บทที่ 11: ซาลาเปาใหญ่กับซาลาเปาน้อย หลังจากหนิงซีกลับมาจากการออดิชัน เธอก็จัดการตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนจะออกไปซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อวัตถุดิบทำหม้อไฟ ของกินบางอย่าง และเบียร์ หลังจากผ่านเรื่องวุ่นวายหนักหนาขนาดนั้นมา เธอต้องฉลองด้วยหม้อไฟที่บ้านสักหน่อย! การกินหม้อไฟคนเดียว มันคือความเหงาระดับสูงสุดจริงๆ แต่เธออยู่ตัวคนเดียวมาตลอด จึงชินกับมันไปนานแล้ว ทันทีที่เธอเริ่มตั้งหม้อไฟและเตรียมของเสร็จ เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น ดึกขนาดนี้ ใครจะมาหาเธอกัน? หนิงซีเปิดประตูด้วยความสงสัย แล้วก็ต้องตกใจ ที่หน้าประตูยืนลู่ถิงเซียว เขาสวมสูทเรียบร้อยทับด้วยเสื้อโค้ตสีดำตัวใหญ่ ในอ้อมแขนเขาอุ้มเสี่ยวเป่าไว้ ขณะที่เสี่ยวเป่ากำลังถือกระเช้าผลไม้สีสันสดใสอยู่ นี่มัน...คู่ประหลาดอะไรกัน? "คุณลู่?" หนิงซีตกใจจนเกร็ง "ทำไมคุณถึงมาที่นี่คะ? ดึกมากแล้ว มีเรื่องอะไรหรือเปล่า" "มาตรวจดูอาการคุณ" ลู่ถิงเซียวตอบสั้นๆ มาตรวจดูอาการฉัน? มาเยี่ยมถึงบ้านเธอเองในตอนดึก แถมยังพาเสี่ยวเป่ามาด้วยเนี่ยนะ? เธอบาดเจ็บแค่นิดเดียว ยังวิ่งยังกระโดดได้สบายอยู่เลย "อา คุณลู่ คุณเกรงใจเกินไปแล้ว เชิญเข้ามาก่อนค่ะ บ้านฉันค่อนข้างรก ต้องขอโทษด้วยนะคะ" หนิงซีตั้งสติไม่ทัน ลนลานสุดๆ ขณะเชิญทั้งสองคนเข้ามา จากนั้นก็รีบเก็บกวาดเท่าที่ทำได้อย่างเร่งรีบ ยัดนิตยสารไว้ใต้โซฟา และยัดเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายไว้ใต้เตียง "นั่งตรงไหนก็ได้ค่ะ อยากดื่มอะไรไหม ชากับนมได้หรือเปล่า" เธอพยายามเดาใจว่าลู่ถิงเซียวอยากดื่มอะไร แต่เขาลึกลับเกินกว่าที่เธอจะเดาใจได้ ลู่ถิงเซียวพยักหน้าแล้วตอบสั้นๆ ว่า "ได้" สีหน้าของเขาดูเหมือนทหารที่กำลังไปรายงานตัวต่อผู้บังคับบัญชา หนิงซีจึงต้มน้ำชงชาให้ลู่ถิงเซียว และรินนมให้เสี่ยวเป่าหนึ่งแก้ว รูปร่างสูงยาวของลู่ถิงเซียวทำให้เขาดูอึดอัดเล็กน้อยเมื่อได้นั่งบนโซฟา โดยมีเสี่ยวเป่านั่งอยู่ข้างๆ ไม่เพียงแต่พ่อลูกคู่นี้จะมีใบหน้าหล่อคมเท่านั้น แม้แต่สีหน้าก็ยังเหมือนกันอีกด้วย ทั้งคู่ไร้อารมณ์ และไม่ยอมพูด ยังสร้างบรรยากาศเย็นชาเงียบงันแบบเดียวกันออกมาอีก เมื่อหนิงซีเห็นภาพนี้ เธออยากร้องไห้แต่กลับไม่มีน้ำตา ตกลงสองคนนี้มาที่นี่เพื่ออะไรกันแน่? ตอนนั้นเอง หม้อไฟก็เริ่มเดือดปุดๆ กลิ่นเผ็ดหอมยั่วยวนลอยฟุ้งไปทั่วห้อง เพื่อทำลายความเงียบ หนิงซีจึงถามอย่างไม่ใส่ใจนักว่า "พวกคุณสองคนกินข้าวเย็นกันหรือยังคะ ฉันเตรียมหม้อไฟไว้ อยากกินด้วยกันไหม" ลู่ถิงเซียวพยักหน้า เสี่ยวเป่าก็พยักหน้าตาม เธอถามแค่ตามมารยาทเท่านั้น แล้วทำไมพวกเขาถึงตอบรับง่ายขนาดนั้น? คนหนึ่งเป็นถึงซีอีโอ อีกคนเป็นคุณชายตระกูลใหญ่ ของดีและของอร่อยอะไรที่พวกเขาไม่เคยลิ้มลองบ้าง แต่กลับวิ่งมาที่บ้านเธอเพื่อกินหม้อไฟเผ็ดๆ แบบบ้านๆ ร่วมกับเธอเนี่ยนะ? หนิงซีแทบทำใจเอาอาหารออกมาไม่ลง แต่ในเมื่อเธอชวนไปแล้ว ก็ทำได้แค่หน้าด้านพาทั้งสองคนไปที่โต๊ะ แล้ววางตะเกียบกับชามเพิ่มอีกสองชุด "น้ำซุปที่ฉันซื้อมาค่อนข้างเผ็ดนะคะ ทานเผ็ดไหวไหม" หนิงซีถามอย่างกังวล ลู่ถิงเซียวพยักหน้าอีกครั้ง เอาเถอะ... หนิงซียกวัตถุดิบที่เตรียมไว้มา ลู่ถิงเซียวแทบไม่ได้กินอะไรเลย ส่วนใหญ่เขาคอยลวกผักให้พวกเธอ ทว่าเสี่ยวเป่ากลับชอบของเผ็ดไม่ต่างจากเธอเลย พอได้ลิ้มรสความเผ็ดในปากแล้ว ทั้งสองคนก็หยุดกินไม่ลง ผ่านไปครู่หนึ่ง หนิงซีก็เริ่มเป็นห่วงขึ้นมานิดหน่อย "เด็กกินของเผ็ดเยอะๆ ไม่เป็นไรเหรอคะ" ถ้าเสี่ยวเป่าเกิดเป็นอะไรขึ้นมา เธอคงรับผิดชอบไม่ไหวแน่ "เขาไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น" ลู่ถิงเซียวตอบ ได้ยินแบบนั้น หนิงซีก็ไม่พูดอะไรต่อ "การออดิชันเป็นยังไงบ้าง" ลู่ถิงเซียวผู้เงียบขรึมและเย็นชาเหมือนเครื่องจักร ในที่สุดก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน หนิงซีตกใจ แต่ก็เรียกสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะตอบว่า "ผ่านไปได้ด้วยดีค่ะ เพราะงั้นคืนนี้ฉันถึงได้เตรียมหม้อไฟมาฉลองไงคะ" ลู่ถิงเซียวหยิบถ้วยขึ้นแล้วเอ่ยว่า "ยินดีด้วย" ใครจะรู้ว่าคนแรกที่เอ่ยแสดงความยินดีกับเธอ จะเป็นลู่ถิงเซียว?