## บทที่ 1708 - เจ้าทนทานต่อสิ่งนั้นได้งั้นรึ? **ผู้แปล:** Silavin & PewPewLaserGun **บรรณาธิการและพิสูจน์อักษร:** Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys "มากมายขนาดนี้เลยหรือ? ทั้งหมดนี่เป็นของข้าหรือ?" ซาหูมองขวดหยกเบื้องหน้าด้วยความประหลาดใจ "อืมมม" หยางไคยิ้มพลางพยักหน้า "เราไม่ได้ตกลงกันว่าจะแบ่งกันคนละครึ่งหรือ? นี่มัน..." "นี่มันก็คนละครึ่งแล้ว!" ซาหูถึงกับตะลึงงัน เขาได้มอบ 'ดอกบัวเงิน' หนึ่งร้อยดอกให้หยางไค ซึ่งแทบจะเป็นสมบัติทั้งหมดที่เขามี เขาคิดว่าหากได้ 'ยาเม็ดสวรรค์เงา' สักสองร้อยเม็ดก็คงวิเศษแล้ว แต่จำนวนขวดหยกตรงหน้ากลับบอกเล่าเรื่องราวที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ที่นี่มีขวดหยกถึงหกสิบห้าขวด แต่ละขวดบรรจุยาไว้สิบเม็ด ซึ่งหมายความว่าหยางไคได้มอบ 'ยาเม็ดสวรรค์เงา' ให้เขาถึงหกร้อยห้าสิบเม็ด! แต่เขาปรุงยาเม็ดสวรรค์เงาออกมาได้มากมายถึงเพียงนี้ได้อย่างไรกัน? ในฐานะอดีตเจ้าเกาะแห่งเกาะเงามายา ซาหูเคยเห็นพวกนักปรุงยาชั้นต่ำปรุงยาเม็ดสวรรค์เงาอยู่บ่อยครั้ง แต่ยอดดอกบัวสวรรค์เงาเพียงดอกเดียวก็ให้ยาได้มากที่สุดเพียงหนึ่งหรือสองเม็ดเท่านั้นในมือของนักปรุงยาเหล่านั้น แล้วเหตุใดหยางไคจึงสามารถปรุงมันออกมาได้มากมายถึงเพียงนี้? คำอธิบายเดียวที่เป็นไปได้คือ ทักษะการปรุงยาของหยางไคนั้นเหนือล้ำกว่านักปรุงยาเหล่านั้นนับครั้งไม่ถ้วน! "ไอ้หนุ่มหยาง ข้าผู้นี้ขอให้คำมั่นสัญญากับเจ้า!" ซาหูหันไปกล่าวกับหยางไคอย่างจริงจัง "หากวันหนึ่งเราสามารถออกจากที่นี่ไปได้ ข้าผู้นี้ขอสัญญาว่า ประตูแห่งวิหารสมุทร (Sea Temple) จะเปิดต้อนรับเจ้าเสมอ" ซาหูซาบซึ้งในความซื่อสัตย์ของหยางไคในการรักษาข้อตกลง และเขาก็ประทับใจในพละกำลังของหยางไคอย่างสุดซึ้ง บุคคลเช่นนี้สมควรแก่การเป็นมิตรอย่างยิ่ง หยางไคหัวเราะเบาๆ แล้วกล่าว "เมื่อท่านผู้เฒ่าชากล่าวเช่นนี้ ก็คงเป็นการเสียมารยาทหากข้าจะปฏิเสธ" การได้พันธมิตรเช่นนี้บนเกาะเงามายาเป็นสิ่งที่หยางไคต้องการอย่างยิ่ง อย่างไรก็ตาม มันย่อมดีกว่าการต้องเร่ร่อนอยู่เพียงลำพัง ไม่ต้องกล่าวถึงว่า ซาหูคืออดีตเจ้าเกาะแห่งเกาะเงามายา ย่อมต้องทราบข้อมูลที่เป็นประโยชน์อีกมากมาย การเป็นพันธมิตรกันย่อมมีแต่ผลดี ไม่มีผลเสีย ซาหูหัวเราะลั่น "น่าเสียดายที่นี่ไม่มีสุราชั้นดี มิฉะนั้นข้าผู้นี้คงเลี้ยงฉลองกับเจ้าไปแล้ว! ช่างเถอะ ไว้ก่อน ข้าผู้นี้ควรจะลองดูเสียก่อนว่ายาเม็ดสวรรค์เงาเหล่านี้มีประโยชน์จริงหรือไม่!" เขาไม่ได้ทานยาเม็ดสวรรค์เงามาเกือบหนึ่งร้อยปีแล้ว ทำให้พละกำลังของเขาหยุดนิ่งมานานนับศตวรรษ ช่างเป็นสถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจยิ่งนัก เมื่อตอนนี้มียาเม็ดสวรรค์เงาอยู่มากมาย เขาอดใจรอไม่ไหวที่จะได้เห็นผลลัพธ์ที่มันจะมอบให้ หยิบขวดหยกขึ้นมา ซาหูเทยาเม็ดหนึ่งออกมาแล้วไม่รีรอ รีบยัดมันเข้าปาก ในชั่วพริบตาต่อมา ร่างของซาหูก็สั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความอัศจรรย์ใจสุดขีด "ยาเกรดต้นกำเนิด (Origin Grade)?! หยางไค เจ้าเป็นนักปรุงยาเกรดต้นกำเนิดจริงหรือ?" ครั้งนี้เขาถึงกับตกตะลึงจนพูดไม่ออก ตอนที่หยางไคบอกว่าตนเป็นนักปรุงยา และจะสามารถปรุงยาเม็ดสวรรค์เงาได้ ซาหูไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก คิดว่าหยางไคคงมีความรู้เพียงเล็กน้อยในวิถีแห่งการปรุงยา แต่ทันทีที่กลืนยาเม็ดสวรรค์เงาเม็ดนี้ลงไป ซาหูก็รู้ตัวว่าตนคิดผิดไปอย่างมหันต์ ยาเม็ดสวรรค์เงาที่หยางไคปรุงขึ้นนี้แตกต่างจากที่เขาเคยทานมาโดยสิ้นเชิง โดยมีความแตกต่างที่ชัดเจนที่สุดคือระดับเกรดของยา! ซาหูสามารถตัดสินได้ทันทีว่ายาเม็ดสวรรค์เงาเม็ดนี้เป็นเกรดต้นกำเนิด และอย่างน้อยก็เกรดต้นกำเนิดระดับกลาง (Mid-Rank) หรืออาจจะเป็นระดับสูง (High-Rank) เลยทีเดียว! นี่พิสูจน์แล้วว่าหยางไคเป็นนักปรุงยาเกรดต้นกำเนิดระดับสูง (Origin Grade High-Rank) เป็นอย่างน้อย! เขาไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการว่าหยางไคเป็นนักปรุงยาเกรดราชันย์ต้นกำเนิด (Origin King Grade) เพราะนั่นเป็นเพียงตำนานบนดาวเงา (Shadowed Star) เท่านั้น ยาเม็ดนั้นละลายในปาก แล้วแปรเปลี่ยนเป็นกระแสความร้อนที่ไหลทะลวงสู่ท้องน้อยของซาหูอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแผ่ซ่านออกจากตันเถียนไปยังสุดปลายแขนขา ใบหน้าชราของซาหูพลันแดงก่ำ เป็นสัญญาณที่ชัดเจนว่าพลังชีวิตของเขากำลังถูกเสริมแกร่ง มัดกล้ามเนื้อนูนขึ้น เส้นเลือดใต้ผิวหนังเต้นตุบๆ เขาไม่มีเวลาพูดคุยกับหยางไคอีกต่อไป จึงรีบนั่งลงเพื่อซึมซับสรรพคุณของยา หยางไคยิ้มบางๆ แล้วไม่สนใจเขาอีกต่อไป เขาเดินออกจากกระท่อมไม้ ไปหาที่เงียบๆ บนเกาะ แล้วเริ่มทานยาเม็ดสวรรค์เงาด้วยตนเองเช่นกัน ยาเม็ดสวรรค์เงาที่หยางไคปรุงขึ้นนั้น แตกต่างโดยสิ้นเชิงกับที่เขาเคยได้จากศพสองร่างก่อนหน้านี้ ยาเม็ดสวรรค์เงาที่หยางไคเคยได้มาก่อนนั้น ปรุงขึ้นไม่สมบูรณ์ ทำให้สรรพคุณทางยาไม่อาจแสดงผลเต็มที่ กลายเป็นผลิตภัณฑ์ที่บกพร่อง แต่บนเกาะเงามายา สถานการณ์เช่นนี้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ระดับของนักปรุงยาที่นี่ต่ำ และปราศจากการใช้ 'เซียนชี่' (Saint Qi) พวกเขาต้องใช้ 'ไฟปฐพี' (Earth Fire) คุณภาพต่ำ อันเป็นผลให้นักปรุงยาแห่งเกาะเงามายา สามารถปรุงยาเม็ดสวรรค์เงาคุณภาพต่ำเท่านั้น เป็นการสิ้นเปลืองสรรพคุณทางยาจากดอกบัวสวรรค์เงาไปมากโข หยางไคได้แก้ไขปัญหาทั้งหมดในตำรับยา และไม่มีปัญหาในการปรุงยา ดังนั้น จึงไม่น่าแปลกใจหากยาที่เขาปรุงขึ้นจะเหนือกว่าอย่างเทียบไม่ติด หลังจากการทดลองตลอดหลายวันนี้ เขาได้ข้อสรุปว่า ยาเม็ดสวรรค์เงาที่ปรุงจากดอกบัวเงิน (silver lotus) จะเป็นเกรดต้นกำเนิด (Origin Grade) ส่วนดอกบัวคราม (azure lotus) สามารถใช้ปรุงยาเกรดราชันย์นักบุญ (Saint King Grade) ได้ สำหรับดอกบัวสีชมพู (pink lotus) อย่างมากก็ใช้ปรุงยาเกรดนักบุญ (Saint Grade) ได้เท่านั้น หยางไคยังไม่ได้ใช้ดอกบัวทอง (golden lotus) เนื่องจากจำนวนที่เขามีมีน้อยเกินไป เพียงราวสิบดอกเท่านั้น แต่เขาค่อนข้างแน่ใจว่า การปรุงดอกบัวทอง จะให้ผลลัพธ์เป็นยาเม็ดสวรรค์เงาเกรดราชันย์ต้นกำเนิด (Origin King Grade) สรรพคุณยาหลั่งไหลผ่านเส้นลมปราณและกายาของหยางไค แปรเปลี่ยนร่างกาย เสริมแกร่งพละกำลังของเขาอย่างช้าๆ แต่มั่นคง ผลประโยชน์ที่เขาได้รับนั้นเกินกว่าจะจินตนาการได้ ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากหยางไคเคยได้รับ 'ยาครีมฟื้นคืนชีวิตหยก' (Life Revitalizing Jade Cream) มามาก่อน ร่างกายของเขาจึงถูกขัดเกลามาอย่างดี ทำให้เขาสามารถดูดซับสรรพคุณของยาเม็ดสวรรค์เงาได้อย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น หลังจากผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมง สรรพคุณของยาเม็ดสวรรค์เงาเกรดต้นกำเนิดก็ถูกหยางไคดูดซับจนหมดสิ้น โดยไม่รอช้า เขาหยิบยาเม็ดอื่นออกมา โยนเข้าปาก และเริ่มดูดซับสรรพคุณต่อไป! เนื่องจากไม่สามารถฝึกฝน 'เซียนชี่' (Saint Qi) หรือ 'พลังจิตวิญญาณ' (Spiritual Energy) ได้ที่นี่ การทานยาเม็ดสวรรค์เงาเพื่อฝึกฝนร่างกายจึงเป็นหนทางเดียวสำหรับผู้ฝึกฝนบนเกาะเงามายาในการเสริมสร้างความแข็งแกร่ง สามวันต่อมา เสียงหัวเราะดังขึ้นมาจากทิศทางของกระท่อมไม้ ฉลามน้อยที่กำลังแหวกว่ายในทะเลสาบภายใน ได้เงยหน้าขึ้นมองครั้งหนึ่ง ก่อนจะว่ายน้ำกลับไปซ่อนหลังใบดอกบัวอย่างเกียจคร้าน และไม่สนใจสถานการณ์เบื้องหน้านั้นอีกต่อไป ร่างหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจากทิศทางของกระท่อมไม้ แล้วรีบวิ่งมาทางหยางไค ไม่นาน ซาหูก็ยืนอยู่เบื้องหน้าหยางไค ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยแสงอันทรงพลัง ออร่าของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง หยางไคค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองซาหู พลางยิ้มแล้วกล่าว "ท่านผู้เฒ่าชา ดูเหมือนจะก้าวผ่านขีดจำกัดมาได้แล้ว" ซาหูมองหยางไคด้วยความสำนึกบุญคุณ พลางพยักหน้า "อืม หลังจากที่พละกำลังหยุดนิ่งมานานนับศตวรรษ ในที่สุดข้าผู้นี้ก็เลื่อนระดับขึ้นมาได้หนึ่งขั้น และยังรู้สึกว่ามีหนทางที่จะพัฒนาต่อไปได้อีก! ไอ้หนุ่มหยาง ข้าผู้นี้จะไม่มีวันลืมบุญคุณครั้งนี้" "ท่านผู้เฒ่าชานั้นสุภาพเกินไปแล้ว" หยางไคยิ้มบางๆ "หยางไค เจ้าลองแลกหมัดกับข้าสักยกดูหรือไม่?" ซาหูถามพร้อมรอยยิ้ม เขาไม่มีใครให้เปรียบเทียบฝีมือในสถานที่อันเลวร้ายแห่งนี้ได้ เขาจึงต้องมาขอหยางไค "แน่นอน" หยางไคตอบรับอย่างประหลาดใจ ซาหูไม่รอช้า ส่งเสียงร้องดังลั่น ถีบตัวออกจากพื้นด้วยสองเท้า แล้วพุ่งทะยานราวกับลูกศร พร้อมกับกำหมัดพุ่งเข้าใส่ ทว่า หยางไคยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่กับที่ ไม่ขยับแม้แต่น้อย เพียงแต่มองกลับไปยังซาหูด้วยรอยยิ้มบางเบา ราวกับไม่รับรู้ถึงหมัดที่กำลังจะมาถึงอันทรงพลังถึงขั้นปฐพี ซาหูตะลึงงัน และตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด "ไอ้หนุ่มหยาง เจ้ากำลังดูถูกข้าผู้นี้หรือ?" "ท่านผู้เฒ่าชาไม่ต้องกังวล จงออกหมัดให้เต็มที่เถิด!" หยางไคตอบกลับอย่างเยือกเย็น ใบหน้าชราของซาหูพลันบิดเบี้ยว แม้ว่าเขาจะรู้สึกขอบคุณหยางไคอย่างมาก แต่การถูกดูถูกเหยียดหยามอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ย่อมเป็นเรื่องที่ไม่อาจยอมรับได้ การได้ยินคำพูดของหยางไคเช่นนั้น ซาหูจึงกัดฟัน กัดกราม และใช้พละกำลังทั้งหมดเข้าแลก เสียงอากาศที่ถูกกระแทกดังสนั่น ขณะที่หมัดของซาหูทิ้งตัวลงมาราวกับดาวตก พร้อมด้วยพละกำลังทำลายล้างสวรรค์ ด้วยหมัดนี้ แม้แต่ภูเขาที่สูงตระหง่านนับพันเมตรก็อาจแหลกสลายเป็นผงธุลี แต่หยางไคกลับเพียงยื่นฝ่ามือออกไปรับหมัดนี้ ใบหน้าของเขาสงบนิ่งไร้ความกังวล ในชั่วพริบตาต่อมา หมัดปะทะฝ่ามือ ร่างของหยางไคสั่นสะเทือนเล็กน้อย แต่เขายังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว ส่วนซาหูนั้นกลับกระเด็นถอยหลังไปตามแรงสะท้อนอันมหาศาล ใบหน้าของเขาแดงก่ำ ก่อนจะค่อยๆ กลับสู่สภาพปกติ การแสดงออกของซาหูแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความรู้สึกไม่พอใจมลายหายไปจากใบหน้าของเขา แทนที่ด้วยสายตาที่มองหยางไคราวกับเขาเป็นสิ่งมีชีวิตประหลาด เขาตกอยู่ในความเงียบงันเป็นเวลานาน เมื่อครั้งที่เขาสู้กับหยางไคเมื่อวันก่อน แม้เขาจะเสียเปรียบเล็กน้อย แต่ถึงแม้พละกำลังของเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก หมัดเต็มกำลังของเขาก็ทำได้เพียงแค่ทำให้ร่างของหยางไคสั่นสะเทือนเพียงเล็กน้อยเท่านั้น