Chapter 180: การแลกเปลี่ยนคุณสมบัติและวิวัฒนาการ โซลนั่งพักเพื่อให้ลมหายใจกลับมาเป็นปกติ หลังจากที่อะดรีนาลีนจากการทดสอบสมรรถภาพร่างกายเริ่มจางลง เขารู้สึกถึงพลังที่เปี่ยมล้น กล้ามเนื้อของเขาสั่นไหวด้วยพลังงานศักย์ ผิวหนังของเขาแข็งแกร่งจนหินธรรมดาไม่สามารถระคายเคืองได้ และดวงตาของเขาก็สามารถมองทะลุผ่านความมืดมิดได้ ทว่าในตอนที่เขาหลับตาเพื่อตั้งสติ เขาก็ตระหนักได้ว่าการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไม่ได้อยู่ที่ร่างกายภายนอก แต่มันอยู่ภายใน เขาเร่งรีบวางมือทาบลงบนหน้าอกของตน โพรงว่างเปล่าในอกของเขาไม่ได้แค่ถูกเติมเต็ม แต่มันได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างน่าพิศวง ก่อนพิธีกรรม พลังงานของเขาคือ 'เถ้าสีเทา' (Ash Gray) ซึ่งเป็นสารกึ่งก๊าซคล้ายหมอกที่ยากจะควบคุมและหมดไปได้ง่าย ที่สำคัญที่สุดคือมันไม่เสถียรเอามากๆ ต้องอาศัยการกระตุ้นทางอารมณ์ที่รุนแรงถึงจะใช้งานได้ จากนั้น หลังจากการเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายหลายชนิดและดูดซับวิญญาณหรือพลังวิญญาณของพวกมัน พลังนั้นก็กลั่นตัวกลายเป็น 'ถ่าน' (Charcoal) ซึ่งมีความหนาแน่นและหยาบกว่าเดิม แต่ตอนนี้ล่ะ? โซลหลับตาลงและสำรวจภายใน สิ่งที่เขาเห็นทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด โพรงในอกกลายเป็นทะเลสาบขนาดย่อม พลังงานไม่ได้เป็นก๊าซอีกต่อไป แต่มันเปลี่ยนสภาพเป็น 'ของเหลว' มันหมุนวนด้วยความสง่างามที่หนักแน่นและหนืดข้น ดูเหมือนปรอทหลอมละลาย สีของมันถูกอัปเกรดเป็น 'สีเงิน' ซึ่งเป็นสีโลหะสว่างสดใสที่กระเพื่อมกระทบผนังภาชนะทางจิตวิญญาณของเขาเป็นจังหวะ มันเคลื่อนไหวด้วยน้ำหนักที่เชื่องช้าและมั่นคง ซึ่งส่งสัญญาณถึงพลังอำนาจที่แฝงอยู่ "การกลั่นตัว" โซลพึมพำขณะลืมตาขึ้น "มันไม่ได้แค่เติมเต็ม แต่มันวิวัฒนาการ มันเปลี่ยนจากสถานะก๊าซมาเป็นของเหลว" "และปริมาณ... มันเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ไม่สิ สามเท่า" โซลกระซิบพลางรับรู้ถึงปริมาณมหาศาลนั้น "ความหนาแน่นก็เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลเช่นกัน เขารู้สึกว่าของเหลวสีเงินเพียงหยดเดียวมีค่าเท่ากับหมอกเถ้าทั้งถัง" การเผชิญหน้ากับอิซิเลีย... การดูดซับเศษเสี้ยวพลังเทพ และผลตอบสนองทางชีวภาพจากการร่วมรักกับผู้มีเชื้อสายบรรพกาล... ได้อัดฉีดพลังเหล่านั้นให้เขาอย่างมหาศาล ตอนนี้เขาไม่ใช่แค่มือใหม่ที่วิ่งด้วยพลังงานร่อยหรออีกต่อไป เขามีอ่างเก็บพลังงานขนาดใหญ่ที่พร้อมใช้งานอย่างเต็มที่ "เงินเหลว" โซลพึมพำ พลางสัมผัสถึงพลังที่เต้นตุบๆ ในเส้นเลือดราวกับจังหวะหัวใจดวงที่สอง "เฟสที่สอง" เขาเค้นเจตจำนง ผลักดันหยดพลังงานของเหลวออกจากโพรงในอกไปที่แขน วูบ! พลังนั้นไม่ต่อต้าน มันพุ่งไปตามแขนของเขาเหมือนคลื่นยักษ์ในลำคลอง