ฉันพยุงเป้สะพายหลังขึ้นพาดบ่า แม้น้ำหนักของมันจะเริ่มสร้างภาระแต่ฉันก็ยังก้าวเดินต่อไปได้มั่นคง ทีแรกกะว่าจะขุดหลุมฝังชิ้นส่วนที่มีน้ำหนักมากไว้ก่อนเพื่อออกสำรวจต่อ ทว่าพอนึกถึงทริปครั้งก่อนที่มัวแต่ไล่ตามแรดเหล็กจนเสียเวลาและเกือบเอาชีวิตไม่รอดในป่าช่วงพลบค่ำ ฉันจึงตัดสินใจสละแผนการฝังวัตถุดิบทิ้งไปและแบกมันไปเองจะดีกว่า ทะเลสาบออสตินคราคร่ำไปด้วยสัตว์อสูร ทว่าส่วนใหญ่จะยังอยู่เพียงระดับพลทหาร (Private stage) ตลอดทางที่ผ่านมาฉันสังหารพวกระดับ 1 และ 2 ไปได้หลายสิบตัวที่เป็นฝ่ายพุ่งเข้ามาขวางทาง สุดท้ายฉันตัดสินใจมุ่งหน้าเข้าหา 'โซนแก่นกลาง' (core area) ของทะเลสาบออสติน เพราะที่นั่นจะมีปริมาณสัตว์ร้ายที่น่าล่ากว่านี้มาก ข้าค่อยๆ ลัดเลาะอย่างเงียบเชียบมุ่งตรงเข้าสู่ใจกลางสรภูมิ ความจริงทีแรกกะว่าจะใช้เวลาทำความคุ้นเคยกับการล่าแบบธรรมดาก่อนจะก้าวเข้าโซนอันตราย ทว่าพอมองดูสภาวะแวดล้อมแล้ว ดูท่าฉันคงต้องโดดเข้าไปร่วมวงไพบูลย์ในพื้นที่ชั้นในเสียเดี๋ยวนี้เลย ตามแผนที่และข้อมูลที่ฉันเพควักเงินซื้อสมมา ระบุไว้ชัดเจนว่าพื้นที่ในรัศมีสองกิโลเมตรรอบทะเลสาบนั้นเป็นเขตที่อันตรายและคราคร่ำไปด้วยอสูรระดับพลทหารขั้นสูงสุดจนถึงระดับผู้เชี่ยวชาญ โดยเฉพาะเขตครึ่งกิโลเมตรสุดท้ายก่อนจะถึงริมตลิ่งทะเลสาบ ที่นั่นคือสวรรค์ของเหล่าอสูรระดับผู้เชี่ยวชาญ (specialist grade) เลยทีเดียว พลันก็ได้ยินเสียงเรียก 'มอ...' แว่วมาจากที่ไกลๆ ดูท่าจะมีฝูงควายวารี (Aqua Bulls) ชุมนุมอยู่ข้างหน้า ฉันรีบนำเป้หลังไปซ่อนในมุมที่ปลอดภัยแล้วย่องผ่านพุ่มไม้ไปอย่างเงียบเชียบมุ่งหน้าตามเสียงนั้นไป เป็นอย่างที่คาดไว้ มีฝูงควายวารีขยับขยับพลอดอยู่ข้างหน้า ทว่าปริมาณของมันกลับมหาศาลเกินกว่าที่ฉันจินตนาการไว้มาก ดูท่าทางน่าจะมีไม่ต่ำกว่าสามร้อยตัว หรืออาจจะมากกว่านั้นด้วยซ้ำเมื่อลองประเมินดูจากสายตาที่มองมาจากที่ไกลๆ นับว่าโชคดีที่ฉันยังรักษาระยะห่างไว้ได้อ่างดี หากคนในฝูงตัวใดตัวหนึ่งสังเกตเห็นการมาเยือนของฉันละก็ พวกมันทั้งสามร้อยตัวต้องไล่ล่ากะซวกไส้ฉันจนถึงที่สุดแน่นอน พวกมันขึ้นชื่อเรื่องความรักพลอดและมักจะรวมกลุ่มกันอย่างเหนียวแน่นจนไม่ค่อยเห็นตัวที่ปลีกตัวออกมาเดี่ยวๆ เลย "แอชลิน! ไปล่อพวกมันออกมาสักตัวสองตัวสิ" ฉันกระซิบบอกแอชลิน "จิ๊บ จิ๊บ.." เธอขานรับแล้วโผบินขึ้นไปบนฟากฟ้า เเอชลินคือตัวเลือกที่เดีที่สุดในการทำหน้าที่เป็นนกล่อ เพราะอสูรควายวารีเป็นประเภทธาตุน้ำที่เกลียดชังธาตุไฟเป็นชีวิตจิตใจ และแอชลินก็มีขนาดตัวที่เล็กกะทัดรัดพอจะหลบหลีกละอองน้ำสังหารขของพวกมันได้อย่างไม่ยากเย็น ไม่นานนกน้อยขของฉันก็ร่อนจอดใกล้กับฝูงควายวารี เธอเลือกเป้าหมายเป็นกลุ่มย่อยที่อยู่ตรงหัวมุมแล้วเริ่มกวนประสาทด้วยการระดมพ่นลูกไฟเล็กๆ ใส่พวกมัน เจ้าอสูรที่ถูกรบกวนก็พยายามพ่นน้ำโต้กลับไปทว่าไร้ผล