## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 1720 - สมคบคิดกับเผ่าพงศ์ทะเล** ผู้แปล: ซิลลาวิน & พิวพิวเลเซอร์กัน บรรณาธิการและพิสูจน์อักษร: ลีโอแห่งขุนเขาไซออน & เดล ไลเกอร์คีย์ส์ เฉกเช่นขณะที่หยางไค่กำลังหลอมรวมพลังแห่งมิติเข้ากับ 'ฉี' อันเป็นแก่นแท้แห่งพลังของตน ซูหยานก็กำลังผสานความเข้าใจในคุณสมบัติแห่งน้ำแข็งอันเยือกเย็นเข้าสู่ 'ฉี' ของนางอย่างลึกซึ้ง เป็นที่ประจักษ์ว่านางได้ก้าวข้ามสู่ความเข้าใจเบื้องต้น และกำลังผนวกรวมความรู้นั้นเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับพลังของนาง ครั้นรอคอยอย่างสงบนิ่งอยู่เนิ่นนาน หยางไค่ก็ตระหนักว่าซูหยานยังคงจมดิ่งอยู่กับการบ่มเพาะ ยังไม่มีทีท่าว่าจะสิ้นสุดลง หยางไค่หาได้เข้าไปขัดจังหวะการบ่มเพาะของนางไม่ หากแต่เลือกที่จะนั่งขัดสมาธิ วาดเส้นสายบางประการลงบนอากาศด้วยปลายนิ้ว เส้นสายเหล่านั้นถูกรังสรรค์ขึ้นด้วย 'เซนต์ฉี' อันบริสุทธิ์ของหยางไค่ ผสานเข้ากับการจัดวางเป็นรูปแบบอันซับซ้อน ค่อยๆ ก่อร่างเป็นลวดลายวงกลมอันล้ำลึกและเร้นลับ ครู่หนึ่งต่อมา หยางไค่ก็ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย พลางยื่นมือปัดลวดลายที่วาดไว้ให้เลือนหายไป ก่อนจะเริ่มต้นใหม่ตั้งแต่ต้น อาร์เรย์นี้คือสิ่งที่เขาได้ร่ำเรียนมาจากยอดฝีมืออย่าง 'หยางหยาน' เมื่อไม่นานมานี้ และนับเป็นรากฐานสำคัญในการก่อสร้าง 'อาร์เรย์มิติ' อาร์เรย์วิญญาณนี้เอง เมื่อผนวกรวมเข้ากับวัตถุดิบพิเศษบางประการ ก็จะสามารถเนรมิตเป็น 'อาร์เรย์มิติ' อันสมบูรณ์ได้ ทว่าน่าเสียดายที่หยางไค่เอง ไม่เคยแม้แต่จะแตะต้องศาสตร์แห่ง 'อาร์เรย์วิญญาณ' มาก่อนเลยแม้แต่น้อย เป็นโชคดีที่เขามีคุณสมบัติอันหาผู้ใดเทียมได้ นั่นคือความเชี่ยวชาญใน 'วิถีแห่งมิติ' อันลึกซึ้ง ดังนั้น ปัญหาใหญ่ที่สุดของเขาในยามนี้ จึงอยู่ที่การฝึกฝนทักษะการวาด 'อาร์เรย์มิติ' ให้คล่องแคล่วชำนาญเสียมากกว่า โชคชะตายังเข้าข้างเขา เพราะเขาได้รับคำแนะนำอันละเอียดถี่ถ้วนจาก 'หยางหยาน' ยอดปรมาจารย์ในศาสตร์แขนงนี้ กาลเวลาล่วงเลยไปอย่างเนิบช้า หยางไค่ลืมเลือนทุกสรรพสิ่งรอบกายไปจนสิ้น ขณะที่สีหน้าของเขาก็ยิ่งทวีความจดจ่อและมุ่งมั่น หยางไค่ไม่อาจจำได้อีกแล้วว่าเขาวาด 'อาร์เรย์' ไปแล้วกี่ครั้ง แต่ในที่สุด เขาก็รังสรรค์ 'อาร์เรย์' อันหนึ่งขึ้นมาที่ทำให้เขาพึงพอใจ และเพียงแค่ความคิดเดียว พลังแห่งมิติอันไร้ขีดจำกัดก็เริ่มหลั่งไหลเข้าสู่มัน ด้วยเสียงหึ่งเบาๆ กังวาน 'อาร์เรย์' วงกลมนั้นก็พลันเปล่งประกายเจิดจ้าสว่างไสว และเริ่มหมุนวนไปอย่างเชื่องช้า ระลอกคลื่นแห่งพลังแห่งมิติอันชัดเจนเริ่มแผ่ซ่านออกมาจาก 'อาร์เรย์' นั้นอย่างไม่อาจปฏิเสธ! หยางไค่แย้มยิ้มออกมาด้วยความยินดีปรีดาเมื่อเห็นปรากฏการณ์นั้น สมดังที่คาดหมาย! หลังจากที่ได้เข้าถึงแก่นแท้แห่ง 'วิถีแห่งมิติ' แล้ว การศึกษา 'อาร์เรย์วิญญาณ' ประเภทนี้กลับให้ผลลัพธ์เป็นสองเท่าด้วยความพยายามเพียงครึ่งเดียว หากเป็น 'อาร์เรย์วิญญาณ' ประเภทอื่น ต่อให้หยางไค่จะทุ่มเทศึกษาอย่างหนักหน่วงเพียงใด ก็อาจมิอาจวาดมันได้อย่างถูกต้องสมบูรณ์ในเวลาอันสั้นเช่นนี้ เมื่อได้มาซึ่งรากฐานอันแข็งแกร่งนี้แล้ว สิ่งที่ต้องทำต่อไปคือการรวบรวมวัตถุดิบที่เหมาะสมเพื่อก่อสร้างแท่นกายภาพอันเป็นรูปธรรม จากนั้นจึงสลัก 'อาร์เรย์วิญญาณ' นี้ลงไป ณ สองตำแหน่งที่แยกจากกัน เท่ากับว่าเขาได้สร้าง 'อาร์เรย์มิติ' สองชุดที่เชื่อมโยงถึงกันได้สำเร็จลุล่วง หยางไค่ผ่อนลมหายใจแผ่วเบาออกมาอย่างพึงพอใจ “นี่คือ 'อาร์เรย์มิติ' งั้นหรือ?” เสียงของซูหยานดังขึ้นกะทันหันจากข้างกาย หยางไค่เงยหน้าขึ้น และพบว่าซูหยานได้บ่มเพาะจนสำเร็จสิ้นไปเมื่อใดไม่ทราบ นางกำลังยืนนิ่งสงบอยู่ข้างกายเขา จ้องมองวงกลมอันเจิดจรัสที่กำลังหมุนวนอยู่เบื้องหน้า พร้อมเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา “อืม” หยางไค่พยักหน้า ตอบรับ พลางยื่นมือออกไปดึงซูหยานเข้าสู่อ้อมกอด และเอ่ยถามเสียงนุ่มนวล “การบ่มเพาะของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” “โชคดีที่ข้าสามารถบ่มเพาะ 'ฉี' ของข้าจนถึงขั้นสำเร็จขั้นสูงได้แล้ว” ซูหยานกล่าวพลางเอนกายพิงหยางไค่ด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข หายใจเข้าออกแผ่วเบา “ทั้งหมดนี้เป็นเพราะ 'ศิลาอาณาเขต' ที่น้องชายมอบให้ หากปราศจากมัน ข้าคงไม่อาจก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็วปานนี้เป็นแน่” “ข้ายังมี 'ศิลาอาณาเขต' เหลือเฟือ เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องการประหยัดมันเลยยามใช้งาน” หยางไค่ยิ้มบางเบา รู้สึกผ่อนคลายทั้งกายและใจ “อืม... การที่เจ้ามาหาข้ากะทันหันเช่นนี้ มีเรื่องอันใดหรือไม่?” “ไม่มีอันใดเป็นพิเศษ เพียงแต่เราไม่ได้ใช้เวลาร่วมกันมานานแล้ว ข้าจึงอยากมาพบเจ้า” หยางไค่ยิ้มอย่างยินดี ซูหยานพยักหน้ารับเล็กน้อย ก่อนจะหันสายตามองไปยังหมู่เมฆาบนฟากฟ้า นัยน์ตาคู่งามหรี่ลงเล็กน้อย ขณะที่นางปรับท่าทางอันอ่อนนุ่มในอ้อมกอดของหยางไค่ให้สบายยิ่งขึ้น