**บทที่ 4688: ภูเขาใหญ่** ดินแดนสีสลับของ “ชาร์ดเขา-ทะเล” ทำให้ผู้มองต้องอึ้งตา เดวิสและมิโรร่าไม่ต่างกันเลย; ฉากที่อยู่ต่อหน้าต่างนั้นทำให้หัวใจของทั้งสองคนละลายพร้อมความคิดเกี่ยวกับชีวิตร่วมกัน หากพวกเขาจะอาศัยอยู่ที่นี่ สองคนแลกตาแลกย้ายกัน เห็นชัดว่าไม่อาจอยู่ที่นี่ได้ตามใจตน “มาทำสถานที่คล้าย ๆ กับที่นี่กันเถอะ” เดวิสเสนอ “มมม~” มิโรร่าตอบรับด้วยเสียงที่สูงขึ้นหนึ่งระดับ ในฐานะนักบวชผู้ศักดิ์สิทธิ์ เธอมีอำนาจเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมตามที่เห็นได้เช่นกัน และเดวิสก็ทำได้เช่นกัน การทำงานร่วมกันของทั้งสองคงสร้างสวรรค์แห่งนี้ขึ้นได้อย่างง่ายดายในไม่ช้า พวกเขาเรียกเรือบินขึ้นพร้อมจะออกไป แต่ทันใดนั้นฝูงอสูรก็มาปรากฏในสายตา “ฮา! มนุษย์!” “เนื้ออร่อย!” เสียงดังกึกก้องเหมือนพายุฟ้าผ่า อสูรหนึ่งคล้ายไฮดร่า มีงูสองหัว อสูรอีกหนึ่งมีสี่หัว มีรูปทรงคล้ายม้าเมืองทะเล ส่วนหนึ่งเป็นปลาขนาดยักษ์ที่ฟันมีคมคมเหมือนดาบ อีกอันเป็นปลาอีกตัวที่ขากระโหลกยาวเป็นรูปปลา เดวิสไม่รู้ชื่ออสูรเวทมนต์เหล่านี้ แต่เขารับรู้ความเกลียดชังอันชั่วร้ายเต็มเปี่ยมไปด้วยความบีบคั้นและเจตนาลอบสังหาร ทำให้เดวิสขมวดหน้าล่วง เขาไม่ได้พูดอะไร จึงกระโดดออกจากเรือบิน ยับยั้งพวกมัน “ฆ่า! กินเนื้อของผู้บุกรุก!” งูหัวไฮดร่าที่นำหน้ากระโจนเข้ามา ก่อนพูดก็หัวเราะด้วยความตื่นเต้น หัวคู่สีต่างกันบ่งบอกคุณลักษณะต่าง ๆ มันพ่นน้ำนักสีฟ้าเข้มที่มีแรงดันอัดอั้นพร้อมกับดินเผาที่ร้อนเป็นหมอกรอบตัว ขนาดร่างกายยาวเกินแปดร้อยเมตร ร่างกายอสูรบังหน้าเดวิสและมิโรร่า ลูกบอลน้ำและดินเผาพุ่งมาที่เดวิส ด้วยการโบกมือ พื้นที่สั่นสะเทือน ทำให้ลูกบอลทั้งสองแตกกลางอากาศและระเบิดเป็นฝนอุ่น “ฮ่า! เจ้ากระหึ่ม แต่อาจจะสู้เราได้หรือเปล่า?” ทันที่เดวิสเคลื่อนตัว อสูรเวทมนต์อื่น ๆ ก็เคลื่อนตาม ม้าเมืองทะเลสี่หัวบูมขึ้นสู่ฟ้า ลำตัวสูงหกร้อยเมตรใสคล้ายปะการัง สะท้อนแสงทำให้เกิดภาพลวงตาของอสูรหลายตัววิ่งไปทุกทิศ ทุกหัวดึงลมหายใจที่เต็มเปี่ยมพลังแห่งสวรรค์และดินดึงมาปล่อยน้ำที่ผสมภาพลวงตาใส่เดวิส อีกสองร่างปรากฏใต้น้ำที่พวกเขาเคยสร้างไว้ ปลาใหญ่ยาวเก้า­ร้อยเมตร มีปากเสี้ยวครึ่งดวง ว่ายน้ำเร็วขึ้นอย่างน่าตกใจ ครีบส่องแสงฟ้า‑ขาวเหมือนไฟฟ้า แทรกทะเลาะบรรยากาศด้วยความแม่นยำของเสียง ระงับที่ดิน