# Novel Info — มหาศึกเทพเซียน (Martial Peak) > ข้อมูลประกอบการแปลเพื่อความต่อเนื่องของเนื้อหา ## ข้อมูลทั่วไป - **ชื่อเรื่อง (EN)**: Martial Peak - **ชื่อเรื่อง (TH)**: มหาศึกเทพเซียน - **แนว**: Fantasy / Action / Cultivation - **Setting**: โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรที่ตัดสินกันด้วยพละกำลังและปราณยุทธ์ ## ตัวละครหลัก | ชื่อ EN | ชื่อ TH | คำอธิบาย | | :--- | :--- | :--- | | Kai Yang (Yang Kai) | หยางไค | ตัวเอกของเรื่อง ผู้ครอบครองโครงกระดูกทองคำ | | Yuan Lang | หยวนหลาง | สมาชิกกลุ่มโลหิต | | Senior Brother Cai | ศิษย์พี่ไช่ | ศิษย์พี่ใหญ่ของกลุ่มโลหิตในชุดนี้ (ยอดฝีมือขอบเขตแยกประสาน) | | Nu Lang | นู่หลาง | สมาชิกกลุ่มโลหิตที่ตายไปก่อนหน้า | ## ศัพท์เฉพาะ / System Terms | คำ EN | คำ TH | หมายเหตุ | | :--- | :--- | :--- | | Yang Liquid | ของเหลวหยาง | หยดพลังงานหยางบริสุทธิ์ในตัวหยางไค | | Yang Qi | ปราณหยาง | พลังงานธาตุร้อนแรง | | World Qi | ปราณฟ้าดิน | พลังปราณพื้นฐานของโลกยุทธ์ | | Separation and Reunion Boundary | ขอบเขตแยกประสาน | ระดับพลังที่สูงกว่าหยางไคในตอนนี้ | | Qi Transforming Boundary | ขอบเขตผลัดเปลี่ยนปราณ | ระดับพลังที่ศิษย์พี่ไช่ถูกผนึกไว้ | | Blood Group | กลุ่มโลหิต | กลุ่มศัตรูที่มาตามล่าตัวเอก | --- ## บทที่ 103: การต่อสู้พริบตา “พวกเจ้าไม่มีคุณสมบัติพอ!” หยางไคแผดคำรามก้องดุจพยัคฆ์ร้าย เขาตัดสินใจเผาผลาญ ‘ของเหลวหยาง’ หนึ่งหยดในตันเถียนทันที พริบตานั้น ร่างของเขากลับกลายเป็นดั่งลูกเพลิงมนุษย์ที่โชติช่วง แผ่ซ่านคลื่นความร้อนระอุของปราณหยางออกมาอย่างมหาศาลจนบรรยากาศรอบข้างสั่นไหว ขณะที่สิ้นเสียงคำราม หยางไคก็พุ่งทะยานเข้าหาหยวนหลางดุจสายฟ้าฟาด หมัดขวาชกออกไปเต็มกำลังเกิดเสียงกระแทกทึบหนักดังสนั่น แรงสะท้อนกลับทำให้หยางไคถึงกับโซเซถอยหลัง ทว่าฝ่ายหยวนหลางกลับแผดร้องด้วยความตระหนก ร่างลอยละลิ่วกระเด็นออกไปไกลด้วยแรงปะทะที่ไม่อาจต้านทาน เมื่อถอยร่นลงมาสามก้าว หยางไคก็ตกอยู่ในวงล้อมจู่โจมของคนทั้งสามที่เหลือทันที พวกมันรุกไล่เข้ามาจากทุกทิศทาง หยางไคเบี่ยงกายหลบคมกระบี่ของยอดฝีมือขอบเขตแยกประสานได้อย่างหวุดหวิด โดยยอมเปิดแผ่นหลังให้แก่ศิษย์ที่อ่อนแอที่สุดในกลุ่มโลหิตเพื่อเป็นทางผ่าน สองฝ่ามือของเขาที่อัดแน่นด้วยขุมพลังทำลายล้าง พุ่งตรงเข้าหาทรวงอกของ ‘ศิษย์พี่ไช่’ ผู้ที่ระแวดระวังที่สุดและเป็นคนเตือนหยวนหลางให้รอดจากหลุมพรางก่อนหน้านี้ ในบรรดาทั้งสี่คนที่รุมล้อม