## **บทที่ 4752 – การหยั่งเชิงที่อาจหาญ** **ผู้แปล:** Silavin & Tia **ผู้ตรวจการแปล:** PewPewLazerGun **บรรณาธิการและผู้พิสูจน์อักษร:** Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys --- "ผู้อาวุโสสือเจิ้งพำนักอยู่ในแดนดารามาอย่างยาวนาน หากในอนาคตศิษย์น้องหยางต้องการสิ่งใด ก็สามารถไปเยี่ยมเยียนท่านได้เสมอ ท้ายที่สุดแล้ว แดนสวรรค์หลางหยากับเจ้าก็มีความสัมพันธ์อันดีต่อกันมานาน เป็นเรื่องธรรมดาที่เราจะช่วยเหลือซึ่งกันและกัน" จงอวี้เฉวียนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม หยางไค่พยักหน้า "ข้าได้พบผู้อาวุโสสือเจิ้งก่อนจะมาที่นี่ ท่านดูแลข้าเป็นอย่างดี" จงอวี้เฉวียนเอ่ยถามด้วยความห่วงใย "ผู้อาวุโสสือสบายดีหรือไม่?" หยางไค่ยิ้ม "ท่านสบายดี" หลังสนทนากันอีกครู่หนึ่ง ดูเหมือนจงอวี้เฉวียนจะได้รับข้อความบางอย่าง เขาจึงกล่าวอย่างขอโทษ "ข้าต้องดูแลท่าเทียบและตรวจสอบข้อมูลของผู้คนที่เข้าออกที่นี่ เกรงว่าจะอยู่สนทนากับศิษย์น้องต่อไม่ได้แล้ว" หยางไค่ลุกขึ้นอย่างรู้กาละเทศะ "เชิญศิษย์พี่ตามสบาย" จงอวี้เฉวียนพยักหน้า "อีกไม่นานศิษย์น้องกู่จะมาถึงแล้ว เหตุใดเจ้าไม่ลองเดินเล่นรอบนครดาราดูเล่า? ในนครดาราหลางหยามีสมบัติล้ำค่ามากมายให้ค้นหา หากเจ้าพบเจอสิ่งใดที่ถูกใจ ก็บอกข้าได้ทุกเมื่อ" "แน่นอน!" หยางไค่ตอบรับ ขณะที่เขาหันหลังเพื่อจากไป ความคิดประหลาดพลันผุดขึ้นในใจ เขาพยักหน้าเบาๆ ให้กับจงอวี้เฉวียนและพึมพำด้วยเสียงแผ่วเบา "หมึกดำจักคงอยู่ชั่วนิรันดร์!" นั่นคือสิ่งที่สือเจิ้งเอ่ยถึงก่อนตาย ในตอนนั้นหยางไค่ไม่เข้าใจความหมายของคำพูดเหล่านั้น แต่หลังจากได้รับฟังคำอธิบายจากอวี้เซียงเตี๋ยและคนอื่นๆ เขาก็เข้าใจในที่สุด ผู้ที่ถูกกัดกร่อนโดยหมึกดำโดยทั่วไปแล้วภายนอกจะดูไม่ต่างจากเดิม แต่หัวใจของพวกเขาได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงและภักดีต่อตระกูลหมึกดำเท่านั้น แม้แต่ปรมาจารย์ขอบเขตโอเพ่นเฮฟเว่นระดับเจ็ดอย่างสือเจิ้งยังตะโกนคำพูดเหล่านั้นออกมาก่อนตาย จะเห็นได้ว่าอิทธิพลของตระกูลหมึกดำนั้นอันตรายเพียงใด ความจริงก็คือ สือเจิ้งคงสูญเสียความเป็นตัวเองไปนานแล้ว และคำพูดเหล่านี้ก็น่าจะเป็นความเชื่อที่พวกเขายึดมั่นหรือเป็นมนตราประจำใจบางอย่าง ไม่ใช่ว่าหยางไค่สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติใดๆ ในตอนที่เขาเอ่ยคำพูดเหล่านี้ออกมา เขาเพียงแค่ต้องการหยั่งเชิงดูเท่านั้น และไม่ได้คาดหวังการตอบสนองใดๆ ทว่าเหนือความคาดหมาย จงอวี้เฉวียนกลับจ้องมองหยางไค่ด้วยสีหน้าตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปแตะที่หน้าอกของตนเบาๆ และกระซิบตอบ "หมึกดำจักคงอยู่ชั่วนิรันดร์!" หยางไค่พยักหน้าเบาๆ แล้วหันหลังเดินจากไป เมื่อออกจากท่าเทียบ เขาก็เลี้ยวเข้าสู่ถนนที่พลุกพล่านและกลมกลืนไปกับฝูงชนอย่างรวดเร็วด้วยกระแสผู้คนที่ผ่านไปมา ครู่ต่อมา เขาหยุดนิ่งอยู่หน้าร้านแห่งหนึ่ง แม้ภายนอกสีหน้าของเขาจะยังคงสงบนิ่งเป็นปกติ แต่ภายในใจของหยางไค่กลับกำลังสบถด่าอย่างบ้าคลั่ง *[ไหนว่ากันว่าแมลงหมึกดำนั้นล้ำค่า ดังนั้นตระกูลหมึกดำจะตั้งเป้าหมายไปที่ปรมาจารย์ขอบเขตโอเพ่นเฮฟเว่นระดับสูงเท่านั้นไม่ใช่หรือ!? ไม่น่าเชื่อว่าจงอวี้เฉวียนจะเป็นหนึ่งในผู้ที่ถูกหมึกดำกัดกร่อน!]* การค้นพบนี้น่าตกใจเสียจนเขาแทบไม่อยากจะเชื่อ อวี้เซียงเตี๋ยและคนอื่นๆ บอกเขาว่าแมลงหมึกดำนั้นล้ำค่าอย่างยิ่งสำหรับตระกูลหมึกดำ และการเปลี่ยนปรมาจารย์ขอบเขตโอเพ่นเฮฟเว่นระดับกลางนั้นไม่คุ้มค่ากับความพยายาม ด้วยเหตุนี้ตระกูลหมึกดำจึงตั้งเป้าหมายไปที่ปรมาจารย์ขอบเขตโอเพ่นเฮฟเว่นระดับสูงเท่านั้น เป็นเวลาหลายปีมาแล้วที่ปรมาจารย์ขอบเขตโอเพ่นเฮฟเว่นระดับสูงทุกคนที่ไม่ได้มาจากถ้ำสวรรค์หรือแดนสวรรค์ใดๆ จะถูกเกณฑ์เข้าถ้ำสวรรค์และแดนสวรรค์ หรือไม่ก็ถูกส่งไปยังสถานที่ที่ไม่รู้จัก เนื่องจากถ้ำสวรรค์และแดนสวรรค์เกรงว่าคนเหล่านี้อาจตกเป็นเป้าหมายของตระกูลหมึกดำ ในเวลานั้น เพียงแค่แอปเปิ้ลเน่าผลเดียวก็สามารถทำให้ทั้งตะกร้าเสียหายได้ ทว่า การหยั่งเชิงแบบสบายๆ ของหยางไค่กลับยืนยันได้ว่าจงอวี้เฉวียนถูกหมึกดำกัดกร่อน! เมื่อมองดูสถานการณ์ตอนนี้ ดูเหมือนว่าจงอวี้เฉวียนจะกำลังหยั่งเชิงหยางไค่เมื่อเขาจงใจหรือไม่จงใจกล่าวถึงผู้อาวุโสสือเจิ้งก่อนหน้านี้ ในกรณีนั้น เขาน่าจะรู้เกี่ยวกับแผนการในแดนดาราด้วยเช่นกัน การที่เขาตอบสนองโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยเมื่อหยางไค่กล่าวคำว่า 'หมึกดำจักคงอยู่ชั่วนิรันดร์' นั้นบ่งชี้อย่างชัดเจนว่าเขาเชื่อว่าสือเจิ้งทำสำเร็จแล้ว! ความจริงก็คือ หยางไค่คงไม่สามารถหลบหนีออกมาได้อย่างปลอดภัยในระหว่างการเผชิญหน้ากับแมลงหมึกดำหากเขาไม่บังเอิญได้รับน้ำพุโลกมา ดังนั้น ในสายตาของผู้ที่ถูกหมึกดำกัดกร่อนอย่างจงอวี้เฉวียน ความสำเร็จของสือเจิ้งจึงเป็นสิ่งที่คาดหวังได้ *[ในแดนสวรรค์หลางหยามีผู้ถูกหมึกดำกัดกร่อนไปแล้วกี่คนกันแน่!?]* ดูเหมือนว่าสถานการณ์จะเลวร้ายลงกว่าเดิม หยางไค่จึงอดรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อยไม่ได้ เขาเดินเตร็ดเตร่อยู่ในนครดาราอย่างไร้จุดหมายอยู่พักหนึ่ง แต่ในอีกไม่นาน สัมผัสเทวะที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นในบริเวณโดยรอบ ดูเหมือนกำลังค้นหาบางสิ่งในนครดารา มันคือสัมผัสเทวะของกู่พ่าน หยางไค่รีบตอบสนองต่อการหยั่งเชิงของนาง นางยืนยันตำแหน่งของเขาได้อย่างรวดเร็ว และร่างเล็กบอบบางสายหนึ่งก็ร่อนลงมาจากฟากฟ้าในอีกชั่วครู่ต่อมา ผู้คนมากมายบนถนนหยุดและมองไปรอบๆ ด้วยความสงสัยว่าใครกันที่กล้าหาญถึงเพียงนี้ กระทำการโดยประมาทในนครดาราหลางหยา