ความเร็วในการถ่ายโอนพลังงานนั้นรวดเร็วทันที... ไม่มีอาการหน่วง ไม่มีความลังเล แขนของเขาเปล่งแสงสีเงินจางๆ ลูกบอลแสงสีเงินเหลวปรากฏขึ้นเหนือฝ่ามือ สั่นไหวด้วยแรงสั่นสะเทือนต่ำๆ และที่ต่างจากเดิมคือ มันเสถียรและเชื่องฟังยิ่งนัก โซลถึงกับหยุดหายใจ ต่างจากเมื่อก่อน มันไม่ได้ดุร้ายหรือไร้ระเบียบ แต่มันเป็นของเขา เขารู้สึกว่าเขาสามารถต่อยทะลุกำแพงหินออบซิเดียนได้โดยไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย "มาดูกันว่าเจ้าทำอะไรได้บ้าง" โซลพึมพำ ดวงตาเป็นประกาย เขามองหาเป้าหมายสำหรับการทดสอบ ที่นี่ไม่มีงู ไม่มีหญิงสาว มีเพียงซากปรักหักพังและก้อนหินที่แตกละเอียด เขากำหมัดแน่น โดยมีลูกบอลพลังงานลอยอยู่เหนือฝ่ามืออย่างเชื่อฟัง "บ้าจริง มีแต่เศษหิน" เขาโยนลูกบอลพลังงานเล่นเบาๆ จากมือหนึ่งไปอีกมือหนึ่ง รู้สึกทึ่งที่มันเคลื่อนไหวตามเจตจำนงของเขาดุจสุนัขที่ซื่อสัตย์ แรงสั่นสะเทือนก้องอยู่ในกระดูกของเขา ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างประหลาด "มัน... สมบูรณ์แบบ รวดเร็ว ควบคุมได้ เหมือนกับระบบประสาทส่วนที่สองที่เชื่อมต่อโดยตรงกับเจตจำนงของฉัน" เขาถอนหายใจ พลางบังคับให้ลูกบอลพลังงานสลายตัวกลับเข้าสู่ร่างกาย แสงสีเงินจางหายไป เหลือไว้เพียงความรู้สึกถึงพลังที่แฝงอยู่ใต้ผิวหนัง "ดูเหมือนฉันจะต้องทดสอบมันทีหลัง" เขาพึมพำด้วยความรู้สึกกึ่งหงุดหงิดกึ่งตื่นเต้น รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้า "แต่เมื่อถึงเวลา... ขอให้พระเจ้าคุ้มครองสิ่งที่ต้องรับมือกับพลังนี้เถอะ แต่ข้าก็สงสัยนะว่าแม้แต่เทพเจ้าจะช่วยได้ไหม ในเมื่อแม้แต่เทพธิดาก็ตกเป็นผู้หญิงของข้าแล้วในตอนนี้" เขาจดจ่อกลับเข้าไปภายในเพื่อสำรวจการเปลี่ยนแปลงอย่างละเอียด ทว่าในขณะที่โซลวิเคราะห์สภาวะใหม่ของแกนกลางในอก เขาก็สังเกตเห็นบางอย่างลอยอยู่ในทะเลสาบสีเงิน มันคือเศษเสี้ยวบางอย่าง ท่ามกลางพลังงานสีเงินนั้น มีผลึกแสงสีทองชิ้นเล็กๆ ลอยอยู่ มันไม่หลอมรวมเข้ากับพลังงานสีเงิน แต่มันกลับเปล่งออร่าที่โดดเด่นและคุ้นเคยออกมา "อืม" โซลพึมพำ "นี่มัน... อะไรกัน?" ทันใดนั้นเขาก็เบิกตากว้างเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในระหว่างจุดสูงสุดของพวกเขา เขาไม่ได้แค่สูบพลังชีวิตของนางไปเท่านั้น ในตอนที่ "วงจร" โอเวอร์โหลด ในตอนที่นางถ่ายทอดแก่นแท้ของนางเข้าสู่ตัวเขา... เขาได้ขโมยเศษเสี้ยวแห่งความเป็นเทพของนางมาด้วย นางคือเทพธิดาแห่งการแลกเปลี่ยน ดังนั้น เมื่อกี้... ข้าดูดซับกฎเกณฑ์เฉพาะตัวของนางมางั้นหรือ? มันดูเป็นไปไม่ได้ กฎเกณฑ์คือแนวคิดระดับจักรวาล ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะขโมยไปได้ง่ายๆ และนางเคยบอกว่าต่อให้เขาได้ไป เขาก็ใช้งานมันไม่ได้ แต่... เมื่อนึกถึงการที่เขาข้ามภพมาและการที่เขามีความสามารถประหลาดในการดูดซับพลังชีวิต การดำรงอยู่ของเขาก็เป็นสิ่งผิดปกติมาตั้งแต่ต้นแล้ว โซลมองไปยังเสาหินที่แตกหักใกล้เท้า ข้างๆ กันนั้นมีชิ้นส่วนของไม้กลายเป็นหินที่เก่าแก่และเป็นสีดำ ความคิดหนึ่งที่บ้าคลั่งและเป็นไปไม่ได้จุดประกายขึ้นในหัวของเขา เขาหยิบก้อนหินขึ้นมาในมือซ้าย และหยิบไม้ขึ้นมาในมือขวา เขาไม่ได้ใช้ 'เนตรผู้ครอง' (ชื่อที่เขาเพิ่งตั้งให้กับการใช้พลังอย่างอิสระ เพราะมันต้องใช้เพียงแค่สายตาก็ควบคุมได้ อย่างน้อยก็ในสายตาคนอื่น) เขาสัมผัสไปยังเศษเสี้ยวสีทองที่ลอยอยู่ในอก เขาผลักดันกระแสพลังงานสีเงินผ่านเศษเสี้ยวนั้น โดยใช้มันเป็นเลนส์ จากนั้นเขาก็อัดพลังงานสีเงินเข้าไปในวัตถุทั้งสองพร้อมกัน เขาจินตนาการถึงคุณสมบัติของหิน... หนัก เปราะ เย็น เขาจินตนาการถึงคุณสมบัติของไม้... มีเส้นใย เบากว่า ติดไฟได้ คุณสมบัติ: ความแข็ง คุณสมบัติ: ความยืดหยุ่น สลับ! อากาศระหว่างมือของเขาสั่นไหว เส้นสายของสายฟ้าสีเงินเชื่อมโยงวัตถุทั้งสองเข้าด้วยกัน เปรี๊ย! เขารู้สึกปั่นป่วนในท้องอย่างกะทันหัน เหมือนกำลังพยายามยกของหนักด้วยกล้ามเนื้อหน้าท้อง พลังงานสีเงินถูกสูบออกไปอย่างรวดเร็ว... เร็วกว่าตอนที่เขาควบคุมงูในครั้งแรกมาก แต่เขาก็ยังคงยืนหยัด ทว่าผลลัพธ์นั้นปรากฏให้เห็นชัดเจน ก้อนหินในมือซ้ายของเขาเปลี่ยนไป รูปร่างของมันไม่ได้เปลี่ยน แต่พื้นผิวสัมผัสกลับเปลี่ยนไป ความเย็นและความแข็งหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นแบบอินทรีย์ เขาบีบมัน ก้อนหินนั้นยุบตัวลง มันมีความหนาแน่นและความยืดหยุ่นเหมือนไม้ เขามองดูท่อนไม้ในมือขวา มันกลายเป็นของหนัก เย็น และแข็งทื่อเหมือนหิน เขานำมันไปเคาะกับพื้น เสียงดัง กริ๊ก! มันฟังดูเหมือนหินไม่มีผิด "ให้ตายเถอะ" โซลสูดหายใจ เขาได้สลับคุณสมบัติพื้นฐานของพวกมัน เขาทำให้หินกลายเป็นไม้ และไม้กลายเป็นหิน เขาเฝ้ามองอย่างใกล้ชิด หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที เพล้ง! ก้อนหินกลับคืนสู่สภาพหินที่เปราะบางทันที และท่อนไม้ก็กลับคืนสู่สภาพไม้ตามเดิม "แค่ชั่วคราวสินะ" โซลจดบันทึกพลางเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก "และยังอ่อนแออยู่ ฉันยังเปลี่ยนน้ำให้เป็นไวน์ไม่ได้ แต่ฉันสามารถทำให้ดาบกลายเป็นเส้นก๋วยเตี๋ยวได้สักสามวินาที ฉันสลับคุณสมบัติทางกายภาพขั้นพื้นฐานได้เพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น" พูดตามตรง แค่นี้ก็ถือว่าน่าสะพรึงกลัวแล้ว ในการต่อสู้ การที่อาวุธของศัตรูกลายเป็นของอ่อนนุ่ม... หรือเกราะของพวกมันกลายเป็นของเปราะบาง... มันคือคำสั่งประหารชัดๆ มันคือดีบัฟที่ขัดต่อกฎของฟิสิกส์ แต่ผลกระทบที่ตามมานั้นลึกซึ้งยิ่งกว่าการต่อสู้ โซลจ้องมองมือของตัวเอง ความคิดแล่นไปมาด้วยความเร็วสูง "การแลกเปลี่ยนคุณสมบัติ" เขากล่าว พร้อมกับตั้งชื่อพลังนี้ มันยังอ่อนแอ มันอยู่ได้สั้นมากๆ... แค่ราวๆ สามวินาที