Chapter 996 - เต้าเหรินกลาส ฝุ่นควันจางลง ตูกูเจี้ยนมองไปที่ซูจื่อม่อแล้วพยักหน้าให้โดยไม่ได้กล่าวสิ่งใด เขาเป็นคนเงียบขรึมและเก็บตัว การที่เขาทำเช่นนั้นเป็นการแสดงความขอบคุณต่อซูจื่อม่อ ซูจื่อม่อเข้าใจดีจึงยิ้มออกมา ในแง่หนึ่ง เขาลงมือเพราะตูกูเจี้ยน แต่ในอีกแง่หนึ่ง ก็เป็นเพราะผู้บำเพ็ญเพียรระดับรวมวิญญาณทั้งเจ็ดของสำนักกระบี่ตั้งใจมาจัดการเขานั่นเอง! การสังหารผู้บำเพ็ญเพียรกระบี่เหล่านี้ทิ้งเสียตอนนี้ จะช่วยป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันในอนาคต ทำให้เขาไม่ต้องกังวลใจอีก ตูกูเจี้ยนไม่สนใจถุงเก็บสมบัติที่ร่วงหล่นจากเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรสำนักกระบี่ เขาเดินตรงไปยังฐานของกระบี้ยักษ์ เมื่อเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยว่างเปล่าค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อน! ค่อยๆ มีประกายแห่งชีวิตปรากฏขึ้นในดวงตาที่โดดเดี่ยวของเขา ต่างจากผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่น ตูกูเจี้ยนไม่ได้สร้างเต้าใจใดๆ ขึ้นมา เขาเพียงแต่มองกระบี้ยักษ์ตรงหน้าด้วยความเหม่อลอย สายตานั้นบริสุทธิ์ยิ่งนัก ในสายตาของตูกูเจี้ยน ไม่มีสิ่งใดนอกเหนือไปจากวิถีกระบี่! โดยไม่จำเป็นต้องตะโกนก้อง ผู้บำเพ็ญเพียรทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างสัมผัสได้ถึงเต้าใจของตูกูเจี้ยน! มันคือกระบี่เพียงเล่มเดียว! ฟึ่บ! ทันใดนั้น พายุที่น่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้นรอบกระบี้ยักษ์ เชื่อมต่อสวรรค์และปฐพีด้วยพลังอำนาจอันเหลือล้น! สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือปราณกระบี่อันแหลมคมจัดจ้านพุ่งออกมาจากพายุ ตัดผ่านมิติโดยรอบจนแตกละเอียด! ปรากฏการณ์มรดกตกทอดได้อุบัติขึ้นแล้ว! พายุคำรามกึกก้องและซัดร่างของตูกูเจี้ยนเข้าไปก่อนที่เขาจะเลือนหายไปจากสายตาของทุกคน ซูจื่อม่อรอจนตูกูเจี้ยนหายไปแล้วจึงเก็บถุงเก็บสมบัติที่เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรสำนักกระบี่ทิ้งไว้บนพื้น แม้ว่าในถุงเหล่านั้นอาจไม่มีสมบัติล้ำค่าระดับสูงสุด แต่ก็น่าจะมีโอสถสำหรับฟื้นฟูอยู่ไม่น้อย ผู้บำเพ็ญเพียรรอบข้างไม่ได้สลายตัวไป พวกเขายืนอยู่ในระยะไกลและมองมาที่ซูจื่อม่อด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน ทั้งความตื่นเต้น ความระแวดระวัง ความเป็นปรปักษ์ และความหวาดกลัว แดนมรดกเต๋าไม่ใช่สถานที่ที่กว้างใหญ่ไพศาลนัก อีกไม่นาน ข่าวเกี่ยวกับการต่อสู้ครั้งนี้ย่อมแพร่กระจายไปทั่วทั้งแดนมรดกเต๋า และทุกคนก็จะรู้ว่าเขาได้เข้ามาแล้ว! เมื่อถึงเวลานั้น บททดสอบของเขาจึงจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง! ซูจื่อม่อยังไม่อยากปะทะกับตี้อินเร็วขนาดนี้ แม้เขาจะเข้ามาในแดนมรดกเต๋าแล้ว แต่เขารู้ขีดจำกัดของตัวเอง จิตวิญญาณหยินผมสีแดงและสายเลือดของเขาถูกจำกัดพลังเอาไว้ ทำให้โอกาสชนะตี้อินนั้นต่ำมาก! ดังนั้น