Chapter 2698: หลายวันผ่านไป ใครจะไปรอดกันเล่า? นั่นเป็นความคิดเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวของอเล็กซ์ขณะที่เขากำลังตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เขาเลิกคิดที่จะวิ่งหนีหรือต่อสู้ขัดขืนไปโดยสิ้นเชิง เขาได้ลองทุกวิถีทางที่ทำได้แล้ว แต่ผลลัพธ์ในทุกครั้งที่พยายามก็มีเพียงความตายที่รอคอยอยู่เบื้องหน้า ในตอนนี้ เขายอมจำนนต่อความตายอย่างหมดหัวใจ เขาสัมผัสกับความตายบ่อยครั้งเสียจนเริ่มนับจำนวนไม่ถ้วน หลังจากตายไปหลายสิบครั้ง พลังปราณของเขาก็เริ่มหมดลง ส่งผลให้เมื่อเขาฟื้นคืนชีพกลับมา ร่างกายยังคงเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์และอ่อนแรง ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของร่างกาย ทว่าความตายดูเหมือนจะไม่สนใจในความเจ็บปวดของเขา หรือแม้แต่การที่เขาฟื้นฟูสภาพร่างกายจนสมบูรณ์แล้วก็ตาม เธอปลิดชีพเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าทันทีที่เขากลับมามีชีวิต หลังจากตายมามากพอ อเล็กซ์ก็สูญเสียทั้งพลังปราณและโลหิตออร่าที่คอยช่วยฟื้นฟูร่างกายจนหมดสิ้น ณ จุดนั้น ร่างกายของเขาเพียงแค่พึ่งพาการเชื่อมต่อที่มีกับจิตวิญญาณ ซึ่งก็กำลังรวยรินใกล้ดับสูญเพื่อที่จะฟื้นคืนชีพกลับมาอีกครั้ง ส่งผลให้ระยะเวลาในการฟื้นฟูร่างกายเริ่มทิ้งช่วงนานขึ้นเรื่อยๆ ถึงกระนั้น ความตายก็ยังคงอยู่ตรงนั้น เพื่อรอสังหารเขาในทุกครั้งที่เขากลับมามีชีวิต อเล็กซ์มองดูท้องฟ้าที่เปลี่ยนสีไป จากกลางวันเป็นยามเย็น และเข้าสู่ยามค่ำคืน ในทุกครั้งที่เขาตาย เขาต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงกว่าจะฟื้นกลับมา และทุกครั้งที่กลับมา กองซากศพของเหล่าอสูรที่พากันมายังสถานที่แห่งนี้ในช่วงเวลาดังกล่าวก็จะทับถมลงบนตัวเขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ กลางวันเวียนมาบรรจบกับกลางคืน ช่วงเวลาในการฟื้นฟูร่างกายครั้งนี้กินเวลานานขึ้น เกือบครึ่งวันกว่าเขาจะรวบรวมพลังงานจากโลกภายนอกได้เพียงพอที่จะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง แต่กระนั้น ความตายก็ยังคงรอปลิดชีพเขาในทุกครั้งที่เขาตื่นขึ้น จากนั้น เวลาก็ล่วงเลยไปจนเต็มวัน เมื่อฟื้นขึ้นมา อเล็กซ์ลืมตาดูรอบด้านและพบว่าตนเองอยู่ในที่แห่งใหม่ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ และเห็นว่าเป็นเวลากลางคืน หูของเขายังงอกกลับมาไม่สมบูรณ์จึงไม่ได้ยินเสียงใดๆ แต่เขากลับเห็นแสงสีส้มประหลาดส่องสว่างมาจากที่ไกลๆ ทันใดนั้น เสือดาวขนาดใหญ่ที่มีแสงสว่างโชติช่วงก็กระโจนเข้าใส่เขา อเล็กซ์สัมผัสได้ถึงความร้อนแรงที่แผ่ออกมาจากร่างกายของมัน ภูตสุริยะ ทว่าในจังหวะที่มันกำลังจะกระโจนเข้าถึงตัว ร่างกายของมันกลับถูกทำลายจนแหลกสลาย ออร่าดวงอาทิตย์ที่ห่อหุ้มรอบตัวมันสลายกลายเป็นเพียงอากาศธาตุ 'ภูตสุริยะงั้นหรือ?' อเล็กซ์คิด 'มันมาทำอะไรที่นี่?' และนั่นไม่ใช่ตัวสุดท้าย ยังมีภูตสุริยะอีกหลายตัวปรากฏตัวขึ้น และทุกตัวต่างก็ดับสูญด้วยน้ำมือของความตายอย่างเห็นได้ชัด อเล็กซ์รู้ดีถึงระดับความแข็งแกร่งของอสูรเหล่านี้ และรู้ว่าภูตสุริยะนั้นแข็งแกร่งกว่าอสูรทั่วไปเพียงใด เขาจะไม่แปลกใจเลยหากพวกมันมีพลังมากพอที่จะต่อกรกับระดับเทพเจ้าได้ ทว่าพวกมันกลับถูกทำลายลงได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว ในที่สุดอเล็กซ์ก็เข้าใจเสียทีว่าตนเองนั้นอ่อนแอเพียงใดเมื่ออยู่ต่อหน้าความตาย