หยางไค่โอบกอดนางไว้แน่น ไม่เอ่ยคำใดอีก เพียงแต่มองขึ้นไปยังสรวงสวรรค์เบื้องบนร่วมกับนาง ภายใต้ร่มเงาแห่งพฤกษาเงินยวงยักษ์ หิมะโปรยปรายลงมาอย่างแผ่วเบา สรรพสิ่งพลันเงียบสงัด ฉากนั้นดูราวกับภาพวาดอันแสนงดงามและเปี่ยมด้วยบทกวี ในระยะไกล 'ชิงหยา' แลเห็นเช่นนั้น ราวกับจะตรงเข้ามาพบซูหยาน แต่ก่อนที่นางจะเข้ามาใกล้ ก็ได้เห็นภาพอันอบอุ่นตรงหน้า พลันแย้มยิ้มบางเบา หันหลังกลับไปอย่างเงียบเชียบและจากไป ..... ครึ่งเดือนต่อมา ณ มหาสมุทรไร้ขอบเขต ที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ 'วิหารแห่งท้องทะเล' อันได้แก่ เกาะหินดำ เกาะหินดำนับเป็นหนึ่งในสามเกาะที่ใหญ่ที่สุดในมหาสมุทรไร้ขอบเขต และมันครอบครองพลังงานแห่งโลกอันเข้มข้น ซึ่งเป็นเหตุผลที่ 'วิหารแห่งท้องทะเล' เลือกใช้สถานที่แห่งนี้เป็นศูนย์กลางอำนาจ ในฐานะที่ตั้งของนิกายอันทรงอำนาจเช่นนี้ ย่อมมีการป้องกันแน่นหนากว่าที่ใด ในบริเวณรอบเกาะ เหล่าผู้ฝึกตนในหน่วยลาดตระเวนบินวนเวียนไปมา ขณะที่ตามชายขอบต่างๆ ก็มีเหล่าศิษย์ของ 'วิหารแห่งท้องทะเล' คอยเฝ้าระวังการณ์อย่างไม่ขาดสาย หยางไค่บินร่อนลงมาอย่างสบายๆ และลงจอดบริเวณชานเกาะหินดำ พลันเหล่าศิษย์ของ 'วิหารแห่งท้องทะเล' กลุ่มหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นล้อมรอบกายเขา หัวหน้าของพวกเขาจ้องมองมาด้วยสายตาที่ไม่น่าพิศมัย ก่อนจะตะโกนก้อง “ผู้ใดมา! จงรายงานนามของเจ้า!” การมาเยือนในฐานะแขกผู้มีเกียรติเช่นนี้ หยางไค่หาได้ต้องการก่อปัญหาไม่ เขาจึงประสานมือคารวะและกล่าวว่า “ข้าคือ 'หยางไค่' ผู้นำนิกาย 'ฟ้าเบื้องบน' ข้ามาเพื่อพบกับท่านอาวุโสซา ตามข้อตกลงที่เราเคยมีไว้ โปรดแจ้งแก่ท่านอาวุโสซาถึงการมาถึงของข้าด้วยเถิด” “ผู้นำนิกาย 'ฟ้าเบื้องบน'?” “มาเพื่อพบท่านบรรพชนซา?” เหล่าผู้ฝึกตนในทีมนั้นพลันกระซิบกระซาบกันเอง หัวหน้าของพวกเขามองหยางไค่อย่างพิจารณา ราวกับจะจับพิรุธว่าเขากำลังโกหก หรือกระทั่งปลดปล่อยจิตสัมผัสอันศักดิ์สิทธิ์ของตนเพื่อสืบค้น ทว่าไม่ว่าจะพยายามเพียงใด เขาก็ไม่อาจหยั่งถึงความลึกล้ำของหยางไค่ได้ ชายผู้นี้ไม่อาจสัมผัสสิ่งใดได้เลย และในทันใดก็เข้าใจได้ว่าหยางไค่คือจ้าวแห่งพลังที่อยู่เหนือกว่าเขาไปมาก ด้วยสัญชาตญาณอันแน่วแน่ หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตอบกลับไป “ในเมื่อท่านทราบว่าท่านอาวุโสซาอยู่ที่นี่ ดูเหมือนท่านจะคุ้นเคยกับท่านเป็นอย่างดี ทว่าท่านอาวุโสซาเพิ่งจะกลับมายัง 