และมีต้นทุนที่สูงมาก ทะเลสาบสีเงินลดระดับลงอย่างเห็นได้ชัดเพียงเพื่อเล่ห์กลเล็กๆ น้อยๆ นี้ แต่ผลลัพธ์ที่ตามมานั้นน่ากลัวเหลือเกิน นี่ไม่ใช่แค่คำสั่งการใช้งานอิสระธรรมดา เขากำลังเขียนทับคุณสมบัติพื้นฐานของสสาร เขาสั่งให้หินเป็นไม้ และหินก็เชื่อฟัง กฎแห่งการแลกเปลี่ยน เขามองมือของตนที่สั่นเทาด้วยความตื่นเต้น "ถ้าข้าสามารถดูดซับพลังชีวิตจากมนุษย์ได้..." เขาคิดทบทวนขณะเดินวนไปมาบนแท่น "และข้าสามารถดูดซับเศษเสี้ยวแห่งกฎเกณฑ์จากเทพธิดาได้..." "ข้ายังสามารถดูดซับอะไรได้อีกบ้าง?" โซลครุ่นคิด ดวงตาเป็นประกายด้วยความโลภ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนบัลลังก์ เสียงหัวเราะดังออกมาจากลำคอ... ตอนแรกเบาๆ ก่อนจะแหลมคมและเต็มไปด้วยความไม่น่าเชื่อ มันไร้สาระ มันโกงเกินไป เขาคิดถึง "วิถีแห่งร่างกาย" เขาเคยคิดว่ามันเป็นเพียงเรื่องของพลังชีวิต... เรื่องของการรักษา ความแข็งแกร่ง และความทนทาน แต่สิ่งนี้... มันเปลี่ยนเกมไปโดยสิ้นเชิง "นั่นหมายความว่าข้าสามารถดูดซับสิ่งอื่นได้ด้วยใช่ไหม?" เขาพึมพำ พลางโน้มตัวไปข้างหน้า นิ้วเคาะไปที่พนักแขน "ถ้าข้านอนกับจอมเวท ข้าจะขโมยปริมาณมานาของนางได้หรือไม่? ถ้าข้านอนกับนักรบ ข้าจะขโมยพรสวรรค์ด้านดาบของนางได้ไหม? แล้วสายเลือดล่ะ? ความเข้ากันได้กับธาตุล่ะ?" "แน่นอนว่ามันเป็นอีกเรื่องหนึ่งว่าโลกนี้จะมีจอมเวทหรือนักรบหลงเหลืออยู่ไหม แต่นั่นก็อีกเรื่อง..." ความคิดของเขาแล่นไปไม่หยุด ความโลภลุกโชนดั่งไฟป่า จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขานอนกับเผ่าพันธุ์อื่น? โซลครุ่นคิด "ถ้าข้าได้นอนกับเอลฟ์ ข้าจะได้รับสัมผัสแห่งชีวิตของพวกนางไหม? พรสวรรค์ด้านเวทมนตร์อันเป็นเอกลักษณ์ของพวกนางล่ะ?" "ถ้าข้านอนกับมังกร (ในร่างมนุษย์จะดีที่สุด) ข้าจะดูดซับเกล็ดที่แข็งแกร่งหรือลมหายใจของพวกมันได้ไหม?" เขาทรุดตัวพิงพนักเกล็ด ดวงตาหรี่ลง เสียงลดต่ำลงเป็นเสียงกระซิบอย่างมีเลศนัย "ถ้าข้านอนกับซัคคิวบัส... ข้าจะได้เสน่ห์ของพวกนางมาหรือไม่?" ความเป็นไปได้ทอดยาวอยู่เบื้องหน้าอย่างไร้ขีดจำกัดและชวนมัวเมา เขาไม่ได้จำกัดอยู่แค่ศักยภาพของความเป็นมนุษย์ของตนเอง และเขาไม่ใช่แค่ฟองน้ำสำหรับดูดซับพลังสุขภาพ แต่เขาเป็นหัวขโมยทางพันธุกรรม เขาเป็นปรสิตระดับจักรวาลที่สามารถขโมยแก่นแท้ที่เป็นเอกลักษณ์ของแต่ละเผ่าพันธุ์ได้ "ข้าสามารถสร้างร่างกายที่สมบูรณ์แบบได้" โซลตระหนักได้ แสงแห่งความโลภจุดประกายในดวงตาสีแดงฉาน "ร่างกายขั้นสูงสุด ข้าจะหยิบฉวยลักษณะเด่นที่ดีที่สุดของทุกเผ่าพันธุ์และทุกสิ่งที่ข้าพิชิตมาเป็นของข้าให้หมด" เขากำหมัดแน่น ดับแสงสีเงินลง "คำว่าตื่นเต้นคงยังน้อยไป" เขายิ้มกว้าง "สงสัยข้าคงต้องขยายฮาเร็มให้ใหญ่ขึ้นแล้วล่ะ" แผนการสร้างฮาเร็มไม่ได้เกี่ยวกับอิทธิพลหรือความพึงพอใจอีกต่อไป แต่มันคือเรื่องของ 'วิวัฒนาการ'