## บทที่ 4166 - พบแล้ว **ผู้แปล: Silavin & Jon** **---** สี่เดือนต่อมา นาวากังหันหยุดลงเบื้องหน้าประตูอาณาเขตขนาดมหึมา แสงทมิฬหมุนวนอยู่รอบๆ อย่างน่าพรั่นพรึงแม้จะมองจากระยะไกล ภายในนาวา หยางไค่จับจ้องไปยังประตูอาณาเขต แม้ภายนอกจะดูสงบนิ่ง แต่ส่วนลึกในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความประหม่า เขาไม่แน่ใจถึงตำแหน่งที่แน่ชัดของขอบเขตดวงดาว นับตั้งแต่ซื้อแผนที่จักรวาลมา เขาก็พยายามค้นหามันอย่างไม่ลดละ และได้ระบุตำแหน่งที่เป็นไปได้ไว้สามแห่ง ก่อนที่จะได้เฮยเฮ่อมาเป็นพวก เขาได้สำรวจไปทั่วทั้งมหาอาณาเขตแห่งหนึ่งแล้ว แต่ก็ไม่พบสิ่งใด สองเดือนหลังจากรับเฮยเฮ่อมาเป็นใต้บังคับบัญชา พวกเขาก็ได้เข้าสู่มหาอาณาเขตแห่งที่สอง...และน่าเสียดายที่ยังคงไร้วี่แววของขอบเขตดวงดาว มหาอาณาเขตที่อยู่หลังประตูบานนี้...คือความหวังสุดท้าย หากยังไม่พบขอบเขตดวงดาวในมหาอาณาเขตแห่งนี้อีก หยางไค่ก็ไม่รู้แล้วว่าจะไปที่ใดต่อ ตำแหน่งที่เป็นไปได้ทั้งสามแห่งนี้ไม่ได้ถูกจำกัดวงให้แคบลงด้วยความรู้สึกของหยางไค่เพียงอย่างเดียว ทว่ามันมีเหตุผลรองรับ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา นอกเหนือจากมหาเทพอสูรโม่เซิ่งและบัญชาสวรรค์แล้ว ก็ไม่มียอดฝีมือระดับเปิดสวรรค์คนใดเคยมาเยือนขอบเขตดวงดาวเลย กล่าวอีกนัยหนึ่ง ขอบเขตดวงดาวตั้งอยู่ในสถานที่อันห่างไกลอย่างยิ่ง และทรัพยากรในมหาอาณาเขตนั้นก็คงจะยากจนข้นแค้น ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมมันถึงไม่สามารถดึงดูดความสนใจของยอดฝีมือระดับเปิดสวรรค์ได้ หากไม่เป็นเช่นนั้น ขอบเขตดวงดาวก็คงถูกปกครองโดยขุมกำลังที่ยิ่งใหญ่บางแห่งไปแล้ว เช่นเดียวกับทวีปสุริยันทองคำและโลกพันบันดาล อันที่จริง หากไม่ใช่เพราะการรุกรานของมหาเทพอสูร และการที่จางรั่วซีได้สืบทอดเจตจำนงของบรรพบุรุษ หยางไค่ก็คงไม่มีทางได้ล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของขอบเขตเปิดสวรรค์เลย ด้วยการตัดสินใจจากข้อมูลนี้ เขาสามารถจำกัดความเป็นไปได้ให้แคบลง สถานที่ที่เป็นไปได้ทั้งสามแห่งที่เขาพบนั้นไม่มีขุมกำลังที่ยิ่งใหญ่ใดๆ อยู่เลย มีเพียงโลกจักรวาลบางแห่งที่มีพลังชีวิตค่อนข้างอ่อนแอและขาดแคลนทรัพยากรเท่านั้น น่าเสียดายที่เขากลับไม่พบขอบเขตดวงดาวในสองมหาอาณาเขตแรก และเขาก็ได้แต่หวังว่าตนจะบรรลุเป้าหมายหลังจากผ่านประตูอาณาเขตเบื้องหน้านี้ไป หากยังหาขอบเขตดวงดาวไม่พบอีก เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปตามหาจางรั่วซี นางได้สืบทอดเจตจำนงและความทรงจำของบัญชาสวรรค์ แม้จะไม่สมบูรณ์ แต่ก็อาจจะพอรู้ตำแหน่งของขอบเขตดวงดาวอยู่บ้าง หลังจากรวบรวมสมาธิได้แล้ว หยางไค่ก็เอ่ยขึ้น "ไปกันเถอะ" เมื่อได้รับคำสั่ง หลู่เสวี่ยก็ขับเคลื่อนนาวากังหันพุ่งเข้าสู่ประตูอาณาเขต แม้จะอยู่ภายใต้การคุ้มครองของสมบัติบินได้ชิ้นนี้ แต่พวกเขาก็ยังรู้สึกวิงเวียนอยู่บ้าง ทว่าก็ไม่เป็นอะไรมากนัก ชั่วครู่ต่อมา นาวากังหันก็ได้ทะลวงผ่านประตูอาณาเขตและเข้าสู่มหาอาณาเขตอีกแห่งหนึ่ง หยางไค่ปลดปล่อยสัมผัสเทวะของเขออกไปในทันที แต่ในไม่ช้า หัวใจของเขาก็พลันหนักอึ้ง นั่นเป็นเพราะเขาสัมผัสอะไรไม่ได้เลย ในฐานะมหาจักรพรรดิแห่งความว่างเปล่าผู้ได้รับเจตจำนงส่วนหนึ่งของขอบเขตดวงดาวมา ตราบใดที่ขอบเขตดวงดาวไม่ได้อยู่ไกลเกินไป เขาก็ควรจะตรวจจับมันได้ บัดนี้ มีความเป็นไปได้สองอย่าง คือขอบเขตดวงดาวไม่ได้อยู่ในมหาอาณาเขตนี้ หรือไม่ก็มันอยู่ไกลจากเขาเกินไป หยางไค่ได้แต่ภาวนาในใจให้เป็นอย่างหลัง ขณะที่สั่งให้หลู่เสวี่ยเดินทางต่อไปเพื่อค้นหาทั่วมหาอาณาเขตนี้ หลายวันต่อมา หยางไค่พลันตรวจพบบางสิ่งและหันไปมองในทิศทางหนึ่ง เขายิ้มกว้างอย่างเปรมปรีดิ์ พลางออกคำสั่ง "ทางนั้น! ไปทางนั้น!" หลู่เสวี่ยหันนาวาในทันทีและมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เขาชี้ เฮยเฮ่อหัวเราะเบาๆ อยู่ข้างๆ "ยินดีด้วยขอรับนายท่าน ในที่สุดความฝันของท่านก็เป็นจริง ความพยายามที่ผ่านมาไม่สูญเปล่าเลย" หลังจากพักฟื้นเป็นเวลาสี่เดือน บาดแผลของเขาก็หายดีเป็นปลิดทิ้ง มันไม่น่าจะรวดเร็วถึงเพียงนี้ แต่ด้วยความช่วยเหลือจากผูไป๋สง ทำให้เขาใช้เวลาในการรักษาตัวสั้นลงอย่างมาก แม้จะไม่แน่ใจว่าหยางไค่กำลังมองหาสิ่งใด แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังพยายามจะไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง เมื่อเห็นหยางไค่แสดงท่าทีปรีดาปราโมทย์เช่นนี้ ก็เป็นที่ประจักษ์แล้วว่าเขาได้พบมันแล้ว หลังจากผ่านไปเนิ่นนาน เฮยเฮ่อก็เริ่มคุ้นชินกับสถานะของตนและเลิกคร่ำครวญ เมื่อได้สัมผัสกับหยางไค่มาเป็นเวลาพอสมควร เขาก็ตระหนักว่าตนไม่เคยถูกกดขี่หรือทารุณกรรมเลยแม้แต่น้อย เขาจึงตัดสินใจทิ้งศักดิ์ศรีของยอดฝีมือระดับเปิดสวรรค์ขั้นที่ห้าและยอมรับชะตากรรมของตน "ฮ่าฮ่าฮ่า!" หยางไค่ดีใจราวกับจะเหาะได้ เขาหัวเราะไม่หยุด จากนั้นก็ตบไหล่ของอีกฝ่าย "ก็ต้องยินดีกับเจ้าด้วยเช่นกัน!" เฮยเฮ่อลูบจมูกตัวเอง รู้สึกพูดไม่ออก เขาคิดในใจว่าสำหรับตนแล้ว สถานการณ์เช่นนี้ไม่มีอะไรที่น่ายินดีเลยสักนิด หลู่เสวี่ยเร่งความเร็วของนาวากังหันไปข้างหน้า หนึ่งวันต่อมา โลกจักรวาลที่ดูคล้ายพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวในระยะไกลก็ปรากฏขึ้นในสายตาของพวกเขา หยางไค่มองไปยังมันและถอนหายใจยาวออกมา ดั่งเช่นนักเดินทางผู้หวนคืนสู่มาตุภูมิ เขารู้สึกทั้งกระวนกระวายและเปี่ยมด้วยความหวัง โลกจักรวาลที่ดูคล้ายพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว...จะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากขอบเขตดวงดาว! จากอีกทิศทางหนึ่ง หยางไค่รู้สึกถึงสายใยบางๆ ที่เชื่อมโยงกับอีกสถานที่หนึ่ง นั่นคือดินแดนอสูรแห่งใหม่ที่ร่างอวตารของเขาดูแลอยู่ ในอดีต ลูกปัดผนึกโลกของหยางไค่ได้ก่อเกิดรูปลักษณ์ที่สองซึ่งเขาตั้งชื่อให้ว่า 'กุนกุน' และได้กลืนกินทวีปทั้งหมดในดินแดนอสูรดั้งเดิมเข้าไป หลังจากที่ทวีปเหล่านั้นหลอมรวมเข้าด้วยกันภายในลูกปัดผนึกโลก ก็ได้ก่อเกิดเป็นดินแดนส่วนที่สามขึ้นมา หลังสงครามระหว่างสองโลกจักรวาล ขอบเขตดวงดาวได้รับความสูญเสียอย่างใหญ่หลวง ขณะที่ดินแดนอสูรนั้นแทบจะถูกลบล้างไปจนหมดสิ้น ทว่าก็ยังมีอสูรจำนวนมากอาศัยอยู่ในดินแดนส่วนที่สามนั้น หยางไค่ได้สกัดแก่นของโลกผนึกเล็กๆ ออกจากกุนกุนและเปลี่ยนมันกลับเป็นลูกปัดผนึกโลกดังเดิม พื้นที่ที่เหลือจึงกลายเป็นดินแดนอสูรแห่งใหม่ และด้วยเหตุผลที่อยู่เหนือการควบคุม ร่างอวตารจึงต้องคงอยู่ในดินแดนอสูรแห่งใหม่นั้น ยอดฝีมือระดับสูงสุดสองคนอย่างเป่ยหลีโม่และฉางเทียนก็อาศัยอยู่ที่นั่นเช่นกัน ทว่ายังไม่ใช่เวลาที่จะไปที่นั่น หยางไค่ต้องกลับไปยังขอบเขตดวงดาวก่อน เมื่อระยะห่างลดลง โครงร่างของขอบเขตดวงดาวก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ทันใดนั้นเอง หลู่เสวี่ยก็อุทานออกมาด้วยความตื่นตระหนก "นายท่าน มีบางอย่างอยู่ตรงนั้นเจ้าค่ะ สิ่งมีชีวิตมหึมากำลังโคจรอยู่รอบนอกของโลกจักรวาลนั้น!" เฮยเฮ่อก็สังเกตเห็นเช่นกัน เขาจึงโคจรพลังไปที่ดวงตาเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการมองเห็น และในไม่ช้าก็อุทานออกมา "นั่นมัน... เทพยักษ์วิญญาณ!?" สิ้นคำพูด เขาก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ภูเขาขนาดยักษ์ลูกนั้น...คือเทพยักษ์วิญญาณ! เฮยเฮ่อเป็นยอดฝีมือระดับเปิดสวรรค์ขั้นที่ห้าผู้เจนประสบการณ์ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นเทพยักษ์วิญญาณด้วยตาตนเอง ในอดีต เขาเคยได้ยินแต่เรื่องเล่าขานเท่านั้น นั่นคือเทพยักษ์วิญญาณ หนึ่งในสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังที่สุดในสามพันโลก เขาเคยได้ยินมาว่าสมาชิกของเผ่าเทพยักษ์วิญญาณล้วนไร้เดียงสาและมีเมตตา ตราบใดที่ไม่ถูกยั่วยุ พวกเขาก็จะไม่ทำร้ายใคร ทว่าการได้มาเผชิญหน้ากับหนึ่งในนั้นในสถานที่เช่นนี้ก็ยังคงน่าสะพรึงกลัวอยู่ดี หลู่เสวี่ยรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งหนังศีรษะ นางหันไปมองหยางไค่ หยางไค่กล่าว "ไม่ต้องห่วง เขาเป็นคนคุ้นเคยของข้าเอง" กัวจื่อเหยียนเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตา ในทางกลับกัน เฮยเฮ่อกลับจ้องเขม็งไปยังหยางไค่ราวกับพยายามจะค้นหาว่าอีกฝ่ายกำลังล้อเล่นกับพวกเขาอยู่หรือไม่ ทว่าสีหน้าของหยางไค่กลับเคร่งขรึมอย่างยิ่ง การที่อาต้ายังคงอยู่ที่นี่บ่งชี้ว่าขอบเขตดวงดาวกำลังตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย ต้องไม่ลืมว่าเผ่าเทพยักษ์วิญญาณมีพรสวรรค์พิเศษ แม้พวกเขาจะเป็นมิตร แต่พวกเขากลับกินโลกจักรวาลที่ตายแล้วเป็นอาหาร