่นกระเพื่อม หลุมดำสายหนึ่งก่อตัวขึ้น เผยให้เห็นทางเข้าของถ้ำลึก “พวกเจ้าสองคน ทำตัวดีๆ นะ อย่าได้ทำอะไรวู่วามจนกว่าข้าจะกลับมา เข้าใจไหม?” ก่อนจะเข้าไป นางหันไปกำชับองครักษ์ทั้งสองไม่ให้ก่อเรื่อง ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะค้อมตัวลงคำนับอย่างนอบน้อม “รับทราบตามคำสั่งคุณหนู! พวกเราเข้าใจแล้ว!” “ให้มันจริงเถอะ!” ซ่างกวนชิงเยี่ยนพยักหน้า ชายกระโปรงสะบัดพลิ้วยามที่นางเดินหายเข้าไปในถ้ำ แม้ขณะที่เดินจากไป นางยังหันกลับมามองด้วยความกังวล “ท่านกู่... ท่านยังหนีไปตอนนี้ได้นะ” จั๋วฟานกรอกตาใส่ด้วยความระอา ซ่างกวนชิงเยี่ยนถอนหายใจและเดินลึกเข้าไป เสียงฝีเท้าของนางก้องกังวานในถ้ำ ก่อนจะเลือนหายไป... ฝ่ายองครักษ์เงี่ยหูฟังทุกสรรพเสียงจนมั่นใจว่านางจากไปไกลแล้ว ทันใดนั้น รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทั้งสอง จิตสังหารพุ่งเป้าไปที่จั๋วฟาน ทั้งสองเตรียมพร้อมที่จะพุ่งเข้าจู่โจม จั๋วฟานเผยรอยยิ้มเย้ยหยันอันน่าเหลืออด... “คุณหนูกลับมาแล้ว...” ซ่างกวนชิงเยี่ยนยังไปไม่ไกลนัก ทหารยามกลุ่มหนึ่งที่ลาดตระเวนอยู่ก็ร้องตะโกนด้วยความดีใจ ประมุขตระกูลรีบเร่งรุดเข้ามาแทบจะทันที ไม่อาจเก็บงำความยินดีที่บุตรสาวของเขายังมีชีวิตอยู่ เขาโอบกอดนางไว้แน่น “เยี่ยนเอ๋อร์ ในที่สุดเจ้าก็กลับมา! เจ้าได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?” “ข้าสบายดีท่านพ่อ ขอบคุณที่เป็นห่วงเจ้าค่ะ” ซ่างกวนชิงเยี่ยนเองก็เปี่ยมสุข ทันใดนั้นซ่างกวนเฟยสยงก็ถามขึ้นอย่างเร่งรีบ “เยี่ยนเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าเพิ่งจะกลับมาเอาป่านนี้? มันได้ทำอะไรเจ้าหรือไม่?” “ไม่เลยท่านพ่อ ท่านกู่เป็นคนดีมาโดยตลอดตั้งแต่วันที่เขาช่วยข้าไว้ เขาถึงกับมาส่ง...” “อะไรนะ? มันมาส่งเจ้าที่นี่งั้นหรือ?” นางเพียงต้องการจะแก้ต่างให้จั๋วฟาน แต่ซ่างกวนเฟยสยงกลับชะงักงัน “ตอนนี้มันอยู่ที่ไหน?”