Chapter 45: การเตรียมตัว โดโรธีมองเอ็ดริคที่คุกเข่าลงต่อหน้าเธออย่างเคร่งขรึมและให้คำสัตย์ปฏิญาณความจงรักภักดีด้วยความพึงพอใจ ท่าทีของเอ็ดริคในตอนนี้ก้าวข้ามขอบเขตของหุ่นเชิดทั่วไปจนแทบแยกไม่ออกจากคนเป็น ซึ่งเป็นผลสำเร็จที่เกิดขึ้นได้เพราะความสามารถใหม่ที่โดโรธีได้รับหลังจากการเลื่อนขั้น ในตอนนี้ โดโรธีสามารถเพิ่มประสิทธิภาพในการควบคุมแหวนหุ่นเชิดศพ (Corpse Marionette Ring) ได้โดยการใช้พลังวิญญาณแห่ง “การเปิดเผย” (Revelation) การปรับปรุงนี้ทำให้เธอสามารถควบคุมหุ่นเชิดศพได้อย่างแม่นยำ ส่งผลให้พวกมันสามารถทำกิจกรรมที่ซับซ้อนจนไม่น่าเชื่อว่าจะทำได้มาก่อน เธอถึงขั้นสั่งให้พวกมันพูดได้ และหากยอมสละพลัง “การเปิดเผย” เพิ่มขึ้น เธอยังสามารถเพิ่มจำนวนหุ่นเชิดสูงสุดที่แหวนจะควบคุมได้ชั่วคราวอีกด้วย การยกระดับความเฉียบคมทางจิตและความสามารถในการควบคุมนี้คือสัญลักษณ์ของผู้อยู่เหนือระดับ (Beyonder) สาย “การเปิดเผย” ทว่าการเสริมพลังเช่นนี้ย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย เพื่อให้หุ่นเชิดสามารถรักษาระดับการพูดได้ โดโรธีต้องอัดฉีดพลัง “การเปิดเผย” 1 หน่วยเข้าไปในแหวนเพื่อให้คงสถานะไว้ได้หนึ่งวัน ส่วนการเพิ่มขีดจำกัดการควบคุมหุ่นเชิดนั้นต้องการพลัง “การเปิดเผย” ที่มากกว่าเดิม เมื่อเวลาผ่านไป การใช้พลังซ้ำๆ ย่อมทำให้พลังสำรองแห่ง “การเปิดเผย” ของเธอหมดลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทว่าการเลื่อนขั้นครั้งนี้ได้นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงระดับพื้นฐานต่อขีดความสามารถทางวิญญาณของเธอ ก่อนที่จะเลื่อนขั้นเป็นผู้ตระหนักรู้ (Cognizer) โดโรธีเคยมีพลังวิญญาณ “การเปิดเผย” สะสมอยู่ 10 หน่วย แต่ในตอนนี้ พลังเหล่านั้นได้เปลี่ยนเป็นพลัง “การเปิดเผย” โดยกำเนิดจำนวน 5 หน่วย พลังวิญญาณแบบสะสมนั้นมีจำกัดและจะลดลงเมื่อใช้ไปเรื่อยๆ ในขณะที่พลังวิญญาณโดยกำเนิดสามารถฟื้นฟูได้ช้าๆ ผ่านการพักผ่อน สำหรับโดโรธีแล้ว “การเปิดเผย” ในตอนนี้เปรียบเสมือนทรัพยากรที่เติมเต็มได้เหมือนกับระบบแต้มเวทมนตร์ (MP) เธอมีพลัง “การเปิดเผย” ที่ฟื้นฟูได้ 5 หน่วย แม้ว่าขีดจำกัดสูงสุดของเธอจะถูกล็อคไว้ที่ 5 หน่วยก็ตาม พลังวิญญาณประเภทอื่นๆ ที่เธอครอบครองยังคงเป็นพลังงานแบบสะสมที่จะลดลงทุกครั้งที่ใช้งาน ในทำนองเดียวกัน ผู้อยู่เหนือระดับจากสายอื่นก็มีการเปลี่ยนแปลงในลักษณะที่คล้ายคลึงกัน ตัวอย่างเช่น ผู้โหยหา (Craver) ก็จะมีพลัง “จอกศักดิ์สิทธิ์” (Chalice) โดยกำเนิด 5 