บทที่ 786 ไม่เป็นไรแล้ว กำแพงและเสาหินที่ตั้งตระหง่านราวกับกำลังขับขานบทเพลง แสงสีบรอนซ์เปล่งประกายเจิดจ้าอาบไล้ลงมา โถงทางเดินกว้างขวางเปิดออกสู่ห้องทรงกลมที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางเกือบ 500 เมตร รูปปั้นนักรบผู้กล้าหาญสูงกว่า 100 เมตรตั้งเรียงรายอยู่ตามผนัง ทุกรูปปั้นต่างหันหน้าไปทางบันไดปริซึมสี่ด้านที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลาง เบื้องล่างของขั้นบันไดหินอ่อนซึ่งสลักลวดลายอักขระประณีตและสะท้อนแสงสีบรอนซ์จากรอบทิศทาง มีกลุ่มคนร่างโชกเลือดนอนหอบหายใจรวยริน พวกเขาแทบจะยื้อชีวิตเอาไว้ไม่อยู่ด้วยพลังเฮือกสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ คนจากกลุ่ม Valiant Heart ต่างตกตะลึงกับผลลัพธ์ที่เห็นตรงหน้า สองปีเป็นเวลาที่ยาวนานเกินไป ไม่มีใครคาดคิดว่าโซนแห่งนี้จะเปิดค้างไว้นานขนาดนี้ เมื่อตระหนักว่าเวลาผ่านไปนานมากแล้วโดยที่อัจฉริยะของพวกเขายังไม่กลับมา เหล่าผู้อาวุโสจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเปิดภาพฉายขึ้นอีกครั้ง ทว่าสิ่งที่พวกเขาพบกลับเป็นการต่อสู้อันยาวนานและโหดเหี้ยม มันยาวนานจนพวกเขาไม่สามารถเปิดค้างไว้ตลอดเวลาได้ ทำได้เพียงตรวจสอบดูเดือนละครั้งเท่านั้น และสิ่งที่พวกเขาเห็นซ้ำแล้วซ้ำเล่ากลับเป็นสิ่งที่ทำให้พวกเขานิ่งงันด้วยความตกตะลึง และดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเชื่อมโยงกลับไปยังบุคคลเพียงคนเดียวที่ไม่ได้ฟุบลงกับพื้น อันที่จริง เธอเป็นคนเดียวที่ปีนขึ้นไปจนถึงบันไดทั้งสี่ด้านและเป็นคนเดียวที่ยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุด เธอคือหญิงงามที่งดงามเกินคำบรรยาย โครงหน้าละเอียดอ่อนของเธอเปี่ยมไปด้วยความกล้าหาญของวัลคิรีและความสง่างามของราชินี แม้ใบหน้าจะมีหยาดเหงื่อเกาะพราวและเส้นผมยาวสลวยจะปรกอยู่ตามแก้มและหน้าผาก แต่ภาพลักษณ์ของเธอก็ไม่ได้ดูด้อยลงแม้แต่น้อย บาดแผลและรอยช้ำหลายแห่งประดับอยู่บนร่างกาย เครื่องแบบทหารสีดำของเธอชุ่มโชกไปด้วยเลือดแห้งกรังที่หลุดลอก และยังคงมีเลือดสีแดงสดซึมออกมาไม่ขาดสาย ถึงกระนั้น เธอยังคงยืนหยัดอย่างสง่างาม เป็นคนเดียวในบรรดาเพื่อนร่วมรุ่นที่ก้าวขึ้นมาถึงขั้นนี้ได้ เบื้องล่างนั้น คนอย่างเรย์เลียน, อาเฟสตัส และเซล แม้แต่จะขยับตัวสักนิ้วยังทำไม่ได้ อาจกล่าวได้ว่าเหตุผลเดียวที่พวกเขามาถึงปลายทางของโถงนี้ได้ตั้งแต่แรก ก็เพราะการนำทัพของไอน่า ตลอดสองปีที่ผ่านมา แม้ไอน่าจะแสดงความโหดเหี้ยมออกมาเพียงใด แต่มันก็ชัดเจนอย่างรวดเร็วว่าการทดสอบนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะผ่านไปได้โดยลำพัง ต่อให้ไอน่าจะแข็งแกร่งขึ้นมากเพียงใด แต่มันก็มีขีดจำกัดในสิ่งที่เธอทำได้ แต่ในท้ายที่สุด สิ่งเหล่านั้นก็ไม่สำคัญอีกต่อไป เธอยืนอยู่ที่จุดสูงสุดนี้... ทว่าแววตาของเธอกลับดูว่างเปล่า "...