Chapter 2691: แรงขับเคลื่อน อเล็กซ์ฟาดฟันศัตรูที่อยู่ใกล้ที่สุดจนขาดสองท่อน เขาประหลาดใจที่ตัวเองสามารถทำแบบนั้นได้อย่างง่ายดาย ชายคนนั้นไม่ได้พยายามจะวิ่งหนีเหมือนกับคนที่เขาเพิ่งจัดการไปเมื่อครู่เลยด้วยซ้ำ เขาเพียงแค่ยืนอยู่ที่นั่น ไม่ได้ทำอะไรเพื่อหยุดยั้งไม่ให้อเล็กซ์สังหารเขาเลย ในขณะที่เลือดของชายผู้ตายไปช่วยเสริมพลังให้แก่เขา เขาก็กวาดสายตามองหาศัตรูคนต่อไป อเล็กซ์หันกลับมาและเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังวิ่งหนี เธอก็เป็นศัตรูเช่นกัน ร่างของเขาวูบหายไปเป็นเส้นสีแดงและไปปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเธอทันที ขณะที่เธอกรีดร้อง เขาก็ตัดคอเธอทิ้งในคราวเดียว มันช่างง่ายดายเหลือเกิน อเล็กซ์หันกลับไป พุ่งตัวเข้าหาศัตรูคนถัดไป เขาฟาดฟันผู้คนไปนับสิบก่อนจะเริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย 'นักสู้ที่เก่งกาจไปอยู่ที่ไหนกันหมด? พวกนี้มีแต่พวกขี้ขลาดที่เอาแต่วิ่งหนี' เขาใช้เวลาคิดครู่หนึ่งว่าใครที่นี่ที่พอจะแข็งแกร่งกว่านี้ แต่มันใช้เวลานานเกินไปกว่าที่เขาจะนึกออกว่ามี Extolite ทั้ง 3 คน ทว่าทุกครั้งที่เขาตั้งใจจะไปจัดการพวกมัน เขากลับจำได้ว่าเขาฆ่าพวกมันไปแล้ว 'แล้วฉันจะสู้กับใคร?' เขาคิด เขาต้องการต่อสู้กับใครสักคน กับใครก็ได้ เขาค้นหาคนที่อยู่ใกล้ที่สุดแล้วพุ่งตัวออกไป เขาไปถึงตรงหน้าคนผู้นั้นพร้อมยกดาบขึ้นสูงเพื่อฟาดฟัน แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะลงมือ เขากลับชะงักไป คนที่เขาพุ่งเข้ามาหาคือเด็กหนุ่มวัยไม่ถึง 15 ปี ความหวาดกลัวทำให้ใบหน้าของเด็กน้อยซีดเผือด ขาทั้งสองข้างไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่งอีกต่อไป ในขณะที่อเล็กซ์ยืนค้างอยู่พร้อมดาบที่ยกสูง เด็กหนุ่มก็หลับตาลง ยอมจำนนต่อโชคชะตาของตัวเอง 'เด็กงั้นเหรอ?' อเล็กซ์คิดเมื่อเห็นเด็กน้อย 'ทำไมฉันถึงพยายามจะฆ่าเด็กคนหนึ่ง?' เขาก้าวถอยหลัง เด็กคนนี้ไร้ทางสู้เสียจนเขาไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงต้องฆ่าเขา เขากวาดสายตามองไปรอบๆ เผื่อว่าจะเห็นคนอื่นที่เขาสามารถฆ่าได้ แต่ทุกคนล้วนอยู่ในสภาพที่ไม่ต่างจากเด็กคนนี้ ทุกคนต่างหวาดกลัวและไร้ทางสู้ 'ทำไมฉันถึง...' อเล็กซ์ถอยหลังไปอีกหลายก้าว 'ฉันกำลังสู้กับใครอยู่กันแน่?' เขาพยายามนึกทบทวน มันคือ Extolite ทั้ง 3 คนไม่ใช่หรือ? พวกมันอยู่ที่ไหนแล้วล่ะ? มันใช้เวลาอีกพักใหญ่กว่าเขาจะจำได้ว่าเขาฆ่าพวกมันไปแล้ว 'แล้วทำไมฉันถึงยังต้องสู้ต่อ?' อเล็กซ์วางมือเปล่าลงบนศีรษะ จังหวะการเต้นของหัวใจที่แปลกประหลาดกำลังสั่นสะเทือนไปทั่วสมองของเขา จิตใจของเขาถูกมันครอบงำจนยากจะคิดเรื่องอื่น 'ฉันไม่จำเป็นต้องสู้' เขาคิด 'ไม่มีเหตุผลที่ต้องฆ่าใครอีกแล้ว' แต่ทว่า อเล็กซ์กลับรู้สึกถึงแรงขับเคลื่อนอันแรงกล้าที่บอกให้เขาต้องสู้ต่อ ต้องหลั่งเลือดให้มากขึ้น ร่างนี้ของเขามันเรียกร้องให้เขาทำต่อไป "ไม่!" อเล็กซ์ตะโกนออกมาด้วยเจตจำนงที่ชัดเจน "ถอยไป!" จังหวะหัวใจที่ผิดปกติหยุดลงกะทันหันก่อนที่มันจะกลับมาเต้นเป็นจังหวะตามปกติ ความเคลิบเคลิ้มที่ถูกครอบงำค่อยๆ จางหายไป พร้อมกับความเจ็บปวดที่มาพร้อมกันนั้น ในขณะที่สมาธิของเขาดูจะลดลง แต่การรับรู้กลับเพิ่มพูนขึ้น ทำให้เขาสามารถรับรู้สิ่งต่างๆ ได้มากกว่าแค่สิ่งที่เขาจดจ่ออยู่ เขาไม่เคยรู้ตัวเลยว่าในแต่ละวินาทีนั้นเขารับรู้ข้อมูลน้อยมากแค่ไหน