คำอธิบายเดียวที่เป็นไปได้คือ ในขณะที่พละกำลังของเขาเพิ่มขึ้น พละกำลังของหยางไคก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน และด้วยอัตราที่เร็วกว่าของเขามาก! มิฉะนั้น สถานการณ์เช่นนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นได้ "เจ้าทานยาเม็ดสวรรค์เงาไปกี่เม็ด?" ซาหูรวบรวมสติ ถามอย่างลังเล "ราวร้อยเม็ด" หยางไคคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบอย่างสบายๆ ซาหูสูดลมหายใจเข้าอย่างแรง ดวงตาเบิกกว้าง ถามด้วยความประหลาดใจ "ร่างกายของเจ้าทนทานต่อทั้งหมดนั่นได้งั้นหรือ?" ตลอดสามวันที่ผ่านมา ซาหูบริโภคยาเม็ดสวรรค์เงาไปเพียงสิบเม็ดเท่านั้น ยาเม็ดสวรรค์เงาที่หยางไคปรุงขึ้นนั้นไม่อาจเทียบเคียงกับยาที่ผลิตบนเกาะเงามายาได้เลย มันเป็นยาเกรดต้นกำเนิดแท้ๆ การกลืนยาเม็ดเหล่านี้มากเกินไปจะสร้างภาระแก่ร่างกายมากเกินไป และพลังยาที่มากเกินไปจะทำลายกายาและเส้นลมปราณแทนที่จะเสริมแกร่ง ในกรณีที่ร้ายแรงที่สุด ร่างกายอาจจะระเบิดออกได้ สิบเม็ดในสามวันนั้นเป็นขีดจำกัดของซาหูแล้ว แต่หยางไคกลับสามารถบริโภคได้มากกว่าถึงสิบเท่า! "เหตุใดข้าจะทนไม่ได้เล่า?" หยางไคถามด้วยความแปลกใจ หยางไคไม่ได้กล่าวถึงด้วยซ้ำว่ายาเม็ดสวรรค์เงาหลายเม็ดที่เขาบริโภคไปนั้นได้ก่อเกิดเป็น 'เส้นชีพจรยา' (Pill Veins) ซึ่งทำให้มันมีประสิทธิภาพเป็นสองเท่าของยาเม็ดทั่วไป ซาหูยืนนิ่งอยู่กับที่ ส่ายหน้าไปมาอย่างต่อเนื่อง พลางพึมพำกับตัวเอง "ปีศาจ เจ้ามันปีศาจชัดๆ!" เขาแน่ใจแล้วว่าตนเองไม่สามารถเป็นคู่ต่อกรของหยางไคได้อีกต่อไป แม้ว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนเขายังมีความมั่นใจว่าจะสามารถหลบหนีจากหยางไคได้ แต่ตอนนี้เขาไม่มั่นใจอีกต่อไปแล้ว เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าช่องว่างระหว่างพละกำลังของเขากับหยางไคจะยิ่งถ่างกว้างออกไปเรื่อยๆ ตามกาลเวลา [สุดยอดเคล็ดวิชาบ่มเพาะกายานั้นช่างน่าอิจฉายจริงๆ!] ซาหูถอนหายใจกับตัวเอง เขาไม่รู้เลยว่าเหตุผลหลักที่หยางไคสามารถดูดซับพลังของยาเม็ดสวรรค์เงาถึงหนึ่งร้อยเม็ดได้ในระยะเวลาอันสั้นนั้น เป็นเพราะรากฐานอันแข็งแกร่งที่หยางไคได้สร้างขึ้นจากการได้รับ 'ยาครีมฟื้นคืนชีวิตหยก' (Life Revitalizing Jade Cream) มามาก นี่เป็นสิ่งที่ซาหูไม่มีวันเลียนแบบได้ นักปรุงยาเกรดต้นกำเนิด อัจฉริยะเหนือมนุษย์ และผู้มีพระคุณอันยิ่งใหญ่ หากซาหูไม่พยายามเป็นมิตรกับบุคคลเช่นนี้ เขาก็คงโง่เง่าเกินไป ซาหูตัดสินใจอย่างลับๆ ว่าไม่ว่าในอนาคตจะสามารถหนีออกจากเกาะเงามายาได้หรือไม่ เขาก็จะเป็นพันธมิตรที่ซื่อสัตย์ที่สุดของหยางไค!