## บทที่ 5369: เบิกตาหมาของเจ้าซะ! **ผู้แปล:** ศิลามณี และ อัสนี **ตรวจสอบการแปล:** อัคคีเหมันต์ **บรรณาธิการและพิสูจน์อักษร:** ราชสีห์บรรพต และ พยัคฆ์เมฆา --- เพียงชั่วพริบตา หยางไค่ก็เคลื่อนผ่านระยะทางนับล้านลี้ ยามเมื่อเช่อคงฝ่าพายุแห่งการโจมตีจนมาถึงบริเวณใกล้กับด่านต้าเหยี่ยนได้สำเร็จ ร่างของหยางไค่กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย ระหว่างทางที่ไล่ล่ามาก่อนหน้านี้ มันต้องเผชิญกับพลังอำนาจจากค่ายกลและสมบัติวิเศษของด่านต้าเหยี่ยน พลังเหล่านั้นรบกวนปริภูมิโดยรอบจนทำให้มันคลาดกับเป้าหมายไปในที่สุด [มันหายไปไหน?] ในไม่ช้า เช่อคงก็ตรวจพบสัมผัสของหยางไค่ ในฐานะผู้แข็งแกร่ง ย่อมเป็นธรรมดาที่สัมผัสเทวะของมันจะไม่ธรรมดาเช่นกัน ตราบใดที่หยางไค่ยังไม่ออกจากสมรภูมินี้ หากเช่อคงตั้งใจจะค้นหา ก็ย่อมต้องพบเจอจนได้ ทว่าเมื่อเช่อคงค้นพบหยางไค่ ใบหน้าของมันกลับบิดเบี้ยวด้วยความเดือดดาล นั่นเป็นเพราะหลังจากที่หยางไค่ล่อมันมาถึงที่นี่ได้แล้ว เจ้าเด็กนั่นกลับหันหลังพุ่งกลับเข้าไปในสนามรบอันสับสนอลหม่านอีกครั้ง! ครานี้มันไม่มีเจตนาจะซ่อนเร้นตัวตนแม้แต่น้อย มันจำแลงกายกลับสู่ร่างมังกรบรรพกาลเจ็ดหมื่นเมตรอีกครั้งและอาละวาดไปทั่วสมรภูมิ บัดนี้ จ้าวอาณาเขตแทบทุกคนต่างก็ติดพันอยู่กับการต่อสู้ของตนเอง การปรากฏกายของมังกรบรรพกาลร่างมหึมาเจ็ดหมื่นเมตรเช่นหยางไค่ จึงเปรียบดั่งพยัคฆ์ร้ายที่หลุดเข้าสู่ฝูงแกะโดยแท้ ไม่มีผู้ใดสามารถต่อกรกับเขาได้เลย ทุกครั้งที่หยางไค่ปลดปล่อยลมปราณมังกรและตวัดกรงเล็บมังกรอันแหลมคม ชาวเผ่าหมึกนับร้อยจะระเบิดเป็นม่านโลหิต ขณะเดียวกันนั้น เขาก็ยังคอยชำเลืองมองไปยังทิศทางของด่านต้าเหยี่ยนอยู่ตลอดเวลา แม้จะสง่างามและน่าเกรงขาม แต่ท่าทีของเขากลับดูเหมือนพร้อมที่จะหลบหนีได้ทุกเมื่อ เช่อคงเดือดดาลจนแทบคลั่ง ความโกรธแค้นที่อัดแน่นอยู่ในอกประหนึ่งภูเขาไฟที่ใกล้จะปะทุออกมา [เจ้าสารเลวนั่นมันจะมากเกินไปแล้ว!] ด้วยโทสะที่พลุ่งพล่าน เช่อคงหันหลังกลับและพุ่งทะยานเข้าสู่สนามรบอีกครั้ง พลังโจมตีจากด่านต้าเหยี่ยนยังคงสาดกระหน่ำลงมาใส่แผ่นหลังของมันไม่หยุดยั้ง ส่งผลให้พลังหมึกสั่นไหว ร่างกายสั่นสะท้านไปทั่ว เมื่อเห็นว่าศัตรูไล่ตามมาอีกครั้ง หยางไค่ก็รู้สึกรำคาญใจยิ่งนัก เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกลับคืนสู่ร่างมนุษย์และพุ่งไปยังทิศทางหนึ่งในสนามรบ ระหว่างทาง เขาจงใจหลีกเลี่ยงบริเวณที่ทหารฝ่ายมนุษย์รวมตัวกันอยู่ แต่กลับเคลื่อนที่เข้าใกล้กองกำลังของเผ่าหมึกแทน เห็นได้ชัดว่าเช่อคงได้สติแตกไปแล้ว หยางไค่จึงไม่กล้าพอที่จะล่อมันไปยังเหล่าทหารมนุษย์ เกรงว่าพวกเขาจะถูกลูกหลงไปด้วย สัมผัสอันทรงพลังของอีกฝ่ายล็อกเป้าเขาไว้อย่างเหนียวแน่น ทำให้คิ้วของหยางไค่กระตุกไม่หยุด มันเป็นสัญญาณเตือนว่าเขากำลังตกอยู่ในอันตรายตลอดเวลา ในสถานการณ์เช่นนี้ เช่อคงยังคงมุ่งมั่นที่จะสังหารหยางไค่ให้ได้ ซึ่งแสดงให้เห็นว่ามันโกรธแค้นเพียงใด แม้ว่าหยางไค่จะเป็นปรมาจารย์แห่งมรรคาแห่งปริภูมิ แต่เช่อคงก็รวดเร็วอย่างยิ่ง มันไล่ตามเป้าหมายอย่างไม่ลดละ ไม่ว่าพวกเขาจะผ่านไปที่ใด เหล่าทหารเผ่าหมึกที่ขวัญเสียอยู่แล้วก็ต้องประสบเคราะห์กรรมอย่างน่าสังเวช พวกเขาอาจถูกหยางไค่สังหาร หรือไม่ก็ต้องจบชีวิตลงเพราะถูกลูกหลงจากพลังโจมตีของเช่อคง มาถึงจุดนี้ เช่อคงไม่สนใจอีกแล้วว่าจะพลั้งมือสังหารพวกเดียวกันเองหรือไม่ สำหรับมันแล้ว หยางไค่คือตัวการที่ทำลายรังหมึกทั้งหมดของพวกมัน แม้ว่าเผ่าหมึกจะพ่ายแพ้ในสงครามครั้งนี้แล้วก็ตาม มันก็ต้องลากหยางไค่ไปตายด้วยให้ได้ ยิ่งการไล่ล่าดำเนินไป ช่องว่างระหว่างทั้งสองก็ยิ่งลดน้อยลง ทันใดนั้น หยางไค่กลับหันหลังและพุ่งตรงไปยังนครหลวงของเผ่าหมึก! เขายังไม่ลืมว่ายังมีรังหมึกอีกสองสามโหลที่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ ยิ่งไปกว่านั้น เหตุผลที่เช่อคงยังคงทรงพลังได้ถึงเพียงนี้ ต้องเกี่ยวข้องกับข้อเท็จจริงที่ว่ารังหมึกของมันยังคงอยู่ เพื่อที่จะสลัดผู้ไล่ล่าคนนี้ให้หลุด หยางไค่ต้องทำลายรังหมึกของเช่อคงให้ได้เสียก่อน “หาที่ตาย!” เช่อคงล่วงรู้เจตนาของหยางไค่ในทันที ทว่ามันไม่สามารถหยุดเขาได้ด้วยตัวคนเดียว เมื่อเห็นหยางไค่เข้าใกล้นครหลวงมากขึ้นเรื่อยๆ เช่อคงก็แผดเสียงคำรามลั่น “ป๋อเกิน สังหารมัน!” ณ บริเวณเบื้องหน้าของหยางไค่ จ้าวอาณาเขตตนหนึ่งกำลังต่อสู้อย่างติดพันอยู่กับหน่วยเต่าทมิฬ นับตั้งแต่เริ่มต่อสู้กับหน่วยปฏิบัติการพิเศษนี้ ป๋อเกินก็สามารถสร้างบาดแผลให้กับไฉฟางและคนอื่นๆ ได้ แม้ว่าหน่วยเต่าทมิฬจะมีปรมาจารย์ขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับเจ็ดถึงสิบนาย แต่ตอนนี้กลับไม่มีใครอยู่ในสภาพดีเลย ก่อนหน้านี้ ป๋อเกินได้ดึงพลังงานจากรังหมึกของมัน ทำให้มันสามารถใช้พลังที่เกินขีดจำกัดของตัวเองได้ ทว่าเมื่อหยางไค่บุกเข้าไปอาละวาดในนครหลวง รังหมึกของมันก็เป็นหนึ่งในรังที่ถูกทำลาย เมื่อปราศจากความช่วยเหลือจากรังหมึก พลังของป๋อเกินก็กลับสู่ระดับปกติ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมหน่วยเต่าทมิฬจึงสามารถรับมือกับมันได้ กระนั้น พวกเขาก็ล้วนได้รับบาดเจ็บ แม้จะทุ่มสุดกำลังแล้ว หน่วยเต่าทมิฬก็ทำได้เพียงแค่รับประกันว่าพวกเขาจะไม่พ่ายแพ้ พวกเขาไม่สามารถสังหารจ้าวอาณาเขตที่ชื่อป๋อเกินตนนี้ได้ ต่อให้ปรมาจารย์ระดับเจ็ดของหน่วยเต่าทมิฬทุกคนยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์พร้อม พวกเขาก็ไม่สามารถสังหารจ้าวอาณาเขตได้อยู่ดี ไม่ต้องพูดถึงสภาพที่ทุกคนบาดเจ็บเช่นนี้ ในทำนองเดียวกัน มันก็เป็นเรื่องยากสำหรับป๋อเกินที่จะทำลายล้างพวกเขา พลังป้องกันของหน่วยเต่าทมิฬนั้นแข็งแกร่งดุจกำแพงเหล็ก สมาชิกทุกคนล้วนฝึกฝนเคล็ดวิชาป้องกันเป็นพิเศษ ด้วยเหตุนี้ พวกเขาทุกคนจึงมีผิวหนังที่หนาและร่างกายที่แข็งแกร่ง เมื่อได้ยินเสียงคำรามของเช่อคง ป๋อเกินก็ใช้เคล็ดวิชาลับอันทรงพลังในทันที พลังหมึกของมันปะทุขึ้นขณะที่มันซัดเคล็ดวิชานี้เข้าใส่หน่วยเต่าทมิฬ ในเวลาเดียวกันนั้น มันก็หมุนตัวและกระโจนเข้าใส่หยางไค่ เมื่อเห็นเช่นนั้น ไฉฟาง ผู้นำหน่วยซึ่งกำลังรับมือกับจ้าวอาณาเขตอยู่ แผดคำรามลั่น “สกัดมันไว้! เดินค่ายกลผนึก!” ทันทีที่สิ้นเสียง เรือรบของหน่วยเต่าทมิฬก็ส่องสว่างเจิดจ้า สิ่งที่ดูเหมือนกระดองเต่ายักษ์ขยายขนาดขึ้นอย่างรวดเร็วและครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่ในความว่างเปล่า ป๋อเกินซึ่งพยายามจะจากไป พลันถูกตรึงร่างให้นิ่งงันไปชั่วขณะ ความล่าช้านั้นทำให้มันสูญเสียโอกาสที่จะปลีกตัวออกไป กระดองเต่ายักษ์ในไม่ช้าก็หุบตัวลง กักขังทุกคนไว้ภายใน หลังจากนั้น ร่างของป๋อเกินและเรือรบของหน่วยเต่าทมิฬก็หายไปจากสายตา เห็นได้ชัดว่าพวกเขาถูกกักขังอยู่ภายในกระดองเต่านั้น และบัดนี้การต่อสู้ที่ดุเดือดซึ่งมีเพียงฝ่ายเดียวที่จะรอดชีวิตก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว นั่นเป็นกระบวนท่าที่อันตรายอย่างยิ่งสำหรับหน่วยเต่าทมิฬ หากจ้าวอาณาเขตตัดสินใจสู้ตาย พวกเขาอาจไม่สามารถต้านทานการโจมตีของมันได้ หยางไค่เคลื่อนผ่านกระดองเต่ายักษ์ไปพลางตะโกนว่า “อดทนไว้ พี่ไฉ! ข้าจะกลับมาช่วยท่านสังหารศัตรูในไม่ช้า!” เสียงของไฉฟางดังลอดออกมาจากกระดองเต่า “ไม่จำเป็น! ข้าจะสังหารจ้าวอาณาเขตตนนี้ด้วยตัวเอง!” หยางไค่เงียบไป [ก็ได้ ในเมื่อท่านอยากจะอวดเก่ง ข้าก็จะปล่อยท่านไป ดูซิว่าภายหลังท่านจะร้องขอความช่วยเหลือจากข้าหรือไม่] ขณะที่เขากำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่นั้น ก็มีเสียงเตือนดังมาจากที่ไกลๆ “พี่หยาง ระวัง!” ทันใดนั้น หยางไค่ก็ตื่นตัวเต็มที่ เขาชูทวนมังกรครามขึ้นและแทงออกไปด้านข้างโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย พลังมหาศาลปะทะเข้าใส่ ทำให้เขากระเด็นลอยออกไปพร้อมกับกระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง จ้าวอาณาเขตอีกตนหนึ่งซึ่งก่อนหน้านี้กำลังรับมือกับหน่วยวายุครามได้มาถึงแล้ว ในสนามรบ จ้าวอาณาเขตทุกคนต่างก็มีคู่ต่อสู้ของตนเอง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นผู้บัญชาการกองพลระดับแปด จ้าวอาณาเขตที่กำลังรับมือกับปรมาจารย์ระดับแปดเหล่านั้นย่อมไม่สามารถปลีกตัวออกมาได้ ดังนั้น จึงมีเพียงจ้าวอาณาเขตสามตนที่กำลังต่อสู้กับหน่วยปฏิบัติการพิเศษเท่านั้นที่สามารถเข้ามาช่วยเหลือได้ คู่ต่อสู้ของหน่วยเต่าทมิฬถูกกักขังอยู่ในกระดองเต่ายักษ์ไปแล้ว ส่วนตนที่เผชิญหน้ากับหน่วยอรุณรุ่งนั้นไม่แข็งแกร่งพอ จึงไม่สามารถสลัดคู่ต่อสู้ให้หลุดได้ แต่น่าเสียดายที่ศัตรูของหน่วยวายุครามสามารถหลุดพ้นจากการกดดันของหม่าเกาและลอบโจมตีหยางไค่ได้สำเร็จ ทำให้เขาต้องเพลี่ยงพล้ำ เมื่อเห็นเช่นนั้น เช่อคงที่ไล่ตามมาอย่างไม่ลดละก็คำรามลั่น “ทำได้ดีมาก!” มันฉวยโอกาสนี้ซัดฝ่ามือเข้าใส่หยางไค่เช่นกัน หยางไค่ยังไม่ทันตั้งหลักได้มั่นคง การโจมตีของเช่อคงก็มาถึงแล้ว ด้วยความตื่นตระหนก เขายกทวนขึ้นป้องกัน แต่ก็ไร้ผล แขนของเขาสั่นสะท้านและร่างกายปริแตก แม้แต่หน้าอกก็ยุบลงไป โลหิตที่พุ่งออกมานั้นผสมปนเปไปด้วยชิ้นส่วนอวัยวะภายใน กระนั้น หยางไค่ก็อาศัยแรงกระแทกจากการโจมตีครั้งนี้พุ่งทะยานต่อไปยังนครหลวง