บทที่ 818 ความไม่สอดคล้อง ไอน่าพยายามกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเอง แต่มันดูเหมือนจะไร้ผล ในช่วงเวลาแบบนี้ เลโอเนลคงจะโผล่เข้ามาแล้วกางม่านพลังปิดกั้นเสียงไว้รอบด้าน หรือไม่ก็คงซ่อนตัวเธอจากสายตาผู้คนไปแล้ว แต่ทว่าเขากลับไม่ได้อยู่เคียงข้างเธอในตอนนี้ เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอก็ยิ่งสะอื้นหนักขึ้นกว่าเดิม มิลาน ผู้ซึ่งรับหน้าที่ 'คอยคุ้มกัน' ไอน่าตามความรู้สึกที่เขาควรจะทำในฐานะหนึ่งในเพื่อนร่วมทีมของเลโอเนล กลับตกอยู่ในอาการลนลานอย่างที่สุด เขาควรจะรับมือกับสถานการณ์นี้อย่างไรดี? นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่? “อ่า...” มิลานคว้าหลังคอตัวเอง “...บ้าเอ๊ย หัวหน้า... คุณน่าจะผ่อนปรนมือให้มากกว่านี้หน่อยไม่ใช่เหรอ?” เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสนั่นจากเสาหลักทำให้แม้แต่มิลานยังแทบไม่ได้ยินเสียงตัวเอง ทว่าเสียงสะอื้นของไอเน่กลับดังก้องชัดเจนในความรู้สึกของเขา เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาอยู่ใกล้เกินไปหรือเป็นเพราะเหตุผลอื่น แต่มันราวกับว่าอารมณ์ความรู้สึกของเธอกำลังถูกถ่ายทอดออกมาในอากาศ ความจริงก็คือ ไอน่าสูญเสียการควบคุมพลังกดดันทางจิตของเธอไปโดยสิ้นเชิง ไม่ต้องพูดถึงมิลาน ต่อให้คนอื่นไม่ได้ยินเสียงของเธอ แต่ก็ดูเหมือนว่าเสียงสะอื้นเหล่านั้นกำลังถูกฉายตรงเข้าไปในจิตใจของพวกเขา และแทนที่จะแผ่วเบาลง มันกลับดูเหมือนจะทวีความรุนแรงขึ้น ในตอนที่มิลานไม่รู้จะทำอย่างไรดี ยูริก็ปรากฏตัวขึ้นจากที่ไหนสักแห่งแล้วทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าไอน่า ไอน่ารับรู้ได้ว่ามีใครบางคนอยู่ตรงหน้าจึงพยายามเงยหน้าขึ้นมอง แต่สิ่งที่เธอเห็นมีเพียงเงาร่างเลือนรางของคนที่เธอรู้สึกว่าคงจำได้หากไม่ใช่เพราะม่านน้ำตาที่บดบังอยู่ “คุณหนูคะ...?” “ย-ยูริ?” ไอน่าพูดได้ไม่ทันขาดคำก็โผเข้าซบที่หน้าอกของยูริ น้ำตาของเธอร่วงหล่นราวกับสายน้ำตก สร้างรัศมีแห่งความโศกเศร้าอบอวลไปทั่วบริเวณ ยูริตกตะลึง เธอไม่เคยเห็นไอน่าเป็นแบบนี้มาก่อน อันที่จริง เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยเห็นไอน่าร้องไห้หรือไม่ คุณหนูที่เธอรู้จักนั้นเปรียบเสมือนป้อมปราการอันสูงตระหง่าน ไม่เคยหวั่นไหวต่อเรื่องทางโลกใดๆ รอบตัว แม้แต่ในสมัยที่ยังอยู่ที่สถาบันรอยัลบลู ทุกอย่างล้วนเป็นเพียงหน้ากาก ไอน่าแสร้งทำเป็นคนขี้อาย เงียบขรึม และเก็บตัวเพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจ แต่ตัวตนที่แท้จริงของเธอนั้นไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลย แขนของยูริโอบรอบหลังของไอน่าเบาๆ เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะท้านและได้ยินเสียงสะอื้นอันน่าเวทนาผ่านฝ่ามือของเธอ ทุกอย่างตั้งแต่เสียงหายใจหอบถี่ไปจนถึงความพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ ของไอเน่ถูกรับรู้โดยเธอ เธอกล้าพูดได้ว่าสัมผัสได้ถึงการพังทลายจากภายในของไอน่า แรงโอบกอดของเธอแน่นขึ้น อารมณ์ความรู้สึกของไอเน่เริ่มไม่อยู่ในความควบคุมมากขึ้นเรื่อยๆ “...ฉันทำไม่ได้... ฉันทำไม่ได้ ยูริ... เขา... เขาจะต้อง... เกลียดฉันแน่ๆ...” คำพูดสุดท้ายนั้นราวกับนาฬิกาที่ร่วงหล่นลงสู่พื้น เสียงแตกกระจายของแก้ว... การทำลายล้างของฟันเฟืองที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ... ความพินาศของกลไกอันบอบบางที่ถูกรังสรรค์ด้วยความใส่ใจและรักใคร่... สีหน้าของยูริไหววูบ นี่เป็นเรื่องของเลโอเนลอย่างนั้นหรือ? แต่ทำไมมันถึงฟังดูเหมือนว่าเลโอเนลไม่ได้ทำอะไรผิดเลยล่ะ? แล้วถ้าเขาไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมคุณหนูของเธอถึงต้องร้องไห้ขนาดนี้? “...