ทุกการพับครีบทำให้พื้นดินบิดเบือน เกล็ดของปลาส่องแสงออร่าของแรงดันอัดอันลึก เริ่มพุ่งขึ้นสู่ฟ้า รอการโจมตีเพื่อกลืนเป้าหมายโดยแรงดูดที่แรงมหาศาลจากปาก ตามหลังม้าเมืองทะเลนั้น ปลางูยาวเจ็ด­ร้อยเมตร แปลกกว่าตัวแรกมาก หัวปลายล่างยืดออกเหมือนหอกทำหน้าที่เป็นดาบไม้ แสงสีไม้อาบรอบดาบแปลงเป็นลำแสงไม้ที่พุ่งไปยังเรือบิน มุ่งแทงทะลุ มิโรร่ากดนิ้วทำวงกั้นแสงอ่อน ลำแสงดาบไม้สีมรกตพุ่งทะลวงกั้น แต่ติดที่รอยแตกไม่สามารถเดินต่อได้ ในขณะเดียวกัน ดวงตาเดวิสเปล่งแสงสีดำ‑ทองอันลึกลับ โลกภายในสีดำ‑คริมสั่นระริบเมื่อพลังไหลผ่านเมอริเดียน สร้างเปลวไฟสีคริมเข้มและฟ้าผ่าสีดำ‑เงินรอบตัว เปลวไฟคริมพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เปลี่ยนเป็นกองไฟขนาดภูเขา ตีกันและตัดกันกับคลื่นน้ำอันยิ่งใหญ่ ไอระเหยจากการชนกระจายทั่วฟ้าในชั่วพริบตา อสูรเวทมนต์ตกใจ แต่อสูรที่มีปากเสี้ยวเป็นอันแรกที่ได้รับบาด ฟ้าผ่าดำ‑เงินฟาดปลาทำให้มันกลายเป็นอาหารย่างทันที เดวิสบินขึ้นเหนือไป จับงูสองหัวและม้าเมืองทะเลสี่หัวที่อยู่ติดกัน ด้วยการเต้นรำเรียกเคียวอัตลักษณ์ความมืด ตัดหัวทั้งหกรูปในท่าทางเดียว ทำให้เลือดพุ่งกระจายทั่วบริเวณ แม้เลือดจะพุ่งไกลแต่เดวิสหายตัวและมาถึงปลาที่มีปากดาบ สายตาเขาเต็มไปด้วยความสนใจ แต่ก็เจิดจรัสแสงอันตราย “น่าสนใจ… แทบหาอสูรที่ร่างกายผสานกับกฎดาบได้ยาก ฉันจะจับเธอมาใส่บ้าน” *บูม!~* แรงดันอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งออกจากเดวิส เมื่อเขาทำให้ดาบงูสลาย อสูรอื่นสังเกตว่ามนุษย์ต่อหน้าพวกมันเป็นศัตรูที่ไม่อาจต่อสู้ได้ พวกมันหวีดหายไปแต่กลับถูกกักขังในฟองสีม่วง‑ดำที่บีบอัดจนเกิดเสียงต๊บหนักทำให้อนุภาคในนั้นแตกทลาย *ตับ~* *ตับ~* *ตับ~* *ตับ~* ระเบิดหลายจุดเกิดขึ้นเมื่อฟองบิดตัวราบรื่น ร่างอสูรจึงสลายไปไม่มีคราบเลือดเหลือไว้ เดวิสยกมือลง ดูดซึมธาตุวิญญาณแม้เขาไม่ต้องการแล้ว ส่วนแหวนของพวกมันอ่อนแอ เขาจับได้แค่บางส่วน ส่วนที่เหลือระเบิดกระจัดกระจายสู่อวกาศหลายชั้นที่ยากจะเข้าถึง เขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับแหวนเหล่านั้น เนื่องจากได้ดึงความทรงจำจากวิญญาณหนึ่งและรู้ว่าพวกมันเป็นกลุ่มอสูรที่ฝึกโดยไฮดร่าเก้าหัว พวกมันเป็นเหมือนโจรของเผ่าพันธุ์อสูร ล่าผู้อื่นของตนเองเพื่อความสนุกในการกินช้า ๆ มากกว่ามนุษย์ หลังจากจัดการซากและของล่อได้แล้ว