บทที่ 790 ค่าตอบแทน "เหล่าผู้อาวุโส" ลีโอเนลยิ้มราวกับว่าเขาไม่ได้เพิ่งพูดเรื่องที่จะทำลายล้างพวกเขาทั้งหมดทิ้งไป ดูเหมือนว่าเขาจะเริ่มเรียนรู้วิธีการมีสองหน้าแบบนักการเมืองเสียแล้ว แต่ลีโอเนลไม่ได้มองแบบนั้น ตราบใดที่วาเลียนท์ฮาร์ทไม่เข้ามาขวางทางเขา เขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปงัดข้อกับพวกเขา แน่นอนว่า... เขาวางแผนที่จะช่วยเหลือศัตรูคู่อาฆาตของพวกเขาที่ต่อสู้กันมานานหลายพันปี ดังนั้นความคิดของเขาอาจจะยังดูอ่อนหัดไปบ้าง แม้จะรุนแรงและเด็ดขาดกว่าในอดีตก็ตาม แม้แต่ไอน่ายังอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ "ข้าเห็นว่าร้านยังคงดำเนินกิจการไปได้ด้วยดีแม้เวลาจะผ่านไปนานขนาดนี้" แมกนาริลพยายามเปิดบทสนทนาด้วยเรื่องสัพเพเหระ ลีโอเนลพยักหน้าตอบกลับ "หุ้นส่วนของผมจากกลุ่มโพลิชกลาสรุ่นก่อนพัฒนาขึ้นมากในระหว่างที่ผมไม่อยู่ ผมภูมิใจในตัวพวกเขามากครับ" ลีโอเนลทิ้งเคล่าและคนอื่นๆ ไว้โดยไม่ได้ให้คำแนะนำหรือคำสั่งอะไรมากนัก เพราะเขาไม่คิดว่าการจากไปของเขาจะนานขนาดนี้ เขาไม่เคยนึกเลยว่าพวกเขาจะฉกฉวยโอกาสนั้นและเติบโตขึ้นได้มากขนาดนี้ โดยเฉพาะเคล่า นานก่อนที่เขาจะจากไปและก่อนจะสร้าง BLACKSTAR ขึ้นมา ลีโอเนลได้มอบวัตถุดิบและข้อมูลที่จำเป็นแก่กลุ่มของพวกเขาเพื่อปรับปรุงทักษะการสร้างสรรค์ให้ดีขึ้น แต่ท้ายที่สุดแล้ว โอกาสก็เป็นเพียงแค่โอกาส บ่อยครั้งที่ผู้คนมองข้ามสิ่งเหล่านั้นจนทำโอกาสหลุดมือไปอย่างน่าเสียดาย แต่เคล่า รัม มาเดีย และคนอื่นๆ ไม่ได้เป็นเช่นนั้นแน่นอน อันที่จริงพัฒนาการของพวกเขาถึงกับทำให้ลีโอเนลประทับใจ ลีโอเนลรู้ดีว่าเขาต้องการความแข็งแกร่งเพื่อบรรลุเป้าหมาย แต่รากฐานของเขาจะสร้างขึ้นไม่ได้เลยหากปราศจากความเชื่อใจ ความเคารพ และความจงรักภักดีเป็นอันดับแรก ถึงแม้พวกเขาจะยังอ่อนแอ แต่กลุ่มนี้ได้พิสูจน์ให้เขาเห็นแล้วว่าเป็นคนประเภทไหน และสำหรับลีโอเนล สิ่งนี้หายากยิ่งกว่าการเจอคนที่มีพรสวรรค์หรือมีอำนาจเสียอีก ดังนั้น... เขาจึงมอบทรัพยากรและความรู้ให้พวกเขาเพิ่มขึ้นไปอีก ในสายตาของเขา คนกลุ่มนี้คือพรรคพวกของเขาแล้วในตอนนี้ คนกลุ่มนี้แลกเปลี่ยนคำทักทายกันอีกเล็กน้อย ซึ่งเป็นภาพที่ดูแปลกตาสำหรับผู้ที่พบเห็นภายนอก ดูราวกับว่าพวกเขากำลังพูดคุยกันในฐานะที่เท่าเทียมกัน ไม่ใช่การสนทนาระหว่างรุ่นพี่กับรุ่นน้อง แต่ถึงจุดนี้ เหล่าผู้อาวุโสก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ลำพังแค่สิ่งที่พวกเขาเห็นจากไอน่าในช่วงสองปีที่ผ่านมา วาเลียนท์ฮาร์ทแทบจะถูกพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือในช่วงที่พวกเขาไม่อยู่ ยิ่งเรย์เลียนหายไปนานเท่าไหร่ ระบบของเขาก็ยิ่งได้รับแรงต้านมากขึ้นเท่านั้น ดูเหมือนว่าเหล่านักเรียนใหม่จะยิ่งโกรธแค้นมากขึ้นในทุกๆ วัน และเมื่อแรงกดดันจากภายนอกเพิ่มสูงขึ้น ก็มีคนจำนวนไม่น้อยที่ถอนตัวออกจากองค์กรไปโดยสิ้นเชิง เมื่อได้ยินเรื่องราวเหล่านั้น ลีโอเนลก็ได้แต่ถูจมูกเบาๆ แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว ทั้งที่รู้ดีว่าตนเองมีส่วนสำคัญที่สุดในเรื่องทั้งหมดนี้ แต่จะโทษเขาได้หรือ? ใครใช้ให้เรย์เลียนมาทำให้เขาโกรธก่อนกันล่ะ? วินาทีที่เรย์เลียนกล่าวสุนทรพจน์วันนั้น ลีโอเนลก็ได้วางรากฐานเพื่อทำให้ระบบของเขาพังทลายลง โชคร้ายสำหรับวาเลียนท์ฮาร์ทที่ก่อนที่เขาจะดึงสถานการณ์กลับมาได้ทันท่วงที เขากลับติดอยู่ในอีกโลกหนึ่งเป็นเวลาสองปี ผลลัพธ์คือเมล็ดพันธุ์ที่เขาหว่านเอาไว้เมื่อหลายปีก่อนได้เติบโตและเน่าเฟะจนสถานการณ์ยากจะแก้ไขได้อย่างง่ายดาย แน่นอนว่าคนเดียวที่รู้ว่าลีโอเนลตั้งใจทำเช่นนั้นจนเกิดการลุกฮือขึ้นในหมู่นักเรียนใหม่เพื่อต่อต้านรุ่นพี่ ก็มีเพียงลีโอเนลและไอน่าเท่านั้น ดังนั้นการแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องจึงง่ายดายมาก แม้ว่าลีโอเนลจะรู้สึกผิดอยู่บ้างเล็กน้อยก็ตาม 'ช่างเถอะ เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว ยิ่งพวกเขาสูญเสียความแข็งแกร่งไปมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีแรงจูงใจที่จะขวางทางเขาน้อยลงเท่านั้น... ไม่อย่างนั้นพวกเขาก็คงจะสู้เหมือนสัตว์ที่จนตรอก หวังว่าจะไม่ต้องถึงขั้นนั้นนะ' เนื่องจากเหล่าผู้อาวุโสไม่ต้องการคุยเรื่องนี้ในที่โล่งแจ้ง พวกเขาจึงเลือกที่จะไปที่ร้านอาหารใกล้ๆ ลีโอเนลยังคงตั้งกฎไว้ว่าให้บุคคลระดับมิติที่ห้าเข้าได้เพียงคนเดียวในร้านของเขา และเขายังไม่คิดจะเปลี่ยนมันในตอนนี้ ไม่นานหลังจากนั้น กลุ่มของพวกเขาก็นั่งลง แมกนาริลเป็นคนเปิดบทสนทนาอีกครั้ง บางทีอาจเป็นเพราะพวกเขาเชื่อว่าความคุ้นเคยระหว่างเธอกับไอน่าจะช่วยได้ เธอจึงมักจะเป็นคนนำการเจรจาเสมอ ส่วนคนอื่นๆ ที่มาด้วยนั้นชัดเจนว่ามาเพื่อสนับสนุนเท่านั้น "ฉันจะเข้าเรื่องเลยนะ" แมกนาริลพูดหลังจากสูดหายใจเข้าลึกๆ "วาเลียนท์ฮาร์ทกำลังตกอยู่ในที่นั่งลำบาก และเราก็มาถึงจุดที่ความแข็งแกร่งของเหล่าผู้อาวุโสไม่เพียงพอที่จะต้านทานเอาไว้ได้แล้ว" "ในสถานการณ์ปัจจุบัน วาเลียนท์ฮาร์ทยังคงมีผู้เชี่ยวชาญระดับมิติที่ห้าที่แข็งแกร่งที่สุดในเขตของเรา แต่ปัญหาคือมันแทบไม่มีความหมายเลยหากมีหลายฝ่ายรุมเล่นงานเราพร้อมกัน พลังของคนเพียงไม่กี่คนไม่มีทางเทียบได้กับพลังของคนหมู่มาก" "ด้วยการจ่ายราคาที่สูงลิ่ว วาเลียนท์ฮาร์ทถึงได้รับความช่วยเหลือจากบุคคลที่สามที่เป็นกลาง อย่างไรก็ตาม หลังจากการไกล่เกลี่ย โอกาสเดียวที่เราจะปกป้องอาณาเขตของเราไว้ได้คือการรวมตัวกัน (Gathering)" "น่าเสียดายที่พวกเธอทุกคนติดอยู่ในโซนเป็นเวลาสองปี เราจึงถูกบีบให้ต้องยอมผ่อนปรนเพื่อซื้อเวลาและถูกต้อนให้จนมุมยิ่งกว่าเดิม ตอนนี้โอกาสของเราจึงเลวร้ายยิ่งกว่าเมื่อก่อนเสียอีก" ลีโอเนลรับฟังตั้งแต่ต้นจนจบโดยไม่ขัดจังหวะ "การรวมตัวครั้งนี้จะอันตรายอย่างยิ่ง จนถึงขั้นที่เราตัดสินใจว่าจะไม่บังคับให้เข้าร่วมอีกต่อไป เราไม่สามารถรับประกันความเป็นความตายของนักเรียนคนใดได้ พวกเราในฐานะอาจารย์ไม่สามารถแบกรับภาระของการตัดสินใจนี้แทนพวกเธอได้ แต่เราก็ยังหวังว่าพวกเธอจะเลือกต่อสู้เคียงข้างวาเลียนท์ฮาร์ท" "เพื่อการนี้ เรายินดีที่จะมอบค่าตอบแทนจำนวนไม่น้อยให้แก่พวกเธอ..." "ว่าอย่างไรล่ะ? พวกเธอจะสู้ไปกับเราไหม?"