ขณะที่ไอเป็นเลือดออกมาตลอดทาง ในขณะเดียวกัน สีหน้าของเช่อคงก็ดำคล้ำอย่างที่สุด มันและจ้าวอาณาเขตอีกตนหนึ่งโจมตีได้สำเร็จ แต่ก็ยังไม่สามารถสังหารหยางไค่ได้ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเจ้าเด็กนี่รับมือได้ยากอย่างเหลือเชื่อ หากเป็นปรมาจารย์ขอบเขตเปิดสวรรค์ระดับเจ็ดทั่วไปที่ถูกโจมตีเช่นนี้ พวกเขาคงจะบาดเจ็บสาหัสหากไม่ตายคาที่ ทว่า แม้หยางไค่จะได้รับบาดเจ็บ แต่ความคล่องแคล่วของเขากลับไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย เช่อคงรู้สึกว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับการที่หยางไค่เป็นสมาชิกของเผ่ามังกร พลังป้องกันและร่างกายของมังกรนั้นเหนือกว่ามนุษย์อย่างมาก ท้ายที่สุดแล้ว สมาชิกเผ่ามังกรทุกคนล้วนถูกปกคลุมด้วยเกล็ดมังกร แม้ว่าเกล็ดมังกรของพวกเขาจะมองไม่เห็นเมื่ออยู่ในร่างมนุษย์ แต่พลังป้องกันของพวกเขาก็ยังคงแข็งแกร่ง การโจมตีของเหล่าจ้าวอาณาเขตอาจถูกเกล็ดมังกรที่ซ่อนอยู่ของหยางไค่ลดทอนพลังลงไป ความคิดมากมายแล่นผ่านเข้ามาในหัวของเช่อคง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ความเร็วของมันลดลงเลย จ้าวอาณาเขตอีกตนหนึ่งตั้งใจจะไล่ตามหยางไค่ไปด้วย แต่หน่วยวายุครามก็กระโจนเข้าใส่ หม่าเกาโกรธจัดจนใบหน้าบิดเบี้ยว เงามายาของจักรวาลย่อยของเขาวาบขึ้นที่แผ่นหลังขณะที่เขานำสมาชิกในหน่วยระดมยิงเข้าใส่จ้าวอาณาเขตตนนั้น พวกเขากล่าวโทษตัวเองที่ไม่สามารถป้องกันไม่ให้หยางไค่ถูกลอบโจมตีได้ จึงเป็นธรรมดาที่พวกเขาจะโกรธแค้น หน่วยเต่าทมิฬและหน่วยอรุณรุ่งสามารถตรึงคู่ต่อสู้ของตนไว้ได้ แล้วหน่วยวายุครามจะด้อยกว่าได้อย่างไร? ในชั่วพริบตานั้น สมาชิกหน่วยวายุครามทุกคนต่างทุ่มสุดกำลังเข้าโจมตีจ้าวอาณาเขตตนนี้ ก่อนหน้านี้พวกเขาพยายามเพียงแค่ถ่วงเวลาและป้องกันตัวเองเป็นหลัก แต่บัดนี้พวกเขาได้ละทิ้งความคิดนั้นไปแล้ว พวกเขามุ่งมั่นที่จะทำให้แน่ใจว่าจ้าวอาณาเขตตนนี้จะไม่สามารถสลัดพวกเขาหลุดได้อีก แม้จะต้องแลกด้วยการบาดเจ็บล้มตายก็ตาม อีกด้านหนึ่ง หยางไค่ก็ได้มาถึงนครหลวงและพุ่งตรงไปยังรังหมึกแห่งหนึ่ง ขณะเดินทาง เขาก็คำรามลั่น “เช่อคง! เบิกตาหมาของเจ้าให้กว้างๆ แล้วจงดูให้ดี!” เขากวาดทวนมังกรครามเข้าใส่รังหมึกระดับกลาง