บทที่ 3997 คําขออิหยังจักศูนย์? เทียและไฮลักได้นำของอัศวะหลากหลายประเภทออกมา ทั้งเป็นอีมไพแรนเกรดและอย่างน้อยก็ระดับกษัตริย์ซูเปอร์ยศ หนึ่งในนั้นคือสิ่งที่อีเวลลินน์เอามาจากอาณานิคมสมุนไพรลึกลับระหว่างการคัดเลือก เรียกว่ากบศิลป์กัมมิก โลตัส ดอกแต่ละกลีบเป็นของมีค่า แท้จริงแล้วเทียได้หยิบมาบางส่วนหลังอีเวลลินน์ให้ไว้แก่เธอ แต่ส่วนที่เหลือเธอใช้เพื่อสร้างการป้องกันกัมมิกของอาณานิคมจิ๋ว ส่วนของสมบัติอื่น ๆ นั้นมาจากการที่เขาฆ่าเอ็มไพแรนและออตอรชสสี่สิบคน พวกเขาไม่เคยคาดคิดว่าเขาจะทำลายพวกเขาทั้งหมดและทำให้สมบัติมากมายหลงเหลืออยู่ เทียและไฮลักทำสัญลักษณ์มือหลายครั้ง สร้างรอยแกะสลักต่อเนื่อง สะสมให้เป็นอักษรรูนแปลก ๆ บางครั้งพวกเขายังผสานมือเข้าด้วยกัน ดูเหมือนจะมีการประสานที่ยอดเยี่ยม ทำให้เกิดรูนแปลก ๆ อีกมากมาย เดวิดสงสัยว่าเทียคงสอนไฮลักเรื่องกฎกัมมิกและเทคนิคกัมมิกต่าง ๆ ที่อาจเกินความรู้ของพวกเขา ไม่เช่นนั้นก็เป็นไปไม่ได้ที่จะประสานแบบนั้น เขาอาจไม่เข้าใจว่าพวกเขากำลังทำอะไร แต่เขาติดตามได้ว่าการเคลื่อนไหวของพวกเขาสอดคล้องกันอย่างดี และพลังงานที่แผ่ออกมาทำให้บริเวณนั้นมืดมนขึ้นเรื่อย ๆ จนเดวิดไม่รู้สึกถึงการกะเทือนของอวกาศแม้ที่สุดจากอาณานิคมจิ๋ว “ผ้าคลุมกัมมิกล่องหน~” “การบิดเบือนการมองดูอวกาศ” “เขาวงกฎกัมมิกที่มองไม่เห็น~” พวกเขาใช้เทคนิคต่อเนื่องกันไป เดวิดได้รับข้อมูลล่วงหน้าแล้ว ดังนั้นเขารู้ว่า “ผ้าคลุมกัมมิกล่องหน” ทำให้ตาไม่สามารถจำแนกอาณานิคมจิ๋วหรือแม้แต่เปิดทางได้เลย “การบิดเบือนการมองดูอวกาศ” เป็นเวอร์ชันที่แข็งแรงกว่า “ผ้าคลุมคลื่นกัมมิก” ที่ขัดขวางคนให้ไม่สามารถคำนวณหรือชี้ตำแหน่งได้ ทำให้คลุมด้วยชั้นของการรบกวนกัมมิก สุดท้าย “เขาวงกฎกัมมิกที่มองไม่เห็น” ทำให้เส้นทางและช่องเปิดถูกแยกออกเป็นเขาวงกต แม้จะรู้ตำแหน่งก็เดินวนไปนานนามิอายุร้อยพันปีก็ไม่เจอ เทคนิคนั้นต้องใช้เวลาประมาณยี่สิบนาทีในการร่าย เมื่อเทียและไฮลักทำเสร็จ พวกเขาก็อ่อนแรง เหมือนหมดสมาธิและพลังงานทั้งหมด เดวิดจับพวกเขาจากด้านหลัง “ทำได้ดีมาก พักผ่อนซักหน่อยเถอะ” “ใช่ค่ะ พี่ชาย~” เทียพูดเบา ๆ ขณะพิงบนตัวเขา เธอเหนื่อยจนไม่อาจล้อเลียนได้เลย