พละกำลังของศิษย์พี่ไช่สูงล้ำที่สุด แม้จะถูกพลังบางอย่างผนึกไว้ แต่เขาก็ยังคงความแข็งแกร่งอยู่ที่ขอบเขตผลัดเปลี่ยนปราณระดับที่สอง หยางไคจึงปักใจแน่วแน่ว่าจะต้อง ‘ปลิดชีพ’ ชายผู้นี้ให้ได้เป็นคนแรก เพราะหากเสี้ยนหนามที่ใหญ่ที่สุดถูกกำจัด ที่เหลือก็ไร้ซึ่งความกดดัน เพียงชั่วลมหายใจเดียว หยางไคสามารถรับมือและตอบโต้คนทั้งสี่ได้ในเวลาพร้อมกัน! ศิษย์พี่ไช่เห็นหยางไคละทิ้งการป้องกันทั้งหมดเพื่อมุ่งเป้ามาที่ตนเพียงคนเดียว คิ้วของเขาก็ขมวดมุ่น ลางสังหรณ์อัปมงคลผุดขึ้นกลางใจ เขาไม่รู้ว่าไอ้เด็กนี่กำลังคิดอะไรอยู่ แต่จิตใต้สำนึกบอกว่านี่คือสถานการณ์อันตราย ภายใต้สองฝ่ามือนั้นต้องซุกซ่อนเคล็ดวิชาที่ลึกล้ำเอาไว้อย่างแน่นอน เขาเร่งถอยร่นพลางตั้งการ์ดป้องกันอย่างรวดเร็ว แม้จะไม่เชื่อว่าหยางไคจะทำอันตรายเขาได้ แต่การเล่นอย่างปลอดภัยย่อมดีที่สุด เขายกสองมือขึ้นขวางลำตัวเพื่อหยั่งเชิงพละกำลังที่พุ่งเข้ามา ทว่าก่อนที่ฝ่ามือจะปะทะกัน เขากลับเห็นมุมปากของหยางไคยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบ อำมหิต และแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์แสนกล *“ท่าไม่ดีแล้ว ข้าตกหลุมพราง!”* วินาทีต่อมา ความเร็วฝ่ามือของหยางไคพลันพุ่งทะยานขึ้นอย่างฉับพลัน มันพุ่งทะลวงฝ่าการป้องกันของศิษย์พี่ไช่ด้วยจิตมุ่งมั่นอันเด็ดเดี่ยวเป้าหมายคือกลางทรวงอก! การจู่โจมนี้หยางไคย่อมต้องถูกศิษย์พี่ไช่ซัดใส่เช่นกัน มันเป็นการแลกเปลี่ยนที่เจ็บตัวทั้งคู่ ทว่าความคิดนั้นยังไม่ทันก่อตัวสมบูรณ์ ฝ่ามือของหยางไคก็พลันเปลี่ยนไป... มือทั้งสองข้างเริ่มลุกโชนเป็นสีแดงฉานราวกับโลหิตที่เดือดพล่าน แผ่ไอความร้อนที่แผดเผาทุกสิ่ง ศิษย์พี่ไช่ไม่มีทางหลบพ้น ดวงตาของเขาฉายแววเหี้ยมเกรียม ในเมื่อหลบไม่ได้ก็ต้องวัดกันด้วยชีวิต! เพราะฝ่ามือนี้ของหยางไคอัดแน่นไปด้วยของเหลวหยางอันทรงพลัง อย่างไรเสียเขาก็คือยอดฝีมือขอบเขตแยกประสาน แม้พลังจะถูกสะกดจนรู้สึกเหมือนเล่นกับรั้วไม้ไผ่ที่เปราะบาง แต่คุณภาพของปราณฟ้าดินในร่างกายเขาย่อมสูงล้ำกว่าหยางไคไม่ใช่หรือ? **ปัง! ปัง!** เสียงปะทะหนักๆ สองครั้งดังขึ้นพร้อมกัน! ฝ่ามือของศิษย์พี่ไช่กระแทกใส่หยางไค ในขณะที่สองฝ่ามือของหยางไคก็ซัดเข้ากลางอกของเขาอย่างจัง! พริบตานั้น ปราณฟ้าดินที่พุ่งทะลวงเข้าสู่ทรวงอกของศิษย์พี่ไช่กลับทำให้เขารู้สึกราวกับผิวหนังกำลังมลายหายไป *“ปราณฟ้าดินของไอ้เด็กนี่ช่างบริสุทธิ์ยิ่งนัก!”