ความคิดที่ว่าเขาจะต่อกรกับเธอนั้นช่างน่าขันสิ้นดี หูของเขาเพิ่งจะเริ่มงอกกลับมาได้เพียงเล็กน้อย ทุกอย่างก็ดับวูบลงอีกครั้ง เขาตายอีกแล้ว ยิ่งอเล็กซ์ตายบ่อยขึ้น ระยะเวลาที่ใช้ในการฟื้นคืนชีพก็ยิ่งนานขึ้นตามไป จนถึงตอนนี้ เขาต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง อเล็กซ์ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเวลาผ่านไปกี่วันแล้ว การฟื้นฟูร่างกายในตอนนี้มันช่างยาวนานเหลือเกิน และถึงอย่างนั้น ก่อนที่เขาจะฟื้นฟูร่างกายได้จนครบถ้วน ความตายก็หาเขาจนพบอยู่ดี ซากอสูรทับถมกันมากขึ้น ณ จุดที่อเล็กซ์อยู่ เมื่อจมูกของเขาเริ่มงอกกลับมา เขาก็ได้กลิ่นเหม็นเน่าอบอวลไปทั่ว ทั้งกลิ่นของอสูรที่ถูกแดดยามบ่ายแผดเผาโดยที่อสูรตัวอื่นยังไม่ได้เข้ามาจัดการ ซากอสูรที่ตายในที่แห่งนี้มีจำนวนมากจนอาจถึงหลายหมื่นตัว ที่นี่มีซากอสูรมากกว่าจำนวนผู้ฝึกตนที่เป็นอมตะในนิกายขนาดใหญ่เสียอีก และทุกตัวที่อยู่ที่นี่ล้วนตายสิ้น ซากศพของอสูรเหล่านั้นคงอยู่ได้ไม่นานนัก มีอสูรบางจำพวกที่กินซากศพเหล่านั้นเป็นอาหาร แต่เหนือสิ่งอื่นใด การปะทะกันของภูตสุริยะได้แผดเผาซากศพไปเป็นจำนวนมาก ทำลายล้างแม้กระทั่งซากที่อยู่ใกล้เคียง แรงระเบิดเหล่านี้เองที่เหวี่ยงร่างของอเล็กซ์ไปมาทั่วบริเวณ และก็เป็นเหล่าภูตสุริยะเหล่านี้เองที่ทำให้ความตายไม่อาจจากไปจากที่แห่งนี้ได้เช่นกัน อเล็กซ์ตายอีกหลายต่อหลายครั้ง ถึงจุดนี้เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าติดอยู่ในที่แห่งนี้มานานเท่าใด กลางวันและกลางคืนหลอมรวมเป็นหนึ่งสำหรับเขา เวลาไม่มีความหมายใดๆ อีกต่อไป ไม่มีสิ่งใดที่เขาทำได้เลยนอกจากรอคอยในตอนนี้ หลังจากผ่านความตายมาอีกนับครั้งไม่ถ้วน ในที่สุดอเล็กซ์ก็ฟื้นคืนสติขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน ไร้ซึ่งสรรพเสียง ไร้ซึ่งสีสันใดๆ ในบริเวณรอบข้าง เขารอคอยอยู่หนึ่งวันเพื่อดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย วันเวลาผ่านไปอีกหนึ่งวัน ร่างกายของอเล็กซ์ยังคงค่อยๆ ฟื้นฟู การฟื้นสภาพในตอนนี้ต้องใช้เวลานานมากจริงๆ อีกหนึ่งวันผ่านไป อเล็กซ์เริ่มสงสัยว่าความตายได้จากไปแล้วหรือไม่ เขาไม่เห็นวี่แววของเธอมา 3 วันแล้ว และเมื่อเข้าสู่วันที่สี่ ความสงสัยของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นความหวัง วันที่ 5 ร่างกายของอเล็กซ์ฟื้นฟูจนเพียงพอที่จะขยับตัวได้แล้ว เหลือเพียงผิวหนังบางจุดที่ยังคงต้องใช้เวลาฟื้นตัว หลังจากไตร่ตรองอยู่นานว่าสิ่งที่ตนกำลังจะทำนั้นโง่เขลาหรือไม่ ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจเสี่ยงและลุกขึ้นยืน อเล็กซ์ออกค้นหาไปทั่วทะเลแห่งความตายเพื่อมองหาหญิงสาวผมดำผู้นั้น แต่เขากลับไม่พบตัวเธอเลย เมื่อความหวังเริ่มจุดประกายในใจ เขาพุ่งตัวเข้าไปในกองซากศพตรงหน้า ขุดลึกลงไปให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ที่นี่จะต้องมีแกนอสูรหรือหัวใจสุริยะ หรือไม่ก็ทั้งสองอย่างซ่อนอยู่ เขาอาจจะเลือกค้นหามัน แต่คงใช้เวลานานเกินไป เขาต้องการพลังปราณกลับมาให้เร็วที่สุด ดังนั้น อเล็กซ์จึงตัดสินใจดูดซับโลหิตออร่าแทน เขานั่งลงที่ก้นลึกสุดของกองซากศพ ที่ซึ่งเลือดนองขึ้นมาถึงครึ่งหน้าแข้งแม้แต่ในผืนทราย อเล็กซ์เริ่มใช้เคล็ดวิชาดูดซับโลหิตและดึงเอาออร่าทั้งหมดจากซากอสูรนับหมื่นตัวที่ตายอยู่ในที่แห่งนี้มาเป็นของตน