Chapter 2161 An Educated Guess

Published Mar 11, 2026, 10:46 PM

บทที่ 2161 การคาดเดาอย่างมีหลักการ อเล็กซ์สอบถามทั้งสองคนเกี่ยวกับมรดกที่ว่าและมันคืออะไรกันแน่ “ข้าบอกเจ้าไม่ได้หรอกว่ารู้แน่ชัดหรือเปล่าว่ามรดกนั้นคืออะไร” ซิลเวอร์มิสต์กล่าว “มันอาจจะเป็นของที่มีประโยชน์ หรืออาจจะเป็นสิ่งที่ไร้ค่าโดยสิ้นเชิงเพราะข้าสามารถมอบมันให้เจ้าได้ สิ่งเดียวที่ข้าบอกได้แน่ชัดคือ มันมีขุมทรัพย์ต่าง ๆ ที่เขาคงจะรวบรวมไว้ตลอดช่วงเวลาที่เขายังมีชีวิตอยู่ ส่วนที่เหลือ เจ้าคงต้องไปรับมรดกนั้นด้วยตัวเองถึงจะรู้” “พวกเรามาที่นี่เพื่อให้เจ้าตัดสินใจ” กริมไซท์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กล่าว “เจ้าอยากจะรับมรดกนี้หรือไม่?” หากจะให้พูดอย่างยุติธรรม อเล็กซ์นึกไม่ออกเลยว่ามรดกนี้จะมีประโยชน์อย่างไร ต่อให้มันมีประโยชน์ แต่มันจะช่วยอะไรในการแข่งขันได้งั้นหรือ? เขาไม่สามารถรอให้จบการแข่งขันก่อนค่อยมาดูได้หรือไง? “สถานที่แห่งนี้ตั้งอยู่ที่นี่มากี่ปีแล้ว? ยังไม่มีใครพบมรดกนี้เลยหรือ?” อเล็กซ์ถาม “ไม่มี” ซิลเวอร์มิสต์ตอบ “เท่าที่ข้ารู้ ผู้คนมักจะถูกปฏิเสธโดยไร้เหตุผล หลายคนเข้าใกล้ความสำเร็จแต่ก็ล้มเหลวในตอนท้าย เท่าที่ได้ยินมา มันต้องใช้เวลาค่อนข้างนาน บางคนติดอยู่ในนั้นนานถึง 10 ปีโดยไม่ได้อะไรกลับออกมาเลย” อเล็กซ์ทำหน้าย่น “เราไม่มีเวลาขนาดนั้นหรอก ใช่ไหม?” เขาถาม ซิลเวอร์มิสต์ยิ้ม “ใช่ เราไม่มี” เขากล่าว “งั้นการมาที่นี่ก็เป็นการเสียเวลาเปล่าสินะ?” อเล็กซ์ถาม “ไม่เชิงหรอก” ซิลเวอร์มิสต์กล่าว “มาเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปดูสมาคมของไวน์วีด แต่เราจะแค่ดูจากภายนอกนะ ข้าไม่คิดจะย่างกรายเข้าไปในสมาคมของเจ้าบ้านั่นหรอก” อเล็กซ์ยิ้มแห้ง ๆ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังสมาคม สมาคมแห่งนี้ไม่ได้หรูหราอย่างที่อเล็กซ์คิดไว้ มันเป็นเพียงอาคารเรียบง่ายที่ตั้งอยู่บนพื้นที่โล่งกว้าง ผู้คนเดินเข้าออกสถานที่แห่งนี้อย่างต่อเนื่อง แสดงให้เห็นว่าที่นี่พลุกพล่านเพียงใด อเล็กซ์เห็นพวกเทพเดินเข้าออกอยู่ตลอดเวลาเช่นกัน ทำให้เขารู้ว่าพวกเขามองสถานที่แห่งนี้อย่างไร พวกเขากำลังจะกลับเมื่ออเล็กซ์สัมผัสได้ว่ามีบางคนส่งกระแสจิตมาที่เขาโดยตรงแทนที่จะเป็นแค่การกวาดผ่าน อเล็กซ์หันไปตามสัมผัสนั้นและเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ไกลออกไป ด้วยผมสีแดงสดที่ปลิวไสวไปตามสายลม เอเธอร์เซจ ศิษย์ของไวน์วีด กำลังจ้องมองมาในทิศทางของพวกเขาโดยตรง เขายืนอยู่นอกสมาคม ดวงตาที่เต็มไปด้วยความสับสนจดจ้องมาที่อเล็กซ์ เมื่ออเล็กซ์หันกลับไป ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที “โอ้ พี่ดอว์นเบลด!” เขาตะโกนข้ามถนนมาและรีบข้ามฝั่งตรงมาหาอเล็กซ์อย่างรวดเร็ว อเล็กซ์ยิ้มบาง ๆ “พี่เอเธอร์เซจ” เขาเอ่ยทัก “ดีใจที่ได้พบท่าน” “เช่นกัน” ชายหนุ่มผมแดงกล่าว “ท่านมาทำอะไรในเมืองนี้? มาหาข้าหรือ? เป็นไปไม่ได้มั้ง?” “เปล่า ข้าแค่มาดูสถานที่มรดกที่อยู่ใกล้ ๆ นี้ ข้ารู้ว่ามันอยู่ที่นี่ เลยตัดสินใจแวะมาดูก่อนจะออกจากเมือง” อเล็กซ์ตอบ “อ้อ จริงด้วย สถานที่มรดกนั่น อาจารย์ข้าบอกว่ามันเสียเวลาเปล่า ข้าเอาเวลาไปพัฒนาทักษะการปรุงยาของตัวเองยังจะดีกว่า” ชายหนุ่มกล่าว “แต่ก็นะ... นั่นอาจเป็นเพราะฝีมือการปรุงยาของข้าไม่ได้เรื่องแต่แรกก็ได้ บางทีเจ้าอาจจะได้ประโยชน์จากการเข้าไปข้างในก็ได้นะ” “ข้าไม่คิดอย่างนั้นหรอก” อเล็กซ์กล่าว “มันอาจจะเป็นการเสียเวลาสำหรับข้าเหมือนกัน ข้าเลยตัดสินใจว่าจะไม่เข้าไป” “อืม งั้นนั่นอาจจะเป็นทางเลือกที่ถูกต้องสำหรับเจ้าแล้วล่ะ” ชายหนุ่มกล่าว “อ้อ จริงสิ เจ้าอยากจะเข้าไปข้างในไหม? ข้าพาชมรอบ ๆ ได้นะ” “โอ้... ไม่ดีกว่า” อเล็กซ์ปฏิเสธ “นั่นคงไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่หากพิจารณาถึง...” “จริงด้วย” ชายหนุ่มกล่าว “ข้าขอโทษทีท่านผู้อาวุโส ข้าคงพาพวกท่านเข้าไปไม่ได้ ข้าแน่ใจว่าพวกท่านก็คงไม่อยากเจออาจารย์ของข้าเหมือนกัน” ซิลเวอร์มิสต์หันไปมองชายหนุ่มด้วยความงุนงงกับคำพูดของเขา กริมไซท์เองก็แปลกใจไม่แพ้กัน “พ่อหนุ่ม เจ้าจำข้าได้หรือ?” ซิลเวอร์มิสต์ถาม ขณะที่รูปลักษณ์ของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงด้วยยาแปลงโฉม “แน่นอนครับ ท่านผู้อาวุโสซิลเวอร์มิสต์ ข้าไม่มีวันลืมท่านได้” ชายหนุ่มกล่าว “และเช่นเดียวกับท่านผู้อาวุโสกริมไซท์” “เจ้ารู้ได้ยังไงว่าเป็นข้า?” ซิลเวอร์มิสต์ถาม “ท่านหมายความว่าอย่างไรครับผู้อาวุโส?” ชายหนุ่มถาม “มันชัดเจนเสียขนาดนี้...” ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “คือ... ข้าหมายถึง ใครอีกล่ะที่จะมากับพี่ดอว์นเบลด? ข้าก็แค่คาดเดาอย่างมีหลักการน่ะครับผู้อาวุโส” ซิลเวอร์มิสต์หรี่ตาลง “อย่างนั้นหรือ?” เขาถาม ชายหนุ่มรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “เอ่อ... เอาเป็นว่า ข้าต้องรีบกลับไปหาอาจารย์แล้ว ไม่อย่างนั้นเขาต้องออกมาแน่ ยินดีที่ได้พบพวกท่านทุกคน ลาก่อนครับ” ชายหนุ่มหันหลังกลับและวิ่งกลับไปยังสมาคม หายลับไปก่อนที่พวกเขาจะทันได้พูดอะไรอีก “เจ้าเด็กนั่น” ซิลเวอร์มิสต์กล่าว “มันจำเราได้ทั้งที่ปลอมตัวอยู่ มันทำได้อย่างไรกัน?” “ข้าก็ไม่รู้” กริมไซท์กล่าวพลางขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม “ข้าไม่เห็นอะไรที่พิเศษในร่างกายหรือพลังปราณของเขาเลย