* ศิษย์พี่ไช่ตระหนกสุดขีด หากว่าระดับพลังของเขาไม่สูงกว่าหยางไค เขาอาจจะสิ้นใจตายด้วยอานุภาพฝ่ามือนี้เพียงครั้งเดียวไปแล้ว ทว่าความสยองขวัญยังไม่ทันจางหาย เขากลับรู้สึกถึงปราณฟ้าดินที่ร้อนระอุประหนึ่งลาวาไหลบ่าออกมาจากฝ่ามือของหยางไคอีกระลอก ปราณที่ร้อนแรงดุจเพลิงนรกทะลวงผ่านทรวงอกเข้าไปภายใน เขาเจ็บปวดเจียนคลั่งราวกับร่างกายถูกทิ่มแทงด้วยเหล็กร้อนแดง อวัยวะภายในเริ่มถูกแผดเผาจนไหม้เกรียม “ไปให้พ้นจากข้า!” ศิษย์พี่ไช่คำรามด้วยโทสะ เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายซัดร่างหยางไคจนปลิวลิ่วไปด้านหลังราวกับตุ๊กตาผ้าขาดวิ่น หยางไคที่ร่างกายบอบช้ำไม่มีเวลาแม้แต่จะตั้งตัว เขาพยายามย่อกายลงต่ำแต่ก็ไม่อาจหลบพ้นการซุ่มโจมตีของสมาชิกกลุ่มโลหิตที่เหลือ คมกระบี่แทงทะลุหัวไหล่ของเขาจนเลือดพุ่งกระฉูด เป็นรูโหว่ฉกรรจ์ที่มองเห็นได้ชัดเจน การรุมเร้ายังไม่จบสิ้น ยอดฝีมือขอบเขตแยกประสานอีกคนที่เฝ้ารอโอกาสอยู่พลันพุ่งเข้ามาเตะเข้าที่ซี่โครงของหยางไคอย่างรุนแรงและอำมหิต มันรู้สึกอัปยศที่ก่อนหน้านี้หยางไคหลบการจู่โจมของมันได้ ดังนั้นเมื่อสบโอกาส มันจึงลงมืออย่างเหี้ยมเกรียมที่สุด ในจังหวะนั้นเอง ขวดใบเล็กๆ ขวดหนึ่งพลันร่วงหล่นจากอกเสื้อของหยางไคลงสู่พื้นดิน ร่างของหยางไคกระเด็นอยู่กลางอากาศพลางกระอักเลือดคำโตออกมา เมื่อเท้าแตะพื้นเขาก็ซวนเซจนแทบล้ม ดวงตาของเขาฉายแววกังวลอย่างยิ่งยามจ้องมองไปยังขวดที่ตกอยู่ แต่เขากลับไม่กล้าพุ่งเข้าไปเก็บ หยางไครวบรวมลมปราณไว้ที่ฝ่าเท้าแล้วพุ่งทะยานหายลับเข้าไปในป่าลึกด้วยความเร็วประดุจสายฟ้าฟาด หยวนหลางเห็นท่าทางกังวลของอีกฝ่าย จึงรีบพุ่งเข้าไปคว้าขวดใบนั้นไว้ทันที เสียงหัวเราะเย้ยหยันของหยางไคแว่วมาจากที่ไกลๆ “ฮ่าๆ ยอดฝีมือขอบเขตแยกประสานแห่งกลุ่มโลหิต... ก็แค่พวกสวะธรรมดาๆ เท่านั้น!” มันจะหนีไปได้สักกี่น้ำ? พวกกลุ่มโลหิตต่างมองหน้ากันด้วยความฉงน ทีแรกที่มันกู่ร้องเรียกพวกเขาก็คิดว่ามันเตรียมการมาอย่างดี แต่พอมันทำท่าทางโอหังเสร็จกลับวิ่งหนีไปเสียดื้อๆ นี่หมายความว่ามันเป็นแค่สุนัขที่เก่งแต่เห่าแต่ไร้พิษสงงั้นหรือ? เมื่อครู่นึกว่ามันจะมีไพ่ตายซ่อนอยู่ แต่พอมองตามทิศทางที่มันหนีไป พวกเขาทำได้เพียงพ่นลมหายใจอย่างดูแคลน “ตามมันไป! มันบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น หนีไปได้ไม่ไกลหรอก!” หยวนหลางตะโกนสั่งพลางสะบัดมือที่ยังชาหนึบ เขาไม่นึกเลยว่าหมัดของหยางไคจะทรงพลังได้ถึงเพียงนี้ กว่าจะฟื้นตัวจากการปะทะและกลับมาร่วมวงได้ การต่อสู้ก็จบลงเสียแล้ว ทว่าผ่านไปเพียงสามอึดใจ พวกเขาก็ต้องชะงักฝีเท้าด้วยใบหน้าที่โง่งม ยังไม่ทันจะวิ่งไปได้กี่ก้าว