Chapter 172: การขยี้เทพธิดา เขาไม่ลังเลอีกต่อไป เวลาสำหรับคำพูดได้หมดลงแล้ว อากาศระหว่างคนทั้งสองอัดแน่นไปด้วยความตึงเครียดที่รอการปลดปล่อย มันคือความรู้สึกที่หาทางออกได้เพียงแค่ความรุนแรงหรือการหลอมรวมเท่านั้น ราวกับจุดวิกฤตของหลุมดำ โซลวางมือลงบนสะโพกของเธอ ฝ่ามือที่หยาบกร้านบีบเค้นลงบนส่วนโค้งเว้าที่เนียนละเอียดและเปล่งประกาย ความแตกต่างนั้นชัดเจนและงดงาม... เขาเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่เกิดจากโคลนตม... เต็มไปด้วยรอยแผล ร่างกายหยาบกร้าน ผิวสีแทนจากแสงแดดที่แผดเผา ขับเคลื่อนด้วยจังหวะชีพจรของเลือดและเนื้อที่เต้นเร่าเพียงจังหวะเดียว ในขณะที่เธอคือแสงดาวและทิพยภาวะ เป็นตัวตนที่มีความซับซ้อนไร้ขอบเขต ซึ่งถูกถักทอให้อยู่ในรูปลักษณ์ที่ดูบอบบางอย่างหลอกตา เขาก้มมองการหลอมรวมที่กำลังจะเกิดขึ้น ท่อนเอ็นแข็งขึงที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดของเขากำลังจดจ่ออยู่กับวิหารสีทองอันบริสุทธิ์ของเธอ เขาประคองตัวเองให้ตรงกับทางเข้าของเธอ ลมหายใจของไอซิเลียขาดห้วง ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากตัวเขา... ร้อน... ร้อนแรงดั่งไฟ แข็งแกร่ง และมีตัวตนที่หนักแน่นเกินจินตนาการ... ตรงเข้าสู่จุดที่เปราะบางที่สุดของเธอ “มองหน้าฉัน” โซลสั่ง น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าจากการต้องฝืนกลั้นความต้องการที่จะกระแทกตัวเข้าหาเธอในคราวเดียว เธอสบตาเขา ดวงตาสีสุริยันของเธอหมุนวนด้วยความรู้สึกผสมปนเประหว่างความหวาดกลัวดึกดำบรรพ์และความคาดหวังที่พุ่งพล่านอย่างน่าสะพรึง เธอคือผู้ถักทอโชคชะตา แต่ในเวลานี้ เธอไม่รู้เลยว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นเช่นไร เขาดันตัวเข้าไป ส่วนหัวสีม่วงคล้ำของเขากดลงบนกลีบดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์ของเธอ แต่มันกลับไม่ลื่นไหลเข้าไปอย่างที่เขาจินตนาการ มันปะทะเข้ากับกำแพงที่ต้านทานไว้อย่างแน่นหนา ราวกับกำลังกดลงบนยางก้อนใหญ่ หรืออาจเป็นเกราะป้องกันบางอย่าง เธอไม่ได้แค่แน่นเพียงอย่างเดียว แต่เธอยังถูกผนึกด้วยพลังงานศักดิ์สิทธิ์ที่พยายามผลักไสร่างมนุษย์ของเขาออกไป “ไม่!” ไอซิเลียตื่นตระหนก เมื่อความจริงเรื่องขนาดที่แตกต่างกันกระแทกเข้าใส่เธอ มือของเธอรีบคว้าสะโพกเขาเพื่อผลักออก แต่ฝ่ามือกลับลื่นไถลไปกับเหงื่อของเขา “มันเข้าไม่ได้! โซล หยุดนะ! ร่างกายของเราไม่เข้ากัน! นายกำลังจะฉีกร่างฉัน!” “มันเข้าได้” โซลคำราม เหงื่อผุดพรายบนหน้าผากขณะที่เขาออกแรงดัน กล้ามเนื้อต้นแขนสั่นเกร็งด้วยความพยายาม “เธอแค่ต้องรับมันไว้” เขาไม่ได้แทงเข้าไปอย่างไร้สติ เพราะตัวเขาก็เจ็บปวดจากความต้องการที่พุ่งสูงเช่นกัน เขาขยับสะโพกดันเข้าไปด้วยแรงกดที่เชื่องช้าแต่หนักแน่นไม่หยุดหย่อน ส่วนหัวของเขาในที่สุดก็บังคับให้กลีบดอกสีทองแยกออกจากกัน วงกลมของกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดจนสั่นระริกเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดจากแรงกดก่อนที่จะยอมจำนน *ป๊อป* ในที่สุดเขาก็ฝ่าด่านแรกเข้าไปได้ “อ๊า!” ไอซิเลียกรีดร้อง หัวของเธอฟาดลงกับพื้นหิน เล็บของเธอจิกเข้าที่สะโพกเขาจนผิวหนังฉีกขาด เลือดสีแดงสดหยดลงบนมือที่เรืองแสงของเธออย่างเด่นชัด “นาย... นายทำลายผนึกนั่น!” เธอหอบหายใจ น้ำตาปริ่มออกมาที่ดวงตา โซลไม่สนใจความเจ็บแสบจากเล็บของเธอ เขากำลังต่อสู้กับศึกของตัวเอง เธอแน่นจนน่าเหลือเชื่อและเจ็บปวดจนแทบบ้า มันให้ความรู้สึกเหมือนเขากำลังสอดท่อนเนื้อเข้าไปในปากคีบเหล็กที่บุด้วยกำมะหยี่ร้อนๆ ทุกมิลลิเมตรคือสงครามแห่งแรงเสียดทาน และเขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะชนะสงครามนี้และครอบครองเธอให้ได้ เขาขบกรามแน่น เส้นเลือดที่คอโปนขึ้นขณะต่อสู้กับแรงต้าน เขาถอนตัวออกมาเล็กน้อย อาบชโลมตัวเองด้วยหยาดน้ำค้างสีทองของเธอมากขึ้น โดยใช้ของเหลวศักดิ์สิทธิ์ของเธอนั่นแหละเป็นสารหล่อลื่น จากนั้นเขาก็โถมแรงดันเข้าไปอีกครั้ง หนึ่งนิ้ว สองนิ้ว “โซล! มากเกินไปแล้ว! มันแน่นเกินไป!” ไอซิเลียสะอื้น พลางส่ายหัวไปมา ผนังด้านในของเธอขมิบตอดรัดเขา สั่นกระตุกอย่างรุนแรง พยายามจะขับไล่ผู้บุกรุกออกไป “ผ่อนคลาย” โซลขู่ฟ่อพลางดึงมือข้างหนึ่งออกจากข้อเท้าเธอมาจับสะโพกไว้ เพื่อตรึงเธอไว้กับบัลลังก์ “อย่าขัดขืน ปล่อยให้ฉันเข้าไป” เขาโถมแรงเข้าไปหนักขึ้น ส่วนที่หนาที่สุดของเขาขยายทางเข้าของเธอจนถึงขีดจำกัด ดวงตาของไอซิเลียเบิกกว้าง ปากของเธออ้าค้างเป็นวงกลมด้วยความช็อกเมื่อรู้สึกว่าเขากำลังไถลลึกลงไปในแก่นแท้ของเธอมากกว่าที่เธอคิดว่าเป็นไปได้ เธอรู้สึกถึงเขาที่กำลังขยายเธอ เติมเต็มเธอ และปรับเปลี่ยนโครงสร้างภายในของเธอใหม่ เขาดันผ่านวงกลมกล้ามเนื้อที่รัดแน่นนั่นเข้าไปสู่ความอบอุ่นที่ชุ่มฉ่ำข้างใน ที่นั่นทั้งลื่นกว่า และร้อนแรงกว่า “อ๊าาาาาห์!” ไอซิเลียกรีดร้อง มันเป็นเสียงแห่งความตกตะลึงอย่างแท้จริง เป็นเสียงสูงที่สั่นสะท้านไปทั่ววิหารแห่งความว่างเปล่า แผ่นหลังของเธอแอ่นโค้งขึ้นจากบัลลังก์ ดวงตาสีสุริยันของเธอเบิกโพลง เปลวเพลิงภายในดวงตาหมุนวนเร็วจัดจนกลายเป็นจานแสงสีขาวที่พร่ามัว มันคือการปะทะกันของสองโลกอย่างแท้จริง ร่างกายของเธอที่เป็นอมตะและไร้มลทินถูกขยายออกเพื่อรองรับการรุกล้ำของร่างมนุษย์ มันเป็นความรู้สึกที่เติมเต็มอย่างลึกซึ้งจนราวกับว่าเขากำลังเขียนโครงสร้างทางกายภาพของเธอขึ้นใหม่ เธอไม่ได้แค่ถูกสัมผัส แต่เธอกำลังถูกเติมเต็ม ความว่างเปล่าภายในตัวเธอ พื้นที่อันหนาวเหน็บและไม่มีที่สิ้นสุดของทิพยภาวะ กำลังถูกครอบครองด้วยความร้อนที่แผดเผาและหนักแน่น โซลครางต่ำ เป็นเสียงในลำคอที่เหมือนสัตว์ป่า เขาอยากจะปลดปล่อยออกมาในทันทีเพราะความรู้สึกมันรุนแรงจนพร่าเลือนไปหมด แต่เขากัดฟันกรอดแล้วขยับตัวเข้าหาอีกครั้ง คราวนี้ได้จังหวะ เสียงเนื้อกระทบกันของกิจกรรมที่ลบหลู่เทพเจ้าดังสนั่นไปทั่วห้อง *สวบ... สวบ...* เขาดันเข้าไปจนกระทั่งกระดูกเชิงกรานของเขากระแทกเข้ากับเนินเนื้อสีทองของเธอ เขาเข้ามาได้สุดทางแล้ว ไอซิเลียแข็งทื่อ เธอหยุดดิ้น หยุดหายใจ ดวงตาของเธอเบิกค้างจ้องมองไปที่เพดาน เธอเหมือนถูกตรึงไว้ด้วยความรู้สึกของการถูกเติมเต็มอย่างล้นปรี่ เธอรู้สึก... อัดแน่นไปด้วยความร้อน ด้วยเนื้อหนังที่แข็งขึง และด้วยตัวเขา โซลกัดฟันแน่น เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน พยายามอยู่นิ่งๆ ครู่หนึ่งขณะฝังตัวลึกอยู่ในความอบอุ่นของเธอ ความรู้สึกนี้เกินจะบรรยาย เขาไม่ได้แค่ได้อยู่ภายในผู้หญิงคนหนึ่ง แต่สำหรับเขา มันให้ความรู้สึกเหมือนกำลังห่อหุ้มตัวเองไว้ด้วยดวงอาทิตย์ ความร้อนนั้นแผดเผา โอบล้อมตัวเขา พยายามจะมอดไหม้เขา แต่พลังถ่านสีดำในอกเขาก็พุ่งพล่านออกมาเพื่อตอบโต้ และดูดกลืนความร้อนนั้นอย่างตะกละตะกลาม เธอแน่นจนน่าเหลือเชื่อ ผนังด้านในบีบรัดรอบตัวเขาด้วยแรงที่แทบจะบดขยี้เขา แต่เธอก็ยังอ่อนนุ่มอย่างเหลือเชื่อ ยอมจำนนต่อการรุกรานของเขาด้วยความร้อนที่ชุ่มชื้นจนน่าขนลุก เขาไม่ขยับทันที เขาทิ้งตัวลงไปข้างหน้า กอดร่างที่สั่นเทาของเธอไว้แน่น กดหน้าอกของเขาลงบนเต้าอวบอัดที่กำลังกระเพื่อมของเธอ เขาตรึงเธอไว้ที่นั่นระหว่างน้ำหนักตัวของเขากับหินออบซิเดียน ปล่อยให้เธอปรับตัวเข้ากับความเป็นจริงที่ว่าเขาอยู่ตรงนี้ “หายใจเข้า” เขาพึมพำข้างหูเธอ ลมหายใจของเขาเองก็หอบกระชั้น “แค่หายใจ ไอซิเลีย รับฉันไว้” ไอซิเลียสะอื้นออกมาจริงๆ หัวของเธอซบลงบนไหล่เขา เธอสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ร่างกายของเธอกำลังช็อกจากการถูกล่วงเกินในทิพยภาวะ “มันร้อน...” เธอคราง เสียงของเธอเล็กและแตกสลาย “มันรู้สึก... หนัก นายหนักเหลือเกินข้างในตัวฉัน” “ฉันรู้” โซลพึมพำ จุมพิตหยาดเหงื่อจากลำคอเธอ “ฉันอยู่ที่นี่แล้ว” เขารอจนกระทั่งอาการสั่นของเธอเริ่มสงบลง จนเขาสัมผัสได้ว่ากล้ามเนื้อภายในของเธอคลายตัวลงเพียงเล็กน้อย ยอมรับการมีอยู่ของเขา จากนั้น เขาก็เริ่มขยับ เขาถอยออกมา