บทที่ 17: ทะลวงระดับ จิตก่อตั้งขั้นกลาง ณ หอคอยแห่งการไถ่บาป ชั้นที่สาม เดวิสซึ่งกำลังโคจรพลังอยู่ในภวังค์เพื่อบ่มเพาะ ‘หมอกแสงศักดิ์สิทธิ์’ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย แสงสีทองสว่างไสวโอบล้อมรอบกายขณะที่เขาเลื่อนระดับไปสู่ ‘จิตก่อตั้งขั้นกลาง’ พลังบ่มเพาะพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งรากฐานมั่นคงนิ่งสนิทอยู่ที่ระดับนั้น เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น และสัมผัสได้ด้วยจิตวิญญาณของตนเองว่า เวลาผ่านไปเพียงหกชั่วโมงเท่านั้น ทั้งที่เขารู้สึกเหมือนติดอยู่ในขุมนรกมานานถึงสิบปี “มารจิตที่น่ากลัวอะไรอย่างนี้! มันกักขังฉันไว้ในกำมือเนิ่นนานกว่าสิบปี ค่อยๆ เชื่อมโยงฉันเข้ากับอดีตของตัวเองทีละนิด” “ขั้นแรกคือความเจ็บปวด” “ขั้นที่สองคืออารมณ์ความรู้สึก” “ขั้นที่สาม คือสภาวะที่ทำได้เพียงเฝ้ามองอย่างว่างเปล่าโดยไม่สามารถขยับเขยื้อนทำอะไรได้เลย…” ‘ถ้าฉันไม่ได้ตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย… ถ้าหากฉันเผลอทรมานและฆ่าเด็กหญิงคนนั้นไปจริงๆ ฉันจะยังเป็นตัวฉันที่กลับมาที่นี่ได้อีกหรือ?’ เดวิสตัวสั่นเทา เขาพลันรู้สึกว่าคำถามนี้ควรทิ้งไว้โดยไม่มีคำตอบไปก่อน ในเมื่อสุดท้ายแล้วเขาก็ยังรู้สึกว่าตนเองเป็นเหมือนเดิม ไม่ต่างจากตอนก่อนจะก้าวเข้าสู่บททดสอบมารจิตเลยแม้แต่น้อย อย่างไรก็ตาม มันมีความรู้สึกบางอย่างในตัวเขาที่เปลี่ยนไป ซึ่งเขาเองก็ระบุไม่ได้ว่ามันคืออะไร เขาไม่ได้ครุ่นคิดอะไรมากนัก จึงรีบลุกขึ้นและเดินออกจากหอคอย เมื่อออกมาด้านนอก เขาก็เห็นร่างหนึ่งพุ่งตรงมาหาเขาด้วยความเร็วสูง ร่างนั้นย่อระยะห่างเข้าหาเขาแทบจะทันทีโดยที่เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว ก่อนจะโผเข้ากอดมอบไออุ่นให้เขาอย่างเต็มเปี่ยม เขายิ้ม “ผมกลับมาแล้วครับท่านแม่” “…เจ้าเด็กบ้า” แคลร์คลายอ้อมกอดออกพลางจ้องมองเขา เดวิสเพิ่งสังเกตเห็นว่าดวงตาของนางแดงก่ำ ดูเหมือนนางจะร้องไห้มาเป็นเวลานาน โลแกนเดินเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าเชื่องช้า เขามองเดวิสด้วยแววตาตำหนิ แต่ลึกๆ ในใจกลับรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก “เกิดอะไรขึ้นครับ? ทำไมตาของท่านแม่ถึงแดงขนาดนั้น?” เดวิสรู้สึกว่าเขาควรจะเป็นคนที่โกรธในสถานการณ์นี้มากกว่า “เดวิส เจ้าคนโง่! การทดสอบมารจิตปกติใช้เวลาไม่เกินหนึ่งชั่วโมง แต่เจ้าเข้าไปตั้งหกชั่วโมง! ดูสิว่าแม่ของเจ้าเป็นห่วงจนแทบคลั่งแค่ไหน หึ! ถ้าเจ้าไม่ยอมออกมา ข้าคงได้สังหารเจ้าทิ้งด้วยมือตัวเองแน่!” โลแกนอธิบายด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด แต่ในใจไม่ได้คิดเช่นนั้นเลยสักนิด ตรงกันข้าม ในตอนนั้นเขาทั้งกระวนกระวายและลังเลว่าจะหยุดค่ายกลเพื่อไปช่วยเดวิสดีหรือไม่ แต่หากเขาทำเช่นนั้น เขาเชื่อว่าอาจเกิดผลกระทบที่คาดเดาไม่ได้ตามมา ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจฝากความหวังไว้ที่ลูกชาย โชคดีที่พวกเขาเห็นเขาก้าวออกมาหลังจากผ่านไปหกชั่วโมง มิเช่นนั้นพวกเขาคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหยุดค่ายกล “หลังจากเจ้าเข้าไปในหอคอยได้กว่าหนึ่งชั่วโมง แม่ของเจ้าก็อดไม่ได้ที่จะออกจากวังหลวง! นางรอคอยด้วยความเป็นห่วงอยู่ที่นี่อีกสองชั่วโมง จากนั้นก็นั่งร้องไห้อยู่เกือบชั่วโมงจนเป็นลมหมดสติไป เพิ่งจะฟื้นขึ้นมาเมื่อกี้นี้เอง เจ้ามันช่างน่าผิดหวังจริงๆ! ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับนางหรือเด็กในครรภ์ขึ้นมาจะทำอย่างไร!?” เมื่อเห็นว่าลูกชายปลอดภัยดีแล้ว โลแกนจึงถือโอกาสดุด่าลูกชายเป็นการใหญ่ “ท่านแม่ ผมขอโทษครับ ผมขอโทษที่ทำให้ท่านต้องเป็นห่วง ผมสัญญาว่าผมจะไม่ทำใ-” เดวิสเพิ่งรู้ตัวว่าทำผิดจึงรีบเอ่ยขอโทษ แต่ก็ถูกขัดจังหวะเสียก่อน “เจ้าเด็กโง่ เจ้าให้คำสัญญาเช่นนั้นไม่ได้หรอก เจ้าเกิดมาเพื่อกางปีกบินไปให้สูงกว่าใครในอนาคต ไม่ว่าเจ้าจะไปที่ไหน แม่ก็ไม่มีทางเลิกเป็นห่วงเจ้าได้หรอก” แคลร์รู้ดีว่าลูกชายของนางจะทะยานไปได้ไกลกว่าใครในอนาคต นั่นคือความมั่นใจและความภาคภูมิใจที่นางมีต่อบุตรชาย เดวิสเม้มปากด้วยความซาบซึ้งใจ ถึงแม้จะไม่ได้เป็นความผิดของเขาโดยตรง แต่เขารู้สึกว่าการเอ่ยขอโทษและปลอบประโลมมารดาด้วยคำพูดนั้นเป็นสิ่งที่ควรทำ เพราะเขาได้เรียนรู้มาว่าการตั้งครรภ์นั้นเป็นอันตรายต่อสตรีผู้บ่มเพาะพลังมากกว่าสตรีทั่วไป มีปัจจัยซับซ้อนมากมายที่อาจเป็นอันตรายต่อทารกได้หากไม่ดูแลสตรีมีครรภ์ให้ดี… และตัวเขา เดวิส กลับทำให้มารดาที่กำลังอุ้มท้องต้องร้องไห้จนเป็นลมหมดสติ เรื่องนี้อาจทำให้อาการของนางแย่ลงโดยไม่ตั้งใจ ดังนั้นเขาจึงอดรู้สึกผิดอย่างยิ่งไม่ได้ “เอาล่ะ กลับวังหลวงกันเถอะ…” โลแกนส่ายหน้าแล้วกล่าว “ครับ…” ทั้งสองพยักหน้ารับ ===== ณ ตำหนักจักรพรรดิ “งั้นรึ? เจ้าทะลวงระดับได้จริงๆ สินะ?” โลแกนถามด้วยความกังขา เครื่องรางที่เดวิสพกติดตัวช่วยปกปิด ‘การบ่มเพาะจิตวิญญาณ’ เอาไว้ ดังนั้นโลแกนจึงดูไม่ออก “ครับ ผมเลื่อนระดับมาเป็นจิตก่อตั้งขั้นกลางแล้ว” เดวิสตอบพร้อมรอยยิ้ม “ดี!” โลแกนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “เดวิส ลองใช้สัมผัสจิตดูสิ” แคลร์กล่าวพร้อมกับแตะที่ระหว่างคิ้วของนาง เดวิสใช้สัมผัสจิตตามสัญชาตญาณเพราะเขาเคยอ่านพื้นฐานการขยายสัมผัสจิตมาบ้างแล้ว พลังงานโปร่งใสที่มีประกายแสงสีทองจางๆ แผ่ขยายออกไปรอบตัวเขาเป็นรูปทรงกลมในรัศมีห้าสิบเมตร ในพื้นที่นี้ เขาสามารถรับรู้ทุกสิ่งที่อยู่ภายในระยะของมัน ความรู้สึกนั้นช่างแปลกประหลาดจนเขานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เดวิสจมดิ่งลงสู่ภวังค์ รับรู้สภาพแวดล้อมรอบตัว ในขณะที่โลแกนและแคลร์ต่างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง “แม่รู้ว่าจิตวิญญาณของเขาแข็งแกร่ง แต่ไม่คิดว่าจะแข็งแกร่งขนาดนี้…” แคลร์พึมพำ เดวิสเริ่มสับสน ส่วนไหนของเขาที่ทำให้พวกเขาพูดว่าจิตวิญญาณของเขานั้นทรงพลังมาก แต่เขาก็เข้าใจได้ในทันที “คนทั่วไปที่มีพลังบ่มเพาะจิตก่อตั้งขั้นกลางสามารถขยายสัมผัสจิตได้ไกลเพียงสิบเมตรเท่านั้น ในขณะที่เจ้ากลับทำได้ถึงห้าสิบเมตร” “นี่เป็นการบ่งชี้ว่าจิตวิญญาณของเจ้าแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปที่ฝึกการบ่มเพาะจิตวิญญาณถึงห้าเท่า” แคลร์อธิบาย “แล้วทำไมตอนผมอยู่จิตก่อตั้งขั้นต้น ถึงขยายสัมผัสจิตได้ไม่ถึงห้าเมตรล่ะครับ?” เดวิสถามข้อสงสัย “เจ้าเด็กโง่” แคลร์หัวเราะเบาๆ “มันไม่ได้ทำงานแบบนั้น ผู้บ่มเพาะระดับจิตก่อตั้งขั้นต้นทั่วไปจะทำได้เพียงแค่ให้จิตวิญญาณหลุดลอยออกมาหลังจากร่างกายถูกทำลายเท่านั้น ถึงอย่างนั้นจิตวิญญาณก็จะระเหยไปอย่างรวดเร็วหากไม่สามารถหาสมบัติที่เหมาะสมเพื่อกักเก็บไว้ได้” “ผู้บ่มเพาะที่อ่อนแอในระดับจิตก่อตั้งขั้นต้นจะไม่สามารถใช้สัมผัสจิตได้เลย มีเพียงคนที่มีจิตวิญญาณแข็งแกร่งเท่านั้นที่สามารถใช้สัมผัสจิตตรวจสอบร่างกายได้สองหรือสามครั้งในระดับจิตก่อตั้งขั้นต้น เหมือนอย่างพ่อของเจ้า” แคลร์อธิบายอย่างใจเย็น