Chapter 1012 การหวนกลับอย่างรวดเร็ว หัวใจของอเล็กซ์ร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อสิ่งที่เขากลัวที่สุดกลายเป็นความจริง ‘ไอ้พวกสารเลวนี่กำลังจะส่งฝูงอสูรเข้าไปในเผ่าสเตปสโตนส์’ เขาคิด หรือที่แย่กว่านั้นคือพวกมันอาจจะส่งไปแล้ว ‘ฉันต้องรีบกลับไป’ อเล็กซ์คิด หากเขาสามารถไปถึงที่นั่นก่อนที่พวกมันจะถูกโจมตี เขาอาจจะช่วยทุกคนไว้ได้ เขาใช้ ‘เฮเวนส์ อิมแพ็ค’ ใส่ชายหนุ่มคนนั้นจนหมดสติไป จากนั้นเขาก็ลากตัวอีกฝ่ายไปยังโถงที่สการ์เล็ตกำลังเพลิดเพลินกับการดูดซับปราณอยู่ “ก่อไฟอีกครั้งสการ์เล็ต เราต้องไปกันแล้ว” เขากล่าว สการ์เล็ตพยายามจะโต้แย้ง แต่อเล็กซ์ไม่เปิดโอกาสให้มีการโต้แย้งใดๆ ทั้งสิ้น ผู้คนกำลังตกอยู่ในอันตราย และเขาจะไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่นาทีเดียว ดังนั้น หลังจากสการ์เล็ตจุดเปลวไฟศักดิ์สิทธิ์ขึ้นอีกครั้ง อเล็กซ์ก็นำร่างชายหนุ่มไปวางไว้ใกล้ๆ แล้วไม่สนใจเขาอีก ด้วยความแรงของ ‘เฮเวนส์ อิมแพ็ค’ ที่เขาใช้ไป คาดว่าชายหนุ่มคนนี้น่าจะสลบไปหลายวันเลยทีเดียว ด้วยความที่อีกฝ่ายยังเด็ก เขาจึงรู้สึกไม่ดีนักที่จะสังหารทิ้งไปเสียเฉยๆ แต่เขาก็ไม่คิดจะปล่อยให้คนร้ายลอยนวลเช่นกัน เขาเดินไปยังบ้านหลังหนึ่งที่แทบจะพังแหล่มิพังแหล่ แล้วนำซากอสูรจำนวนมากที่อยู่ในแหวนเก็บของออกมาวางไว้ หลังจากนั้น เขาก็วิ่งย้อนกลับไปยังจุดที่ผู้คนจากเผ่าโบนเฮดกำลังรอเขาอยู่ ครั้งนี้เขาวิ่งกลับด้วยความเร็วที่มากขึ้น และใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงเศษก็มาถึง เมื่อเห็นเขามาถึง ชายที่ชื่อฮันก็รีบปรี่เข้ามาหาด้วยสีหน้าที่หวังว่าจะได้รับเพียงข่าวดีเท่านั้น “พี่ชาย... เผ่าของเรา... เป็นอย่างไรบ้าง?” เขาไม่สามารถเอ่ยถามออกมาได้อย่างเต็มปาก “ฉันจัดการอสูรที่นั่นจนหมดแล้ว ไม่เหลือรอดสักตัว” อเล็กซ์กล่าว ผู้คนที่อยู่ตรงหน้าเริ่มส่งเสียงเชียร์ เฉลิมฉลอง และบางคนถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาเมื่อได้ยินข่าวดี อเล็กซ์กล่าวต่อ “ตอนนี้เผ่าแทบจะพังพินาศ บ้านเรือนส่วนใหญ่ถูกทำลาย แต่เปลวไฟศักดิ์สิทธิ์ยังคงอยู่ ฉันเชื่อว่าพวกคุณจะสามารถสร้างทุกอย่างขึ้นมาใหม่และเริ่มต้นใหม่อีกครั้งได้” “นอกจากนี้ ฉันได้ทิ้งซากอสูรบางส่วนเอาไว้ที่เผ่าด้วยในขณะที่นำซากบางส่วนติดมือมาด้วย เอาซากอสูรเหล่านั้นไปใช้ประโยชน์ให้เต็มที่เถอะ” เขากล่าว ผู้คนต่างเฉลิมฉลองกันหนักกว่าเดิมเมื่อได้ยินเช่นนั้น อย่างไรก็ตาม