บทที่ 3993 ผู้เพาะบ่มที่เร็วที่สุด? ดาเวสสงสัย เขาศึกษาพวกมันสักหน่อยแล้วก็ครุ่นคิดว่าอะไรอาจจะช่วยได้หรือเปล่า สิ่งมีชีวิตสีสับนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่สิ่งมีชีวิตหรือผีร่างทึบ พวกมันส่วนใหญ่มาจากพลังงานและขาดสติสัมปชัญญะ อาจพูดได้ว่าพวกมันเป็นแค่ความบิดเบือนบ้าที่มีรูปกายกระโดดกระทบทุกอย่างที่เข้ามาใกล้ “ไม่แปลกเลยที่แม้แต่อิมไพเรียนระดับกลางก็ไม่มาที่นี่… สิ่งเหล่านี้เกิดใหม่ได้… และอาจไม่มีประโยชน์ต่อการเพาะบ่มของใครเลย…” ดาเวสไม่เห็นว่าตัวเองจะได้กำไรอะไรจากการปรากฏของความมืดเหล่านี้ ตามปกติแล้วไม่มีใครอยากยุ่งกับมันเลย เขามองกลับไปที่เฟิร์นสีม่วงแล้วเห็นว่ามันยังอายุน้อย แสดงว่าเหล่าผู้เพาะบ่มที่ทรงพลังได้เก็บสิ่งที่สามารถเก็บได้แล้วปล่อยให้ของอื่นเติบโตต่อไป ในที่สุดพวกเขาอาจกลับมาหาแล้วเก็บมันไป เขาจึงเก็บมันอย่างระมัดระวัง ทิ้งไว้ให้ลีอาเพาะในแหวนชีวิตของเขาในมุมมืด ก่อนจะปล่อยเวเรน่าออกมา “อา~” ทันทีที่เวรีน่ายากปรากฏ เธอหยุดนิ่ง ความมืดรอบตัวเธอเปรียบเสมือนมือที่บีบร่างกายทั้งหมดของเธอและพยายามบีบอัดเธอให้ตาย ความกดดันมหาศาลทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองอาจตายได้ทุกขณะ แต่แล้วพลังแสงสว่างปรากฏขึ้นมาบนเธอและขยายออกไป ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป เธอสามารถหายใจได้เมื่อสูดลมหายใจลึก ๆ รับแสงพลังงานของเขาเพื่อคงสติและก้าวกลับมาพอ “เข้าใจแล้ว ฉันจึงทำให้ความมืดถอยกลับและให้เธอยืนอยู่ได้ แต่ก็อาจดึงความสนใจมาบางทีถ้าฉันไม่ระวัง ข้อมูลนี้จะเป็นประโยชน์ต่อภารกิจของเรา” ดาเวสพยักหน้า เวรีน่ากระแทกกำปั้นมองเขาอย่างดุจ “หยุดทำร้ายฉันได้ไหมทุกครั้งที่มีโอกาส” “ไม่ได้ ฉันชอบทำร้ายเธอ” ดาเวสพูดหน้าเป็นธรรมดา “ถ้าเธอไม่ชอบก็ออกไปได้” “เธอ—” เวรีน่ายังไง ๆ เหนื่อยใจ เขาอีกครั้งหนึ่งก็วางเธอไว้ในสถานการณ์ที่เธอไม่อาจหลีกหนีได้และท้าเธอ ดาเวสหัวเราะ เขาชอบล้อเล่นกับเวรีน่าอย่างจริงใจ แต่ก่อนที่เธอจะโกรธ เขาก็ชี้ไปที่พื้นด้านล่าง “เห็นควันสีดำลึกลับนี้ไหม? ลองดูว่าล่ะว่าถ้าสามารถดูดมันได้ไหม...” “…?” เวรีน่ากระหนับคิ้ว เธอไม่ได้หันไปทันที คิดว่าเขาอาจจะหลอกทำอะไรเล่นอีก แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเขา เธอจ้องมองและกะพริบตาแล้วมองควันสีดำนั้น เธอรู้สึกแปลก ยิ่งไปกว่านั้นควันสีดำนั้นยังคงอยู่แม้พวกเขาอาบแสงพลังงานของดาเวสอยู่ นั่นแปลกยิ่งกว่า “เธออยากให้ฉันดูดมัน…ใช่ไหม?” “ใช่ ลองดูด้วยตัวเองว่ามันใช้ได้หรือเปล่า ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ฉันแค่สงสัยว่ามันอาจเพิ่มการเพาะบ่มหรือให้ข้อมูล” “โอเค