# บทที่ 1554: หอสรรพวิชา “ชายหนุ่มผู้นั้นทำได้อย่างไรกัน? พลังสัมผัสเทวะไม่น่าจะใช้การได้ในทะเลสีม่วงแห่งนี้...” เหล่าชาวประมงต่างตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อกับสิ่งที่หยวนเพิ่งกระทำลงไป ทะเลสีม่วงนั้นมีคุณสมบัติพิเศษที่สามารถปิดกั้นสัมผัสเทวะทุกชนิด มิให้สอดส่องลงไปใต้ผิวน้ำได้ ด้วยเหตุนี้ ต่อให้ผู้คนที่นี่จะเป็นผู้บำเพ็ญเพียรเช่นกัน ก็หามีใครสามารถทำเลียนแบบสิ่งที่หยวนทำได้ไม่ ในขณะเดียวกัน หยวนและสีเหมยลี่ยังคงเหินทะยานไปทางทิศเหนืออย่างต่อเนื่องเป็นเวลาหลายวัน จนกระทั่งเงาทะมึนอันสูงสง่าเริ่มปรากฏให้เห็นที่เส้นขอบฟ้า “พวกเราใกล้จะถึงแล้ว” น้ำเสียงของสีเหมยลี่เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น เพราะนี่จะเป็นครั้งแรกที่นางจะได้พบกับเผ่ามังกรกลุ่มอื่นนอกเหนือจากนครมังกรโบราณ หลังจากบินต่ออีกเพียงไม่กี่ชั่วโมง ในที่สุดพวกเขาก็มาถึง 'หอสรรพวิชา' ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเกาะขนาดมหึมา หอสรรพวิชาเป็นสถาปัตยกรรมทรงหอคอยอันโอ่อ่าที่ถูกออกแบบเป็นรูปทรงขดเกลียวพุ่งทะยานเสียดฟ้าจนยอดของมันหายลับไปในหมู่เมฆ สภาพของเกาะดูคล้ายกับเกาะในเขตร้อนทั่วไป ทว่ากลับมีสัตว์อสูรเดินเตร่ไปมาอย่างอิสระ ส่วนใหญ่พวกมันมีตบะอยู่ในระดับจักรพรรดิวิญญาณ และมีบางส่วนที่อยู่ในระดับเจ้าวิญญาณ ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้เหยียบลงบนเกาะ หยวนและสีเหมยลี่ก็ต้องชะงักงัน เมื่อสังเกตเห็นร่างหนึ่งกำลังมุ่งหน้าตรงมาหาพวกเขา บุคคลผู้นี้เป็นชายวัยกลางคนที่มีเส้นผมสีน้ำเงินและดวงตาสีฟ้าน้ำทะเล แผ่กลิ่นอายตบะในระดับเบิกวิญญาณอันน่าเกรงขาม “ยินดีต้อนรับสู่หอสรรพวิชา ข้าคือสวนเว่ย หนึ่งในเจ็ดอาวุโสม้วนคัมภีร์แห่งนี้ มีสิ่งใดที่พวกเราจะช่วยพวกท่านได้ในวันนี้หรือไม่?” ยามที่สวนเว่ยเอ่ยปาก สายตาของเขาส่วนใหญ่กลับจับจ้องไปที่สีเหมยลี่ ราวกับว่าเขาสัมผัสได้ถึงสายเลือดมังกรอันสูงส่งในกายของนาง “ข้ามาที่นี่เพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับจักรพรรดิอมตะ” หยวนกล่าวขึ้น สวนเว่ยหันมามองเขาด้วยหัวคิ้วที่ขมวดมุ่น ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าต้องการข้อมูลของจักรพรรดิอมตะอย่างนั้นรึ? นอกจากเจ้าจะไม่มีคุณสมบัติคู่ควรแล้ว เจ้ายังไม่มีปัญญาจ่ายค่าตอบแทนของมันด้วยซ้ำ” สีเหมยลี่ขมวดคิ้วมุ่นพลางสวนกลับ “เจ้าเป็นใครถึงกล้าตัดสินว่าเขาคู่ควรหรือไม่?” “ข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับจักรพรรดิอมตะล้วนศักดิ์สิทธิ์และประเมินค่ามิได้ หอสรรพวิชาของพวกเราไม่รับเงินตราหรือสมบัติล้ำค่าเป็นค่าตอบแทน สิ่งเดียวที่เรายอมรับคือข้อมูลที่มีมูลค่าทัดเทียมกัน