ชายที่ชื่อฮันกลับไม่สามารถรู้สึกร่วมยินดีได้เมื่อเห็นสีหน้าที่หม่นหมองและความรีบร้อนของอเล็กซ์ “มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?” เขาถามด้วยความสงสัย อเล็กซ์กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างลังเลว่าจะพูดดีหรือไม่ “มากับฉันหน่อย” เขากล่าวพลางเดินแยกตัวออกไปด้านข้าง หลี่หยุนเดินตามไปด้วยความอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น “คุณรู้จักเผ่าแอร์โรว์เฮดไหม?” เขาถามหลังจากมั่นใจว่ามาอยู่ในที่ลับตาคนแล้ว “เผ่าแอร์โรว์เฮด? ข้าคิดว่ามันเป็นหนึ่งในเผ่าแถวโอเอซิสบลูฮาร์ท ซึ่งอยู่ห่างออกไปทางตะวันตกเฉียงเหนือประมาณหนึ่งหรือสองวันเดินทาง ทำไมหรือ?” ชายคนนั้นตอบ “เผ่าแอร์โรว์เฮด รวมถึงสมาชิกจากเผ่าต่างๆ รอบโอเอซิสบลูฮาร์ท น่าจะเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการโจมตีเผ่าของคุณ” อเล็กซ์กล่าว “อะไรนะ? พวกมันคือคนที่...” “ใจเย็นก่อน ใช่ พวกมันนั่นแหละ พวกมันคอยทำร้ายอสูรและบีบบังคับให้พวกมันไปหาที่รักษาตัว ซึ่งในกรณีนี้ก็คือเผ่าของคุณ ฉันรู้เรื่องนี้จากเด็กคนหนึ่งของเผ่าแอร์โรว์เฮด ตอนนี้เขาสลบอยู่ในโถงเปลวไฟศักดิ์สิทธิ์ของพวกคุณ เก็บเขาไว้ที่นั่นแม้เขาจะฟื้นแล้วก็ตาม ฉันจำเป็นต้องสอบปากคำเขาเพิ่มเติมในภายหลัง” อเล็กซ์สั่ง ชายคนนั้นเริ่มมีโทสะ หากไม่ใช่เพราะอเล็กซ์บอกว่าต้องการสอบปากคำเขาในภายหลัง เขาคงสังหารชายหนุ่มคนนั้นทิ้งไปทันทีที่เห็นหน้า “ทำไมต้องภายหลัง? คุณแค่รอให้เขาตื่นขึ้นมาก็พอไม่ใช่หรือ?” ชายคนนั้นกล่าว “ข้าอยากจะฆ่าคนผู้นั้น” “คุณจะทำอะไรก็ทำหลังจากที่ฉันสอบปากคำเขาในอีกไม่กี่วันข้างหน้า” อเล็กซ์กล่าว “ตอนนี้ฉันต้องไปแล้ว” เขาหันไปหาหลี่หยุน “พวกคนเหล่านั้นเริ่มโจมตีเผ่าสเตปสโตนส์แล้วเหมือนกัน” “อะไรนะ?” ดวงตาของเด็กสาวเบิกกว้างด้วยความตกใจและหวาดกลัว “พวกมันกำลังโจมตีเผ่าของเรางั้นเหรอ?” “ใช่ ชายหนุ่มคนนั้นบอกฉัน” อเล็กซ์กล่าว “งั้นเราต้องรีบกลับไปเดี๋ยวนี้เลย” หลี่หยุนกล่าว “ฉันเห็นด้วย” อเล็กซ์กล่าวแล้วหันไปหาชายที่ชื่อฮัน “อย่าฆ่าเขาจนกว่าฉันจะอนุญาต” ดวงตาของฮันฉายแววจริงจัง “ข้าจะไม่ทำเช่นนั้น ท่านรีบไปเถอะ” “ได้” อเล็กซ์กล่าวแล้วหันไปหาหลี่หยุน “ฉันเกรงว่าเธอคงต้องอยู่ที่นี่” “ไม่มีทาง!” เธอตะโกน “ฉันก็จะกลับไปสู้เพื่อเผ่าของฉันเหมือนกัน” “เธอจะทำได้เพียงแค่ถ่วงความเร็วของฉันเท่านั้นถ้าไปด้วย” อเล็กซ์กล่าว “โปรดเข้าใจด้วย” โดยไม่รอให้เธอตอบโต้ อเล็กซ์ก็พุ่งตัวออกไปทันที