# ข้อมูลตัวละครและระเบียบการเรียกชื่อ: # Novel Info — Martial Peak (เทพปีศาจหวนคืน / ยอดปรมาจารย์ยุทธ์) ## ข้อมูลทั่วไป - **ชื่อเรื่อง (EN)**: Martial Peak - **ชื่อเรื่อง (TH)**: ยอดปรมาจารย์ยุทธ์ - **แนว**: Fantasy / Action / Cultivation (กำลังภายใน) - **Setting**: โลกแห่งการฝึกตน สำนักยุทธ์ และการบรรลุวิถีแห่งเต๋า ## ตัวละครหลัก | ชื่อ EN | ชื่อ TH (ที่ต้องใช้) | คำอธิบาย | |---------------|----------------------|-------------------| | Yang Kai | หยางไค | ตัวเอกชาย | | Su Yan | ซูเหยียน | ศิษย์พี่หญิงผู้เย็นชา | | Su Mu | ซูมู่ | น้องชายซูเหยียน | | Li Yun Tian | หลี่ยุนเทียน | ลูกน้องซูมู่ | | Su Xuan Wu | ซูเสวียนอู่ | ผู้อาวุโสรอง | ## ศัพท์เฉพาะ / System Terms | คำ EN | คำ TH (ที่ต้องใช้) | หมายเหตุ | |----------------------|-------------------------|-------------------| | True Yang World Qi | ปราณหยางแท้จริง | | | True Yang Tactics | เคล็ดวิชาหยางแท้จริง | | | Yang Liquid | หยดของเหลวหยาง | | | Golden Skeleton | โครงกระดูกทองคำ | | | Black Wind Trade | สมาคมการค้าลมดำ | | | Thousand Layered Snow Waves | คลื่นหิมะพันชั้น | ท่าไม้ตายของซูเหยียน | --- ## บทที่ 79 – ราคาที่ต้องจ่ายจากการลอบมอง ยามนี้ **ซูเหยียน** ตกอยู่ในสภาพที่มีเพียงอาภรณ์ชั้นในปกปิดร่างกายเพียงน้อยนิด แผ่นหลังนวลเนียนขาวกระจ่างราวมุกมณีที่โค้งเว้าได้รูปรับกับสะโพกกลมมน ขาเรียวยาวสลักเสลาพาดผ่านสายตา ผิวพรรณที่ขาวผุดผ่องปานหิมะของนางล้วนถูก **หยางไค** จ้องมองจนสิ้น แม้จะเป็นรัตติกาลอันมืดมิด ทว่าภาพเบื้องหน้ากลับแจ่มชัดในมโนสำนึก แผ่นหลังนั้นช่างสมบูรณ์แบบ ลาดไหล่ที่เนียนลื่นส่งกลิ่นอายยั่วยวนอันยากจะต้านทาน เอวบางคอดกิ่วรับกับสะโพกอวบอัดที่พอเหมาะพอดี ภาพลักษณ์อันงดงามเย้ายวนนี้ส่งผลให้โลหิตในกายพลุ่งพล่าน หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะกระดอนออกมาจากอก ชุดชั้นในที่โอบรัดเรือนร่างอย่างหมิ่นเหม่ยิ่งขับเน้นความรู้สึกอันรุนแรงให้ทวีคูณ ด้วยผิวพรรณที่ขาวผ่องเป็นยองใยประจวบกับอาภรณ์ชั้นในที่เป็นสีขาวบริสุทธิ์เช่นกัน มันจึงทำให้ดูราวกับว่าร่างเปลือยเปล่าของนางกำลังปรากฏโฉมอยู่ต่อหน้าเขาก็ไม่ปาน อาจเป็นเพราะนางสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวเบื้องหลัง จึงรีบยกหัตถ์ขึ้นปกปิดทรวงอกพลางหันกายมาเพียงครึ่งทาง ในมืออีกข้างถือชุดนอนสีขาวสะอาดตา ดูเหมือนนางกำลังอยู่ในระหว่างการผลัดเปลี่ยนอาภรณ์พอดี