เดวิสดึงตัวกลับสู่เรือบิน ยิ้มให้มิโรร่า “ไปกันเถอะ เราน่าจะเจออันตรายเพิ่มขึ้น เพราะพวกมันดูเหมือนจะสร้างเครือข่ายไว้แล้ว อย่างไรก็ตาม ฉันสงสัยว่าพวกมันจะหลบหนีหลังจากเห็นฉันทำลายสิบสองตัวในไม่กี่วินาที” “แต่นั่นแหละที่เราต้องการใช่ไหม?” มิโรร่าให้รอยยิ้มอุ่น เธอยังควบคุมพลังเพื่อทลายการโจมตีของศัตรูให้พวกมันส่งกำลังเพิ่มมาเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของคอลเล็กชั่นของเธอ “ก็น่าจะใช่” เดวิสหัวเราะ เขาได้รู้ว่า บีไลและคนอื่น ๆ อยู่ในความปลอดภัยกว่าในค่ายป้อม เขาจึงรู้สบายที่อาจแวะเวียนตามใจ ตอนนี้แม้ไม่มีช่วยเหลือจากริโอคซี่ส เพลเมียว เขาก็สามารถตามรอยพลังกรรมของพวกมันได้ แม้กระทั่งเขาแจ้งว่าพวกเขาทั้งหมดปลอดภัยดีเยี่ยม แต่เส้นด้านพลังกรรมยังบิดเบี้ยวไปในหลายทิศ ทำให้เขาอึดอัดใจเล็กน้อย หลังเดินทางราวสี่สิบล้านกิโลเมตร เดวิสมาถึงภูเขาใหญ่ที่ตระการตา มันเป็นหัวของภูเขาทั้งหลาย เป็นจักรพรรดิของภูเขา แต่ย่างข้างล่างก็มีเงารูปคนขุดกว่า­ร้อยรูป ในฝูงนั้น เดวิสเห็นคนหนึ่งทำให้เขาตะโกน “บายไล!” เสียงตะโกนดังกรีดกรีดเหมือนฟ้าร้อง เหมือนสายฟ้าขนาดยักษ์พุ่งชนผู้หญิงผมสีทองที่กำลังสั่งการ ทำให้เธอกระตุ้นตัวเอง เธอหันศีรษะขึ้นมองฟ้า เห็นเรือบินใกล้เข้ามา ดวงตาทองของเธอส่องแสงขอ惊，โลกหยุดนิ่ง ก่อนที่เธอจะพูดใด ๆ เส้นอุโมงค์ขุดก็พังทลาย “นาย!~” แสงสีเทาเร็วพุ่งผ่านบายไลแล้วชนเรือบินจากด้านล่าง ทำให้เรือบินแตกออกครึ่งและกระจายเป็นเศษไม้‑แสงคล้ายกระดาษในพายุอ่อน ๆ มิโรร่ากระโดด เดวิสก็พุ่งตามแรงของเสียงและเสียงระเบิดที่ตามมาจากการเคลื่อนที่ เขาพร้อมไม่มีรู้ตัวที่มืออุ่นที่สั่นคลอนพันรอบเขาในอากาศขณะรับแรงกระแทก “เมร่า...” เขาพ่นลมหายใจอ่อน ๆ จับเธอไว้ขณะหมุนด้วยเศษแสงสว่าง ตาเมร่ากว้างด้วยความดีใจขณะเดวิสหมุนเธอรอบ ๆ เสียงหัวเราะของเธอดังสนั่น สดใสและไม่มีข้อจำกัด เธอไม่สนใจภาพลักษณ์ของตน แรงกระแทกทำให้ฟ้าสีครามเปิดกว้างและเผยแสงเรืองรองอุ่นอุ่นที่ส่องสว่างบนพวกเขา แสงอาทิตย์สาดกระทบผมสีเทา‑เงินของเธอทำให้แสงเหมือนดาวหล่อเป็นหล่อเป็นหลอม เธอฝังศีรษะในอกของเดวิส “คุณมาที่นี่! คุณมาจริง ๆ!” เศษไม้ของเรือบินกระจัดกระจายไหลรอบพวกเขา ทำให้เดวิสไม่แน่ใจว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ต่อการกระทำซิ่งของมังกรตัวนี้.