ในขณะเดียวกัน ไฮลักกัดริมฝีปากและมองหน้าเขาเบา ๆ ไม่พูดอะไรนอกจากโบกศีรษะยอมรับ เดวิดส่งพวกเธอให้ลียาและให้พักในกระท่อมในแหวนชีวิตของเขา เขาหันไปมองสเตลลา “ไปกันเถอะ” สเตลลาพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม นี่คือขั้นตอนสุดท้ายที่ต้องนำ “นักรบสวรรค์” เหล่านั้นไปวางในอาณานิคมจิ๋วและตั้งค่าให้อาณานิคมยุบหายหากสิ่งมีชีวิตใดสัมผัสขอบของโหนดอวกาศ เดวิดไม่เข้าไป เพราะการเข้าไปตอนนี้จะทำให้คราบรอยแตกในม่านกัมมิกที่เทียและไฮลักสร้างขึ้น แทนที่นั้นเขาให้สเตลลานำแหวนชีวิตที่บรรจุนักรบสวรรค์ทั้งหมดไป สเตลลาขนแหวนชีวิตเข้าสู่อาณานิคมจิ๋ว ปรากฏใกล้ศูนย์กลางที่สุด แล้วเธอบีบอาณานิคมด้วยเลเยอร์ของเขาวงกตอวกาศ ปิดกั้นไม่ให้ใครออกไป พวกเขาถูกมัดไว้ด้วยโซ่และการเพาะปลูกได้ถูกปิดผนึก ไม่มีทางที่จะหนีได้เองแม้แต่หนึ่งนาที จากนั้นเธอทำสัญลักษณ์มือหลายครั้ง ปล่อยพลังงานของเธอไหลวนเป็นรูนในอาณานิคมและปล่อยพลังงานอวกาศสีม่วงเทานวล แสงพลังงานนั้นคลุมโหนดอวกาศและฝังสาปว่าหากมีการสัมผัสใดที่ไม่ใช่ของสเตลลาหรือคนที่เธออนุมัติ จะถูกปฏิเสธ ดังนั้น แม้ว่า “นักโทษ” จะหลุดจากโซ่พยายามออกจากอาณานิคมจิ๋ว พวกเขาก็จะเจอแค่อาณานิคมที่ยุบหายและบดบังพวกเขาให้ตกอยู่ในความหนาแน่นที่พังทลาย พวกเขาไม่มีความหวังจะหนีได้ เว้นแต่มีผู้ใดจากขั้นตอนต่อไปหลังขั้นตอนอีมไพแรนช่วยเหลือ แต่สิ่งนั้นไม่มีอยู่ในโลกชั้นล่างหรือชั้นที่สามของโลกอImmortal แท้จริงเนื่องจากข้อจำกัดจากมิติความว่าง กระบวนการนี้ไม่ได้ใช้เวลานานเลย สเตลลาพักมือและหายใจเข้าลึก “เรียบร้อยแล้ว เราได้ซ่อนพวกมันทั้งหมดในอาณานิคมจิ๋วแล้ว แม้ฉันเองก็รับรู้ได้ยากแล้ว...” “...” เดวิดพยักหน้าอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง มองที่ประตูเปิดแต่ไม่เห็นแสงบิดเบือนของโหนดอวกาศอีกต่อไป เขาไม่เห็นหรือแม้แต่รับรู้ร่องรอยของอาณานิคมจิ๋วหลังที่สเตลลาซ่อนมันอย่างสมบูรณ์ เขามองไปที่อื่นแล้วหันกลับมามองอีกครั้ง ตอนนี้แม้ประตูเล็ก ๆ ก็หายไปไม่เห็นเลย เหมือนเพียงผนังที่ปกคลุมด้วยพลังงานความมืด “...” เดวิดใช้หินสีขาว-ดำเพื่อกระตุ้นความรู้สึกของตน ที่ระดับนี้พลังการรับรู้วิญญาณของเขาเหนือระดับอีมไพแรนอีเก็ต