เขาจึงตั้งใจจะมุ่งหน้าไปยังเขตสามทัณฑ์ก่อน หวังว่าเขาจะสามารถได้รับมรดกที่เขาต้องการได้สำเร็จ ถึงแม้เขาจะไม่สามารถบรรลุถึงระดับรวมวิญญาณได้ แต่พลังในการต่อสู้ของเขาก็จะเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน! เพียงชั่วพริบตา ซูจื่อม่อกระตุ้นวิชาหลบหลีกสายฟ้าจนกลายเป็นสายฟ้าสีม่วง พุ่งทะยานออกไปไกล! “ซูจื่อม่อไปแล้ว!” “รีบตามเขาไป! ต้องมีเรื่องสนุกให้ดูแน่!” ผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนมากออกตัวไล่ล่าตามไปอย่างกระชั้นชิด แม้ระดับการบำเพ็ญเพียรของซูจื่อม่อจะต่ำ แต่พลังของจิตวิญญาณผมสีดำนั้นไม่ด้อยไปกว่าระดับรวมวิญญาณเลย บวกกับวิชาหลบหลีกสายฟ้าแล้ว มีผู้บำเพ็ญเพียรเพียงไม่กี่คนที่สามารถไล่ตามเขาได้ทัน ถึงอย่างนั้น ก็ยังมีผู้บำเพ็ญเพียรระดับรวมวิญญาณบางคนที่เชี่ยวชาญด้านการแกะรอยสามารถเกาะติดเขาได้ ซูจื่อม่อขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ต้องการให้ร่องรอยถูกเปิดเผยเร็วเกินไป ทันใดนั้น ปีกขนาดมหึมาที่สร้างจากพลังปราณก็ปรากฏขึ้นที่แผ่นหลัง เขากระพือปีกและเพิ่มความเร็วขึ้นไปอีก! ฟิ้ว! สายฟ้าสีม่วงกรีดผ่านอากาศและหายวับไปต่อหน้าต่อตาผู้คน เมื่อสลัดผู้บำเพ็ญเพียรที่ตามมาได้ ซูจื่อม่อก็รีบมุ่งหน้าไปยังเขตสามทัณฑ์ เขาไม่หยุดแวะมรดกใดๆ ที่พบเห็นระหว่างทาง และเร่งความเร็วจากไป หนึ่งวันต่อมา ซูจื่อม่อค่อยๆ ลดความเร็วลงและใช้โอสถเพื่อฟื้นฟูพลังกายระหว่างเดินทาง ไม่นานนัก ลำแสงสีทองก็พุ่งมาจากท้องฟ้าเบื้องหลังด้วยความเร็วที่น่าตกใจ! หัวใจของซูจื่อม่อกระตุกวูบ แม้จะใช้วิชาหลบหลีกสายฟ้าควบคู่กับปีกอีเทอเรียล แต่นั่นคือความเร็วสูงสุดที่เขาจะทำได้แล้ว! นี่คือยอดฝีมือระดับแถวหน้าคนแรกที่เขาพบตั้งแต่เข้ามาในแดนมรดกเต๋า! แสงสีทองวูบผ่านหัวเขาไปและพุ่งหายไปไกลโดยไม่หยุด ไม่นานหลังจากนั้น แสงสีทองก็หยุดลงเผยให้เห็นร่างของผู้บำเพ็ญเพียรคนหนึ่ง เขาสวมชุดคลุมยาวสีทอง รูปร่างสูงโปร่ง และมีผมยาวสยายคลุมไหล่ ผู้บำเพ็ญเพียรในชุดสีทองหันกลับมาและยิ้มให้ซูจื่อม่อ ก่อนจะเอ่ยถามว่า “สหายเต๋า ท่านเห็นสายฟ้าสีม่วงผ่านทางนี้ไปบ้างหรือไม่?” “หืม?” ซูจื่อม่อกวาดสายตามองไปที่แขนเสื้อของชายคนนั้น ตราสัญลักษณ์ของวังแก้ว! เป็นไปตามที่จี๋หั่วและคนอื่นๆ คาดการณ์ไว้ นอกจากสำนักแก่นแท้โกลาหล, สำนักกระบี่, สำนักดาวเหนือ และวังสายฟ้าพิโรธ ยังมีสำนักระดับซูเปอร์แห่งอื่นที่ส่งยอดฝีมือเข้ามาจริงๆ! เมื่อผู้บำเพ็ญเพียรในชุดสีทองเห็นรูปลักษณ์ของซูจื่อม่อ เขาก็ชะงักไปเล็กน้อยเช่นกัน หลังจากตรวจสอบระดับการบำเพ็ญเพียรของซูจื่อม่อแล้ว ผู้บำเพ็ญเพียรชุดสีทองก็ค่อยๆ หุบรอยยิ้มและหรี่ตาลงพร้อมประกายเย็นเยียบ! ไม่ต้องพูดก็รู้ว่าเขาเดาตัวตนของซูจื่อม่อออกแล้ว! ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันในระยะห่างไม่ถึงสามสิบฟุต ไร้ซึ่งความรู้สึกและไร้การเคลื่อนไหว ทั้งคู่ตึงเครียดพลางจดจ้องหาจุดอ่อนของอีกฝ่าย จิตสังหารอบอวลไปทั่วอากาศ! การต่อสู้ครั้งใหญ่สามารถปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อ! “หากข้าจำไม่ผิด เจ้าคงจะเป็นซูจื่อม่อ ใช่หรือไม่?” ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด ผู้บำเพ็ญเพียรชุดสีทองเป็นฝ่ายเปิดปากถามก่อนด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ เป็นการลดทอนจิตสังหารระหว่างกันลง ซูจื่อม่อถามกลับ “เจ้าเป็นใคร?” “นามเต๋าของข้าคือ...” ผู้บำเพ็ญเพียรชุดสีทองหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเบาๆ ว่า “แก้ว!” นามเต๋าของเขาคือแก้ว เขาก็คือศิษย์ระดับหัวกะทิ! หัวใจของซูจื่อม่อเต้นผิดจังหวะ ไม่นึกเลยว่าศิษย์ระดับหัวกะทิคนแรกที่เขาพบหลังจากเข้ามาในที่แห่งนี้ จะมาจากวังแก้ว! ตู้ม! ในเสี้ยววินาทีที่ซูจื่อม่อเสียสมาธิ เต้าเหรินกลาสก็ดวงตาเป็นประกายและจู่โจมเข้ามาทันที เขาจับจังหวะเวลาได้อย่างแม่นยำไร้ที่ติ! ระยะทางสามสิบฟุตถูกร่นระยะเข้าหาในชั่วพริบตา! วังแก้วเป็นหนึ่งในสำนักฝึกกายที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร มีชื่อเสียงเลื่องลือและทัดเทียมกับสำนักจ้าวสวรรค์และวัดเพชร! ผู้บำเพ็ญเพียรวังแก้วเก่งกาจในการต่อสู้ระยะประชิดและสามารถต่อสู้กับสัตว์อสูรได้อย่างสูสี! เต้าเหรินกลาสยิ่งมีความน่าสะพรึงกลัวในด้านนี้มากกว่าใคร! ซ่า! ซูจื่อม่อเห็นเพียงแสงสีทองกระจายอยู่ตรงหน้า พร้อมกับกระแสเลือดที่พุ่งพล่านจนได้ยินเสียงคล้ายคลื่นสึนามิในหู! เต้าเหรินกลาสได้ฝึกฝนสายเลือดจนถึงระดับเลือดสึนามิแล้ว! จนถึงตอนนี้ ซูจื่อม่อยังไม่เคยพบใครที่สามารถฝึกสายเลือดถึงระดับนี้ได้เกินห้าคน! หมัดของเต้าเหรินกลาสเต็มไปด้วยพลังสายเลือดที่ประทุออกมาและส่องประกายเจิดจ้าดั่งดวงอาทิตย์ ปลดปล่อยกลิ่นอายที่ร้อนแรงและรุนแรง! ยอดฝีมือที่แท้จริง! ซูจื่อม่อเสียเปรียบอย่างสมบูรณ์ในการเคลื่อนไหวครั้งเดียว! เขาเสียสมาธิไปเพียงเล็กน้อยจนสูญเสียโอกาสในการชิงจังหวะไป ในเมื่อเต้าเหรินกลาสอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เขาจึงไม่มีแม้แต่โอกาสจะแตะถุงเก็บสมบัติเพื่อเรียกกระบี่แยกฟ้าออกมา! ซูจื่อม่อชูกำปั้นขวาขึ้นแล้วซัดออกไปปะทะกับหมัดของเต้าเหรินกลาส! หมัดทั้งสองปะทะกัน ตู้ม! เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ทั้งคู่สั่นสะท้าน ซูจื่อม่อถอยหลังไปครึ่งก้าวและสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย! แม้ว่ามือขวาของเขาจะไม่เป็นอะไรเพราะมีกระดูกวิหคสวรรค์ แต่มือขวาทั้งข้างกลับชาหนึบ เห็นได้ชัดว่าพลังที่เขาได้รับนั้นรุนแรงเพียงใด! เขาไม่สามารถกระตุ้นสายเลือดได้ แม้จะมีกระดูกวิหคสวรรค์ช่วยที่มือขวา แต่เขาก็ไม่สามารถต้านทานพลังของเต้าเหรินกลาสได้! รูม่านตาของเต้าเหรินกลาสก็หดตัวลงเช่นกัน เขาเคยได้ยินมาว่าสายเลือดอสูรของซูจื่อม่อจะถูกกดพลังเมื่อเข้ามาในแดนมรดกเต๋า และพลังต่อสู้จะลดลงอย่างมหาศาล! ถึงกระนั้น เขาก็ไม่คาดคิดว่าตนเองจะยังไม่สามารถครองความได้เปรียบเบ็ดเสร็จ ทั้งๆ ที่เป็นฝ่ายลงมือก่อน!