เขา... เขา... เขาจะต้องเกลียดฉัน...” ยูริลูบหลังของไอน่า พยายามปลอบโยนเธอ เธอมาพร้อมกับข่าวดี ตั้งใจจะบอกไอน่าว่าเธอได้ติดต่อกับพ่อของเธออีกครั้งเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี แต่เธอก็ไม่คาดคิดว่าสถานการณ์จะกลายเป็นเช่นนี้ ยูริไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี ในวินาทีนั้น สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปกะทันหัน ออร่าของเธอระเบิดออกและพลังที่หลายคนไม่คิดว่าเธอจะมีกำลังจะพุ่งทะยานออกมา ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะเปิดเผยบางอย่างที่ไม่ควรพูดออกไป เธอก็สงบลงเมื่อตระหนักว่าพลังงานนั้นไม่มีเจตนาอันตรายใดๆ มันปะทะเข้ากับร่างของไอน่าจนทำให้เธอหมดสติไปทันที ในขณะนั้นเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสนั่นดูเหมือนจะแหลมสูงขึ้นอีกระดับ แต่ในความเป็นจริงแล้ว พวกเขาแค่เริ่มรับรู้มันได้ตามที่ควรจะเป็นในที่สุด ยูริมองไปยังหัวหน้าฮัทชินที่อยู่ไกลออกไป สายตาของเธอเรียบเฉย แต่ทั้งสองไม่ได้พูดหรือแลกเปลี่ยนอะไรกันมากไปกว่าการสบตากันเพียงครู่เดียว ... “นี่จะเป็นปัญหาไหม?” หนึ่งในผู้อาวุโสลึกลับเอ่ยขึ้น ทั้งสี่คนพร้อมด้วยหัวหน้าฮัทชินต่างทอดสายตามองไปที่ไอน่า โดยปกติแล้วพวกเขาจะไม่สนใจความสัมพันธ์ระหว่างนักเรียน ไม่ได้มีธรรมเนียมการแต่งงานคลุมถุงชน ดังนั้นพวกเขาจึงแทบไม่ใส่ใจเรื่องนี้เลย แต่ทว่าไอน่าและเลโอเนลนั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นกรณีพิเศษ ที่นี่มีบางอย่างไม่ชอบมาพากลอย่างเห็นได้ชัด พวกเขารู้ดีว่าเลโอเนลมาจากตระกูลโมราเลส พลังที่เขาถือครองหรืออาจถือครองในอนาคตนั้นมากพอที่จะบดขยี้พวกเขาได้หลายต่อหลายครั้ง พวกเขาอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากอยู่แล้ว จึงไม่ต้องการศัตรูเพิ่มอีก เดิมทีเป้าหมายหลักของพวกเขาคือการใช้ไอน่าเพื่อรั้งตัวเลโอเนลให้อยู่ฝ่ายเดียวกับตน แต่เมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาก็พบว่าไอน่าเป็นผู้มีพรสวรรค์ที่โดดเด่นในตัวเองและมีโอกาสสูงที่จะเป็น 'ประกายไฟ' (Spark) เมื่อพวกเขาเรียนรู้เรื่องนี้ เป้าหมายของพวกเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยและเริ่มให้คุณค่าแก่ทั้งสองเท่าเทียมกัน ไม่ใช่เพราะไอน่าจะก้าวขึ้นไปถึงระดับของเลโอเนลได้แน่นอน แต่เพราะเธอเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดที่พวกเขามี บางครั้งการมีอัจฉริยะที่เก่งกาจเกินไปอาจเป็นผลเสียมากกว่าผลดีต่อองค์กรที่อ่อนแอเช่นเดียวกับพวกเขา แน่นอน... พวกเขาไม่เข้าใจขอบเขตพรสวรรค์ของไอน่าอย่างถ่องแท้ แม้แต่ตอนนี้เธอยังคงเก็บกักคำสาปไว้ในตัวเองเพื่อผลักดันและฝึกฝนจนถึงขีดจำกัดสูงสุด เธอไม่สนใจที่จะอวดตัวต่อผู้ใด เป้าหมายหลักของเธอคือการล้างแค้นให้แม่ของเธอ ปัญหาคือ หากมีสิ่งใดที่ทำให้ความสัมพันธ์ของไอน่าและเลโอเนลแตกหัก สิ่งนี้อาจกลายเป็นเรื่องที่ยุ่งยากอย่างที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากยังมีความอาฆาตมาดร้ายหลงเหลืออยู่ จากความเข้าใจของพวกเขาเกี่ยวกับบรรดานายน้อย ซึ่งเป็นหมวดหมู่ที่ดูเหมือนพวกเขาจะจัดให้เลโอเนลอยู่ในนั้น พวกเขาอาจไล่ตามหญิงสาวเพื่อเอาชนะใจ แต่ในวินาทีที่พวกเขาล้มเหลว... หากเลโอเนลเปลี่ยนความโกรธแค้นมาลงที่ภูเขาวาเลียนฮาร์ท พวกเขาจะทำอย่างไร? หัวหน้าฮัทชินนิ่งเงียบไปนานก่อนจะเอ่ยขึ้น “...ไม่ว่านายน้อยเลโอเนล โมราเลส จะไปที่ใดในช่วงสองปีที่ผ่านมา เขาสามารถเติบโตจนก้าวข้ามอดีตของตัวเองไปไกลลิบ แต่ทว่าหนูไอน่า กลับไม่ได้ก้าวไปข้างหน้าแม้แต่ก้าวเดียว” “ความเติบโตของพวกเขาไม่สอดคล้องกัน ค่านิยมของพวกเขาไม่สอดคล้องกัน สิ่งนี้ย่อมต้องเกิดขึ้นเป็นธรรมดา” “สิ่งเดียวที่เราทำได้ คือเตรียมรับมือกับสิ่งที่เลวร้ายที่สุดและหวังให้เกิดผลลัพธ์ที่ดีที่สุดเท่านั้น”