บทที่ 218: ข้อสันนิษฐาน “โอ้ ร่างแยกงั้นเหรอ? แล้วอะไรที่ทำให้เจ้าได้ข้อสรุปแบบนั้นกันล่ะ?” สีหน้าของซ่งจุนเปลี่ยนไปเป็นอารมณ์ที่ดูแปลกประหลาดเมื่ออเล็กซ์เดาว่าเขาเป็นเพียงร่างแยก “เจ้าถามข้าไม่ใช่หรือว่าข้าเป็นศพที่ถูกเสริมพลังจนกลายเป็นร่างแยกไปด้วย? นั่นหมายความว่าไม่เจ้าก็เป็นหนึ่งในนั้น หรือไม่เจ้าก็กำลังใช้งานร่างแยกอยู่ที่ไหนสักแห่ง ข้ากล้าการันตีได้เลยว่าอันที่จริงแล้วเจ้าต่างหากที่เป็นร่างแยก” “ซึ่งหมายความว่า… ร่างจริงของเจ้าอยู่ที่ไหนสักแห่งข้างนอกนั่น” อเล็กซ์กล่าวด้วยสีหน้าตกตะลึง เขาไม่ได้ตระหนักถึงความหมายของการที่ซ่งจุนเป็นร่างแยกเลยจนกระทั่งได้พูดมันออกมาด้วยตัวเอง “เจ้า… เจ้ามีร่างจริงอยู่ที่อื่น และนี่เป็นเพียงร่างแยกที่เจ้าสร้างขึ้นจากศพ ร่างแยกย่อมด้อยกว่าร่างต้นเสมอ ดังนั้น ถ้าหาก… หากร่างที่คว้าอันดับ 3 ในความสำเร็จด้านการปรุงยาและมีวิชาความรู้ระดับอมตะเป็นเพียงร่างแยก แล้วล่ะก็…” อเล็กซ์ทำหน้าจริงจังจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายแล้วถามว่า “เจ้าเป็นใคร?” แปะ แปะ แปะ “ยอดเยี่ยมมากเจ้าหนุ่ม เจ้าสรุปทุกอย่างได้อย่างสมบูรณ์แบบ ฮ่า ข้าคงจะแก่ตัวลงแล้วจริงๆ ถึงได้ปล่อยให้เรื่องที่ชัดเจนขนาดนี้หลุดปากออกมา ฮ่าๆ ข้าประหลาดใจนักที่คนจากนิกายหงอู่จะรู้จักเรื่องร่างแยกด้วย” “ข้าจำไม่ได้ว่าเคยเห็นข้อมูลเรื่องนี้ในหอสมุด แถมเจ้ายังเป็นผู้บำเพ็ญกาย ซึ่งเป็นคนประเภทที่ไม่มีทางหาเจอในนิกายหงอู่อีกด้วย” ซ่งจุนกล่าวพร้อมกับสีหน้าที่เปลี่ยนเป็นจริงจังเช่นกัน “เอาล่ะ เจ้าเป็นใคร และทำไมต้องพยายามมาขัดขวางข้า? อะไรกัน? เจ้ากำลังพยายามทำตัวเป็นวีรบุรุษเพื่อจะได้ไม่ต้องเหนื่อยยากในการพิสูจน์ตัวเองกับผู้คนแถวนี้ ก่อนที่จะทำเป้าหมายที่เจ้ามาที่นี่งั้นหรือ?” ซ่งจุนถาม อเล็กซ์ประหลาดใจกับข้อสรุปที่ซ่งจุนคิดได้ ‘ข้าพอเข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงคิดแบบนั้น’ เขาคิดในใจ ซ่งจุนตีความความเงียบของอเล็กซ์ว่าเป็นการยอมรับผิด “เอาเถอะ ข้าไม่สนหรอกว่าเจ้ามาทำอะไรที่นี่ แต่ในตอนแรกข้าคิดว่าเจ้าทำลายโอกาสในการทำภารกิจของข้าเสียแล้ว แต่สุดท้าย สิ่งที่เจ้าทำนั่นแหละที่ส่งข้ามายังที่แห่งนี้ สถานที่ที่ข้าอยากมาแต่ไม่รู้มาก่อน” “เจ้า… อยากมาที่นี่งั้นเหรอ?” อเล็กซ์ถาม “เพื่อตามหาหยางหยกงั้นหรือ?” “เปล่า ข้ามาเพื่อตามหาบางอย่างที่ต่างออกไป หยางหยกพวกนั้นเป็นแค่ของคั่นเวลาเพื่อทำให้ข้าแข็งแกร่งขึ้น ถ้าไม่ใช่เพราะพวกมัน ร่างนี้คงตายเพราะหมัดของเจ้าไปแล้วเมื่อครู่” ซ่งจุนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “เจ้าแข็งแกร่งขึ้นหลังจากใช้หยางหยกงั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้น… หมายความว่าเจ้าไม่มีมันเหลืออยู่แล้วใช่ไหม?” อเล็กซ์ถามด้วยความตกใจ “ฮ่าๆๆ ไม่เหลือแล้วล่ะ ตอนที่ข้ามาถึงที่นี่ ร่างนี้ยังอ่อนแออยู่ แต่ด้วยวิชาของข้า ข้าจึงใช้หยางหยกมาขัดเกลาร่างกายนี้ได้สำเร็จ ตอนนั้นเองที่ข้าตระหนักว่าหยางหยกสำคัญกับร่างกายของข้ามาก ดังนั้นหลังจากเสริมพลังไปบ้างแล้ว ข้าก็ให้ทุกคนช่วยรวบรวมมาให้เพื่อแลกกับอาหาร” “และตอนนี้ ข้าก็พร้อมจะออกไปผจญภัยในทะเลทรายเพื่อค้นหาสิ่งที่ข้าตามหาแล้ว” ซ่งจุนกล่าว “ใครจะไปรู้ บางทีร่างกายของข้าอาจจะแข็งแกร่งขึ้นภายใต้สภาพแวดล้อมที่โหดร้ายนั่นก็ได้” “ว่าแต่ ทำไมเจ้าถึงไม่อธิบายมาล่ะว่าเหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นิกายหงอู่? เผื่อข้าจะช่วยเจ้าได้บ้าง” ซ่งจุนถาม “เอาล่ะ ข้าไม่รู้จะพูดยังไง ข้าเป็นศิษย์ของนิกายหงอู่อย่างแท้จริง” อเล็กซ์กล่าว “ฮ่าๆๆ เจ้ากำลังโกหกใครอยู่? ข้ารู้ว่านิกายหงอู่ไม่มีข้อมูลเรื่องร่างแยก ถ้าเจ้ารู้เรื่องร่างแยกมากขนาดนี้ เจ้าต้องเรียนรู้มันมาจากที่อื่นแน่” ซ่งจุนกล่าว “ใช่ ข้าเรียนรู้มาจากนิกายพยัคฆ์ แต่ข้าก็ยังเป็นศิษย์ของนิกายหงอู่อยู่ดี” อเล็กซ์ยืนยัน “นิกายพยัคฆ์?” สีหน้าของซ่งจุนเปลี่ยนไปเมื่อได้ยินชื่อนั้น “ข้าเข้าใจแล้ว ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ต้องตายเดี๋ยวนี้” “เจ้าไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องนั้น” อเล็กซ์กล่าวขณะเตรียมกระบี่ระดับทั่วไปของตนขึ้นมา ซ่งจุนพุ่งเข้าใส่ด้วยมือเปล่า ในขณะที่อเล็กซ์เหวี่ยงกระบี่เข้าปะทะ ซ่งจุนปัดกระบี่ออกไปได้อย่างง่ายดายแล้วปล่อยหมัดใส่อเล็กซ์ อเล็กซ์ใช้เพลงกระบี่สวรรค์เลือนหาย ทำให้เขาไม่ต้องกังวลเรื่องการหลบหลีกในการต่อสู้ระยะประชิด หมัดซ้ายเตะขวา หมัดเสย หมัดฟันกระบี่ในแนวราบ การโจมตีซ้อนการโจมตีถูกแลกเปลี่ยนกัน อเล็กซ์มีความพริ้วไหวเกินไปในการต่อสู้ระยะใกล้ จนซ่งจุนไม่สามารถโจมตีเขาได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว ในขณะเดียวกัน อเล็กซ์ก็ไม่สามารถสร้างความเสียหายได้เลย เพราะร่างกายของซ่งจุนนั้นแข็งแกร่งดุจเกราะเหล็ก ‘บ้าเอ๊ย ผิวของหมอนี่แข็งกว่ากระบี่ของข้าอีกเหรอ?’ อเล็กซ์คิดในใจ ซ่งจุนหยุดการโจมตีทุกรูปแบบด้วยแขนของเขาโดยไม่สะทกสะท้าน อเล็กซ์เหวี่ยงกระบี่ในแนวขวางหมายจะฟันเข้าที่หน้าอก แต่ซ่งจุนไม่สนใจป้องกันและปล่อยหมัดมุ่งไปที่ศีรษะของอเล็กซ์ คมกระบี่ฟันเข้าที่หน้าอกอย่างจังแต่กลับไม่ได้สร้างรอยขีดข่วนให้ซ่งจุนแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน อเล็กซ์หลบหมัดนั้นได้อย่างง่ายดาย ทำให้ซ่งจุนชกเข้าใส่เพียงอากาศธาตุ “เหอะๆ เจ้าหลบได้เก่งไม่เบาเลยนะ… ไม่เลวเลย นี่คือเพลงกระบี่ของเจ้าสินะ? งั้นเจ้าคงเคยไปนิกายพยัคฆ์มาจริงๆ ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพวกมันจะยอมให้เจ้าเรียนรู้วิชาของพวกมัน” ซ่งจุนกล่าว ‘หือ? เขารู้จักเพลงกระบี่สวรรค์เลือนหายงั้นเหรอ? หรือว่าเขาเคยสู้กับอาจารย์แล้วเลยรู้เรื่องพวกนี้?’ อเล็กซ์ตั้งคำถามในใจ ซ่งจุนเริ่มรู้สึกกังวล เขาไม่สามารถยื้อการต่อสู้กับผู้บำเพ็ญกายที่เขาโจมตีไม่โดนแบบนี้ไปได้ตลอด หากปล่อยไว้นานกว่านี้ เขาคงแพ้อย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจทุ่มสุดตัว “สรุปว่าเจ้าจะไม่ถอยสินะ?” เขาถาม “ไม่มีทาง ตราบใดที่ข้ายังไม่ได้จัดการเจ้า” อเล็กซ์กล่าวพร้อมเตรียมกระบี่อีกครั้ง “เฮ้อ เจ้าหนุ่มใจร้อนพวกนี้นี่ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนกันนะ งั้นก็ไปตายซะเถอะ”