เขารู้ว่าเขาเสียเวลาไปกับการคุยกับคนเผ่าโบนเฮดพอสมควร แต่เขาก็เลี่ยงไม่ได้จริงๆ หากปล่อยให้ชายหนุ่มคนนั้นหนีไปได้ เขาจะไม่มีทางรู้เลยว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังแผนการชั่วร้ายในการทำลายเผ่าต่างๆ และผู้คนเหล่านี้ อเล็กซ์วิ่งโดยไม่หยุดพักเลยแม้แต่น้อย เขายังใช้ปราณที่สะสมไว้หลังจากกินแกนอสูรเข้าไปอีกด้วย วิชาเคลื่อนที่ของเขาช่วยเขาได้อย่างมากทำให้ความเร็วของเขาสูงขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ตอนที่เขาจากมานั้นเป็นช่วงสายของวัน ดังนั้นแม้จะวิ่งผ่านช่วงเที่ยงวันไปแล้ว อเล็กซ์ก็เพิ่งทำระยะทางได้เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น ด้วยความเร็วระดับนี้ เขาจะไปถึงเผ่าในช่วงเย็น หวังว่านั่นคงจะทันเวลา แต่ก็นั่นแหละ ชายหนุ่มคนนั้นน่าจะออกเดินทางมาแต่เช้าตรู่ถึงได้มาถึงเผ่าโบนเฮดได้เร็วขนาดนี้ ‘ไม่ อย่าเพิ่งคิดเรื่องนั้น โฟกัสกับการวิ่งก็พอ’ เขาคิด เขาหวังว่าจะสามารถบินได้ เพราะนั่นจะทำให้เร็วกว่ามาก แต่ด้วยปราณอันน้อยนิดที่เขามี เขาจะบินได้เต็มที่ก็แค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น อย่างน้อยการวิ่ง เขาก็สามารถวิ่งไปได้ตลอดทางและยังมีปราณเหลืออยู่บ้างเมื่อถึงที่หมาย ตามคาด พอถึงช่วงเวลาที่ตะวันเริ่มลับขอบฟ้า อเล็กซ์ก็สัมผัสได้ถึงเผ่าสเตปสโตนส์ในที่สุด แต่ไม่เป็นไปอย่างที่เขาหวัง เผ่ากำลังถูกฝูงอสูรโจมตีอย่างหนัก เขามองเห็นอสูรหลายชนิดกำลังต่อสู้กับคนในเผ่ามากมาย และทุกคนกำลังตึงมืออย่างหนัก อเล็กซ์เร่งความเร็วขึ้นอีก เผาผลาญปราณในร่างจนหมดสิ้นและมาถึงเผ่าในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา เขารู้สึกเหนื่อยล้า ไม่เพียงแต่ต้องเดินไปเผ่าโบนเฮดทั้งวัน แต่เขายังต้องต่อสู้กับพวกอสูรที่นั่น และยังต้องวิ่งกลับมาที่นี่อีก หลังจากผ่านเรื่องทั้งหมดมา ถ้าเขาไม่เหนื่อยก็คงเป็นเรื่องแปลก อย่างไรก็ตาม นั่นไม่สามารถหยุดอเล็กซ์ในตอนนี้ได้ ทันทีที่มาถึง เขานำ ‘มิดไนท์’ ออกมาและฟาดฟันเข้าใส่เจ้าอสูรตัวแรกที่ขวางหน้า ทันทีที่เจ้ากิ้งก่ายังไม่ทันได้หันหัว ดาบของอเล็กซ์ก็ตัดร่างของมันจนขาดสะบั้น เลือดสาดกระเซ็นออกจากลำคอที่ขาด อเล็กซ์เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด แต่เขาก็ยังคงมุ่งหน้าต่อไป เขาพบกับอสูรอีกตัวที่พุ่งเข้ามาหา อเล็กซ์เห็นรอยแผลที่สีข้างของเจ้าตัวเมียร์แคทคลุ้มคลั่งตัวนี้ และจำได้ว่ามันเป็นบาดแผลจากการถูกอาวุธคมๆ โจมตี อเล็กซ์ยังสังเกตเห็น