ในห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่นี้ ตราบใดที่โลกจักรวาลใดกำลังจะถึงจุดจบ พวกเขาก็จะตรวจจับออร่าพิเศษของมันได้และรีบรุดมาหา จากนั้นก็จะรอคอยอย่างอดทนให้โลกจักรวาลนั้นดับสูญลงก่อนจะกลืนกินมันเข้าไป หากสถานการณ์ในขอบเขตดวงดาวดีขึ้นแล้ว อาต้าก็คงจากไปนานแล้ว แต่ปัจจุบัน เขายังคงอยู่ที่นี่ ขณะที่คนอื่นๆ กำลังตื่นตระหนก นาวากังหันก็ยังคงพุ่งเข้าหาเทพยักษ์วิญญาณอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้า ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้น "ใครน่ะ? ที่นี่คือขอบเขตดวงดาว หยุดเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นข้าจะถูกบังคับให้ลงมือ!" เมื่อได้ยินเสียงนั้น หยางไค่ก็หัวเราะเบาๆ ก่อนจะลดเสียงลงแล้วกล่าวว่า "ช่างหยิ่งยโสนักนะ สาวน้อย! แล้วเจ้าจะทำอะไรถ้าข้าไม่หยุด?" เหล่าจอมยุทธ์ระดับเปิดสวรรค์คนอื่นๆ ในนาวาถึงกับพูดไม่ออก พวกเขามองหยางไค่ด้วยความสงสัย อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดลอดไรฟัน "เจ้าสารเลวน้อย ในที่สุดเจ้าก็กลับมา!" เห็นได้ชัดว่านางจำเสียงของหยางไค่ได้ หยางไค่หัวเราะลั่นและพุ่งออกจากนาวากังหัน เขามองขึ้นไปและเห็นร่างระหงที่มีใบหน้างดงามยืนอยู่ในความว่างเปล่าเบื้องหน้า ดวงตาคู่สวยของนางเปรียบดั่งธาราดาราที่เปล่งประกายเจิดจ้า บัดนี้ ดวงตาของนางแดงก่ำเล็กน้อยขณะที่จ้องมองหยางไค่พลางกัดฟันกรอด หยางไค่อ้าแขนออกและตะโกน "ข้ากลับมาแล้ว!" ในพริบตา นางก็แสดงความปิติยินดีออกมาและโผเข้าสู่ объятия (อ้อมกอด) ของเขา สตรีในอ้อมแขนช่างนุ่มนวลอย่างเหลือเชื่อ หยางไค่สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อซึมซับกลิ่นกายอันคุ้นเคยของนาง จากนั้นเขาก็ก้มศีรษะลงและจูบเส้นผมของนาง "ข้ากลับมาแล้ว หรูเมิ่ง มันนานเกินไปแล้วจริงๆ" นางจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากจอมมารศักดิ์สิทธิ์ อวี้หรูเมิ่ง อวี้หรูเมิ่งเงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาอันสง่างามซึ่งดูชื้นเล็กน้อย แม้จะเป็นเวลาเพียงราวสิบห้าปีนับตั้งแต่หยางไค่จากขอบเขตดวงดาวไป แต่นางกลับรู้สึกราวกับว่าเวลาได้ผ่านไปแล้วถึงหมื่นปี ความคิดถึงเป็นเพียงหนึ่งในเหตุผลเท่านั้น หลังจากที่หยางไค่จากไป เหล่ามหาจักรพรรดิคนอื่นๆ ก็ต้องเข้าฌานเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ ในทั่วทั้งขอบเขตดวงดาว ยอดฝีมือระดับสูงสุดที่เทียบเท่ามหาจักรพรรดิที่เหลืออยู่มีเพียงนางคนเดียว เรียกได้ว่าความเป็นความตายของทั้งโลกจักรวาลแขวนอยู่บนบ่าของนางเพียงผู้เดียว มันเป็นแรงกดดันมหาศาลที่ต้องแบกรับไว้ ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเวลาผ่านไป สถานการณ์ในขอบเขตดวงดาวก็ยิ่งเลวร้ายลง อวี้หรูเมิ่งกังวลอย่างยิ่งว่านางอาจทำให้หยางไค่ผิดหวัง