เธอจะโศกเศร้าไปทำไม?" เสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ไอน่าตัวแข็งทื่อ สำหรับผู้ที่เฝ้าติดตามเหตุการณ์ตลอดสองปีที่ผ่านมา พวกเขาต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก การปรากฏตัวของคนผู้นี้ ซึ่งเป็นคนที่หลายคนสันนิษฐานว่าตายไปนานแล้ว เป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนเลย ในวินาทีนั้น ไอน่าหันขวับกลับไป และพบว่าลีโอเนลกำลังเดินออกมาจากโถงทางเดินที่เธอต้องฝ่าฟันด้วยเลือดเนื้อตลอดสองปีที่ผ่านมา ปีกสีขาวทองขนาดมหึมาสยายออกทางด้านหลังของเขา ทว่าเขากลับทำตัวราวกับต้องการโชว์ความเท่ให้มากที่สุด มือทั้งสองข้างล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงและมีรอยยิ้มสบายๆ ประดับอยู่บนริมฝีปาก เขาสวมชุดแทร็กสูทสีดำและรองเท้าผ้าใบ ผมของเขาเป็นสีขาวทองสว่างที่มีเฉดสีม่วงจางๆ ดูเหมือนจะเปล่งแสงออกมาในตัว แม้แต่ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง โดยมีแสงสีม่วงอ่อนที่ค่อนไปทางสีเทาอมชมพู ทว่าในวินาทีนั้น ไอน่าสัมผัสได้ว่าลีโอเนลไม่ได้แค่พยายามทำตัวเท่เท่านั้น ออร่าที่เขาแผ่ออกมานั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจจนเกือบทำให้เธอรู้สึกมึนเมา ไม่ว่าการบังคับทางจิตของเธอจะส่งผลต่อลีโอเนลมากแค่ไหน แต่ดูเหมือนผลลัพธ์ที่ย้อนกลับมาจะรุนแรงยิ่งกว่า จนทำให้เขาเปรียบเสมือนแม่เหล็กที่ดึงดูดเธอเข้าไปหาอย่างรุนแรง ลีโอเนลก้าวไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียวก็หายวับไป เมื่อไอน่ากะพริบตาและปรับสายตาให้ชัดเจน เขาก็มายืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว กำลังมองลึกลงไปในดวงตาของเธอด้วยความห่วงใยและความรักที่เธอโหยหามานานแสนนาน ไอน่ารู้สึกได้ว่าลีโอเนลเปลี่ยนไป ดวงตาของเขามีเสน่ห์ดึงดูดใจที่เธอไม่อาจเพิกเฉยได้ แม้แต่กลิ่นกายของเขาก็เป็นสิ่งที่เธอถวิลหาจนไม่อาจพอ อารมณ์ความรู้สึกนั้นถาโถมเข้ามามากเกินกว่าที่เธอจะรับไหวเมื่อถึงจุดหนึ่ง ในวินาทีนั้น หญิงสาวผู้กล้าหาญที่กรุยทางในฐานะนักรบมาตลอดสองปีกลับปล่อยโฮออกมา ขวานศึกคู่ใจร่วงหล่นลงสู่พื้นขณะที่เธอโผเข้าสู่อ้อมกอดของลีโอเนล เสียงสะอื้นของเธอดังไม่ขาดสาย แม้จะพยายามเอ่ยคำพูด แต่เธอก็ไม่สามารถเรียบเรียงมันออกมาได้ ทุกครั้งที่พยายาม มันกลับทำให้เธอร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าตัวเธอเองว่าอารมณ์แบบไหนที่วนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลาที่ผ่านมา และความวุ่นวายใจแบบไหนที่กัดกินหัวใจของเธอ หนักหนายิ่งกว่าตอนที่ไอน่าร้องไห้ในวันที่เกือบเสียตัวให้ลีโอเนลในโรงอาบน้ำเป็นครั้งแรก ครั้งนี้เธอกลับร้องไห้หนักกว่าเดิมเสียอีก ในตอนนั้น ไอน่าเพียงแค่คิดว่าเธออาจจะเสียลีโอเนลไป ซึ่งนั่นทำให้เธอพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อรั้งเขาไว้แม้จะดูไร้เดียงสาเพียงใดก็ตาม แต่ครั้งนี้ เธอคิดจริงๆ ว่าเธอได้สูญเสียเขาไปตลอดกาลแล้ว สองปี สองปีเต็มๆ ลีโอเนลยิ้มด้วยความเศร้าสร้อยเล็กน้อยพลางโอบแขนรอบเอวของเธอ หากเขาสามารถหลอมรวมเธอให้เป็นหนึ่งเดียวกับเขาได้ เขาก็จะทำ เขามั่นใจว่าเธอคือผู้หญิงที่เขาต้องการให้ยืนเคียงข้างไปตลอดชีวิต ลีโอเนลยกมือขึ้นสัมผัสแก้มของไอน่า เมื่อเธอมองขึ้นมาหาเขา เขาเห็นดวงตาสีทองของเธอแดงก่ำจากการร้องไห้ จมูกเล็กๆ ของเธอมีน้ำมูกไหล และแม้แต่ริมฝีปากของเธอก็สั่นระริกขณะพยายามจะเอ่ยสิ่งที่อยากบอก "ไม่เป็นไรแล้ว" ลีโอเนลยิ้ม พลางใช้นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาที่ไหลริน "ฉันอยู่นี่แล้ว" ลีโอเนลจุมพิตเธอเบาๆ มันแผ่วเบาและเนิ่นนาน แต่มันถ่ายทอดทุกความรู้สึกของเขาผ่านการกระทำที่เรียบง่ายเพียงสิ่งเดียว