และไม่มีทางที่คนนิรนามจากสวรรค์ชั้นที่สี่จะมีข้อมูลที่ล้ำค่าเท่ากับเรื่องของจักรพรรดิอมตะไปได้” สวนเว่ยแสยะยิ้มหยัน “เจ้าช่างทึกทักไปเองเก่งเสียจริง... สำหรับพวกนิรนามอย่างเจ้า” สีเหมยลี่แค่นเสียงหัวเราะเยาะกลับไปบ้าง สวนเว่ยหน้าเปลี่ยนสี “ข้าให้เกียรติเจ้าด้วยการออกมาต้อนรับด้วยตัวเองเพราะข้าบอกได้ว่าเจ้ามีสายเลือดมังกร แต่นี่คือสิ่งที่เจ้าตอบแทนข้าอย่างนั้นรึ? ไสหัวไปซะ หอสรรพวิชาจะไม่ต้อนรับพวกเจ้าอีก!” “หากเจ้าต้องการแสดงความเคารพจริงๆ เจ้าควรส่งเจ้าของสถานที่แห่งนี้ออกมาต้อนรับข้า คำทักทายจากบ่าวรับใช้ตัวจ้อยจะมีค่าอันใดกัน?” สีเหมยลี่ส่ายหัวด้วยความผิดหวังอย่างจริงจัง ใบหน้าของสวนเว่ยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธาหลังจากถูกสีเหมยลี่ตราหน้าว่าเป็นเพียงคนรับใช้ “หากเจ้าคิดว่าข้าจะไม่กล้าลงมือเพราะเราต่างมีเลือดมังกรไหลเวียนในกายเหมือนกันละก็ เจ้าคิดผิดแล้ว นังหนู!” สวนเว่ยแผดคำราม “โอ้ อย่างนั้นรึ? ข้าก็อยากจะเห็นนักว่าเจ้าจะทำอะไรได้!” สีเหมยลี่เรียกมังกรพิโรธออกมาและตั้งท่าเตรียมต่อสู้อย่างดุดัน เมื่อเห็นดังนั้น สวนเว่ยเพียงแค่ปลดปล่อยกลิ่นอายตบะข่มขวัญออกมา “สามหาวนัก นังหนู! วันนี้ผู้อาวุโสอย่างข้าจะสั่งสอนบทเรียนที่พ่อแม่ของเจ้าไม่เคยสอนให้เอง!” หยวนส่ายหัวให้กับสถานการณ์ตรงหน้า ก่อนจะเบนสายตาไปยังหอสรรพวิชาแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ถึงผู้อาวุโสที่ลอบมองอยู่ ท่านแน่ใจหรือว่าจะปล่อยให้พวกเขาทำต่อไป? นางมีแซ่ว่า 'สี' และบิดาของนางมีนามว่า 'สีเซิ่งโม่'” “?!?!” ทันทีที่ได้ยินข้อมูลนี้ บุคคลที่เฝ้าดูพวกเขาอยู่บนยอดสูงสุดของหอสรรพวิชาก็ต้องสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ จนถึงขั้นเสียหลักเกือบตกจากเก้าอี้ “หยุดมือเดี๋ยวนี้ สวนเว่ย!” เสียงตวาดกังวานกึกก้องไปทั่วบริเวณในอึดใจต่อมา สั่งระงับการเคลื่อนไหวของสวนเว่ยได้ในทันที เขาหันกลับไปมองหอสรรพวิชาด้วยสีหน้าฉงนฉงาย และก่อนที่เขาจะได้อ้าปากเอ่ยคำใด เงาร่างหนึ่งก็ร่อนลงมาจากหอคอยเข้าหาพวกเขา ร่างนั้นเป็นชายชราผมขาวโพลน มีเคราสีน้ำเงินสั้นๆ และดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลที่ทอประกายด้วยภูมิปัญญาอันลึกซึ้ง เขาอยู่ในชุดคลุมสีดำที่ประดับด้วยสัญลักษณ์รูปม้วนคัมภีร์สีน้ำเงิน “ท่านปู่ ท่านออกมาทำไมกัน? แล้วทำไมท่านต้องหยุดข้าไม่ให้สั่งสอนเจ้าพวกเด็กนิรนามที่ไร้มารยาทพวกนี้ด้วย?” ทว่าชายชรากลับเมินเฉยต่อคำถามของเขาอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะค้อมกายแสดงความเคารพต่อสีเหมยลี่อย่างนอบน้อม “ข้าต้องขออภัยในความเสียมารยาทของหลานชายข้าด้วย แม่นางน้อย... มิทราบว่าข้าพอจะขอทราบนามของท่านได้หรือไม่?” “สีเหมยลี่ แล้วเจ้าเป็นใครกันตาแก่นี่?” “จ-เจ้า! กล้าดีอย่างไรมาเรียกเจ้าหอสรรพวิชาว่าตาแก่?!” “หุบปากไปประเดี๋ยวเถอะ!” ชายชราหันไปตวาดใส่หลานชาย ก่อนจะหันมายิ้มให้สีเหมยลี่ตามเดิม “อย่างที่เขาว่า ข้าคือเจ้าหอสรรพวิชา และเป็นอดีตประมุขตระกูลสวน ผู้ดูแลหอสรรพวิชาในสวรรค์ชั้นที่สี่แห่งนี้ นามของข้าคือสวนคุน” “เป็นความจริงรึที่บิดาของท่านนามว่าสีเซิ่งโม่?” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “ถูกต้อง เจ้าจักพ่อข้าด้วยรึ?” สวนคุนพยักหน้าพลางกล่าว “มิใช่เพียงแค่รู้จัก... แต่ตระกูลสวนของพวกเราเคยรับใช้ตระกูลสีและท่านพ่อของเขา... มาเนิ่นนานก่อนที่พวกเขาจะลี้ภัยเข้าไปในนครมังกรโบราณเสียอีก” “อะไรนะ?! แต่พวกเขาไม่ได้ก้าวเท้าออกมาจากนครมังกรโบราณมานับล้านปีแล้ว! ทำไมพวกเขาถึงออกมาตอนนี้กัน?!” สวนเว่ยร้องอุทานเสียงหลงเมื่อได้ยินความลับนี้ “ในเมื่อท่านอยู่ที่นี่ หมายความว่าท่านพ่อของท่านก็...?” สวนคุนถามด้วยดวงตาที่ทอประกายแห่งความหวัง “เปล่าหรอก ข้าออกจากนครมังกรโบราณมาด้วยตัวเองเพื่อเดินทางไปกับหยวน” สีเหมยลี่ส่ายหัว “โอ้... อย่างนั้นรึ...” สวนคุนมีสีหน้าเศร้าสลดลงในทันที “ข้าหวังว่าจะได้สนทนากับท่านอีกครั้งหลังจากผ่านไปเนิ่นนานเช่นนี้” “เอาเถอะ พวกเราไปหาที่ที่สะดวกสบายกว่านี้เพื่อสนทนากันต่อดีหรือไม่?” สีเหมยลี่พยักหน้ารับ หยวนและสีเหมยลี่จึงเดินตามสวนคุนมุ่งหน้าสู่หอสรรพวิชา “ท่านปู่ ท่านแน่ใจหรือว่าเราไว้ใจพวกเขาได้? จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกแอบอ้างชื่อตระกูลสี?” สวนเว่ยถามผ่านสัมผัสเทวะ “หุบปากซะ เจ้าคนเขลา เจ้าไม่เคยเห็นคนจากตระกูลสีมาก่อนย่อมไม่รู้ แต่ข้าบอกได้ทันทีว่าแม่นางน้อยผู้นี้คือคนจากตระกูลสีตัวจริง ข้ากล้าเอาชีวิตเป็นเดิมพัน และข้าหวังว่าเจ้าจะกล่าวคำขอโทษนางอย่างเป็นทางการด้วย” “ทำไมท่านต้องปฏิบัติกับนางราวกับยังเป็นคนรับใช้ตระกูลสีอยู่ล่ะ? พวกเราไม่ได้ทำงานให้พวกเขามาตั้งแต่ตอนที่พวกเขาไปกบดานในนครมังกรโบราณแล้วนะ!” สวนเว่ยไม่เข้าใจว่าทำไมต้องก้มหัวให้คนที่พวกเขา ‘เคย’ ทำงานให้ “ข้ามั่นใจว่าฐานะปัจจุบันของพวกเราไม่ได้ต่ำต้อยไปกว่าตระกูลสีเลย!” “ระวังปากของเจ้าไว้ให้ดีสวนเว่ย หากเจ้าคิดว่าข้าจะไม่ลงไม้ลงมือเพียงเพราะเจ้าเป็นหลานละก็ ลองดูได้! ตระกูลสวนของเรารับใช้ตระกูลสีมาหลายชั่วอายุคนนับแต่สมัยโบราณกาล ต่อให้เราจะไม่ได้ทำงานให้พวกเขาแล้ว แต่พวกเขาจะอยู่เหนือเราเสมอ!” “...” สวนเว่ยไม่สามารถเข้าถึงมุมมองของสวนคุนได้ จึงเลือกที่จะเงียบปากลงในที่สุด เมื่อมาถึงหอสรรพวิชา สวนคุนนำทางหยวนและสีเหมยลี่ไปยังห้องรับรองสำหรับแขกผู้ทรงเกียรติ “สวนเว่ย ไปเอาน้ำชามาให้พวกเขา