ฉันจะทำ ลองรักษาฉันไว้ถ้าอะไรเกิดขึ้น~” เวรีน่ายกลมหายใจ เธอไม่รอคำตอบของเขาก็เรียกวิญญาณอสูรซึ่งเป็นสภาพร่างกายการลงโทษอันโหดร้ายของเธอให้ปรากฏ เป็นทรงกลมสีม่วงเข้มอีลิปส์เหนือหัวแล้วบิดตัวลงจึงยาวออกเป็นสามหัว ดาเวสยิ้มเบา ๆ แม้เธอจะบ่นมาก แต่ก็ดูเหมือนว่าเธอไว้ใจเขามาก เขามองเทคนิคของเธอแล้วพยักหน้าอย่างชื่นชม สามหัวโผล่มาแต่ละหัวมีรูปหน้าเวรีน่า และแต่ละหัวมีเขาเหมือนหนามลอยออกมา สะพานหน้าผากประดับด้วยคริสตัลสีม่วงแปลกตา ดวงตาสามคู่ส่องแสงสีทองแดงเหมือนงูร้ายที่เต็มไปด้วยความเย็นชาติกำหนด เมื่อพวกมันโผล่ขึ้น มันปล่อยแรงดันมหาศาลไปทั่ว บริเวณโดยรอบจนความมืดที่อยู่ใกล้ ๆ เริ่มสั่น ตามลำดับ พวกมันเปิดปากพร้อมลิ้นที่คล้ายกับลิ้นสักของเวรีน่า ดึงควันสีดำขึ้นมาดูด “นี่คือ…“ สายตาเวรีน่ากระพริบ เธอปิดตาทันทีและโฟกัสที่การกลั่นกรองควันสีดำ บานคิ้วของเธอยังคงสั่นอยู่สักครู่ ก่อนดวงตาของเธอเปิดกว้างอย่างฉับพลัน ลูกตาแคบลงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อถือ แล้วเธอก็รับรู้ได้ว่าร่างกายของเธอกำลังพัฒนา! “ช่วยฉันหน่อย!~ คุ้มครองฉัน ฉันจะตอบแทนเธอ” เมื่อพูดจบ เธอนั่งลงแล้วทำสมาธิ “อย่าไปถึงขั้นต่อไป ไม่ควรพาล่วงพลังของเราเข้ามาที่นี่…” ดาเวสพูด แต่สงสัยว่าเธอได้ยินหรือไม่ เขาบิดคิ้วแล้วส่ายหัว ควันสีดำที่เธอดูดได้เป็นระดับสี่ของอิมไพเรียน แม้อย่างเล็กน้อยในปริมาณพลังงาน แต่มันเต็มไปด้วยรูปรันน์ความมืดลอยแปลก ๆ ซึ่งเขาอ่านไม่ออกเพราะเต็มไปด้วยเสียงบ้า ๆ แต่สำหรับสภาพร่างกายการลงโทษอสูรของเวรีน่า มันอาจเป็นสิ่งอื่นได้ เขารอคอยเธอประมาณยี่สิบนาทีเพื่อคุ้มครองเธอจนสุดท้ายเธอสั่น *บึ๊ก!~* พลังงานความมืดของเธอสั่นคลอนและเต็มถ้ำในขณะเดียวกันกฎหมายความมืดของเธอก็เติบโตเนื่องจากปรากฏการณ์สั่นสะเทือน ดาเวสสันนิษฐานว่ามันอยู่ระดับห้าของควิดิทีหรือแม้กระทั่งระดับหก คำพูดต่อไป แนวคลื่นพลังงานของเธอพุ่งชนเพดานจนกระทั่งผนังแตกและกลายเป็นคลื่นที่แข็งแกร่งกว่ามาก ตอนนั้น ดาเวสรู้ว่าเวรีน่าเข้าเข้าสู่ระดับเก้าวังศึกอิมเมอร์เดียลระดับเก้า เขาไม่แน่ใจว่าเธอกำลังจะก้าวขึ้นสู่ระดับอิมไพเรียนหรือไม่ เพราะออร่าของเธอคงเกินคงเหมือนน้ำแม้คลื่นพลังงานกำลังเต้นระทึกอยู่ เขาเกรงว่าตัวเธออาจไม่ได้มีกระบวนการเพาะบ่มที่เหมาะสม หรืออาจมีก็เป็นได้? “อย่างไรก็ตาม หากเธอเริ่มเข้าสู่ขั้นต่อไป ฉันคงต้องขัดขวางการเพาะบ่มของเธออย่างแรง…" ดาเวสคิดเช่นนั้น แต่หลังจากพักไปหลายนาที ออร่าของเวรีน่าและคลื่นพลังงานก็สงบลงเป็นสภาพสถิตย์ เธอยืนขึ้นหันมามองเขาโดยมีน้ำตาในตา “ฉันไม่ได้บอกว่าจะตอบแทนเธอเลยหรอกใช่ไหม?” “เธอบอกแล้ว” ดาเวสให้สายตาเสียใจ “ตอนนี้เธอต้องทำให้อาบเช้าวุ่นของฉันอบอุ่น” “ได้เลย…” เวรีน่าสัมผัสริมฝีปากแล้วเช็ดน้ำตา “ถ้าเธออยากให้เตียงของเธอไหม้เป็นไฟ ฉันจะเสียศักดิ์ศรีของฉันมาผักผ่านเธอให้เอง” เมื่อพูดจบ เธอยื่นมุมตาที่แสดงความซนต่อเขาแล้วหัวเราะคิกคัก ดาเวสก็หัวเราะตาม “คิดว่าเธอได้ของดีมาไหม?” “ได้~” ดวงตาดำของเวรีน่าส่องแสงสีม่วง “ร่างวิญญาณของฉันเข้าสู่ระดับไพ่พิภพอิมเมอร์เดียลระดับจุดสุดยอดแล้ว เหลือแค่ขั้นเดียวให้ถึงระดับอิมไพเรียน!” “เยี่ยม!” ดาเวสทำท่าผลักหัวให้เธอด้วยนิ้วโป้ง เขาดูมีความสุขกับความสำเร็จของเธอ เวรีน่าเป็นผู้เพาะบ่มที่เร็วที่สุดที่เขาเคยเห็นจริง ๆ เพราะเธอก็มักจะก้าวขึ้นในเวลาเดียวกับเขา เขายังจ้องดูควันสีดำที่เหลือสองก้อน แต่จิตวิญญาณของเขาไม่รับสัญญาณใด ๆ มากขึ้น อาจไม่ช่วยพัฒนาร่างกายของเขา ส่วนเรื่องกฎหมายความมืด เขาอยู่ระดับห้าควิดิทีแล้ว เขาชอบให้กฎหมายความมืดมุ่งเน้นการซ่อนเร้นและการลอบฆ่า มากกว่าการบิดเบือนอารมณ์ “ตะ... ถ้าฉันมีกำลังพอที่จะเห็นผ่านความมืดนี้ก็คงดี มิฉะนั้น เสียงคร่ำครวญของโซนอันอันตรายนี้ก็ไม่ทำให้ฉันหวาดกลัวเลย…” เวรีน่าพูดด้วยเสียงดังเล็ก ๆ เธอมองควันสีดำสองก้อนที่เหลือซึ่งมองเห็นได้เพียงแค่ครีบๆ แล้วไม่กล้าเอาไป เธอจึงมองดาเวสด้วยสายตาน้องสุนัขหวังว่าเขาจะให้เธอกลั่นมัน ดาเวสยังคงจ้องควันสีดำที่เหลือนั้น “คงลองดูก็ไม่เสีย… แล้วถ้าฉันทำไม่สำเร็จ เธอก็เอามันไปได้” “ขอบคุณมาก! พระผู้เมตตา~ ขอให้อจักรพรรดิยืนยาวและมีบุตรหลายคน!~” เวรีน่ายกมือขึ้นและโบกมือให้กำลังใจ ทำให้ดาเวสเกือบลื่นล้ม เขามองมองเธออย่างขบขันแล้วก้าวไปหน้าควันสีดำแล้วดูดมันเหมือนที่เธอทำ “ตาย…ตาย…ทำไมมาที่นี่…! ฆ่าตัวเอง…! ฆ่าคนอื่น…! ล่วงละเมิดหญิงคนนั้น! กินเธอ…! ฆ่า…! สูญเสีย…! บูชา…!” “อะไร…ไอ้…!” ดาเวสดันขับควันที่เหลือออกก่อนที่เสียงคร่ำครวญบ้าจะกลบเธอจนเต็ม สีหน้าเขาแสดงอาการไม่สบายใจ เขาแค่กลั่นเส้นใยควันสีดำเพียงเล็กน้อย แต่ก็ทำให้พลังบ้าแทรกซึมเข้าไปในร่างกาย เสียงเป็นของเขาเองแต่เขารับรู้ถึงออร่าที่ต่างออกไป แน่นอนว่าเขาไม่ได้รับผลกระทบ แต่การได้ยินคำพูดเหล่านั้นทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดลึกซึ้ง ทำให้เขาถามว่าใครกันแน่ที่พูดไว้ “คุณ… คุณโอเคไหม…?” เขาหันไปมองเวรีนา ที่ดูเป็นห่วง เขาสั่นหัวอย่างรวดเร็วโดยคิดว่า รูปร่างอสูรลงโทษอสูรของเธออาจไม่ได้รับผลกระทบจากความบ้าเหล่านั้นเลยตั้งแต่ต้นจนจบ นั่นเป็นไปได้ที่เธออาจไม่เคยเจอเสียงคร่ำครวญเหล่านั้นเลยเนื่องจากพลังการกลืนกินของร่างกายเธอทำให้มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของตัวเธอเอง.