## **บทที่ 4775 – แตกตื่น** **ผู้แปล: Silavin & Tia** **ผู้ตรวจสอบการแปล: PewPewLazerGun** **บรรณาธิการและผู้พิสูจน์อักษร: Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys** ณ เบื้องหน้าทะเลสาบแห่งหนึ่งในแดนวิญญาณ, กู่พ่านกำลังนั่งเท้าคางของนาง มีคันเบ็ดวางอยู่ตรงหน้า และเหยื่อตกปลาก็ถูกโยนลงไปในน้ำแล้ว ทว่า...นางกลับไม่แม้แต่จะสังเกตเห็นว่ามีปลามาติดเบ็ด ดวงตาของนางจับจ้องไปยังผิวน้ำอย่างเหม่อลอย, ใจลอยอย่างเห็นได้ชัด เมื่อครั้งที่หยางไค่มาถึงแดนสวรรค์หลางหยา, เขาได้นำข่าวเกี่ยวกับผู้คนที่ถูกหมึกทมิฬกัดกร่อนมาด้วย นางไม่อาจปฏิเสธได้ว่าตกใจสุดขีดในยามนั้น ไม่มีผู้ใดบอกได้ว่ามีศิษย์พี่น้องที่ถูกหมึกทมิฬครอบงำแฝงตัวอยู่ในแดนสวรรค์หลางหยามากน้อยเพียงใด ยิ่งไปกว่านั้น, มีแนวโน้มสูงว่าจะมีคนที่นางคุ้นเคยรวมอยู่ด้วย เมื่อคนเหล่านี้ถูกระบุตัวตน, พวกเขาย่อมต้องประสบกับชะตากรรมอันน่าเศร้าสลด นางไม่ปรารถนาที่จะเห็นภาพเช่นนั้น, แต่ก็ไม่มีสิ่งใดที่นางสามารถทำได้ ทันใดนั้น, ปรากฏกลิ่นอายประหลาดขึ้นเบื้องหลัง แม้ว่ากลิ่นอายนั้นจะปรากฏขึ้นเพียงชั่วครู่ก่อนจะหายวับไปในพริบตา แต่มันกลับทำให้นางรู้สึกรังเกียจอย่างสุดขีด ความรู้สึกระแวดระวังพลันผลิบานขึ้นในใจ โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย, นางหมุนตัวกลับและซัดฝ่ามือออกไป พลังโลกของผู้ฝึกตนขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับหกปะทุขึ้นอย่างรุนแรง ทว่า, นางกลับแสดงสีหน้าตกตะลึงในทันทีและรีบถอนพลังส่วนใหญ่ออกไปอย่างรวดเร็ว ถึงกระนั้น, ฝ่ามือของนางยังคงประทับลงบนร่างของหยางไค่ที่ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหลังโดยไม่บอกกล่าวอย่างแผ่วเบา ราวกับถูกอสนีบาตฟาดร่าง, ร่างของเขากระเด็นปลิวไปด้านหลัง เขากระอักโลหิตสดๆ ออกมากลางอากาศและร่วงหล่นลงสู่พื้นอย่างอ่อนแรง กู่พ่านใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจสุดขีด, "ศิษย์พี่หยาง!" เมื่อนางจำเขาได้จึงถอนพลังส่วนใหญ่ออกไปแล้ว, พลังของกระบวนท่านั้นไม่น่าจะคุกคามเขาได้ นั่นคือเหตุผลที่นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางจึงทำร้ายเขาได้ อีกทั้ง...กลิ่นอายอันน่ารังเกียจเมื่อครู่คือสิ่งใดกัน? หยางไค่พยุงตัวลุกขึ้นและกุมหน้าอกด้วยสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าว เขากล่าวอย่างรวดเร็ว, "ศิษย์น้อง, เจ้าช่างน่าทึ่งโดยแท้! ศิษย์พี่ผู้นี้ยอมรับความพ่ายแพ้!" กู่พ่านแข็งทื่อด้วยความประหลาดใจ, แต่แล้วก็กลับสู่ความเป็นจริงได้อย่างรวดเร็ว นางไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดีขณะคัดค้าน, "ศิษย์พี่, ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้!" [ศิษย์พี่หยางกำลังมอบโอกาสให้ข้าอย่างชัดเจน!] ในการฝึกฝนครั้งนี้, ผู้ที่สามารถเอาชนะเขาได้จะได้รับโอกาสเข้าสู่โลกเบญจธาตุ หยางไค่จงใจเดินทางมาที่นี่, ปล่อยให้นางจู่โจม, และยอมรับความพ่ายแพ้อย่างง่ายดายเช่นนี้ แรงจูงใจเบื้องหลังการกระทำของเขานั้นชัดเจนเสียยิ่งกว่าชัดเจน ยิ่งไปกว่านั้น, เขายังดูราวกับว่าได้รับบาดเจ็บสาหัส เห็นได้ชัดว่าเขาบังคับตัวเองให้กระอักโลหิตออกมา กู่พ่านมั่นใจว่าฝ่ามือของนางไม่อาจทำร้ายเขาได้อย่างแท้จริง ด้วยความสามารถของเขา, เขาสามารถสลายการโจมตีของนางได้อย่างง่ายดาย "ศิษย์น้อง, เจ้ามีฝีมือยอดเยี่ยมนัก! ศิษย์พี่ผู้นี้ประทับใจยิ่ง!" หยางไค่ยังคงกล่าววาจาไร้สาระต่อไปโดยไม่กระพริบตา เมื่อเห็นว่าเขาแสดงท่าทียืนกรานเช่นนี้, กู่พ่านจึงทำได้เพียงเล่นตามน้ำไปกับเขา ดังนั้น, นางจึงโค้งคำนับอย่างสง่างาม, "ศิษย์พี่โปรดรับการคารวะจากข้า!" เขาพยักหน้าเบาๆ ในการฝึกฝนครั้งนี้, แดนสวรรค์หลางหยาจะต้องเป็นฝ่ายชนะ! นี่คือสิ่งที่หยางไค่เข้าใจอย่างถ่องแท้ หากเขาเป็นฝ่ายชนะในท้ายที่สุด, แดนสวรรค์หลางหยาก็จะสูญสิ้นเกียรติภูมิทั้งหมด เขามาที่นี่เพื่อจัดการกับผู้คนที่ถูกเผ่าหมึกทมิฬครอบงำ, ไม่ใช่เพื่อมาพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินที่นี่ ยิ่งไปกว่านั้น, เขาได้รับประโยชน์มากมายจากการฝึกฝนครั้งนี้, ดังนั้นเขาจึงค่อนข้างพึงพอใจ เมื่อเห็นว่าผู้ที่เอาชนะเขาได้จะสามารถเข้าสู่โลกเบญจธาตุเพื่อฝึกฝนได้, การมอบโอกาสนี้ให้แก่กู่พ่านก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอันใด "ใกล้ถึงเวลาสิ้นสุดการฝึกฝนแล้ว ศิษย์น้อง, ไปพบประมุขหลี่กับข้าเถิด" หยางไค่เอ่ย "เจ้าค่ะ!" กู่พ่านพยักหน้าและกล่าวต่ออย่างจริงจัง, "ศิษย์พี่หยาง, ขอบคุณท่านมาก!" หลายปีหลังจากที่นางก้าวขึ้นสู่ขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับหก, นางได้รับโอกาสให้เข้าสู่โลกแหล่งกำเนิดย่อยของแดนสวรรค์หลางหยาเพื่อฝึกฝน โชคร้ายที่แม้ว่านางจะเป็นศิษย์เอกที่ก้าวขึ้นสู่ขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับหกโดยตรง, นางก็ไม่สามารถเข้าสู่โลกแหล่งกำเนิดย่อยได้ถึงสองครั้งในระยะเวลาอันสั้นเช่นนี้ ท้ายที่สุดแล้ว, มีผู้ฝึกตนขอบเขตเปิดสวรรค์จำนวนมากในแดนสวรรค์หลางหยาที่กำลังรอคิวของตนอยู่ เหล่าผู้อาวุโสของสำนักไม่อาจลำเอียงต่อนางมากจนเกินไปได้ หากนางสามารถเข้าสู่โลกแหล่งกำเนิดย่อยเพื่อฝึกฝนได้อีกครั้งในตอนนี้, มันจะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อการเติบโตของนาง ... บนท้องฟ้าเหนือแดนวิญญาณบุปผาสูญญตา, ทุกคนยังคงรอคอยบางสิ่งอย่างเงียบงัน ครู่ต่อมา, ลำแสงสองสายพุ่งมาจากแดนไกล เมื่อสังเกตเห็นความเคลื่อนไหว, เหล่าผู้ฝึกตนขอบเขตเปิดสวรรค์ในแดนสวรรค์หลางหยาต่างหันไปมองในทิศทางนั้น "เจ้าคนสารเลวนั่นกลับมาแล้ว!" "คนที่อยู่ข้างๆ เขา... คือศิษย์น้องกู่!" "หืม? เหตุใดเจ้าคนสารเลวนั่นจึงดูซีดเซียวเช่นนั้น? ยิ่งไปกว่านั้น, กลิ่นอายของเขาก็อ่อนแอมาก เขาดูเหมือนได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาถูกศิษย์พี่ใหญ่เล่อม๋างซ้อมมาหรือ?" ก่อนหน้านี้เล่อม๋างกลับมาพร้อมกับรอยฟกช้ำเต็มตัว, ดังนั้นจึงเห็นได้ชัดว่าเขาพ่ายแพ้ให้แก่หยางไค่ ถึงกระนั้น, หยางไค่ก็ไม่อาจรอดพ้นไปโดยไม่ได้รับบาดเจ็บหลังจากต่อสู้กับศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเขา จึงเป็นเรื่องที่เข้าใจได้หากเขาได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้กับเล่อม๋าง ดวงตาของใครบางคนสว่างวาบ, "เป็นไปได้หรือไม่ว่าเจ้าคนสารเลวนั่นได้รับบาดเจ็บสาหัสหลังจากศึกหนักกับศิษย์พี่ใหญ่เล่อม๋าง, แล้วศิษย์น้องกู่จึงฉวยโอกาสเอาชนะเขาได้?" เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น, สีหน้าของพวกเขาทุกคนก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที ในชั่วขณะหนึ่ง, ภาพของศิษย์น้องกู่พ่านที่สั่งสอนโจรไร้หัวใจผู้นี้อย่างเจ็บแสบด้วยความเกลียดชังอันเกิดจากความรักก็ผุดขึ้นในใจของผู้คนมากมาย พวกเขาทุกคนรู้สึกว่านางทำได้ดีมาก! การได้เห็นผิวพรรณที่ซีดเซียวของหยางไค่ทำให้หัวใจของพวกเขารู้สึกดีขึ้นอย่างมาก "หยางไค่คารวะท่านอาวุโส!" เมื่อมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าหลี่หยวนหวางและเกาถิง, หยางไค่ก็โค้งคำนับอย่างนอบน้อม "คารวะท่านอาจารย์! คารวะท่านอาหญิงเกา!" กู่พ่านโค้งคำนับ เกาถิงมองไปที่กู่พ่านด้วยสายตาอันอบอุ่น หลี่หยวนหวางเอ่ยถาม, "ผู้ใดชนะ ผู้ใดแพ้?" หยางไค่แย้มสรวลและหัวเราะ, "ศิษย์ผู้น้องพ่ายแพ้ให้แก่ศิษย์น้องกู่!" หลี่หยวนหวางยกมือขึ้นลูบเครา, มองไปที่หยางไค่ราวกับกำลังมองชายหนุ่มที่มีอนาคตไกล แม้ว่าเขาจะเข้าใจทุกอย่างแล้ว, แต่การกระทำของหยางไค่ก็ยังทำให้เขาพึงพอใจอย่างยิ่ง ในช่วงเวลานี้หยางไค่ได้สร้างปัญหามากมายในแดนสวรรค์หลางหยาจนเกิดเสียงร้องเรียนหลั่งไหลเข้ามาเป็นจำนวนมาก หากไม่ใช่เพราะสถานะของเขา, หลี่หยวนหวางคงอดไม่ได้ที่จะสั่งสอนหยางไค่ด้วยตนเอง โชคดีที่หยางไค่มีไหวพริบพอที่จะทิ้งหน้าตาไว้ให้แดนสวรรค์หลางหยาบ้าง เกียรติภูมิของพวกเขายังไม่ถูกทำลายจนหมดสิ้นต้องขอบคุณการกระทำนั้น หลังจากครุ่นคิดอย่างเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง, หลี่หยวนหวางก็ประกาศก้อง, "ศิษย์แห่งแดนสวรรค์หลางหยา กู่พ่าน ได้ผ่านความยากลำบากมากมายและเอาชนะหยางไค่ได้ ดังนั้น, ข้าจะให้รางวัลแก่นางด้วยโอกาสในการเข้าสู่โลกเบญจธาตุ ศิษย์ที่เหลือจงระวังความหยิ่งผยองและใจร้อน จงบากบั่นฝึกฝน เมื่อพวกเจ้าเข้าสู่สามพันโลกในอนาคต, พวกเจ้าจงรักษาความภาคภูมิใจแต่ถ่อมตน อย่าได้สร้างความเสื่อมเสียให้แก่ชื่อเสียงของแดนสวรรค์หลางหยา" เหล่าผู้ฝึกตนขอบเขตเปิดสวรรค์ในแดนสวรรค์หลางหยาตะโกนขึ้นพร้อมกัน, "พวกเราจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านประมุข!" กู่พ่านหน้าแดงระเรื่อ [ความยากลำบากอันใดกัน? ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าท่านอาจารย์จะ... ข้าเพียงแค่ซัดฝ่ามือออกไปส่งๆ แล้วศิษย์พี่หยางก็กระอักเลือดออกมาเอง! ข้ามั่นใจว่าท่านอาจารย์ทราบความจริงข้อนี้ดี ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าท่านกำลังโป้ปดมดเท็จหน้าตาย!] "ดี! การฝึกฝนครั้งนี้สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ กู่พ่าน, ตามข้ามา!" "เจ้าค่ะ!" กู่พ่านตอบรับ หลี่หยวนหวางและเกาถิงหันหลังและจากไป, แต่ก่อนจะไปหลี่หยวนหวางก็โบกมือใหญ่ของเขาอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยกระแสลมและเมฆาที่หมุนวน, ม่านแสงที่มองไม่เห็นได้ครอบคลุมทั่วทั้งแดนวิญญาณบุปผาสูญญตาราวกับชามที่คว่ำอยู่ ม่านแสงสว่างวาบ เห็นได้ชัดว่ามันคือค่ายกลประเภทผนึก ในฐานะที่เขาเป็นประมุขสำนักแดนสวรรค์หลางหยา, เป็นเรื่องธรรมดาที่หลี่หยวนหวางจะมีอำนาจในการเปิดใช้งานค่ายกลต่างๆ ในสำนัก สีหน้าของหยางไค่พลันมืดทะมึนลงในทันใดขณะที่เขาตะโกน, "ท่านอาวุโส, นี่หมายความว่าอย่างไร!?" หลี่หยวนหวางแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินสิ่งใด เขาเดินออกจากแดนวิญญาณบุปผาสูญญตาด้วยก้าวเร็วๆ ไม่กี่ก้าว, แล้วกลายร่างเป็นลำแสงและจากไปอย่างรวดเร็ว ในตอนแรก, เหล่าผู้ฝึกตนขอบเขตเปิดสวรรค์ในแดนสวรรค์หลางหยาไม่เข้าใจว่าเหตุใดประมุขสำนักจึงเปิดใช้งานค่ายกลผนึกบนแดนวิญญาณบุปผาสูญญตาอย่างกะทันหัน ทว่า, พวกเขาก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็วและหันไปมองหยางไค่เป็นตาเดียวกัน หยางไค่ยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางฝูงชน, รู้สึกถึงเหงื่อเย็นที่ไหลซึมออกมาจากหน้าผากเป็นสาย ร่างจำนวนมากค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้หยางไค่จากทุกทิศทางและในไม่ช้าก็ล้อมรอบเขาไว้จนแน่นหนาชนิดที่ว่าหยดน้ำก็ไม่อาจเล็ดลอดผ่านไปได้ ทุกสายตาที่จับจ้องมานั้นแฝงไปด้วยความอาฆาตแค้น, และมีจำนวนมากถึงหลายร้อยคน! บางคนถึงกับหักข้อนิ้วของตนอย่างกระตือรือร้น ใบหน้าของเขากระตุกอย่างรุนแรง, หยางไค่กวาดสายตาที่สว่างไสวไปรอบๆ และเค้นเสียงหัวเราะแห้งๆ ออกมา, "ศิษย์พี่ทั้งหลาย, ศิษย์พี่หญิงทั้งหลาย, ชัยชนะและความพ่ายแพ้เป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต การแก้แค้นมีแต่จะก่อให้เกิดการแก้แค้น, แล้วเมื่อใดมันจะสิ้นสุดลง!?" แดนวิญญาณบุปผาสูญญตาในปัจจุบันได้กลายเป็นกรงขังอย่างแท้จริง หากไม่ทำลายค่ายกลผนึก, หยางไค่ก็อย่าได้คิดที่จะหลบหนีไปได้เลย การเคลื่อนที่พริบตาของเขาไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิงภายใต้อำนาจของมหาค่ายกลผนึกสวรรค์ล็อกปฐพี เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาที่ก้าวร้าวของเหล่าผู้ฝึกตนขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับหกหลายร้อยคนในแดนสวรรค์หลางหยา, หยางไค่ก็แตกตื่นเสียขวัญ! ศิษย์พี่หญิงโจวจ้องเขม็งไปที่เขาและกัดฟันกรอด, "เจ้าคนสารเลว, ข้าพนันได้เลยว่าเจ้าไม่เคยจินตนาการเลยว่าจะได้ประสบกับวันเช่นนี้! ก่อนหน้านี้เจ้ามีความสุขมากที่ได้ซ้อมพวกเรา! บัดนี้เจ้าจะได้รู้รสชาติว่ามันเป็นอย่างไรเมื่อสถานการณ์พลิกผัน!" หยางไค่คัดค้านด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด, "ศิษย์พี่หญิง, ท่านต้องเข้าใจข้าผิดแน่ๆ เป็นเพราะการฝึกฝนก่อนหน้านี้เท่านั้นที่ทำให้ศิษย์ผู้น้องไม่มีทางเลือกนอกจากต้องลงมืออย่างโหดเหี้ยมเช่นนั้น มันไม่ใช่ความตั้งใจของข้าเลย!" "การบังคับขายยาฟื้นฟูของเจ้าก็เป็นสิ่งที่เจ้าควบคุมไม่ได้เช่นกันหรือ!?" ใครบางคนซักถาม "เอ่อ... ศิษย์พี่และศิษย์พี่หญิงทั้งหลาย, ไม่เป็นไรหากท่านต้องการจะเข้าใจเช่นนั้น!" หยางไค่พยักหน้าซ้ำๆ "อย่าเสียเวลาพูดจาไร้สาระกับมัน! เราค่อยคุยกันหลังจากซ้อมมันเสร็จ!" ใครบางคนตะโกนอย่างกราดเกรี้ยว ในช่วงเวลานี้, เหล่าผู้ฝึกตนขอบเขตเปิดสวรรค์ในแดนสวรรค์หลางหยาต่างเก็บงำความแค้นไว้ในใจ ท้ายที่สุดแล้ว, ศิษย์พี่น้องชายหญิงจำนวนมากต้องทนทุกข์ทรมานด้วยน้ำมือของหยางไค่ ทว่า, เขากลับลื่นไหลราวกับปลาไหลและไม่มีใครสามารถทำอะไรเขาได้ ต้องขอบคุณความช่วยเหลือของประมุขสำนัก, บัดนี้เขาติดอยู่ในกับดักไม่ต่างอะไรกับเต่าในกระดอง แล้วจะยังลังเลอะไรอีกเล่า? "ศิษย์พี่, ศิษย์น้องชาย, ศิษย์พี่หญิง, และศิษย์น้องหญิงทั้งหลาย! ตาต่อตา, ฟันต่อฟัน!" ใครบางคนคำรามลั่น ทันทีหลังจากนั้น, ผู้คนจำนวนมากก็กรูกันเข้าใส่หยางไค่ในทันที หยางไค่พยายามดิ้นรนต่อสู้กลับเพียงเพื่อจะพบว่าความพยายามของเขาไร้ผล ดังนั้น, เขาจึงทำได้เพียงกุมศีรษะของตน, "อย่าต่อยหน้า!" เขาม้วนตัวเป็นก้อน, อดทนรับพายุหมัดเท้าที่กระหน่ำลงมาใส่เขาราวกับห่าฝนอย่างเงียบงัน "หลีกไป! หลีกไป! ให้ข้าเตะมันด้วย!" "หมัดนี้เพื่อศิษย์น้องกู่หลิงเอ๋อ! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงลงมือกับคนที่อ่อนโยนอย่างศิษย์น้องกู่หลิงเอ๋อได้!? นี่มันทำให้ข้าแทบคลั่ง!" "ไอ้เวรตะไลตนไหนมันมาจับก้นข้า!? ขนาดผู้ชายอย่างข้าเจ้าก็ยังกล้าแตะต้อง!?" "อ๊ะ! ศิษย์พี่, ข้าขออภัย! ข้าจับผิดคน!" "ห๊ะ? แล้วเจ้าตั้งใจจะจับใครกัน!?" "...ข้าไม่ได้ตั้งใจจะจับใครทั้งนั้น!" "มีศิษย์พี่อีกคนที่นี่กำลังพยายามฉวยโอกาสลวนลาม! ศิษย์พี่หญิง, ศิษย์น้องหญิง, รุมซ้อมมันด้วย!" "อย่าต่อยหน้าข้า! หน้าข้าสำคัญนะ!" ….. มันคือทะเลแห่งผู้ฝึกตนขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับหก หยางไค่เองก็ไม่รู้ว่าเขาโดนไปกี่หมัดกี่เท้า เขารู้สึกเพียงว่าทั้งร่างของเขากำลังจะแหลกสลาย เมื่อคนที่อยู่ด้านในเหนื่อย, พวกเขาก็จะถูกแทนที่ด้วยคนที่อยู่ด้านนอก เป็นการแย่งชิงกันอย่างแท้จริงขณะที่ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสายเพื่อรอคิวของตน ในชั่วขณะหนึ่ง, ภาพเหตุการณ์นั้นน่าสังเวชอย่างยิ่ง! หลังจากเวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป, ศิษย์พี่หญิงโจวก็ตะโกนสั่งในที่สุด, "พอแล้ว! พอได้แล้ว! หยุดตีเขาได้แล้ว! เขาจะแหลกละเอียดถ้าเราตีเขาอีก! นั่นมีแต่จะทำให้หัวใจของศิษย์น้องกู่พ่านแตกสลาย!" นางเป็นบุคคลที่ค่อนข้างมีบารมีในสำนัก ดังนั้น, ฉากที่โกลาหลจึงสงบลงในที่สุดเมื่อนางเอ่ยปาก อาภรณ์ของหยางไค่ขาดรุ่งริ่ง, และทั่วทั้งร่างของเขาเต็มไปด้วยรอยเท้า ไม่มีคำใดจะบรรยายได้ว่าสภาพของเขาดูไม่จืดเพียงใด โชคยังดีที่เขาปกป้องใบหน้าของตนไว้ได้ทันเวลา, ดังนั้นเขาจึงไม่อับอายเกินไปที่จะพบปะผู้คน ในขณะนี้, เขานอนแผ่หลาอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนโชคดีที่รอดชีวิตมาได้ ศิษย์พี่หญิงโจวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาและมองลงมาที่เขาจากเบื้องบน นางแค่นเสียงเบาๆ, "โชคดีที่เจ้ายังมีมโนธรรมอยู่บ้างที่ยอมมอบโอกาสให้แก่ศิษย์น้องกู่ในท้ายที่สุด!" พวกเขาไม่ใช่คนโง่ ในท้ายที่สุด, หยางไค่เอาชนะเล่อม๋างได้เพียงเพื่อจะมาพ่ายแพ้ให้แก่กู่พ่าน เพียงแค่มีสมองอยู่บ้างก็สามารถมองทะลุถึงสถานการณ์ที่แท้จริงได้อย่างง่ายดาย เห็นได้ชัดว่าเขาได้มอบโอกาสในการฝึกฝนในโลกเบญจธาตุให้แก่กู่พ่าน...