ทำให้มันพังทลายลงกับพื้น โดยไม่หยุดพัก เขายังคงพุ่งไปข้างหน้า ในไม่ช้า รังหมึกอีกแห่งก็พังทลายลง ครู่ต่อมา รังหมึกอีกแห่งก็ถูกทำลาย ในชั่วพริบตา รังหมึกสามแห่งก็ถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด เมื่อหยางไค่ทะยานออกจากอีกฟากหนึ่งของนครหลวง เขาก็รู้สึกว่าใบหน้าของเขากระตุกอย่างรุนแรง เช่อคงมันโชคดีเกินไปแล้ว! มีรังหมึกเหลืออยู่ในนครหลวงเพียงสองสามโหล และเขาได้ทำลายไปแล้วสามแห่ง ทว่ากลับไม่มีรังใดเป็นของเช่อคงเลย สัมผัสพลังของมันยังคงแข็งแกร่งไม่เปลี่ยนแปลง อัตราความสำเร็จนั้นไม่สูงและไม่ต่ำ เพราะเขาทำลายไปสามจากยี่สิบกว่ารัง ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้เขาก็ได้ทำลายรังหมึกไปหลายแห่งแล้ว แต่เช่อคงก็ยังไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย หยางไค่จำต้องยอมรับว่าเช่อคงเป็นคนที่มีโชคจริงๆ เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำลายรังหมึกระดับสูงให้สิ้นซาก เพราะมันได้พังทลายลงกับพื้นแล้ว และราชันย์ก็ไม่สามารถดึงพลังงานจากมันได้อีก ซึ่งนั่นก็เพียงพอแล้ว ในเมื่อรังหมึกของราชันย์รอดพ้นจากการโจมตีของเขามาได้ หยางไค่จึงตัดสินใจปล่อยมันไว้ก่อนในตอนนี้ ฝ่ายมนุษย์มีรังหมึกระดับกลางอยู่หนึ่งรัง และหลังจากการวิจัยมานานหลายปี พวกเขาก็ได้ค้นพบความลับมากมายของรังหมึก หากพวกเขาสามารถได้รังหมึกระดับสูงที่ใกล้ตายนี้มาครอบครอง พวกเขาอาจจะได้เรียนรู้อะไรมากขึ้นไปอีก สถานการณ์ในสมรภูมิต้าเหยี่ยนกำลังเป็นไปในทิศทางที่ดีขึ้น ทำให้หยางไค่สงสัยว่ามนุษย์ในสมรภูมิอื่นๆ เป็นอย่างไรบ้าง ดังนั้น เขาจึงคิดว่าควรเก็บรังหมึกระดับสูงนี้ไว้ บางทีมันอาจจะมีประโยชน์ในอนาคต ร่างสองร่างทะยานออกจากนครหลวงและมุ่งหน้ากลับไปยังด่านต้าเหยี่ยนอีกครั้ง ขณะกำลังหลบหนี หยางไค่ก็ตะโกนลั่น “ยิงมัน!” ในไม่ช้า ลำแสงนับไม่ถ้วนก็พุ่งออกมาจากด่านต้าเหยี่ยน ราวกับประวัติศาสตร์กำลังซ้ำรอย ทว่า ด้วยประสบการณ์ครั้งก่อน เช่อคงย่อมรู้ดีว่าหยางไค่ต้องการใช้การโจมตีจากด่านต้าเหยี่ยนเป็นฉากกำบังเพื่อสลัดมันให้หลุด จะได้กลับไปอาละวาดในสนามรบอีกครั้ง ดังนั้น มันจึงรีบล็อกสัมผัสของมันไว้ที่หยางไค่อย่างแน่นหนา รับประกันว่าเจ้าเด็กนั่นจะไม่สามารถหนีไปได้อีก