และทนไม่ได้ที่จะเห็นขอบเขตดวงดาวพังทลายลงต่อหน้าต่อตาโดยไม่สามารถทำอะไรได้เลย โชคดีที่ตอนนี้นางสามารถวางใจได้แล้ว เมื่อภาระหนักอึ้งถูกยกออกจากบ่า นางก็รู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมา หยางไค่กอดนางแน่นขึ้นและมองไปยังขอบเขตดวงดาวด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม ในปัจจุบัน ทั่วทั้งขอบเขตดวงดาวเต็มไปด้วยปราณมรณะ แม้จะยังไม่ได้เข้าไป แต่เขาก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ากฎเกณฑ์แห่งโลกยังคงแตกสลาย เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าปัญหาที่ขอบเขตดวงดาวกำลังเผชิญอยู่นั้นจะรุนแรงถึงเพียงนี้ แม้ว่าเขาจะได้นำรากของต้นไม้โลกมาด้วย แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่ามันจะสามารถช่วยขอบเขตดวงดาวได้หรือไม่ ในกรณีที่เลวร้ายที่สุด หากรากของต้นไม้โลกไม่ได้ผล เขาก็จะนำสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในขอบเขตดวงดาวจากไปพร้อมกับเขา ทว่าก็ยังมีปัญหาหากเขาจะทำเช่นนั้น ดินแดนว่างเปล่าไม่สามารถรองรับผู้คนจำนวนมากเช่นนี้ได้ และผู้ฝึกตนส่วนใหญ่ในขอบเขตดวงดาวก็ยังอ่อนแอ การพาพวกเขาไปยังดินแดนว่างเปล่าจึงไร้ประโยชน์ มีเพียงการอาศัยอยู่ในขอบเขตดวงดาวเท่านั้นที่พวกเขาจะสามารถเติบโตและรุ่งเรืองได้ ขณะที่ทั้งคู่กำลังสวมกอดกันอยู่ หลู่เสวี่ยและคนอื่นๆ ก็บินเข้ามา จากระยะใกล้ ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเทพยักษ์วิญญาณตนนี้ถึงได้มาอยู่ที่นี่ นั่นเป็นเพราะเขาถูกดึงดูดโดยโลกจักรวาลที่กำลังจะตาย ซึ่งพิสูจน์ให้เห็นว่าตำนานเกี่ยวกับเทพยักษ์วิญญาณเป็นเรื่องจริง พวกเขาแลกเปลี่ยนสายตากันและส่ายหน้า สำหรับพวกเขาแล้ว ไม่มีทางที่โลกใบนี้จะรอดพ้นได้ มันเป็นเพียงเรื่องของเวลาก่อนที่มันจะพินาศลง เมื่อรู้ว่ามีคนเข้ามาใกล้ อวี้หรูเมิ่งก็รีบผละออกจาก объятия (อ้อมกอด) ของหยางไค่และถามด้วยความสงสัย "พวกเขาคือ..." "พวกเขาเป็นลูกน้องของข้า" หยางไค่อธิบาย หลู่เสวี่ยและคนอื่นๆ รีบประสานมือคารวะ "คารวะนายหญิง!" อวี้หรูเมิ่งตกตะลึง แม้ว่านางจะเป็นถึงจอมมารศักดิ์สิทธิ์ แต่นางกลับไม่สามารถสัมผัสถึงพลังที่แท้จริงของคนทั้งสามนี้ได้เลย พวกเขาทั้งหมดให้ความรู้สึกว่าไม่ได้ด้อยไปกว่ามหาเทพอสูรในอดีตเลยแม้แต่น้อย อันที่จริง พลังของพวกเขายังดูเหมือนจะเหนือกว่าเขาเสียด้วยซ้ำ ในตอนนั้น มหาเทพอสูรเกือบจะทำลายขอบเขตดวงดาวได้ด้วยตัวคนเดียว และต้องอาศัยเหล่ามหาจักรพรรดิทั้งหมดร่วมมือกัน เสี่ยงชีวิตเพื่อหยุดยั้งเขาในที่สุด ทว่าคนทรงพลังเช่นพวกเขาทั้งสามกลับเป็นลูกน้องของหยางไค่! [บุรุษของข้าต้องผ่านอะไรมาบ้างในโลกภายนอกตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้?] ในใจของนางเต็มไปด้วยคำถามมากมาย **Silavin:** อืม อย่างหนึ่งที่ไม่ค่อยได้ใช้งานก็คงเป็นน้องชายของเขานั่นแหละ