บทที่ 2952: การปลดปล่อยของจูฉิง ท่ามกลางความเงียบสงัดที่มีเพียงผืนนภากว้างใหญ่เป็นพยาน ร่างกายเปลือยเปล่าของทั้งสองสอดประสานไร้สิ่งใดกำบัง ฝ่ามือเรียวบางทว่าเปี่ยมด้วยพลังคว้ากุมแก่นกายอันเข้มขลังของหยางไค่เอาไว้มั่น สตรีผู้มีสายเลือดอสูรสูงส่งที่คร่อมทับอยู่เบื้องบน จ้องมองความแกร่งกร้าวตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโหยหา นางรู้สึกราวกับว่าหากสิ่งนี้แทรกลึกเข้าไปในกายตน โลกทั้งใบจะกลายเป็นสรวงสวรรค์ที่นางเฝ้าฝันถึง ดวงตาของนางลุกโชนด้วยไฟแห่งราคะที่ยากจะมอดดับ จูฉิงไม่อาจเหนี่ยวรั้งความต้องการได้อีกต่อไป นางประคองแก่นกายนั้นมาจรดไว้ ณ ปากทางบุปผาที่คับแน่น สัมผัสเพียงผิวเผินกลับเรียกความร้อนรุ่มให้แผ่ซ่าน หยาดน้ำหวานเริ่มหลั่งรินออกมาจากส่วนลึกเพื่อต้อนรับการมาเยือน จูฉิงสบตาคู่ครองของนาง หยางไค่เองก็มองกลับมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ดวงตาของเขาฉายแววสัตว์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ ทว่าในวินาทีนี้ สัตว์ร้ายกลับยอมศิโรราบกลายเป็นเหยื่อชั้นเลิศที่รอคอยให้นางกลืนกิน นางเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะตัดสินใจโถมกายลงไปอย่างเด็ดเดี่ยว แก่นกายมหึมาพุ่งเข้าเติมเต็มภายในร่างของนางอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดแล่นริ้วจากท้องน้อยแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย พร้อมกับที่หยาดโลหิตสีชาดไหลรินอาบชโลมเสาค้ำสวรรค์ของหยางไค่ “ค่อยเป็นค่อยไปเถิด...” หยางไค่กระซิบเสียงพร่า ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบให้จูฉิงโหยหาที่จะกลืนกินเขามากยิ่งขึ้น หยางไค่สัมผัสได้ถึงแรงบีบรัดที่รัดรึงแก่นกายของเขาแน่นขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับธารรักที่เริ่มเอ่อล้นสอดประสานตรงจุดกึ่งกลางกายของทั้งคู่ เขาปรารถนาจะชิงความได้เปรียบกลับคืนมา ทว่าจูฉิงกลับเป็นฝ่ายเริ่มก่อน นางยกสะโพกขึ้นสูงก่อนจะทิ้งน้ำหนักโถมกายลงมาอย่างสุดแรง “อา...” เสียงครางกระหึ่มราวกับเสียงคำรามแผ่วเบาเล็ดลอดจากริมฝีปากบาง เพียงการสอดประสานครั้งที่สอง จูฉิงก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความรัญจวนอันลึกล้ำจากการที่มีบางสิ่งแทรกลึกเข้ามาในส่วนที่ลึกที่สุดของชีวิต นางชะงักสะโพกเพียงชั่วครู่ก่อนจะเริ่มยกตัวขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกอ้างว้างยามที่หยางไค่กำลังจะหลุดพ้นไปจากร่าง ทำให้นางตัดสินใจโถมกายลงมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่นานนัก นางก็เริ่มขยับกายขึ้นลงบนร่างของเขาอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้เขาพุ่งทะยานแทรกลึกเข้าไปในตัวนางไม่หยุดยั้ง “อึก...” แม้แต่หยางไค่ก็ไม่อาจสะกดกลั้นเสียงคำรามในลำคอไว้ได้ ขาของเขาแข็งเกร็งขณะที่ร่างกายพยายามขยับตามจังหวะที่นางเป็นผู้กำหนด เขาพอมองเห็นมือน้อยๆ ของจูฉิงที่จิกเกร็งลงบนแผงอก ราวกับว่านางต้องการจะฝังลึกเข้าไปในหัวใจของเขา ยามที่กึ่งกลางกายของทั้งสองกระทบกระทั่งกันอย่างรุนแรง เสียงครวญครางของคนทั้งคู่ก็สอดประสานกลายเป็นท่วงทำนองแห่งความใคร่ที่ยากจะแยกออก สายตาของทั้งสองสอดประสาน ก่อนที่ริมฝีปากจะเคลื่อนเข้าหากันตามสัญชาตญาณ แม้นี่จะเป็นครั้งแรกของจูฉิง แต่นางกลับกล้าหาญและใคร่รู้ยิ่งนัก เรียวลิ้นของนางสำรวจไปทั่วทุกตารางนิ้วในโพรงปากของหยางไค่ หลังจากที่ตีตราจองภายในตัวเขาจนทั่วแล้ว จูฉิงก็เริ่มใช้ริมฝีปากประทับรอยไปตามผิวกาย เริ่มจากลิ้น สู่ริมฝีปาก ก่อนจะลามไปยังลำคอและแผ่นอกกว้าง เมื่อได้รับความปรนเปรอเช่นนั้น หยางไค่ก็ไม่อาจทนอยู่เฉย เขาโอบกอดนางไว้ในอ้อมแขน ฝ่ามือที่เคยลูบไล้แผ่นหลังเลื่อนลงมาบีบเค้นความนุ่มนวลเบื้องล่างอย่างหนักมือ เขาสัมผัสได้ถึงนิ้วมือที่จมลงไปในความนุ่มหยุ่นราวมาร์ชเมลโลว์คู่นั้น ด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่านเกินขีดจำกัด เขาจึงเริ่มโต้กลับด้วยการกระแทกกระทั้นสวนขึ้นไปอย่างรุนแรงเพื่อกดดันให้นางขยับกายเร็วขึ้น “อื้ม... อื้ม... อื้ม...” หยางไค่กัดริมฝีปากพร้อมส่งเสียงครางแผ่วในลำคอ ในขณะที่จูฉิงพ่นลมหายใจออกมาเป็นระยะ นางดูตั้งใจเหลือเกินที่จะประทับรอยรักไปทั่วทุกแห่งบนกายหยางไค่ เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของในตัวชายหนุ่ม ทว่าเป้าหมายนั้นกลับไม่อาจบรรลุผลสำเร็จ เพราะทันทีที่นางเคลื่อนริมฝีปากไปถึงใบหูของเขา ความรู้สึกเร่าร้อนดั่งเพลิงกัลป์ก็พลุ่งพล่านเต็มท้องน้อยของนาง กระแสธารแห่งชีวิตพุ่งฉีดเข้าไปภายในร่างกายของนางอย่างไม่ขาดสาย จูฉิงรู้สึกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าฟาดผ่านไปทั่วร่าง นางสูญเสียการควบคุมร่างกายท่อนล่างไปโดยสิ้นเชิง พร้อมกับบางสิ่งบางอย่างที่ผุดพรายออกมาจากส่วนลึกและปลดปล่อยลงบนตัวของหยางไค่ จูฉิงไม่อาจเก็บงั้นเสียงได้อีกต่อไป นางกรีดร้องออกมา "อาาา!" พร้อมกับที่สติสัมปชัญญะขาวโพลนไปชั่วขณะ ร่างกายท่อนล่างของนางเปียกชุ่มไปด้วยหยาดธารแห่งรักของคนทั้งคู่ เมื่อการส่งมอบของขวัญแห่งชีวิตสิ้นสุดลง ความตื่นเต้นของจูฉิงก็มอดดับลงอย่างรวดเร็ว ราวกับภูตหิวโหยที่ได้รับการเติมเต็มจนอิ่มเอม ร่างของนางอ่อนระทวยซบลงบนอกของหยางไค่ก่อนจะหลับตาลงอย่างอ่อนแรง ไม่นานนักหยางไค่ก็สัมผัสได้ถึงเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอและอ่อนโยนของนาง “สงสัยคงจะเพียงพอแล้ว...” หยางไค่พึมพำด้วยรอยยิ้มละมุน เขาแหงนมองท้องฟ้า ปล่อยให้ความคิดล่องลอยอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหลับตาลงเช่นกัน ท่ามกลางความรู้สึกอบอุ่นจากการที่ร่างกายของทั้งสองยังคงเชื่อมต่อกันอย่างลึกซึ้ง