'วิหารแห่งท้องทะเล' ได้ไม่นานนัก และท่านกำลังยุ่งมาก ดังนั้น การที่ท่านจะได้พบกับท่านหรือไม่นั้น จะขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของท่านเอง” “เช่นนั้นก็ได้ ข้าจะรอที่นี่” หยางไค่กล่าวอย่างเรียบง่าย หัวหน้าหน่วยพยักหน้า ก่อนจะสั่งให้เหล่าผู้ฝึกตนคนอื่นๆ ในทีมลาดตระเวนของตนดูแลหยางไค่เป็นการชั่วคราว พร้อมทั้งหยิบยกวัตถุสื่อสารขึ้นมาและถ่ายทอดจิตสัมผัสอันศักดิ์สิทธิ์ของตนเข้าไป ครู่ต่อมา วัตถุสื่อสารในมือของหัวหน้าหน่วยก็สั่นไหว และหลังจากตรวจสอบอย่างรวดเร็ว หัวหน้าหน่วยก็หันมามองหยางไค่ด้วยสีหน้าที่แปลกไป “โปรดรอสักครู่ จะมีคนออกมาพบท่าน” หยางไค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังคงพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง “ดี!” เขารู้สึกได้โดยสัญชาตญาณว่าการเดินทางครั้งนี้อาจไม่ง่ายนัก และผู้ที่จะออกมาพบเขาอาจไม่ใช่ 'ซาหู'! ท้ายที่สุด ด้วยมิตรภาพที่เขามีต่อ 'ซาหู' หากท่านผู้นั้นทราบว่าเขามาแล้ว จะทำให้เขารออยู่ที่นี่ได้อย่างไร? 'ซาหู' ต้องสั่งให้คนเหล่านั้นออกมาต้อนรับเขาอย่างอบอุ่นแล้วแน่ๆ ภายใน 'วิหารแห่งท้องทะเล' ดูเหมือนจะมีความขัดแย้งอันลึกลับบางอย่างกำลังก่อตัวอยู่! หยางไค่คิดในใจ ทว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา เขามาร่วมเพียงเพื่อทำตามข้อตกลงที่เขามีกับ 'ซาหู' เพื่อจะได้เริ่มการค้าขายวัตถุดิบจากแผ่นดินกับวัตถุดิบจากท้องทะเล นี่ทั้งหมดก็เพื่อการพัฒนาในอนาคตของ 'นิกายฟ้าเบื้องบน' และมีความสำคัญอย่างยิ่งยวด ทุกสิ่งเป็นไปตามที่หยางไค่คาดการณ์ไว้ และหลังจากรอไม่ถึงหนึ่งในสี่ของชั่วโมง เขาก็สังเกตเห็นว่ามีกลุ่มผู้ทรงพลังระดับ 'อาณาจักรพิภพ' กำลังบินมา แต่ไม่มีผู้ใดในหมู่พวกเขาคือ 'ซาหู' ในไม่ช้า กลุ่มคนเหล่านี้ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาเขา ผู้นำของกลุ่มที่เพิ่งมาถึงนี้คือผู้ฝึกตนอันทรงพลังในระดับสูงสุดของ 'อาณาจักรพิภพขั้นสาม' เป็นชายชราที่มีผิวสีเข้มเกรียม หลังจากลงจอดอย่างแผ่วเบาห่างจากหยางไค่ไปราวสิบกว่าเมตร ชายชราผู้นี้กวาดสายตาสำรวจหยางไค่ไปสองสามครั้ง ก่อนจะประสานมืออย่างสบายๆ และกล่าวว่า “ขอถามด้วยความกล้าหาญ ท่านผู้ทรงเกียรติคือผู้นำนิกาย 'ฟ้าเบื้องบน' จริงหรือ?” “ใช่ ข้าเอง ท่านคือ...” หยางไค่ประสานมือตอบรับ “ข้าคือ 'ฉีหยุนไห่' อาจารย์วิหารที่สามแห่ง 'วิหารแห่งท้องทะเล'!” ชายชรากล่าวอย่างเรียบง่าย “เช่นนั้นก็คือ อาจารย์วิหารฉี!” หยางไค่เลิกคิ้วขึ้น แม้เขาจะไม่ได้ติดต่อกับ 'วิหารแห่งท้องทะเล' มากนัก เขาก็ยังทราบดีว่าวิหารแห่งนี้มีอาจารย์วิหารถึงสามท่าน 'ฉีหยุนไห่' ผู้นี้เห็นได้ชัดว่าเป็นหนึ่งในนั้น “ข้าได้ยินว่าท่านผู้นำนิกายหยางมาเพื่อพบกับท่านบรรพชนซาแห่ง 'วิหารแห่งท้องทะเล' ของเรา?” “ถูกต้อง เจ้าหนุ่มผู้นี้ได้ทำข้อตกลงกับท่านอาวุโสซา ท่านอาวุโสซาอยู่ที่...” “ท่านบรรพชนได้หายสาบสูญไปนานกว่าสามร้อยปี และเพิ่งจะกลับคืนสู่ 'วิหารแห่งท้องทะเล' เมื่อไม่นานมานี้ ดังนั้น ท่านจึงเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ และกำลังพักฟื้นอยู่ ข้าเกรงว่าในขณะนี้ท่านคงไม่สามารถพบท่านผู้นำนิกายหยางได้” 'ฉีหยุนไห่' กล่าวขัดขึ้นอย่างสงบ “ท่านผู้นำนิกายหยางเป็นแขกผู้มีเกียรติจากแดนไกล หากท่านไม่รังเกียจ ทำไมไม่ลองพักผ่อนที่นี่สักครู่เล่า? แม้ว่าข้าผู้นี้จะอาศัยอยู่ที่มหาสมุทรไร้ขอบเขตแห่งนี้ แต่ข้าก็ได้ยินกิตติศัพท์อันกึกก้องของท่านผู้นำนิกายหยางและ 'นิกายฟ้าเบื้องบน' มาเนิ่นนาน แต่กลับไม่เคยมีโอกาสได้พบท่าน หวังว่าท่านผู้นำนิกายหยางจะกรุณาสละเวลามา ณ 'วิหารแห่งท้องทะเล' แห่งนี้” แม้ว่าเขาจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูอบอุ่น ทว่าน้ำเสียงของ 'ฉีหยุนไห่' ก็หาได้ร้อนรนหรือเย็นชาไม่ เห็นได้ชัดว่าเขาเพียงแค่กล่าวตามมารยาท ไม่ได้มีความประสงค์จะเชื้อเชิญหยางไค่ให้เข้ามานั่งจริงๆ หยางไค่มองกลับไปยัง 'ฉีหยุนไห่' และกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่ค่อยเต็มใจนัก “นี่มันแปลกนัก เมื่อครึ่งเดือนก่อนที่ข้าแยกจากท่านเฒ่าซา เขายังแข็งแรงดีอยู่เลย แต่ตอนนี้ จู่ๆ ท่านก็เหนื่อยล้าทั้งกายและใจไปเสียแล้ว? ข้าเองก็มีข้อตกลงกับท่าน เพื่อที่จะมาพบกันในเวลานี้ ขอถามท่านอาจารย์วิหารฉี ท่านเฒ่าซาไม่สามารถมาพบข้าได้ นี่เป็นเจตจำนงของท่านเองหรือไม่?” ดวงตาอันขุ่นมัวของ 'ฉีหยุนไห่' ฉายแวววูบหนึ่ง และไม่ตอบโดยตรง หากแต่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงข่มขู่ “ท่านผู้นำนิกายหยางกำลังจะสื่อความหมายอันใด?” “ไม่มีอันใด” หยางไค่หัวเราะเยาะ “ข้อตกลงระหว่างข้ากับท่านเฒ่าซา ไม่เพียงแต่เป็นประโยชน์อย่างมหาศาลต่อ 'นิกายฟ้าเบื้องบน' ของข้าเท่านั้น แต่ยังเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อ 'วิหารแห่งท้องทะเล' ของท่านด้วย ทว่า ดูเหมือนว่า แม้จะมีผลประโยชน์อันใหญ่หลวงอยู่ตรงหน้า ท่านทั้งหลายกลับต้องการปฏิเสธ หากเป็นเช่นนั้น ผู้นำนิกายผู้นี้ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่สนทนากับท่านต่อไปอีกแล้ว ในมหาสมุทรไร้ขอบเขต ท่านไม่ใช่พลังอำนาจเพียงหนึ่งเดียว!” “เจ้ากล้าสมคบคิดกับเผ่าพงศ์ทะเล?” 