Chapter 2187 Pinkflower

Published Mar 11, 2026, 10:47 PM

บทที่ 2187 พิงค์ฟลาวเวอร์ อเล็กซ์อยู่ในห้องได้เพียงชั่วโมงเศษก็ได้ยินเสียงเคาะจากด้านนอก มันไม่ใช่การเคาะที่ประตูห้องของเขา แต่เป็นเสียงเคาะที่ประตูทางเข้าหลัก เขาเดินออกไปและเห็นชายชราทั้งสองทำหน้าสับสน “เดี๋ยวผมไปดูเองครับ” อเล็กซ์กล่าวแล้วเดินไปที่ประตู เมื่อเปิดออกเขาก็ต้องแปลกใจที่พบหญิงสาวผมสีส้มคนเดิมยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นทันที ปากของเธออ้าค้างแต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา ชายที่อยู่ข้างกายเธอก้มลงกระซิบกับอีกคนที่อเล็กซ์เพิ่งจะสังเกตเห็นว่ายืนอยู่เบื้องหลังหญิงสาว คนผู้นั้นคือหญิงสาวที่มีใบหน้าเยาว์วัย ทว่าอายุอานามที่แท้จริงกลับชัดเจนว่ามากกว่านั้นมาก... มากกว่านั้นหลายเท่า เธอมีผมสีชมพูม้วนเป็นลอนแน่นขดไปรอบตัว และสวมชุดคลุมสีชมพูที่มีลวดลายดอกไม้ ลวดลายเหล่านั้นทำให้นึกถึงดอกไม้ชนิดหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวของเขาเร็วกว่าที่เขาจะทันได้ยั้งคิด เธอคือหญิงสาวที่เขาจำได้ว่าแท้จริงแล้วคือดอกไม้ เป็นพืชที่กลายร่างเป็นมนุษย์ แม่มดบุปผาชมพู พิงค์ฟลาวเวอร์ อเล็กซ์ไม่จำเป็นต้องใช้ข้อมูลอื่นใดในการจดจำตัวตนของสตรีผู้นี้ แค่ใบหน้าของเธอก็เพียงพอแล้ว “เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบท่านผู้อาวุโสพิงค์ฟลาวเวอร์ครับ” อเล็กซ์กล่าวอย่างรวดเร็ว เธอผู้นี้คือหนึ่งในสิบดาราแห่งการปรุงยา เช่นเดียวกับอาจารย์ของเขา พิงค์ฟลาวเวอร์ หญิงชราดูประหลาดใจ “เจ้าจำข้าได้งั้นหรือ? น่าทึ่งจริง ข้าไม่ได้ออกจากบ้านมานานมากแล้วนะ” “ผมเพิ่งเห็นรูปภาพของท่านในภาพวาดเมื่อไม่นานมานี้ครับผู้อาวุโส แล้วผมก็จำได้แม่น” อเล็กซ์กล่าว “ท่านดูเหมือนกับในภาพวาดไม่มีผิดเพี้ยนเลยครับ” หญิงสาวยิ้ม “ข้าดีใจที่เจ้าจำข้าได้ ศิษย์ของข้าคนนี้ดูเหมือนจะเคยติดต่อกับเจ้าเมื่อเร็วๆ นี้ และต้องการจะพูดบางอย่างกับเจ้า เจ้าจะรังเกียจไหมหากจะรับฟัง?” อเล็กซ์กะพริบตา “ได้แน่นอนครับ เรื่องอะไรหรือครับ?” เขาหันไปมองหญิงสาวตรงหน้า ซึ่งในตอนนี้ดูเหมือนกำลังจะร้องไห้อยู่รอมร่อ “ฉัน... ฉันอยากจะขอโทษคุณค่ะ” หญิงสาวเริ่มพูด “เรื่องที่หลอกลวงคุณ” “หลอกลวงผม?” อเล็กซ์ถาม “ใช่ค่ะ ฉันหลอกคุณ” หญิงสาวกล่าว เธอเหลือบมองอาจารย์ที่ยืนกอดอกรออยู่แล้วพูดต่อ “ฉันทำให้คุณเชื่อว่าเบอร์รี่ที่คุณมอบให้ฉันมีราคาถูกกว่ามูลค่าจริงของมัน ฉัน... ขอโทษจริงๆ ค่ะที่ไม่ได้จ่ายเงินตามราคาทที่เหมาะสม” เธอก้มหัวลงเพื่อขอขมา