ทว่าเมื่อเห็นอาภรณ์ที่นางสวมใส่ พวกเขาก็เข้าใจได้ทันที เมื่อเห็นว่านางมาจากแดนสวรรค์หลางหยา พวกเขาก็ไม่แปลกใจกับการกระทำของนาง "ศิษย์พี่หยาง" กู่พ่านลงมายืนอยู่เบื้องหน้าหยางไค่และพยักหน้าทักทาย "ศิษย์น้องกู่!" หยางไค่พยักหน้าเบาๆ "ไม่ได้พบกันไม่กี่ปี ท่าทางสูงศักดิ์ของเจ้ายังคงเหมือนเดิม!" ครั้งสุดท้ายที่เขาพบนางคือระหว่างการชุมนุมถกวิถีของถ้ำสวรรค์หยินหยาง ในชั่วพริบตา เวลาเกือบร้อยปีก็ได้ผ่านไป นางตอบ "ดูเหมือนท่านจะแข็งแกร่งขึ้นนะ ศิษย์พี่หยาง" เขาหัวเราะเบาๆ "ข้าโชคดีและได้พบเจอโอกาสบางอย่าง" นางถามด้วยความสงสัย "ศิษย์พี่หยาง ท่านมาที่นี่ด้วยเรื่องอันใดหรือ?" เขาพูดอย่างสบายๆ "ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร ข้ามาที่นี่เพื่อพบเจ้าเป็นหลัก" กู่พ่านพิจารณาเขาอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่นางจะหยิบแผ่นหยกออกมาแล้วหันหน้ามาหาเขาพร้อมกับพูดอย่างใจเย็น "ศิษย์พี่หยาง ได้โปรดพูดสิ่งที่คุณพูดเมื่อสักครู่อีกครั้ง" "เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" หยางไค่ถามอย่างงุนงง กู่พ่านตอบอย่างตรงไปตรงมา "ข้ากำลังรวบรวมหลักฐาน เมื่อท่านพี่ชวีออกมาจากการปิดด่านบำเพ็ญเพียร ข้าจะไปฟ้องนางว่าท่านมัวแต่ยุ่งอยู่กับการเด็ดดอกไม้ไปทั่วในขณะที่นางกำลังเก็บตัว!" ใบหน้าของหยางไค่พลันมืดคล้ำราวกับก้นหม้อขณะที่เขาประท้วง "ไม่มีเรื่องเช่นนั้น! อีกอย่าง ถึงข้าอยากจะเจ้าชู้ ข้าก็ไม่สนใจร่างเล็กๆ ของเจ้าหรอก!" กู่พ่านหัวเราะคิกคัก "รู้จักคนมานานอาจไม่รู้จักใจ ใครจะไปรู้ว่าท่านพี่มีรสนิยมพิเศษแบบไหน?" หยางไค่ดูหดหู่เล็กน้อยขณะครุ่นคิด "ศิษย์น้อง เจ้าเปลี่ยนไปแล้ว เมื่อก่อนเจ้าไม่เป็นเช่นนี้ เจ้าเคยไร้เดียงสา แต่ตอนนี้เจ้ากลับขี้ระแวงไปเสียทุกอย่าง..." "ฮะฮะ..." "มานี่ มากินปลาแห้งนี่ซะ!" หยางไค่พลันหยิบถุงปลาแห้งใบใหญ่ออกมาจากแหวนมิติของเขา ขณะเดียวกัน กู่พ่านยังคงชี้แผ่นหยกมาที่เขาและใช้วิชาลับบันทึกการกระทำในปัจจุบันของเขาขณะที่กล่าวว่า "ดูนี่สิ ท่านพี่ชวี ศิษย์พี่หยางกำลังจงใจติดสินบนข้าเพื่อให้ข้าเงียบเกี่ยวกับอาชญากรรมของเขา!" หยางไค่ยกกำปั้นขึ้นแล้วเคาะศีรษะนางเบาๆ ขณะเดียวกันก็ยัดปลาแห้งในมือเข้าปากนาง "เลิกเล่นได้แล้ว! ข้ามาที่นี่อย่างมีเหตุผล!" แม้ปากของกู่พ่านจะเต็มไปด้วยปลาแห้ง แต่นางก็ไม่ลืมที่จะเสริมอีกประโยค "ศิษย์พี่กำลังโกรธกลบเกลื่อนความอายและไร้เหตุผล!" เขามองนางด้วยหางตา โชคดีที่นางรีบเก็บแผ่นหยกและกลืนปลาแห้งในปากลงไป "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่จะพูดคุย ตามข้ามา ศิษย์พี่" ขณะที่พูด นางก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า หลังจากนั้นเขาก็รีบตามหลังนางไป ในไม่ช้าพวกเขาก็ออกจากนครดาราหลางหยาและมุ่งหน้าตรงไปยังใจกลางอาณาเขตหลางหยา ที่นั่นคือที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของแดนสวรรค์หลางหยา หยางไค่เดินทางไปพร้อมกับกู่พ่าน พื้นที่เบื้องหน้าว่างเปล่า แต่เขาสัมผัสได้ว่ามีค่ายกลขนาดมหึมาปกคลุมพื้นที่ทั้งหมดอยู่เบื้องหน้า ผู้สัญจรไปมาไม่สามารถมองเห็นภายในแดนสวรรค์หลางหยาจากภายนอกได้ เมื่อพวกเขามาถึงหน้ามหาค่ายกล กู่พ่านก็หยิบโทเค็นออกมา หลังจากแสงวาบหนึ่ง ทิวทัศน์อันงดงามก็ปรากฏสู่สายตาของหยางไค่ในทันที แคว้นวิญญาณเล็กๆ นับไม่ถ้วนกระจายตัวอยู่ในความว่างเปล่าราวกับดวงดาว ล้อมรอบแคว้นวิญญาณขนาดใหญ่สามแห่งที่ก่อตัวเป็นรูปสามเหลี่ยมอยู่ตรงกลาง แม้จะอยู่ห่างไกลกัน แต่หยางไค่ก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงพลังโลกที่อุดมสมบูรณ์และพลังโลกที่หนาแน่นที่มาจากแคว้นวิญญาณเหล่านั้น นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้เข้าสู่ถ้ำสวรรค์หรือแดนสวรรค์ ในอดีตเขาก็เคยเห็นมรดกของมหาอำนาจชั้นนำที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานในช่วงเวลาที่เขาอยู่ในถ้ำสวรรค์หยินหยางเช่นกัน อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้หยางไค่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่งกับภาพของแดนสวรรค์หลางหยา ถ้ำสวรรค์และแดนสวรรค์สมควรได้รับชื่อเสียงของพวกเขาอย่างแท้จริง แดนว่างเปล่าของเขาเทียบไม่ได้เลยแม้แต่น้อย มันไม่ใช่แค่เรื่องของจำนวนปรมาจารย์และศิษย์ในนิกายเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการสั่งสมของกาลเวลาและมรดกสืบทอดด้วย ในปัจจุบัน สิ่งที่แดนว่างเปล่าขาดมากที่สุดคือเวลา พื้นที่หลังจากเข้าสู่มหาค่ายกลในที่สุดก็ถือได้ว่าเป็นแกนกลางของแดนสวรรค์หลางหยา สถานที่ที่ถูกปกคลุมด้วยมหาค่ายกลนี้ไม่ใช่สถานที่ที่คนธรรมดาจะเข้ามาได้ พวกเขายังคงเดินทางต่อไปและในไม่ช้าก็มาถึงแคว้นวิญญาณแห่งหนึ่ง แคว้นวิญญาณนี้ไม่ใหญ่มากนัก แต่มีสภาพแวดล้อมที่สวยงาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งทะเลสาบขนาดใหญ่ตรงกลาง ในทะเลสาบยังมีปลาขนาดใหญ่ว่ายเวียนอย่างอิสระ น่าแปลกที่ไม่มีใครอยู่บนแคว้นวิญญาณแห่งนี้เลย กู่พ่านอธิบายว่า "นี่คือที่ที่ข้าบำเพ็ญเพียร ส่วนใหญ่แล้วคนอื่นจะไม่มาที่นี่" หยางไค่อดไม่ได้ที่จะกัดฟันด้วยความอิจฉา มหาอำนาจก็คือมหาอำนาจจริงๆ แม้แต่ศิษย์สายหลักก็สามารถผูกขาดแคว้นวิญญาณได้โดยไม่มีใครมารบกวน "ท่านมาที่นี่ด้วยเหตุใดหรือ ศิษย์พี่?" กู่พ่านนำเขาไปยังเรือนไม้ไผ่ริมทะเลสาบและรินน้ำให้เขาหนึ่งแก้ว "เรื่องคือ... ผู้อาวุโสสือเจิ้งฝากข้อความมาให้เจ้า ศิษย์น้อง" หยางไค่ได้ไตร่ตรองเรื่องนี้ระหว่างทางมาที่นี่ แผนการเริ่มต้นของเขาคือไปเยี่ยมกู่พ่านทันทีที่มาถึง ด้วยฐานะศิษย์สายหลักของนาง มันจะง่ายขึ้นสำหรับเขาที่จะเคลื่อนไหวโดยไม่มีใครสังเกต