บทที่ 201: ไม่ยุติธรรมงั้นเหรอ? “เอ่อ… ไม่ต้องไปใส่ใจนางเลย นางก็ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาอยู่แถวนี้แหละ” คงอวี่หานพยายามพูดให้เล็กซ์รู้สึกดีขึ้น แต่เขาก็ไม่รู้จะหาคำพูดที่เหมาะสมอย่างไรหลังจากสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น อันที่จริง หากสิ่งที่นางพูดเรื่องที่เขาได้ทุกอย่างมาฟรีๆ เป็นเรื่องจริง แม้แต่ตัวคงอวี่หานเองก็รู้สึกว่าสถานการณ์นี้มันไม่ยุติธรรมจริงๆ แต่เขาก็ไม่อยากพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้จนกว่าจะได้ข้อมูลเพิ่ม “ไม่เป็นไรครับพี่คง เธอไม่ได้พูดผิดหรอกที่บอกว่ามันไม่ยุติธรรม” เล็กซ์กล่าว คงอวี่หานถึงกับอึ้ง “สรุปว่ามันเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงมึนงง เขายอมรับสิ่งที่ได้ยินไม่ได้ “เรื่องที่ว่ามันไม่ยุติธรรมน่ะเหรอครับ? ใช่ แต่ผมจะทำอะไรได้ล่ะ? ผมแค่โชคดี ผมคงไม่สามารถทิ้งความโชคดีของตัวเองเพียงเพื่อไปตามหาความยุติธรรมให้คนอื่นได้ใช่ไหมล่ะ? อีกอย่าง ผมไม่ได้ตั้งใจออกไปหาเรื่องสร้างปัญหาให้คนอื่นเพื่อให้ได้สิ่งที่ผมได้มานี่นา ผมรับในสิ่งที่ถูกยื่นให้แล้วใช้มันให้เกิดประโยชน์สูงสุดเท่าที่จะทำได้ ถ้าแบบนั้นถือว่าไม่ยุติธรรม ผมก็คงเป็นคนที่ผิดน้อยที่สุดในเรื่องนี้แล้วล่ะครับ” เล็กซ์กล่าว “แต่มันก็ยังไม่ใช่เรื่องดีอยู่ดี ถ้าหากนายได้ทุกอย่างมาโดยไม่ได้ทำประโยชน์อะไรเลย มันก็ผิดอยู่ดี มันทำให้พวกเราที่พยายามและอุทิศตนให้สำนักรู้สึกเหมือนถูกดูแคลน ไม่เคยได้รับอะไรเลย” คงอวี่หานกล่าว “ผมไม่เคยพูดสักหน่อยว่าผมไม่ได้ทำประโยชน์อะไรเลย” เล็กซ์โต้ “ผมทำหลายอย่างเพื่อสำนัก แม้ว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาอาจจะเทียบเท่าหรือไม่ได้เทียบเท่ากับสิ่งที่ผมอุทิศไป แต่มันก็ยังผิดอยู่ดีหากจะมองข้ามความทุ่มเทของผมแล้วมองแค่สิ่งที่ผมได้รับมา” ดวงตาของคงอวี่หานเป็นประกายขึ้น “งั้นนายก็มีส่วนร่วมจริงๆ สินะ ถึงจะแค่นิดหน่อย แต่มันก็ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นนะ มันฟังดูไม่เหมือนว่านายได้ทุกอย่างมาฟรีๆ แล้วล่ะ” เขากล่าว เล็กซ์เพียงแค่ยิ้ม เขาหันกลับไปมองบ้านที่เขากำลังจะทิ้งให้ว่างเปล่าไปอีกนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ จากนั้นเขาก็มองกลับไปยังบ้านของสองพี่น้อง “บ้านของโจวเม่ยน่าจะอยู่ไกลออกไปอีกใช่ไหมครับ?” เล็กซ์ถาม “ใช่ แต่เธอเพิ่งบอกว่าอยากใช้เวลาช่วงนี้อยู่กับพี่สาวสักสองสามวัน เลยมาพักที่นี่” คงอวี่หานกล่าว “เข้าใจแล้วครับ” เล็กซ์ตอบพลางมองไปรอบๆ บริเวณที่มีบ้านเรียงรายกันอยู่ “จริงสิครับ แล้วหลังไหนเป็นของพี่คงเหรอ?” เขาถาม “ของฉันเหรอ? หลังนั้นไง หลังถัดจากหลังนั้นไปอีกหลัง” คงอวี่หานตอบพลางชี้ไปยังบ้านที่อยู่ถัดจากบ้านของโจวหมี่ไปสองหลัง “อ้อ ใช่ ผมจำได้ว่าพี่เป็นศิษย์ชั้นในคนเดียวที่ผ่านการทดสอบครั้งที่แล้วใช่ไหมครับ? งั้นบ้านที่อยู่ระหว่างบ้านของพี่กับบ้านของพี่สาวโจวหมี่ ก็ต้องเป็นคนเดียวกับเมื่อเช้านี้แน่เลย” เล็กซ์ถาม “ใช่ เขาขนของทั้งหมดเข้ามาเรียบร้อยแล้วและตอนนี้คงอยู่ที่หุบเขาสำนักมั้ง” คงอวี่หานตอบด้วยน้ำเสียงหดหู่ “เป็นอะไรไปครับ? ดูพี่ซึมๆ นะ” เล็กซ์ถาม “จำที่ฉันบอกได้ไหมว่าจะขอให้เขาแลกบ้านกับฉัน? นั่นแหละ ฉันไปขอเขามาแล้วแต่เขาปฏิเสธ เขาขนเฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดเข้ามาตอนที่ฉันยังไม่ได้ไปขอ แถมเขาก็ไม่อยากวุ่นวายย้ายของใหม่อีกรอบ” “ฉันเสนอว่าจะช่วยย้ายให้เองด้วยซ้ำ แต่เขากลับบอกว่าไม่อยากอยู่บ้านที่มีคนอื่นเคยอาศัยอยู่ก่อนแล้ว” คงอวี่หานถอนหายใจ เล็กซ์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า “งั้น… ถ้าผมเข้าใจไม่ผิดนะ พี่ไม่ได้อยากได้บ้านของเขาจริงๆ ใช่ไหมครับ?” “ไม่สิ ฉันอยากได้มันนะ” คงอวี่หานตอบด้วยสีหน้าประหลาดใจ เขาแปลกใจว่าทำไมเล็กซ์ถึงถามในสิ่งที่เขาอธิบายไปก่อนหน้านี้แล้ว “เปล่าครับ ผมหมายความว่าพี่แค่อยากได้บ้านที่อยู่ติดกับบ้านของพี่สาวโจวหมี่เท่านั้นใช่ไหมล่ะครับ?” เล็กซ์ถาม เมื่อได้ยินเช่นนั้น แก้มของคงอวี่หานก็เริ่มขึ้นสีแดงก่ำ “ชะ-ใช่” เขาตอบ เล็กซ์ยิ้มแล้วถามต่อว่า “งั้นทำไมพี่ไม่เอาบ้านของผมไปแทนล่ะครับ?” คงอวี่หานแข็งทื่อไปชั่วขณะหลังจากได้ยินข้อเสนอของเล็กซ์ จากนั้นเขาก็ตบหน้าผากตัวเองทันทีพร้อมสบถกับตัวเอง “โง่จริง ทำไมฉันถึงคิดเรื่องนี้ไม่ออกนะ? น้องเล็กซ์ นายจะยอมแลกบ้านกับฉันจริงๆ เหรอ?” คงอวี่หานถามด้วยความหวัง เล็กซ์หัวเราะเบาๆ “ผมก็เพิ่งบอกไปไม่ใช่เหรอว่าพี่เอาของผมไปได้?” ดวงตาของคงอวี่หานเริ่มเป็นประกาย “ขอบใจมาก น้องหยู นายคือผู้ช่วยชีวิตฉันแท้ๆ ให้ฉันไปเก็บของจากบ้านตัวเองก่อนนะ แล้วเราค่อยมาแลกกุญแจกัน” เขารีบวิ่งกลับไปที่บ้านเพื่อเก็บของทั้งหมดทันที ดูเหมือนเขาจะรอคอยช่วงเวลานี้มานานพอสมควร ใช้เวลาไม่ถึง 5 นาทีก็เก็บทุกอย่างเข้าถุงเก็บของจนหมด แล้ววิ่งกลับมาหาเล็กซ์ “เรามาแลกกุญแจกันเถอะ น้องหยู” เขากล่าว เล็กซ์พยักหน้าแล้วยื่นป้ายชื่อของตนให้ คงอวี่หานรีบสลับกุญแจและส่งป้ายชื่อของเล็กซ์คืนให้ เล็กซ์ตรวจสอบป้ายชื่อ พยักหน้า และเก็บมันเข้ากระเป๋า “ผมมีธุระต้องทำในวันพรุ่งนี้ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับพี่คง” เขากล่าว “หือ? นายจะไม่ไปดูบ้านหลังใหม่หน่อยเหรอ?” คงอวี่หานถาม “หรือว่าเป็นเพราะฉันเคยอยู่ที่นั่น? เพราะฉันสัญญาได้เลยนะว่าฉันเพิ่งได้มันมาแค่สัปดาห์เดียว และฉันก็ยังไม่ได้แตะต้องอะไรข้างในนั้นเลยนอกจากห้องปรุงยา” “ไม่ใช่แบบนั้นครับพี่คง จำได้ไหมครับว่าผมมีบ้านอยู่บนภูเขาของเจ้าสำนักด้วย? ซึ่งจริงๆ แล้วมันดีกว่าบ้านหลังนี้และอยู่ใกล้กับที่พักอาจารย์ของผมมากกว่า ผมเลยชอบพักที่นั่นมากกว่า บางทีถ้ามีโอกาส ผมอาจจะขอให้อาจารย์มอบกุญแจบ้านหลังนี้ให้กับคนอื่นไปเลยก็ได้ครับ” เล็กซ์กล่าว “อ้อ เข้าใจแล้ว ฟังดูเข้าท่าดีนะ” คงอวี่หานกล่าว “ยังไงก็ยินดีที่ได้พบพี่นะครับพี่คง ไว้เจอกันครับ” เล็กซ์กล่าวแล้วเริ่มเดินจากไป ระหว่างทางกลับ เขาแวะผ่านหุบเขาสำนักเพื่อตรวจสอบดูว่ามีหยางหยกอยู่บ้างหรือไม่ แต่กลับไม่พบเลยแม้แต่น้อย ด้วยความผิดหวัง เขาจึงกลับไปยังภูเขาของเจ้าสำนักและเข้าบ้านของตัวเองไป