โลแกนทำหน้าภูมิใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่พอคิดได้ว่าลูกชายเพิ่งจะเหนือกว่าตนไปแล้ว สีหน้าของเขาก็สลดลงทันที “เดวิส เจ้าควรจะปลดล็อกชั้นที่หนึ่งของ ‘หมอกแสงศักดิ์สิทธิ์’ ได้แล้ว แสดงให้แม่ดูหน่อย” “ชั้นที่หนึ่งเหรอครับ? ได้ครับ” เดวิสพยักหน้าและโคจรจิตเพื่อแสดงผลตามชั้นที่หนึ่งของหมอกแสงศักดิ์สิทธิ์ ชั้นพลังของเคล็ดวิชาบ่มเพาะนั้นเข้าใจได้ง่าย ต่างจากวิชาต่อสู้ที่ต้องฝึกฝนทำความเข้าใจด้วยตนเอง เงื่อนไขเดียวคือต้องบรรลุระดับที่กำหนดและฝึกฝนตามตำรานั้นๆ แน่นอนว่าหากเป็นคนโง่เขลาและไร้พรสวรรค์ ต่อให้บรรลุระดับที่ต้องการแล้ว ก็ยังพบว่าเป็นเรื่องยากที่จะทำความเข้าใจชั้นพลังของวิชาบ่มเพาะ สนามพลังสีทองสว่างไสวแผ่ออกมาเป็นระยะสิบเมตรจากตัวเดวิส เขารู้สึกราวกับไม่มีสิ่งใดสามารถทำร้ายจิตวิญญาณของเขาได้ภายในพื้นที่นี้ “โล่จิตศักดิ์สิทธิ์ที่เจ้าสร้างขึ้นก็น่าเกรงขามเช่นกัน” ทั้งสองคนไม่แปลกใจอีกต่อไปในครั้งนี้ “แม้แต่ผู้บ่มเพาะระดับจิตก่อตั้งขั้นสูง ก็คงยากที่จะทำลายมันลงได้” โลแกนถอนหายใจด้วยความยอมรับ เขาไม่ทันได้รู้ตัวเลยว่าตนเองกำลังแข่งขันกับลูกชายอยู่ “แค่นี้หรือครับ?” เดวิสคาดหวังมากกว่านี้ เช่นท่าไม้ตายที่อลังการจนสามารถจัดการศัตรูรอบตัวได้ราบคาบ *แค็ก* *แค็ก* “เฮ้อ ถ้าทำได้แค่นี้ ก็คงไม่ต่างจากเคล็ดวิชาบ่มเพาะจิตวิญญาณเล่มอื่นที่สร้างโล่จิตได้หรอก” แคลร์กล่าวอย่างมั่นใจก่อนเสริมว่า “ลองหดมันเข้ามาจนคลุมร่างเจ้าทั้งหมดสิ” เดวิสพยักหน้าและพยายามบีบอัดสนามพลังสีทองให้เล็กลง สนามพลังสีทองหดตัวจนครอบคลุมเพียงร่างกายของเขา โลแกนและแคลร์จ้องมองดูจิตวิญญาณของเขาที่ไม่ได้เพียงแต่แข็งแกร่ง แต่ยังบริสุทธิ์ยิ่งนัก “นี่… นี่ขนาดผู้บ่มเพาะระดับ ‘จิตทารก’ ยังทำลายโล่จิตศักดิ์สิทธิ์ของเขาไม่ได้เลยไม่ใช่รึ?” โลแกนพึมพำ แคลร์เองก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก นางพึมพำออกมาอย่างเหม่อลอย “ใช่…” ระดับจิตทารกคือระดับที่สองของการบ่มเพาะจิตวิญญาณ เดวิสรู้สึกดีใจแต่ในขณะเดียวกันก็ผิดหวังที่คิดว่าโล่ของเขาอาจไร้ประโยชน์หากสู้กับผู้บ่มเพาะระดับจิตทารก เขาหารู้ไม่ว่าพ่อแม่ของเขากำลังเปรียบเทียบเขากับผู้บ่มเพาะคนอื่นที่ใช้เคล็ดวิชาบ่มเพาะจิตวิญญาณระดับนภาเล่มอื่นโดยไม่รู้ตัวเท่านั้น