Chapter 221: สีเทา อเล็กซ์เดินตรงไปยังถ้ำและก้าวเข้าไปข้างใน ถ้ำแห่งนี้ไม่ได้ลึกอย่างที่เขาคาดไว้ ภายในมืดมิดกว่าที่คิดและปราศจากปราณ สายตาของเขาจึงมองเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก ถึงกระนั้น ด้วยแสงสลัวที่มีอยู่เพียงน้อยนิด เขาก็สามารถมองเห็นเค้าโครงของกองวัตถุบางอย่างได้ เขาไม่อาจบอกได้แน่ชัดว่ามันคืออะไร จึงเดินเข้าไปตรวจสอบใกล้ๆ เขาวางมือลงบนวัตถุเหล่านั้นอย่างเชื่องช้า สัมผัสที่ได้มีความกลมมนและชุ่มฉ่ำ เป็นไปตามที่คาดหวังไว้ไม่มีผิด “งั้นเขาก็เก็บพวกมันไว้ที่นี่ค่อนข้างเยอะเลยสินะ” อเล็กซ์คิดในใจขณะหยิบลูกหนึ่งขึ้นมาแล้วกัดกิน น้ำหวานจากบัตเตอร์ฟลายแพร์ไหลรินเข้าสู่ร่างกายของเขา ร่างกายที่ชาหนึบเริ่มรู้สึกดีขึ้นเมื่อพลังงานจากผลไม้ช่วยเยียวยาเขาได้บ้าง เขาจัดการกินเข้าไปอีกสองสามลูกเพราะความหิวโหยอย่างหนักหลังจากผ่านการต่อสู้มา ก่อนจะเดินลึกเข้าไปในถ้ำเพื่อสำรวจสิ่งที่เขาสงสัยมากที่สุด ภายในถ้ำมีก้อนหินจำนวนมากวางกระจัดกระจายอยู่ทั่ว และมีลวดลายที่ดูน่าสนใจวาดทับอยู่บนพื้น “นั่นมันอะไรกัน?” อเล็กซ์เดินสำรวจไปรอบๆ เพื่อดูว่าภาพวาดนั้นคืออะไร เขาขยับก้อนหินเล็กๆ ที่วางระเกะระกะออกไป ยิ่งกำจัดหินออกไปมากเท่าไร ลวดลายนั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ และเมื่อเขาใช้เท้าเขี่ยหินก้อนสุดท้ายออกไป เขาก็ได้เห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าในที่สุด มันไม่ใช่ภาพวาดศิลปะ แต่มันคือค่ายกลที่วาดอยู่บนพื้นดินต่างหาก อเล็กซ์ตกตะลึง เขาเริ่มสัมผัสได้ถึงแรงกดดันเล็กๆ ที่แผ่ออกมาจากพื้น ซึ่งเป็นคนละอย่างกับพลังกดดันจากภายนอกถ้ำ “อะไรกัน? ค่ายกลนี้ทำงานได้อย่างไร? การจะทำให้ค่ายกลทำงานได้ อย่างน้อยก็ต้องมีแหล่งพลังงานสิ” เขากล่าว เขาไม่มีความรู้เรื่องค่ายกลมากนัก แต่เขาก็รู้อย่างน้อยที่สุดว่าต้องมีแหล่งพลังงาน แม้แต่ค่ายกลของนิกายยังทำงานได้เพราะดึงพลังงานมาจากเส้นชีพจรวิญญาณใต้ผืนดินของนิกาย แต่ที่นี่กลับไม่มีสิ่งเหล่านั้นเลย “มันทำงานโดยไม่มีแหล่งพลังงานได้ยังไงวะ—” เขาชะงักเมื่อตระหนักถึงสิ่งที่ตนมองข้ามไป เขารีบก้มลงหยิบหินก้อนหนึ่งที่เขาเขี่ยทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมาดู ในความมืด เขาอาจมองไม่เห็นสี แต่มองเห็นรูปร่างและขนาดของหินได้อย่างชัดเจน มันเป็นหินก้อนเล็กๆ รูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า อเล็กซ์รู้ดีว่ามันคืออะไร อันที่จริง มันคือสิ่งที่เขาตามหาตั้งแต่แรก พวกมันคือหยกหยางทั้งหมด “แต่พลังงานหายไปหมดแล้ว เขานำพวกมันไปใช้เป็นพลังงานให้ค่ายกลเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเองสินะ” อเล็กซ์กล่าวด้วยความผิดหวัง เขากวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องตรวจสอบอีกต่อไป หากร่างกายของเขาไม่สัมผัสได้ถึงพลังงาน แสดงว่ามันคงไม่เหลืออะไรให้เขาอีกแล้ว “เฮ้อ คงจะคาดหวังมากเกินไปสินะ” เขากล่าว ความรู้สึกผิดหวังถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เขาตัดสินใจทิ้งเรื่องนี้ไว้เบื้องหลังแล้วเดินออกไปด้านนอก