เสียงของหนักบางอย่างร่วงกระทบพื้นดินก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พวกเขาหันกลับไปมองด้วยความฉงน ก่อนจะพบว่าศิษย์พี่ไช่ลงไปนอนคว่ำหน้าแน่นิ่งอยู่กับพื้น ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย “ศิษย์พี่ไช่ ท่านเป็นอะไรไป?” หยวนหลางถามด้วยความตกใจ แต่ไร้ซึ่งเสียงตอบขาน “เกิดอะไรขึ้น?” ศิษย์ที่อ่อนแอที่สุดถามขึ้นอย่างไม่มั่นใจ เมื่อครู่นี้ศิษย์พี่ไช่เพิ่งจะแลกหมัดกับหยางไคและได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย แต่มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะบาดเจ็บสาหัสจากการปะทะเพียงแค่นั้นใช่ไหม? “มีบางอย่างผิดปกติ!” สมาชิกคนที่สามขมวดมุ่น เขาเร่งรุดเข้าไปดูร่างของศิษย์พี่ไช่ ก่อนจะแผดร้องออกมาด้วยความหวาดผวา “อ๊ากกก!” เขาอุทานด้วยความตระหนกสุดขีด “เขาเป็นอย่างไรบ้าง?” หยวนหลางรีบพุ่งเข้าไปดู และภาพที่เห็นก็ทำให้เขาถึงกับตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป เพราะร่างของศิษย์พี่ใหญ่ในยามนี้ ผิวหนังกลับกลายเป็นสีแดงจัดประหนึ่งกุ้งต้ม เลือดภายใต้ผิวหนังเดือดพล่านจนเห็นเส้นเลือดปูดโป่ง ดวงตาทั้งสองข้างแตกโพลนทะลักออกมา สภาพการตายช่างน่าสยดสยองและเวทนาไม่ต่างจากนู่หลางแม้แต่น้อย! ศิษย์พี่ไช่สิ้นใจไปแล้ว ทรวงอกของเขามีรูโหว่ขนาดเท่าปลายนิ้วซึ่งมีเลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมาไม่หยุด “ร้อน! ร้อนเหลือเกิน!” ศิษย์ที่ประคองร่างศิษย์พี่ไว้แผดร้องพลางรีบปล่อยมือทันที เมื่อร่างนั้นสัมผัสกับพื้นดิน ร่างของศิษย์พี่ไช่ก็ระเบิดออก! เลือดที่ร้อนระอุพุ่งกระจายไปทั่วบริเวณ กลายเป็นหมอกโลหิตสีแดงจางๆ ปกคลุมป่า คนทั้งสามที่เหลือต่างโชกไปด้วยเลือด สัมผัสได้ถึงปราณฟ้าดินที่ร้อนระอุแผดเผาผิวหนัง ความหวาดกลัวเข้าจับจิตใจจนสั่นสะท้าน พวกเขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า ศิษย์พี่ไช่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่พวกเขาจะตายลงด้วยสภาพที่น่าสยดสยองเช่นนี้ มันเกิดขึ้นตอนไหนกัน? ตอนที่หยางไคซัดฝ่ามือใส่งั้นหรือ? ทั้งสามคนยืนนิ่งอึ้งดุจคนโง่งม จ้องมองไปยังซากศพที่นอนจมกองเลือดด้วยแววตาแห่งความพรั่นพรึง ยอดฝีมือกลุ่มโลหิตสี่คนร่วมมือกันรุมล้อมหยางไค แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นฝ่ายพวกเขาที่ถูกสังหารไปหนึ่งคน... ทั้งที่หยางไคถูกกระบี่แทง ถูกเตะจนซี่โครงร้าว และบาดเจ็บหนักที่แขน แต่มันกลับสังหารยอดฝีมือที่เก่งที่สุดและหนีรอดไปได้อย่างไร้ร่องรอย!