บางทีมันอาจจะเป็นการคาดเดาอย่างมีหลักการจริง ๆ ก็ได้” “ยากจะเชื่อนะ” ซิลเวอร์มิสต์กล่าว อเล็กซ์เองก็นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขารู้สึกประหลาดใจที่ชายหนุ่มคนนั้นจำพวกเขาได้ง่ายดายเพียงนี้ แต่เนื่องจากเขาไม่มีเบาะแสว่าชายหนุ่มทำได้อย่างไร เขาจึงไม่ได้ใส่ใจกับมันนานนัก หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็จากเมืองไวน์วีดและมุ่งหน้าไปยังส่วนอื่นของทวีป พวกเขาแวะเวียนไปยังสถานที่ที่เหลือที่ซิลเวอร์มิสต์เห็นว่าจำเป็นสำหรับอเล็กซ์อีกแห่งแล้วแห่งเล่า เวลาผ่านไปหลายเดือน และในไม่ช้าเดือนเหล่านั้นก็กลายเป็นปี ก่อนที่อเล็กซ์จะทันรู้ตัว ก็เป็นเวลา 3 ปีแล้วที่เขาเริ่มเดินทางไปทั่วทวีปทรูเฟลม ตอนนี้เองที่เขาเดินทางครบทุกสถานที่และพร้อมที่จะกลับแล้วหรือยัง? “ท่านอาจารย์ ข้าไม่แน่ใจว่าเราจะเดินทางแบบนี้ตลอดเวลาได้ 3 ปีที่ใช้ไปกับการเดินทางแค่ทวีปเดียวมันมากเกินไป ข้าควรจะเตรียมตัวสำหรับการแข่งขันไม่ใช่หรือครับ?” “เจ้าจะได้เตรียมตัวแน่” ซิลเวอร์มิสต์กล่าว “อีกอย่าง เจ้าจะไม่ต้องเดินทางไปยังสถานที่อื่น ๆ แบบนี้อีกแล้ว มันจะใช้เวลาน้อยลงเพราะข้าเองก็ยังไม่ได้เดินทางไปทั่วสถานที่เหล่านั้นมากเท่ากับทวีปนี้” อเล็กซ์พยักหน้า “แต่เราก็ยังจะไปเยือนให้ครบทุกที่ใช่ไหมครับ?” เขาถาม “ใช่ เราต้องไป” ซิลเวอร์มิสต์กล่าว “ข้าค่อนข้างมั่นใจว่ามันจะมีความสำคัญในการแข่งขัน ข้ายังไม่แน่ใจว่าอย่างไร แต่มันสำคัญแน่นอน” อเล็กซ์ไม่มีอะไรจะพูดได้อีก เขาทำได้เพียงเชื่อในคำตัดสินของอาจารย์ พวกเขากลับไปยังเมืองซิลเวอร์มิสต์ กลับสู่คฤหาสน์ซิลเวอร์มิสต์ ทันทีที่กลับถึง เพิร์ลก็ถูกส่งไปทำงานต่อทันที ส่วนอเล็กซ์ถูกพาตัวไปยังคฤหาสน์ที่เขาเริ่มฝึกฝนอีกครั้ง “ข้ายังต้องปรุงยาในหม้อหลายใบเหมือนเดิมไหมครับอาจารย์?” อเล็กซ์ถาม “ไม่” ซิลเวอร์มิสต์กล่าว “คราวนี้ ให้เจ้าทำสิ่งที่แตกต่างออกไปสักหน่อย” อเล็กซ์รอให้อาจารย์พูดต่อ “เจ้าเคยปรุงยาให้ได้สองเม็ดในหม้อใบเดียวมาก่อนไหม?” ซิลเวอร์มิสต์ถาม อเล็กซ์เลิกคิ้ว “เคยครับท่านอาจารย์” เขากล่าว “ให้ข้าฝึกสิ่งนั้นหรือครับ?” “เจ้าเคยงั้นหรือ? แบบนั้นก็ง่ายขึ้น” ซิลเวอร์มิสต์กล่าว “งั้นเจ้าคงทราบดีถึงความแตกต่างของสูตรยาเวลาที่เจ้าพยายามเพิ่มปริมาณวัตถุดิบ” “ทราบครับ ข้าต้องจัดการคุมไฟให้สม่ำเสมอมากขึ้น” อเล็กซ์กล่าว “ข้ามีวิถีแห่งเพลิงแท้จริงอยู่แล้ว ดังนั้นมันจึงง่ายสำหรับข้า” “เยี่ยมมาก” ซิลเวอร์มิสต์กล่าว “งั้นตอนนี้เจ้ามีภารกิจเดียว คือปรุงยาชนิดเดียวกันให้ได้จำนวนมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ในหม้อใบเดียว”

React

Discussion