แม้กระทั่งสัมผัสทางจิตวิญญาณ เขายังเมินเฉยไปในระหว่างที่อยู่ในสภาวะนั้นด้วยเหตุผลบางอย่าง ร่างสูงของเขาหดเล็กลงเล็กน้อย ร่างกายกลับคืนสู่สภาพเดิม เลือดหยดลงจากทั่วร่าง เกราะเลือดค่อยๆ สลายกลับไปเป็นสิ่งที่มันเคยเป็นแต่แรก อาการคันตามหนังศีรษะ แผ่นหลัง และช่วงล่างของหลังก็หายไปด้วยเช่นกัน เมื่อทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพปกติ อเล็กซ์รู้สึกราวกับว่าพลังงานทั้งหมดถูกสูบไปจนหมดสิ้น เขาทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความเหนื่อยล้าเกินกว่าจะบรรยาย ร่างกายของเขายังคงเต็มไปด้วยพลังปราณ แต่ไม่รู้ทำไมมันถึงไม่ช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย เขามองดูสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไป การสังหารผู้ที่ไร้ทางสู้ แน่นอนว่าพวกเขาไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์ แต่ถึงอย่างนั้นอเล็กซ์ก็อดรู้สึกผิดเล็กน้อยไม่ได้ที่ต้องฆ่าพวกเขา ท้ายที่สุดแล้วพวกเขาก็ยอมจำนนไปแล้วนี่นะ ในที่สุดเขาก็ลุกขึ้นยืนพลางมองไปที่เด็กหนุ่มที่กำลังหวาดกลัวอยู่ตรงหน้า "ไปซะ" เขาบอกกับเด็กคนนั้น "ฉันจะไม่ทำร้ายเธอ" เด็กหนุ่มลืมตาขึ้นแล้วกรีดร้องออกมาก่อนจะหลับตาแน่นและยังคงนั่งอยู่ที่เดิม อเล็กซ์ขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะก้มมองตัวเอง รอยสีแดงตามผิวหนังยังไม่จางหายไป แม้มันจะลดลงแล้ว แต่ผิวของเขายังคงแดงกว่าที่ควรจะเป็น คงต้องใช้เวลาสักพักกว่ามันจะหายไป เขาส่ายหน้าแล้วเดินออกไปจากถนน เด็กคนนั้นคงจะรู้ในเร็วๆ นี้ว่าเขามีอิสระที่จะหนีไปแล้ว ขณะที่อเล็กซ์เดินกลับ เขาก็อดไม่ได้ที่จะครุ่นคิดถึงสิ่งที่เพิ่งได้สัมผัส เขาประหลาดใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมในตัวเขาถึงมีแรงขับเคลื่อนให้ทำร้ายและหลั่งเลือดมากขนาดนั้น? เขานึกกลัวว่าหากเขาไม่ได้ฝึกฝน 'เจตจำนง' มาเป็นเวลานานในตอนที่ถูกจองจำ เขาคงต้องใช้เวลานานมากในการยับยั้งตัวเองไม่ให้ฆ่าคนอื่นไปมากกว่านี้ 'มันเป็นเพราะการกลายพันธุ์ครึ่งหนึ่งงั้นเหรอ?' อเล็กซ์คิด 'หรือเป็นการแทรกแซงจากผนึก?' เขาต้องการจะเข้าใจว่าอะไรกันแน่ที่ผิดพลาดไป 'หรือนี่คือสิ่งที่ปีศาจควรจะเป็น?' เขากลัวว่าเขาคงไม่ได้คำตอบในเร็วๆ นี้ อเล็กซ์เดินผ่านร่างของเจียนหยูที่ขาดสองท่อน เขาล้วงเข้าไปหาถุงเก็บของจากศพนั้น เขายังหยิบแส้ที่เสียหายติดมือมาด้วย โดยคิดว่าจะนำมันไปตีเป็นดาบใหม่ แม้ดาบเล่มปัจจุบันจะดี แต่โลหะที่ใช้ทำมันยังไม่ใช่เกรดที่ดีที่สุด การทำดาบด้วยโลหะจากแส้นี้อาจทำให้เขาได้ดาบที่เหนือกว่าเดิมมาก อเล็กซ์เดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์ของพวกเกรย์ฮาวด์ และหยุดชะงักทันทีที่ก้าวเข้าไป ภาพเบื้องหน้าคือการสังหารหมู่ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาทำลงไปโดยไม่ได้คิดอะไรเลยสักนิด มันน่าสะพรึงกลัวที่เขาฆ่าคนไปมากมายขนาดนี้ในวันนี้โดยไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่สักชีวิตเดียว ซีเฉินและโกอินยืนอยู่หน้าศพที่มีดาบปักคาอก เมื่อเดินเข้าไปใกล้ อเล็กซ์จึงเห็นว่าดาบเล่มนั้นคือดาบที่บิดเบี้ยวซึ่งเขาเคยทิ้งไป และศพนั้นก็คือหัวหน้าของพวกเกรย์ฮาวด์ อเล็กซ์จำได้แค่ว่าเขาตัดแขนของหัวหน้าทิ้งไป แต่เขาไม่ได้ฆ่ามัน เป็นสองแม่ลูกคู่นี้เองที่ลงมือ พวกเธอได้แก้แค้นในจุดที่พวกเธอทำได้