หน่วยเช่นกัน โดโรธีมองแหวนหุ่นเชิดศพในมือสลับกับเอ็ดริคที่อยู่ตรงหน้าพลางยิ้มบางๆ สำหรับเธอแล้ว ถึงเวลาที่จะต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มศิลามงคล (Crimson Eucharist) อย่างจริงจังเสียที “เอาล่ะ ถึงเวลาเตรียมการบางอย่างแล้ว... ครั้งนี้ให้พวกมันได้ลิ้มรสความเจ็บปวดบ้างเถอะ” เธอพึมพำแผ่วเบาพลางประสานมือไว้ด้านหลังและจ้องมองแสงสลัวจากตะเกียงแก๊สภายในโกดัง … สองวันต่อมา รุ่งสางที่อิกวินต์ (Igwynt) แสงยามเช้าสาดส่องลงบนอพาร์ตเมนต์ย่านถนนทานตะวันใต้ในเขตเมืองชั้นบนอย่างแผ่วเบา เกรเกอร์ลืมตาตื่นจากห้วงนิทรา เขาขยี้ตาที่งัวเงียพลางลุกออกจากเตียงท่ามกลางแสงสลัวอันเย็นเยียบของเช้าตรู่ตามความเคยชิน เขาแต่งตัวและหาวพลางเปิดประตูออกไปยังห้องนั่งเล่น ที่นั่นเขาได้พบกับภาพที่ไม่คาดคิด “โดโรธี? ฮ่าๆ... นานทีจะเห็นเธอตื่นเช้าขนาดนี้นะ” เกรเกอร์เอ่ยทักด้วยเสียงหัวเราะเมื่อเห็นเด็กสาวผมขาวกำลังนั่งกินมื้อเช้าอย่างเงียบเชียบบนโซฟา ปกติแล้วเขาคือคนที่ตื่นเช้ากว่าและมักจะคอยบ่นเรื่องที่เธอชอบนอนตื่นสาย แต่วันนี้เธอกลับชิงตื่นก่อนเขาเสียได้ โดโรธีกัดขนมปังหนึ่งคำแล้วเหลือบมองเกรเกอร์ที่ยืนอยู่ตรงประตู เธอตอบอย่างสบายๆ ว่า “วันนี้ที่โรงเรียนมีบทเรียนภาคปฏิบัติค่ะ เราเลยต้องไปรวมตัวกันแต่เช้า” “อา บทเรียนภาคปฏิบัติงั้นเหรอ? ก็ดีนะ ได้เคลื่อนไหวร่างกายกลางแจ้งบ้างดีกว่าต้องอุดอู้อยู่แต่ในห้องเรียนทั้งวัน วิธีการสอนของโรงเรียนเธอนี่ล้ำสมัยจริงๆ” เกรเกอร์แสดงความเห็นขณะเดินไปล้างหน้าล้างตา ไม่นานนัก ทั้งสองก็นั่งทานมื้อเช้าด้วยกัน แม้ว่าโดโรธีจะจัดการของเธอเสร็จก่อนและออกเดินทางไปหลังจากนั้นไม่นาน เมื่อโดโรธีจากไปได้ไม่นาน เกรเกอร์ก็รีบทำตาม เคลื่อนตัวลงจากบันไดอพาร์ตเมนต์ แทนที่จะใช้บริการรถม้า เกรเกอร์เดินจ้ำอ้าวไปตามถนนที่เงียบสงบในยามเช้า หลังจากก้าวเดินอย่างมั่นคงมาตลอดสี่สิบนาที เขาก็เดินออกจากย่านที่พักอาศัยเข้าสู่ใจกลางเมืองที่เริ่มพลุกพล่านทีละน้อย อีกสิบนาทีต่อมา เขาก็มาหยุดอยู่หน้าตึกสิบชั้นที่เป็นที่ตั้งของบริษัทหลายแห่ง เห็นได้จากป้ายโฆษณาที่แปะไว้รอบตัวอาคาร เมื่อเข้าไปในล็อบบี้ของอาคาร เกรเกอร์เดินข้ามพื้นหินอ่อนที่ขัดจนเงาวับไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับ ที่นั่นมีหญิงชราผมสีดอกเลาและสวมแว่นตากำลังเขียนอะไรบางอย่างอยู่ “อรุณสวัสดิ์ครับคุณนายไอด้า” เกรเกอร์กล่าวทักทาย หญิงชราเงยหน้าขึ้นจากงานที่ทำ ปรับแว่นตาเล็กน้อยแล้วตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นแต่เปี่ยมด้วยความเมตตา “อรุณสวัสดิ์เกรเกอร์ วันนี้เธอก็เดินมาอีกแล้วเหรอ? บ้านของเธอก็ไม่ได้ใกล้เลยนะ นั่งรถม้ามาจะง่ายกว่าไหม?” “ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ แต่ผมชอบออกกำลังกาย ระยะทางแค่นี้ทำเอาผมเหงื่อยังไม่ออกเลยด้วยซ้ำ” เกรเกอร์ตอบพลางยิ้มกว้าง หญิงชราพยักหน้าพร้อมกับยื่นกุญแจให้เขา “เอาเถอะ ตามใจเธอก็แล้วกัน อ้อ อีกอย่างนะ ห้องหมายเลข 8 กำลังซ่อมบำรุงอยู่ วันนี้เธอต้องไปใช้ห้องหมายเลข 6 แทน” “รับทราบครับ ขอบคุณมากครับคุณนายไอด้า” เกรเกอร์กล่าวพลางรับกุญแจแล้วมุ่งหน้าไปยังโถงทางเดินด้านข้าง แทนที่จะใช้บันไดหลักเพื่อขึ้นไปชั้นบน เขาเลี้ยวเข้าสู่ทางเดินและหยุดลงหน้าประตูที่ดูธรรมดาๆ บานหนึ่ง เมื่อไขกุญแจเปิดออก เขาก็ก้าวเข้าไป หลังประตูนั่นไม่ใช่ห้องทั่วไป แต่เป็นบันไดทอดตัวลงสู่เบื้องล่าง เขาปิดประตูตามหลังก่อนจะเดินลงไปยังโถงขนาดใหญ่ที่เรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยเสมียนและพนักงานคนอื่นๆ ที่กำลังวุ่นวายกับงาน เกรเกอร์ไม่สนใจคนอื่น เขาตรงไปยังมุมหนึ่งที่มีชั้นวางซึ่งเต็มไปด้วยอาวุธ หน้ากาก และอุปกรณ์ต่างๆ ที่เคาน์เตอร์หน้าชั้นวางมีชายหนุ่มท่าทางเรียนรู้ สวมแว่นตาและมีผมสีน้ำตาลอมเทากำลังเขียนงานอย่างขะมักเขม้น “เฮ้ แบรนดอน!” เกรเกอร์เรียกพลางตบลงบนเคาน์เตอร์ ชายหนุ่มที่สะดุ้งสุดตัวเกือบจะกระโดดออกจากเก้าอี้ เมื่อเห็นว่าเป็นเกรเกอร์ เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ฟู่ว... คุณเมย์ชอสครับ คุณเกือบทำผมหัวใจวายตายแล้วนะ” “ฮ่าๆ! นายขี้ตกใจเกินไปแล้วแบรนดอน นายต้องฝึกความนิ่งให้มากกว่านี้นะ ไม่งั้นไม่มีทางได้เป็นฮันเตอร์หรอก อ้อ แล้วก็เลิกเป็นทางการได้แล้ว เรียกผมว่าเกรเกอร์ก็พอ” เขาหัวเราะ แบรนดอนยิ้มแห้งๆ พลางส่ายหัว “ผมว่าคงไม่ดีกว่าครับ แค่เป็นเสมียนผมก็พอใจแล้ว การเข้าร่วมทีมมันก็แค่ความฝันลมๆ แล้งๆ ตอนเด็กเท่านั้นแหละ” “เมื่อก่อนนายเคยฝันอยากจะเป็นเหมือนพ่อนายไม่ใช่เหรอ” เกรเกอร์ตั้งข้อสังเกต “นั่นมันก็แค่จินตนาการแบบเด็กๆ ความจริงคือผมไม่ได้เกิดมาเพื่อสิ่งนั้น ผมโอเคกับงานที่ทำตอนนี้ มันก็เป็นการช่วยเหลือหน่วยงาน (Bureau) ในรูปแบบที่ต่างออกไปเหมือนกัน” แบรนดอนตอบ “ก็จริงของนาย” เกรเกอร์พยักหน้าด้วยความเข้าใจ “ตราบใดที่นายได้สร้างความเปลี่ยนแปลง นั่นแหละคือสิ่งที่สำคัญที่สุด” ในขณะนั้นเอง เสียงห้วนๆ ดังมาจากอีกฟากหนึ่งของโถง “แบรนดอน ฉันขอเครื่องกระสุนเพิ่มอีก 500 นัด!”