บทที่ 2695: การเตรียมตัวครั้งสุดท้าย หลังจากพักผ่อนอยู่ 2 คืนและใช้เวลาเดินทางอีก 2 วัน ซึ่งรวมถึงการฝ่าพายุทราย ในที่สุดกลุ่มของพวกเขาก็มาถึงเมืองที่ตั้งอยู่ริมหุบเขาลึก เมืองฟางบอร์นประกอบไปด้วยเผ่าพันธุ์ต่างๆ มากมาย เช่น เผ่าโบนฟาง, เผ่าเมาท์ฟาง, เผ่าสกัลฟาง, เผ่าแซนด์ฟาง และเผ่าซันฟาง นอกจากนี้ยังมีเผ่า 'ฟาง' อื่นๆ ที่เล็กกว่าอีกหลายเผ่า ซึ่งดูเหมือนว่าทั้งหมดล้วนมีต้นกำเนิดมาจากเผ่าเดียวกันที่มีคำว่า 'ฟาง' อยู่ในชื่อเมื่อนานมาแล้ว ไม่มีใครมีบันทึกเกี่ยวกับเผ่าต้นกำเนิดนั้นหลงเหลืออยู่อีกต่อไป ดังนั้นเผ่าเหล่านี้จึงเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ยังคงเหลืออยู่จากเผ่าดั้งเดิมนั้น เมื่อมาถึง โกยินและคนอื่นๆ ก็มุ่งหน้าไปทางเผ่าโบนฟางโดยมีอเล็กซ์ติดตามไปด้วย ตอนนี้เขาสวมเสื้อผ้าปกคลุมร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อซ่อนผิวพรรณที่ดูขาวผ่องของเขาเอาไว้ ตั้งแต่ที่รอยแดงบนผิวของเขาจางหายไป เขาก็ต้องปกปิดตัวเองอีกครั้งเพื่อไม่ให้คนเหล่านั้นพยายามเข้ามาทำร้ายเขาซ้ำอีก หัวหน้าเผ่าโบนฟางมีศักดิ์เป็นคุณลุงทวดของโกยิน ซึ่งดูเหมือนจะเอ็นดูเธอมาก ฟู่เซียนเคยเป็นหลานชายของเขา การที่ฟู่เซียนก้าวขึ้นมามีอำนาจได้ช่วยให้เผ่าของพวกเขาเติบโตจากการเป็นเพียงเผ่า 'ฟาง' ทั่วไป กลายเป็นหนึ่งในเผ่าที่ใหญ่ขึ้น อย่างไรก็ตาม ฟู่เซียนเป็นเพียงผู้มีพลังเอ็กซ์โทไลต์เพียงคนเดียวของเผ่า แม้ว่าพวกเขาจะพยายามสร้างคนใหม่ขึ้นมาแต่ก็ล้มเหลวติดต่อกันหลายปีจนถอดใจไปแล้ว ดังนั้นสถานะของพวกเขาในหุบเขาแห่งนี้จึงค่อนข้างสั่นคลอน และข่าวที่โกยินนำมาบอกในตอนนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ "ฟู่เซียน... ของฉันตายแล้วงั้นหรือ?" หัวหน้าเผ่าถามด้วยความไม่เชื่อว่าเรื่องเช่นนี้จะเกิดขึ้นได้ "หนูเสียใจค่ะคุณลุงทวด หนูไม่ได้อยากเป็นคนนำข่าวนี้มาบอก แต่หนูจำเป็นต้องทำ" โกยินกล่าว ป้าทวดของโกยินดึงตัวเธอเข้าไปกอดในขณะที่เริ่มร้องไห้ให้กับการจากไปของหลานชาย หัวหน้าเผ่าเองก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่และเริ่มสะอื้นไห้ตามไปอีกคน ไม่นานนักพวกเขาทั้งหมดก็ร่วมกันแบ่งปันความโศกเศร้าและร่ำไห้ให้กับการตายของนักรบผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดของเผ่า อเล็กซ์เคยพบฟู่เซียนเพียงครั้งเดียว แต่ครั้งนั้นก็เพียงพอที่จะทำให้เขาจดจำชายผู้นี้ได้ เขาดูเป็นคนแข็งแกร่งแต่ไม่ได้สูญเสียคุณธรรมไปเพราะอำนาจ เขาเป็นคนที่อเล็กซ์น่าจะเป็นเพื่อนที่ดีด้วยได้ เมื่อน้ำตาเหือดแห้ง โกยินก็อธิบายสถานการณ์ที่พ่อของเธอเสียชีวิต จากนั้นจึงอธิบายเหตุผลที่เธอมาหาเผ่าโบนฟาง "ชาวซันวอร์เดนขาดกำลังคนที่จะรักษาพื้นที่ข้างโอเอซิสเอาไว้ ส่วนเผ่าโบนฟางก็ขาดพลังที่จะไม่ให้ถูกเผ่าอื่นกลืนกิน" โกยินกล่าว "ดังนั้นแม่และหนูจึงสรุปได้ว่าหนทางเดียวที่จะก้าวต่อไปสำหรับทั้งสองเผ่าคือการร่วมมือกัน และรวมเป็นเผ่าเดียวกัน" หัวหน้าเผ่าหรี่ตาลง "ฉันตัดสินใจเรื่องนี้เองไม่ได้ ฉันต้องขอไตร่ตรองดูก่อน" "ได้ค่ะคุณลุงทวด" โกยินกล่าว "แม่หวังว่าคำพูดของเธอจะเพียงพอที่จะโน้มน้าวใจท่านได้" โกยินหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้กับชายชรา "แม่หวังว่าเธอจะมาพูดคุยกับท่านด้วยตัวเองได้ แต่ด้วยสถานการณ์ที่วิกฤตของชาวซันวอร์เดน เธอจึงยังไม่สามารถจากมาได้" "ด้วยจำนวนผู้เสียชีวิตที่มากมายเช่นนี้ เจ้าหนูซีเฉินคงจะมีงานหนักให้ต้องทำอีกเยอะ" หัวหน้าเผ่ารับจดหมายไป "ฉันจะอ่านจดหมายนี้และตัดสินใจเอง ตอนนี้เจ้าและแขกไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ พวกเจ้าคงเหนื่อยจากการเดินทางมามากแล้ว" โกยินพยักหน้าแล้วเดินจากไป อเล็กซ์ถูกพาตัวไปยังห้องพักเรียบง่ายที่สร้างอยู่ริมหน้าผา มันน่าแปลกที่เพียงแค่ก้าวออกจากหน้าต่างไปก็จะเป็นหุบเหวที่สามารถทำให้ใครก็ตามตกลงไปตายได้ง่ายๆ ถึงอย่างนั้นบ้านเหล่านี้ก็ยังสร้างอยู่ตรงนี้ ถนนในบริเวณนี้คดเคี้ยวไปตามแนวหน้าผาหุบเขา ลากยาวตั้งแต่ก้นหุบเขาขึ้นไปจนถึงด้านบน อเล็กซ์เคยถามว่าทำไมไม่มีใครอยู่บนยอดหุบเขาแทนที่จะอาศัยอยู่ตามข้างหน้าผา และเห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะมีพายุทรายเกิดขึ้นบ่อยครั้งในพื้นที่นี้ อีกทั้งยังอยู่ใกล้กับกำแพงทรายมาก บางครั้งอสูรที่แข็งแกร่งกว่าก็จะเข้ามากับพายุทรายและโจมตีพวกเขา ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มย้ายมาอาศัยอยู่ตามข้างหุบเขาแทนที่จะอยู่ด้านบน อเล็กซ์รู้ดีว่าเขาจะต้องจากไปในวันใดวันหนึ่ง เขาจึงเริ่มเตรียมตัวครั้งสุดท้าย เขาใช้แกนอสูรติดเชื้อเพื่อฟื้นฟูพลังปราณของตนจนเต็ม จากนั้นเขาก็ใช้เลือดอสูรที่รวบรวมไว้มาปรับปรุงออร่าเลือดของตน เมื่อทั้งสองอย่างเสร็จสิ้น เขาก็ได้รับข่าวจากโกยิน เนื่องจากสถานการณ์ในเมืองฟางบอร์นที่กำลังดำเนินไปเช่นนี้ เผ่าโบนฟางจึงพร้อมที่จะออกเดินทาง พวกเขาก็เป็นเพียงเผ่าที่กำลังจะดับสูญอยู่แล้ว ดังนั้นหากการรวมกลุ่มนี้ช่วยให้พวกเขาอยู่รอดได้นานขึ้นอีกสักหน่อย พวกเขาก็ยินดีที่จะคว้าโอกาสนี้ไว้ "นั่นดีเลย" อเล็กซ์กล่าว "ฉันหวังว่าทุกอย่างจะไปได้สวยสำหรับพวกคุณทุกคนนะ" "ฉันอาจจะต้องกลายเป็นหัวหน้าเผ่าเพื่อไม่ให้เผ่าหนึ่งเผ่าใดรู้สึกแย่ไปกว่าอีกเผ่า แต่เราจะหาทางจัดการมันจนได้" โกยินกล่าว "คุณ... จะไม่กลับมาอีกแล้วใช่ไหม?" อเล็กซ์ส่ายหัว "ฉันต้องมุ่งหน้าไปยังใจกลางทะเลทราย ฉันต้องหาวิธีออกจากโลกนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้" โกยินพยักหน้า "หนูหวังว่าคุณจะทำสำเร็จ ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่ทำเพื่อหนูมาโดยตลอด" อเล็กซ์ยิ้มและหยิบของบางอย่างออกมาจากถุงเก็บของ มันคือยันต์ชุดหนึ่ง เขายื่นให้กับเธอ โกยินรับไปดูด้วยความสงสัย "นี่คืออะไรคะ?" "เคล็ดวิชาต่างๆ" อเล็กซ์กล่าว "ฉันอยากสอนให้คุณหลายครั้งแล้ว แต่เพราะฉันมักจะติดอยู่ในคุกเสมอ เลยไม่เคยทำได้ และตอนนี้ฉันก็กำลังจะจากไปก่อนที่จะได้สอน ดังนั้นถึงแม้ฉันจะสอนคุณไม่ได้ อย่างน้อยคุณก็สามารถใช้ประโยชน์จากวิชาเหล่านี้ได้" โกยินกวาดสายตาดูยันต์เหล่านั้น พลางอ่านชื่อและคำอธิบายที่แปลกตา "หนูจะพยายามค่ะ ขอบคุณนะคะ" อเล็กซ์ลูบศีรษะของเธอ "เอาล่ะ ฉันคงต้องไปแล้ว กลับบ้านอย่างปลอดภัยนะ โชคดี" โกยินพยักหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขอบคุณ "ขอให้คุณโชคดีเช่นกันค่ะ"