ใช้ใบชาของข้าได้เลย” “อะไรนะ? เราก็มีคนรับใช้ตั้งมากมายให้ทำเรื่องแบบนี้” สวนเว่ยทำสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ ตัวเขารึ อาวุโสม้วนคัมภีร์หนึ่งในเจ็ดผู้ยิ่งใหญ่ กลับต้องลดตัวลงไปรินน้ำชาให้แขก? ตำแหน่งของเขาเป็นรองเพียงบิดาและสวนคุนเท่านั้น “อย่าให้ข้าต้องพูดซ้ำ” สวนคุนหรี่ตาลงพร้อมกับประกายแสงเย็นเยียบในดวงตา สวนเว่ยทำได้เพียงกลืนความขุ่นเคืองลงคอและปฏิบัติตามคำสั่งของสวนคุนอย่างเลี่ยงไม่ได้ “ข้าว่าข้าเรียกเจ้าว่าคนรับใช้ก็ไม่ผิดจริงๆ นั่นแหละ” สีเหมยลี่หัวเราะเบาๆ เป็นการซ้ำเติมรอยแผล ร่างของสวนเว่ยสั่นสะท้านด้วยความโกรธ เขาชะงักฝีเท้าไปชั่วครู่แต่ก็มิได้โต้ตอบสิ่งใดและรีบเดินจากไปทันที “อย่าไปแกล้งเขามากนักเลยแม่นางน้อย เขาเป็นคนอารมณ์ร้อนน่ะ” สวนคุนยิ้มอย่างอ่อนใจ “นั่นคือสิ่งที่เขาควรได้รับจากการดูถูกหยวน” นางแค่นเสียง “หยวน... เจ้าคงจะเป็นสหายของนางสินะ” สวนคุนหันมามองหยวน ผู้ซึ่งดูธรรมดาสามัญเพียงแค่ปรายตามอง ทว่าเมื่อเขาลองเพ่งพินิจลึกเข้าไป สวนคุนก็ต้องประหลาดใจที่แม้แต่เขาก็ไม่สามารถตรวจสอบร่างกายของหยวนได้ ทั้งที่หยวนอยู่เพียงระดับราชาพรรดิวิญญาณเท่านั้น “ขอบใจเจ้ามากที่เรียกข้าเมื่อครู่ มิเช่นนั้นข้าคงไม่กล้าสู้หน้าบรรพบุรุษในภายภาคหน้า หากคนจากตระกูลสวนทำร้ายคนในตระกูลสีลงไป” “เขาเป็นมากกว่าแค่สหายของข้าท่านผู้อาวุโสสวน เขาเปรียบเสมือนสมาชิกคนหนึ่งในตระกูลของเรา... แน่นอนว่าท่านพ่อท่านแม่ของข้าเห็นชอบแล้ว” “อะไรนะ? องค์เหนือหัวยอมรับมนุษย์เข้าสู่ตระกูลสีอย่างนั้นรึ? ช่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อนัก...” สวนคุนเบิกตากว้างจ้องมองนาง เขายังจำความเกลียดชังที่สีเซิ่งโม่มีต่อมนุษย์ได้อย่างแจ่มชัด ความเกลียดชังที่บีบให้ครอบครัวของเขาต้องหลบหนีเข้าไปในนครมังกรโบราณ “ท่านไม่จำเป็นต้องเชื่อข้าก็ได้ หยวน โชว์ชุดคลุมกับแหวนให้เขาดูหน่อยสิ” สีเหมยลี่ขยิบตาให้เขา หยวนพยักหน้าและนำ 'ชุดคลุมมังกรทอง' กับ 'แหวนมิติมังกร' ออกมาแสดงให้สวนคุนดู ชายชราถึงกับลุกพรวดขึ้นด้วยความตกตะลึงสุดขีด “แหวนมิติมังกร?! แล้วนั่นยังเป็นชุดคลุมมังกรทองอีกรึ?! สวรรค์! ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เห็นของล้ำค่าเหล่านี้ในครอบครองของมนุษย์!” เขาอุทานออกมาอย่างลืมตัว “ท่านไม่มีทางรู้หรอกว่าเขาช่วยตระกูลสีไว้มากเพียงใด หากไม่มีเขา ป่านนี้ตระกูลมังกรฟ้าคงจะทำลายเชื้อสายตระกูลของเราไปสิ้นแล้ว” สีเหมยลี่ถอนหายใจ “ตระกูลมังกรฟ้า? เจ้าพวกทะเยอทะยานนั่นกล้าทำถึงเพียงนั้นเชียวรึ? แต่จะว่าไปข้าก็ไม่แปลกใจนักหรอก พวกนั้นกระหายในอำนาจและอิทธิพลมาโดยตลอด... แม้แต่ในช่วงก่อนที่จะย้ายเข้านครมังกรโบราณเสียอีก” สวนคุนส่ายหัวเมื่อได้รับรู้ข้อมูลนี้