สายตาของทั้งคู่ประสานกันกลางอากาศ หยางไคตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ดวงตาไม่อาจละไปจากทรวงอกอวบอิ่มขาวโพลนเบื้องหน้าได้ ในขณะที่ซูเหยียนสั่นสะท้านด้วยโทสะอันแรงกล้า แววตาสาดประกายสังหารออกมาวูบหนึ่ง นั่นเป็นเพราะนางเห็นดวงตาที่แดงฉานดุจโลหิต! นัยน์ตาคู่นั้นเปรียบเสมือนหมาป่าผู้หิวกระหาย เต็มไปด้วยความโลภโมโทสันที่กวาดมองไปทั่วร่างของนางอย่างไม่ไว้หน้า ไม่เพียงเท่านั้น ชายหนุ่มยังหอบหายใจอย่างหนักหน่วงราวกับอารมณ์ดิบเถื่อนกำลังปะทุขึ้น "แกรก แกรก..." เพียงพริบตาเดียว โดยมีซูเหยียนเป็นจุดศูนย์กลาง แผ่นน้ำแข็งเย็นเยียบก็แผ่ซ่านไปทั่วห้องทุกทิศทาง ริมฝีปากสีแดงเข้มของนางเม้มแน่น แววตาเปี่ยมไปด้วยไอเย็นที่สามารถแช่แข็งทุกสรรพสิ่ง หยางไคเริ่มรู้สึกตัวว่าหายนะกำลังมาเยือน เขาจึงรีบหันหลังแล้วทะยานร่างหนีออกจากห้องด้วยความเร็วสูงสุด เพียงชั่วอึดใจเขาก็พุ่งพ้นเขตห้องมาได้ ทว่าก่อนที่จะทันตั้งหลักเลือกทิศทาง เสียงแตกหักอันดังกึกก้องก็ดังมาจากเบื้องหลัง ฝาผนังบ้านพังทลายเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ ร่างในอาภรณ์สีขาวปลิวไสวพุ่งทะยานออกมา ใบหน้าเย็นชาของซูเหยียนเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งเพลิงโทสะ หยางไคถอยหลังไปหลายก้าวพลางตั้งท่าตั้งรับอย่างรวดเร็ว ในหัวพยายามขุดหาสารพัดคำอธิบายเพื่อแก้ต่าง แต่เมื่อตรองดูแล้ว ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรออกไปยามนี้ก็คงไร้ผล สตรีคนใดที่ถูกมองแผ่นหลังและเรือนร่างในสภาพเช่นนั้น ย่อมไม่มีทางปล่อยให้คนผิดรอยนวลไปได้ง่ายๆ! ซูเหยียนสวมอาภรณ์เรียบร้อยแล้ว นางยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองหยางไคด้วยสายตาเย็นเฉียบ แม้นางจะพอรู้ว่าหยางไคอาจไม่ได้ตั้งใจ เพราะเขาคงไม่รู้ว่าตนเองจะมาตื่นขึ้นที่สมาคมการค้าลมดำ มิหนำซ้ำยังมาอยู่ในบ้านที่อยู่ตรงข้ามกับนางพอดี แต่นางก็ไม่อาจให้อภัยได้ ทำได้เพียงกล่าวว่าเป็นความเข้าใจผิดครั้งยิ่งใหญ่! ทว่าถึงจะเป็นเรื่องเข้าใจผิด ซูเหยียนก็ไม่อาจปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้ง่ายๆ! นางกำลังรอคำอธิบาย... คำอธิบายที่จะช่วยบรรเทาเพลิงโทสะในใจ ทว่าน่าเสียดายที่ชายหนุ่มผู้ยืนอยู่ตรงข้ามกลับไม่เอ่ยปากแม้แต่คำเดียว ดวงตาของเขายังคงเป็นสีแดงฉานดุจโลหิต แผ่ซ่านกลิ่นอายแห่งการเข่นฆ่าอันหนักหน่วงออกมา โดยไร้ซึ่งวี่แววของความขลาดเขลาหรือความละอายใจแม้แต่น้อย "ดี... ในเมื่อไม่ต้องการอธิบาย ข้าก็จะอัดเจ้าให้ยับเพื่อระบายความอัดอั้นนี้เอง!" ผลึกน้ำแข็งค่อยๆ ก่อตัวขึ้นที่ปลายนิ้วของซูเหยียน ก่อนที่นางจะสะบัดนิ้วส่งผลึกนั้นพุ่งเข้าหาหยางไค ระหว่างที่มันแหวกอากาศไป ขนาดของมันขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อมกับหมุนควงด้วยความเร็วสูง จนกระทั่งมาถึงเบื้องหน้าหยางไค มันก็มีขนาดใหญ่ราวกับอ่างล้างหน้า หยางไคไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย เขาโคจร **ปราณหยางแท้จริง** เข้าสู่กำปั้นแล้วซัดเข้าใส่ผลึกน้ำแข็งนั้นเต็มแรง ความเจ็บปวดแล่นแปลบเข้าสู่กำปั้น ปราณเย็นจากน้ำแข็งและปราณหยางแท้จริงปะทะกันจนสลายไปบางส่วน เมื่อหมัดปะทะกับผลึกน้ำแข็งยักษ์ มันก็แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ทันที ทว่าเศษน้ำแข็งเหล่านั้นกลับกลายเป็นคมมีดอันแหลมคมพุ่งเข้าทิ่มแทงหยางไคอย่างต่อเนื่อง บาดแผลนับสิบปรากฏขึ้นบนร่างกาย เลือดสดๆ ไหลรินออกมา ร่างที่สะบักสะบอมอยู่แล้วยิ่งดูย่ำแย่จนแทบจะพังทลาย หยางไคคำรามในลำคอ **โครงกระดูกทองคำ** ภายในร่างเริ่มแสดงอานุภาพอีกครั้ง ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เขาพละกำลังของตนค่อยๆ เพิ่มพูนขึ้นทีละน้อย ความตกตะลึงปรากฏขึ้นในดวงตาของซูเหยียน นางนึกว่าการโจมตีเพียงครั้งเดียวจะทำให้หยางไคสลบไสลไปได้ ไม่คาดคิดเลยว่ากระบวนท่าของนางจะถูกสกัดไว้ได้เช่นนี้ ร่างของนางพริ้วไหวดุจเทพธิดาจากสรวงสวรรค์ที่จุติลงมายังโลกมนุษย์ นางพุ่งเข้าหาหยางไคในชั่วพริบตา หยางไคสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่ไหล่จึงรีบถอยกรูด เมื่อก้มลงมองก็พบว่าไหล่ของเขาถูกปกคลุมด้วยชั้นน้ำแข็งที่กำลังลุกลามอย่างรวดเร็ว โดยไร้ซึ่งความลังเล หยางไคตัดสินใจกระชากเสื้อผ้าส่วนนั้นทิ้งแล้วเรียก **หยดของเหลวหยาง** ออกมาทาลงบนไหล่ทันที "ฉ่า..." เสียงไอน้ำระเหยดังขึ้น ไหล่ของหยางไคร้อนรุ่มดุจถูกเหล็กแดงนาบจนกลายเป็นสีแดงจัด ไอเย็นที่กำลังแผ่ขยายถูกความร้อนแรงของหยดของเหลวหยางแผดเผาจนสลายไปในพริบตา ซูเหยียนยิ่งประหลาดใจมากขึ้นไปอีก นางไม่เคยจินตนาการเลยว่าหยางไคจะสามารถใช้วิธีการอันพิสดารเช่นนี้เพื่อสลายปราณเย็นของนาง เพลิงโทสะในดวงตาเริ่มเปลี่ยนเป็นเยือกแข็ง นางเรียกใช้ **คลื่นหิมะพันชั้น** เข้าจู่โจม หิมะขาวโพลนหมุนวนบดบังร่างของนางก่อนจะถาโถมเข้าใส่หยางไคดุจพายุคลั่ง "คลื่นหิมะพันชั้น" ไม่เพียงแต่ดูยิ่งใหญ่อลังการดุจพายุหิมะถล่ม แต่ยังเปี่ยมไปด้วยพลังทำลายล้างมหาศาล เพียงพริบตาเดียวหยางไคก็ถูกคลื่นหิมะกลืนกินจนมิด ไอเย็นเสียดแทงกระดูกจนหัวใจแทบจะหยุดเต้น แม้เขาจะฝึกฝน **เคล็ดวิชาหยางแท้จริง** มา