โดยหยาบ ๆ เขายังเห็นประตูเปิดอยู่บ้าง แต่เขารู้ว่าหากยื่นมือออกไป จะหลงเข้าไปในเขาวงกฎกัมมิกที่มองไม่เห็นเลย เขาจึงหยุดใช้หินสีขาว-ดำและถอนหายใจเบา ๆ “พอแล้ว มันดีมาก” เดวิดยิ้มแฉ่งขณะหันไปมองสเตลลา ทันใดนั้นสเตลลากระโจนเข้าหาเขาและจูบเขาอย่างลึกซึ้ง เธอแทรกลิ้นเข้ามาอย่างรวดเร็วเหมือนกำลังกลืนกินเขา “วาย‑สเตลลา‑คุณ‑” เดวิดไม่รู้จะพูดอะไรต่อกับต้นไม้เร่าร้อนคนนี้ เธอโอบคอเขาแน่นและกดเขาลง จูบเหมือนกำลังกินกินเขา เขาถูกล่อและหลงใหล ข้อจำกัดที่เขาตั้งเองพังทลายลง เขาดันเธอออกและกระโดดขึ้นบนเธอ ดันบทบาทเป็นผู้ริเริ่มในขณะที่จูบและลูบเต้านมของเธอบนพื้นเย็น ทั้งสองไม่สนใจพลังงานความมืดที่พุ่งเข้ามาในระบบของพวกเขาเพราะพวกเขาได้ตั้งการป้องกันไว้แล้ว “...” เวเรน่ามองพวกเขาด้วยความหวาดกลัว เธอคิดว่าสตีลลาจะหักหลังและโจมตีเดวิด แต่กลับเห็นว่าพวกเขากำลังจูบกันอย่างไม่อาย! แล้วเธอก็เห็นมือของสเตลลากำลังเคลื่อนไปที่ล่างของเดวิดที่แทรกเข้าไปในกางเกงของเขา มีสิ่งบวมใหญ่ขึ้นในกางเกงของเขา พยายามออกมานอกกางเกง แล้วต่อมาสิ่งที่เธอเห็นทำให้เธอวิ่งหนีออกไป หลังจากนั้นเธอหยุดเคลื่อนที่ขึ้นบนกำแพง หัวใจกำลังเต้นแรงอย่างไม่เป็นระเบียบ ‘จริงหรือ? พวกเขาจะไร้สาระขนาดไหน…? จะไม่ได้มองเห็นว่าฉันอยู่หลังพวกเขา…!?’ เต้านมของเธอพุ่งขึ้นถึงแม้ระยะทางสั้น เธอไม่รู้ตัวจึงดมพลังงานความมืดเข้ามามาก ทำให้เธอเคลิกเมา เธอไอและนั่งลงพยายามขับพลังงานนั้นออกจากร่างของเธอ มันแรงเกินกว่าที่เธอจะขัดเกล่าได้ เนื่องจากเป็นพลังแสงของเดวิดที่ทำให้เธอยังปลอดภัยจนมาถึงตอนนี้ “ลูก… มาหาฉันเถอะ…” “...” ทันใดนั้นสีหน้าของเธอหยุดนิ่งขณะได้ยินคำพูดสั้น ๆ ก้องกังวานในใจของเธอ คำนั้นลึกลับและฟังดูเหมือนเสียงสะท้อนจากอดีตไกลโพ้น สั่นสะเทือนหัวใจของเธอ เธอไม่มีความกล้าหันศีรษะหรือมองลงไปในหลุมลึก กลัวว่ามันจะมองกลับมาที่เธอ เธอยืนขึ้นและพยายามเดินกลับไปหาดีวิดโดยไม่สนใจว่าทั้งสองอาจเปลือยเปล่าแล้ว แต่ยิ่งเธอเดินต่อไป เธอกลับพบว่าตัวเองกำลังเดินไปในทิศทางที่ต่างออกไป ‘รอ… ฉัน… ฉันไม่ได้เคลื่อนย้ายร่างกาย…’ หัวใจของเวเรน่าจมลงในความลึกแห่งความสิ้นหวัง.