อเล็กซ์ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับสถานการณ์นี้ดี “เอ่อ ผมทราบดีว่ามันมีมูลค่าเท่าไหร่ตอนที่มอบให้คุณ แต่ผมเลือกที่จะให้คุณเก็บไว้ในราคานั้นเพราะดูเหมือนคุณจะจำเป็นต้องใช้มันนะครับ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ ดวงตาของเธอเบิกกว้างเล็กน้อยขณะหันไปมองอาจารย์ด้วยความหวังว่าเรื่องนี้จะจบลง แต่อาจารย์ของเธอกลับจ้องมองเขม็งจนเธอต้องหันกลับมา “ไม่ค่ะ ต่อให้คุณจะรู้หรือไม่ก็ตาม ฉันก็ตั้งใจจะหลอกคุณและทำสำเร็จ ฉันขอคืนของสองสิ่งนี้ให้คุณและขอให้คุณยกโทษให้ฉันด้วย” เธอนำกล่องที่เขาเคยให้เธอออกมา ซึ่งภายในมีเบอร์รี่สองลูกนั้นอยู่ อเล็กซ์ไม่รู้จะพูดอะไร “คุณไม่ได้จำเป็นต้องใช้มันแล้วหรือครับ?” เขาถาม “จำเป็นค่ะ” เธอกล่าว “ถ้าอย่างนั้นคุณก็เก็บไว้เถอะครับ คุณกำลังถูกพิษอยู่ไม่ใช่หรือ?” เขาถาม “หะ? เปล่าค่ะ ฉันแค่จะลองเอาไปทำยาดูเฉยๆ” เธอกล่าว อเล็กซ์ชะงักไป “อ๋อ... งั้นก็ไม่ใช่เรื่องด่วนอะไรสินะครับ?” “ใช่ค่ะ” หญิงสาวตอบ “เข้าใจแล้วครับ” อเล็กซ์รับกล่องคืนมาและหยิบหินวิญญาณที่เคยได้รับชำระมาคืนให้ พิงค์ฟลาวเวอร์ก้าวเข้ามา “ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นหรอกเจ้าหนุ่ม เก็บเอาไว้เถอะ ถือเป็นบทเรียนที่ดีสำหรับศิษย์ของข้า” อเล็กซ์ส่ายหัว “ผมไม่อยากติดค้างใครครับผู้อาวุโส ได้โปรดรับคืนไปเถอะครับ” เขากล่าวพลางยื่นมันให้เธอแทนที่จะส่งให้หญิงสาว “เกิดอะไรขึ้นงั้นรึ?” ซิลเวอร์มิสต์ถามขณะก้าวออกมาข้างประตู หญิงสาวมองเข้าไปในห้องแล้วตาเบิกกว้าง “ท่านพี่ซิลเวอร์มิสต์?” เธอถามด้วยน้ำเสียงตกใจ “ท่านมาทำอะไรที่นี่คะ?” “ข้าต่างหากที่ต้องถาม เจ้ามาทำอะไรที่นี่แม่นางพิงค์ฟลาวเวอร์?” ซิลเวอร์มิสต์ถามด้วยความแปลกใจไม่แพ้กัน “แล้วเจ้ามาทำอะไรกับศิษย์ของข้า?” “ศิษย์?” พิงค์ฟลาวเวอร์ถาม พลางหรี่ตาพินิจมองชายหนุ่มอีกครั้งด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป “เจ้าชื่ออะไรหรือพ่อหนุ่ม?” “ศิษย์ใช้นามว่า ดอว์นเบลด ครับผู้อาวุโส” อเล็กซ์กล่าว “เอาล่ะ ถ้าการแข่งขันนี้วัดกันที่มารยาท ศิษย์ของเจ้าเหนือกว่าศิษย์ของข้ามาก” หญิงสาวบอกซิลเวอร์มิสต์ “นางซื้อของจากศิษย์ของเจ้าแล้วพยายามหลอกราคามัน” “เด็กคนนี้เนี่ยนะ?” ซิลเวอร์มิสต์ถาม “เจ้าชื่ออะไรล่ะแม่หนู?” “เส้าหู่หมินค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยเสียงแผ่วเบา เธอรู้สึกอับอายมากกว่าครั้งไหนๆ ในชีวิต “แล้วแม่หนูเส้า เจ้าพยายามหลอกศิษย์ของข้าไปเพื่ออะไร?” ซิลเวอร์มิสต์ถาม “พะ...เพราะฉันไม่อยากจ่ายเงินเขาเต็มจำนวนค่ะ” เส้าหู่หมินตอบ “ทำไมถึงเป็นเช่นนั้นล่ะ?” ซิลเวอร์มิสต์ถาม “เอาล่ะ เลิกต้อนศิษย์ของข้าเสียที นั่นเป็นหน้าที่ของข้า ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวข้าจะลงโทษนางให้หนักกว่านี้แน่นอน” พิงค์ฟลาวเวอร์กล่าว ถึงตอนนี้ หญิงสาวเริ่มน้ำตาซึม ดวงตาของเธอรื้นไปด้วยหยาดน้ำ “เอาล่ะๆ” ซิลเวอร์มิสต์กล่าวพลางเปลี่ยนเรื่อง “ปกติเจ้าไม่ค่อยออกจากบ้านไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้? มาชมเทศกาลหรือ?” “ใช่” พิงค์ฟลาวเวอร์ตอบ “ศิษย์ของข้าโตมาแบบเก็บตัวและไม่ค่อยเข้าใจโลกเท่าที่ควร ข้าเลยพานางออกมาเพื่อให้นางได้เรียนรู้โลกกว้าง” “อ๋อ นางเกิดในตระกูลร่ำรวยหรือยังไงกัน?” ซิลเวอร์มิสต์ถาม “นางมาจากแดนแยกฟ้า (Split Sky realm) เจ้าว่าอย่างไรล่ะ?” พิงค์ฟลาวเวอร์ย้อนถาม ซิลเวอร์มิสต์ขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่ง “เส้า... เส้า... เส้า...” ตาของเขาเบิกกว้าง “ราชวงศ์แห่งทวีปกระบี่งั้นหรือ? แม่หนูนี่เป็นเจ้าหญิงหรือนี่?” “ไม่ใช่สายตรง แต่ก็ถือว่าเป็นเจ้าหญิง” พิงค์ฟลาวเวอร์กล่าว “นางถูกเลี้ยงดูมาแบบตามใจและเอาแต่ใจตัวเองเกินไปนิด ข้ากำลังพยายามสอนให้นางรู้จักใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา ซึ่งดูท่าว่านางจะทำให้ข้าเหนื่อยยิ่งกว่าที่ข้าจะเคี่ยวเข็ญนางเสียอีก” “ฟังดูเหนื่อยแทนเลยนะ” ซิลเวอร์มิสต์หัวเราะเบาๆ ‘แดนแยกฟ้า? ทวีปกระบี่?’ อเล็กซ์เลิกคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น บางทีนั่นอาจเป็นที่ที่น่าไปเยือน ฟังดูเหมือนจะเป็นสถานที่ที่ดีสำหรับการฝึกวิชากระบี่ของเขา “ยังไงก็ตาม ไว้เจอกันในงานเทศกาลนะ?” พิงค์ฟลาวเวอร์ถาม “แน่นอน พวกเราคงไม่พลาดแน่หลังจากอุตส่าห์เดินทางมาไกลถึงที่นี่” ซิลเวอร์มิสต์กล่าว “เยี่ยม ไว้เจอกัน ข้ายังต้องไปจัดการลงโทษศิษย์ของข้าต่อ” เธอกล่าวแล้วพาเส้าหู่หมินจากไป “ไว้เจอกัน” ซิลเวอร์มิสต์ตะโกนบอกหญิงสาวที่กำลังเดินจากไปแล้วกลับเข้าห้อง อเล็กซ์ยืนอยู่ด้านนอกครู่หนึ่งพร้อมกับกล่องในมือ เขาตั้งใจจะทำตัวให้เป็นประโยชน์และแสดงน้ำใจ แต่สุดท้ายเขากลับได้รับบางอย่างกลับมา นี่คือสิ่งที่ควรจะเป็นงั้นหรือ? เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เพราะสถานการณ์ทั้งหมดมันตลกเกินกว่าจะไม่ขำ หญิงสาวคนนั้นแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความอับอายอยู่แล้ว “เอาเถอะ สงสัยผมคงต้องมีคู่แข่งเพิ่มอีกคนซะแล้ว” เขาคิดพลางถอนหายใจก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไป

React

Discussion