แต่หยางไคก็สัมผัสได้ว่าตนเองกำลังจะกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งในไม่ช้า เขารู้ดีว่าศิษย์พี่หญิงซูเหยียนผู้นี้กำลังโกรธจัด แม้การโจมตีจะไม่มีจิตสังหารแฝงอยู่ แต่นางก็ตั้งใจจะสั่งสอนเขาให้หลาบจำอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม สถานการณ์นี้กลับทำให้หยางไคเกิดความคิดบางอย่าง แม้คู่ต่อสู้จะมีระดับพลังสูงกว่าเขามากจนไม่อาจขัดขืน แต่เขาก็สามารถใช้โอกาสนี้ทดสอบขีดจำกัดของตนเองได้ คู่ต่อสู้คนนี้เก่งกาจกว่าซูมู่เป็นพันเท่า! ท่ามกลางพายุหิมะ ซูเหยียนระดมโจมตีอย่างต่อเนื่อง หยางไคไม่อาจป้องกันตัวเองได้เลย เขาได้แต่ครางออกมาทุกครั้งที่ถูกซัดกระแทก เลือดไหลซึมจากมุมปาก ร่างกายสั่นสะท้านจากความหนาวเหน็บ พยายามต่อสู้กับไอเย็นที่รุกรานเข้ามาอย่างสุดชีวิต ทว่าในสภาวะวิกฤตเช่นนี้ ความคิดของหยางไคกลับยิ่งแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ เขาตัดสินใจละทิ้งการป้องกันทั้งหมด และเริ่มเปิดรับการโจมตีของซูเหยียนอย่างเต็มตัว "เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้น?" เสียงอึกทึกครึกโครมปลุกผู้คนให้ตื่นขึ้น ผู้อาวุโสรอง **ซูเสวียนอู่** มาถึงเป็นคนแรก ตามมาด้วย **ซูมู่** ที่นำ **หลี่ยุนเทียน** และคนอื่นๆ พุ่งตรงมายังที่เกิดเหตุ ภาพเบื้องหน้าทำให้ทุกคนต้องลอบสูดลมหายใจด้วยความหนาวเหน็บ หิมะปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ หยางไคที่เปลือยท่อนบนยืนหลับตานิ่ง ยอมรับการโจมตีอันหนักหน่วงของซูเหยียนโดยไม่ขัดขืน ร่างของเขาประหนึ่งกระสอบทรายที่ถูกฟาดฟันจนกระเด็นไปมากลางอากาศแต่กลับไม่เคยร่วงหล่นถึงพื้น "เฮือก..." ซูมู่ครางออกมา "ลูกพี่หยางไคไปทำอีท่าไหนให้ท่านพี่โกรธได้ขนาดนี้?" "หรือว่าศิษย์พี่หญิงกำลังแก้แค้นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อหลายวันก่อน?" หลี่ยุนเทียนคาดเดาด้วยความหวาดกลัว "ต้องเป็นเช่นนั้นแน่ ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยของศิษย์พี่หญิง นางจะลงมือหนักกับศิษย์พี่หยางไคโดยไร้เหตุผลได้อย่างไร?" "ศิษย์พี่หยางไคผู้น่าสงสาร บาดแผลเก่ายังไม่ทันหายดี ก็ต้องมาเจอกับมหาภัยพิบัติเช่นนี้เสียแล้ว ศิษย์พี่หญิงลงมือรุนแรงเกินไปจริงๆ" คำซุบซิบเหล่านั้นเข้าหูซูเหยียนทุกคำ แต่มันกลับยิ่งโหมไฟโทสะในใจนางให้ลุกโชน ความจริงคือวันนี้หยางไคลอบมองเรือนร่างของนางจนทำให้นางต้องลงมือสั่งสอน ทว่าในสายตาคนนอก นางกลับกลายเป็นนางมารร้ายใจแคบที่คิดบัญชีแค้นย้อนหลังเสียนี่! ซูเหยียนยิ่งทวีความรุนแรงในฝ่ามือมากขึ้นไปอีก!