ทันทีที่ก้าวพ้นปากถ้ำ เขาก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนออกันอยู่ไม่ไกลนัก ท้องฟ้าเริ่มมีสัญญาณของรุ่งอรุณที่กำลังจะมาถึง “สะ-สวัสดีท่านพี่ ท่าน... ท่านคือหัวหน้าคนใหม่ของเราหรือเปล่าคะ?” เด็กสาวคนหนึ่งเอ่ยถาม “หัวหน้า? ไม่ ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น” เขาตอบ “แต่... แล้วใครจะนำผลไม้มาให้เราล่ะคะ? ท่านฆ่าแหล่งอาหารเพียงหนึ่งเดียวของเราไปแล้ว” ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอถามขึ้น อเล็กซ์รู้สึกประหลาดใจ เขาอุตส่าห์ยื่นมือมาช่วยพวกเขากำจัดผู้กดขี่จนแทบจะเอาตัวไม่รอด แต่สิ่งที่พวกเขาตอบแทนเขากลับเป็นการร้องขอที่เห็นแก่ตัวเช่นนี้ ‘อย่างนี้นี่เอง... ท่านอาจารย์พูดถูกเกี่ยวกับพวกนี้ พวกเขาเห็นแก่ตัว ริษยา และอิจฉา เป็นพวกขยะที่คิดถึงแต่ประโยชน์ของตัวเองเท่านั้น’ อเล็กซ์คิด “พวกแกพูดบ้าอะไรกัน!” ใครบางคนตะโกนมาจากด้านข้าง “เขาช่วยพวกเรากำจัดปีศาจนั่น แทนที่จะขอบคุณเขากลับโทษว่าเขาเป็นต้นเหตุเพราะความไร้ความสามารถของพวกแกเองเนี่ยนะ?” “ใช่! ท่านพี่ ขอบคุณที่จัดการไอ้หัวหน้านั่นให้ที มันเป็นสิ่งที่แย่ที่สุดที่เคยออกมาจากนิกายของเราในรอบหลายปี โปรดบอกชื่อของท่านมาเถอะท่านพี่ เดี๋ยวข้าจะไปจากที่นี่ภายใน 3 วัน แล้วจะไปบอกผู้อาวุโสให้ลดโทษของท่านให้เอง” อีกคนรีบพูดเสริม “ท่านพี่ ท่านคงเหนื่อยจากการต่อสู้สินะ มาเถอะ เดี๋ยวข้านวดให้” ชายอีกคนที่อยู่ด้านหลังเอ่ยขึ้น แสงรุ่งอรุณสาดส่องผ่านหมู่เมฆ ทำให้มุมมองของอเล็กซ์ที่มีต่อผู้คนรอบข้างเริ่มเปลี่ยนไปอีกครั้ง ‘เอาเถอะ ไม่ใช่ทุกคนที่จะเลวร้าย แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะดีไปหมด ข้าคงต้องตัดสินแต่ละคนด้วยตัวเอง นี่คงเป็นบทเรียนที่ดีสำหรับข้า’ เขาคิด “ใครที่มีแรงเหลืออยู่ ไปเรียกทุกคนมาที่นี่! ที่นี่มีอาหารเหลือเฟือสำหรับพวกเจ้าทุกคน” อเล็กซ์ตะโกนบอก ทันใดนั้นผู้คนต่างเริ่มแตกกระจายกันไปเพื่อแจ้งข่าวเรื่องการตายของหัวหน้าและอาหารฟรีที่มีอยู่ ไม่นานนัก คนกลุ่มนั้นก็มีจำนวนไม่ต่ำกว่า 50 คน อเล็กซ์รู้สึกประหลาดใจจริงๆ ที่มีคนถูกลงโทษอยู่ที่นี่มากขนาดนี้ เขาเรียกคนจำนวนหนึ่งมาช่วยขนผลไม้ออกมาและแบ่งปันให้เหล่าศิษย์ที่เหลือ เมื่อเขาแน่ใจว่าทุกคนได้กินอิ่มกันทั่วหน้าแล้ว เขาก็แยกตัวออกมาจากกลุ่ม ผู้คนพยายามจะติดตามเขา แต่เขาก็รีบวิ่งหนีออกมาไกลจนพบพื้นที่ว่างเปล่าที่เงียบสงบในทุ่งหญ้า เขานั่งลงบนหญ้าและลองสัมผัสดู ไม่มีความชื้นของน้ำค้างเลยแม้แต่นิดเดียว “ที่นี่มันแปลกจริงๆ” เขาคิด เป้าหมายเดียวในการมาที่นี่ของเขาสลายไปหมดแล้ว ไม่มีหยกหยางเหลืออยู่อีกต่อไป “เดี๋ยวสิ แล้วที่เขาพูดถึงทะเลทรายล่ะ? เขาบอกว่าหยกหยางเป็นเพียงวิธีแก้ปัญหาระยะสั้นก่อนจะไปค้นหาบางสิ่งที่นั่น” อเล็กซ์คิดพลางหันไปมองในทิศทางของทะเลทราย เขาพยายามครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป แต่วันนี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายจนเขารวบรวมสมาธิไม่ได้เลย “เฮ้อ เอาไว้ค่อยคิดทีหลังแล้วกัน” เขากล่าวทิ้งท้ายก่อนจะล็อกเอาต์ออกจากเกม