'ฉีหยุนไห่' ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง “สมคบคิด?” หยางไค่เย้ยหยัน “อย่าพยายามแปดเปื้อนชื่อเสียงของผู้นำนิกายผู้นี้ด้วยวาทศิลป์อันไร้สาระของท่าน ลาก่อน!” หยางไค่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ครั้งที่แล้ว ณ เกาะตะวันขึ้น 'ผังเจิ้น' ได้ส่งสารกลับไปยังสำนักงานใหญ่ของ 'วิหารแห่งท้องทะเล' อย่างรวดเร็ว ทว่าหยางไค่กลับถูกบังคับให้รอเป็นเวลาหลายวันโดยปราศจากการตอบสนองใดๆ นั่นยังไม่เท่าไหร่ แต่ตอนนี้ เมื่อเขาเดินทางมาด้วยตนเอง 'วิหารแห่งท้องทะเล' กลับเลือกที่จะปิดประตูใส่เขา แม้กระทั่งส่งอาจารย์วิหารที่สามออกมาเพื่อแสดงเจตนาของ 'วิหารแห่งท้องทะเล' เมื่อ 'วิหารแห่งท้องทะเล' ไม่ประสงค์จะทำการค้ากับ 'นิกายฟ้าเบื้องบน' หยางไค่ก็ไม่คิดจะอ้อนวอนขอร้อง “เจ้ากล้าสมคบคิดกับเผ่าพงศ์ทะเลแล้วยังจะคิดจากไปอีกหรือ เจ้าหนู หากเจ้าไม่อธิบายให้ชัดเจน อย่าแม้แต่จะฝันว่าจะได้ออกจากเกาะหินดำแห่งนี้ไปในวันนี้!” เสียงอันทรงอำนาจดังกึกก้องมาจากที่ใกล้เคียง และชายวัยกลางคนที่มีรูปลักษณ์น่าเกรงขามก็บินเข้ามาลงจอดเคียงข้าง 'ฉีหยุนไห่' พร้อมจ้องมองหยางไค่อย่างเย็นชา ก่อนที่หยางไค่จะได้เอ่ยสิ่งใด เสียงอีกเสียงหนึ่งก็ดังก้องมาจากภายในเกาะหินดำ “บังอาจ! หยางไค่คือแขกของข้าผู้นี้ ผู้ใดบังอาจปฏิบัติต่อเขาอย่างไม่สุภาพ?” เมื่อได้ยินเสียงนี้ หยางไค่ก็แย้มยิ้มออกมา ความไม่พอใจในใจพลันคลายลงไปมาก ท้ายที่สุด เขาก็ไม่ได้อ่าน 'ซาหู' ผิดไป 'ซาหู' ได้เข้ามาปกป้องเขาในทันทีหลังจากสังเกตเห็นการมาถึงของเขา ทว่า สถานการณ์ในขณะนี้ซับซ้อนกว่าที่หยางไค่คาดการณ์ไว้เล็กน้อย หยางไค่ไม่ประสงค์จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับกิจการของผู้อื่น และเพียงแค่ยืนรออย่างสงบ ต้องการจะฟังว่า 'ซาหู' จะกล่าวสิ่งใด ในไม่ช้า 'ซาหู' ก็เดินทางมาถึงและลงจอดเคียงข้างหยางไค่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างชัดเจน เขาก็จ้องมองไปยัง 'ฉีหยุนไห่' และชายวัยกลางคนอย่างดุดัน 'ฉีหยุนไห่' ดูเหมือนจะกล้าที่จะสบตา 'ซาหู' ไม่ลง สายตาหลุบหลีกไป ทว่าชายวัยกลางคนที่แข็งแรงกำยำนั้นกลับไม่แสดงความหวาดกลัวใดๆ จ้องตอบ 'ซาหู' กลับไปโดยไม่หวั่นไหว