อย่างไรก็ตาม ด้วยประสบการณ์กับจงอวี้เฉวียน เขาก็ไม่สามารถตัดสินใจได้อีกต่อไปว่าแม้แต่นางจะปลอดภัยหรือไม่ ขนาดจงอวี้เฉวียนยังถูกหมึกดำกัดกร่อน แล้วศิษย์สายหลักอย่างกู่พ่านจะไม่ตกเป็นเป้าหมายด้วยหรือ? หากนางถูกกัดกร่อน นางจะมีค่าต่อตระกูลหมึกดำมากกว่าจงอวี้เฉวียนอย่างแน่นอน ถ้าเป็นไปได้ หยางไค่ก็ไม่ต้องการที่จะสงสัยนาง แต่น่าเสียดายที่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับตระกูลหมึกดำ การระมัดระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่า มิฉะนั้น หากความจริงถูกเปิดโปง เขาอาจก่อให้เกิดความโกลาหลในแดนสวรรค์หลางหยาได้ และผู้คนจำนวนมากจะต้องตาย "ผู้อาวุโสสือมีข้อความถึงข้าหรือ?" กู่พ่านประหลาดใจเล็กน้อย แม้ว่านางจะเป็นผู้อาวุโสของแดนสวรรค์หลางหยาเช่นกัน แต่นางก็ไม่ค่อยได้มีปฏิสัมพันธ์กับสือเจิ้งในอดีตมากนัก นั่นเป็นเหตุผลที่นางอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ หยางไค่พยักหน้า กู่พ่านนั่งตรงข้ามเขาและถามด้วยความสงสัย "ผู้อาวุโสสือต้องการบอกอะไรข้าหรือ?" หยางไค่จ้องมองนางและเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "ผู้อาวุโสสือกล่าวว่า... หมึกดำจักคงอยู่ชั่วนิรันดร์!" ปฏิกิริยาของจงอวี้เฉวียนทำให้เขามั่นใจว่าคำพูดเหล่านี้สามารถช่วยให้เขาแยกแยะมิตรและศัตรูได้ หากกู่พ่านตอบกลับด้วยคำพูดเหล่านั้น ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่านางก็ถูกหมึกดำกัดกร่อนเช่นกัน ด้วยเหตุนี้ หยางไค่จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกวิตกกังวลทันทีที่คำพูดหลุดออกจากปาก ณ ฝั่งตรงข้าม กู่พ่านจ้องมองเขาอย่างว่างเปล่าก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "หมึกดำจักคงอยู่ชั่วนิรันดร์!" สีหน้าของหยางไค่พลันเศร้าหมองลง และเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหัวใจสลาย! *[เด็กสาวร่างเล็กน่ารักคนนี้ก็ถูกหมึกดำกัดกร่อนด้วยหรือ!?]* พลันบังเกิดเหตุไม่คาดฝัน! พู่กันเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า และด้วยพลังโลกของขอบเขตโอเพ่นเฮฟเว่นระดับหกที่ปะทุขึ้น พู่กันร่ายรำกลางอากาศฟาดใส่หยางไค่ติดต่อกันสิบกว่าครั้ง โซ่เส้นหนึ่งพันรอบร่างกายของเขา และพลังกักขังอันทรงพลังได้จองจำเขาไว้อย่างแน่นหนา ทันใดนั้น กู่พ่านก็คว้าพู่กันและตวัดปลายพู่กันอย่างนุ่มนวลหลายครั้ง พันธนาการอีกชั้นหนึ่งก็ซ้อนทับลงบนร่างของเขาทันที ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว และในตอนนั้นหยางไค่ก็กำลังฟุ้งซ่านด้วยความปวดร้าวใจ เขาจึงถูกจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว กว่าจะฟื้นจากความตกตะลึง ก็รู้สึกราวกับว่ามีโลกทั้งใบกดทับอยู่บนร่าง ความกดดันทำให้เขาต้องงอตัวลงและหายใจไม่ออก