เนื่องจากขนาดตัวที่จิ๋วหลิวของเธอทำให้เธอหลบหลีกได้อย่างพริ้วไหว "มออออ!" สัตว์อสูรส่งเสียงร้องระงมไปทั่วบริเวณ ทว่าความโกลาหลเล็กๆ นั่นไม่ได้ส่งผลกระทบถึงหัวหน้าฝูงที่อยู่ใจกลางวงเลย มันชำเลืองมองมาแวบเดียวแล้วก็สะบัดหน้าหนีไปราวกับไม่เห็นนกกระจอกตัวน้อยอยู่ในสายตา แอชลินทำหน้าที่ของเธอได้อย่างยอดเยี่ยม เพียงแค่พยายามรังควานพวกมันไปพักใหญ่แล้วค่อยแกล้งบินหนีออกมา ก็น่าจะมีควายสักตัวสองตัวที่หัวร้อนจนทนไม่ไหวและก้าวเท้าออกมาไล่กวดพลอดตามเธอมาเอง สิ่งที่ฉันกังวลที่สุดคือ 'จ่าฝูง' ของอสูรพวกนี้ มันดูเหมือนจะเป็นสายพันธุ์กลายพันธุ์ที่มีขนาดตัวใหญ่กว่าควายวารีปรกติเกือบเท่าตัวเลยทีเดียว ฉันภาวนาขอให้มันอย่ามาสนใจเจ้านกน้อยตัวนี้เลย ฉันรีบหมอบคลานหลบออกจากพุ่มไม้โดยพยายามไม่ให้เจ้ายักษ์นั่นได้กลิ่นกายขของตัวเรา ฉันถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกพริบตาที่มีระยะห่างพอจะพ้นจากรัศมีการมองเหนขของมัน เจ้ายักษ์ตัวนั้นทำให้ฉันรู้สึกขนลุกทุกครั้งที่จ้องมองมัน ด้วยระดับพลังในตอนนี้ หากฉันต้องเผชิญหน้ากับมันตรงๆ ข้าไม่คิดเลยว่าจะเอาชนะมันได้ แม้มันจะถูกจัดให้อยู่ในระดับผู้เชี่ยวชาญขั้นที่ 1 เหมือนกันก็ตาม สิ่งเดียวที่จะทำได้ถ้าเจอมันคือใส่เกียร์หมาหนีเอาตัวรอดเท่านั้น ฉันเดินย้อนกลับไปยังจุดที่ซ่อนเป้ไว้ รีบสวมมันเข้ากับบ่าแล้วเดินทางมุ่งหน้าไปยังจุดนัดหมายที่สั่งให้แอชลินนกล่อเป้ามา จุดที่ฉันเลือกอยู่ห่างจากฝูงใหญ่มหาศาลจนมั่นใจได้ว่า ต่อให้เจ้าเหยื่อจะร้องตะโกนจนสุดปอด ฝูงของมันที่อยู่ตรงริมน้ำก็คงไม่มีวันได้ยินแน่นอน ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงในการเดินทางมาถึงจุดนัดพพบ ฉันรีบหาที่ซ่อนเป้และเตรียมแฝงกายรอดักสังหารอสูรที่จะถูกล่อมา ฉันหมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องสังหารมันให้ได้ในกระบวนท่าเดียวจากการลอบโจมตี 'วูบ' 'เคร้ง!' ดาบขของฉันตวัดขึ้นปัดสวิงอะไรบางอย่างพริบตาเดียว ในขณะที่ฉันกำลังซุ่มรอแอชลินล่อเหยื่ออยู่นั้น จู่ๆ ฉันก็สัมผัสได้ถึงภัยร้ายที่คืบคลานมาจากทางด้านหลังโดยสัญชาตญาณจึงรีบกระตุ้นพลังจากอาวุธวิเศษเกรด 1 แล้วตวัดฟันไปส่งด้านหลังโชคดีที่ดาบเข้าปะทะกับสิ่งที่พุ่งเข้ามาจู่โจมได้อย่างแม่นยำ เมื่อมองสำรวจดูจึงพบว่าสิ่งที่ลอบโจมตีฉันคืออูรกระหายเลือดที่รูปร่างเหมือนงูที่ประกอบขึ้นจากก้อนกรวดนับไม่ถ้วน "งูกรวด (Pebble Snake)!" ฉันอุทานเสียงหลงเจ้างูคความยาวหนึ่งเมตรนั่นร่างกายมันประกอบไปด้วยกรวดหินขนาดหัวแม่มือนับพันก้อน และมันคืออสูรระดับผู้เชี่ยวชาญขั้นที่ 1 ตัวจริงเสียงจริง งูกรวดตัวนี้มีสายพันธุ์ระดับ 2 ที่แสนจะธรรมดาทว่าต้นตระกูลของมันกลับดูน่าสะพรึงกกลัวมหาศาล เนื่องจากมันมีต้นกำเนิดมาจากสายเลือดของ 'เมดูซ่า' (MEDUSA) ในอดีตมีตำนานเล่าขานกันมากมายถึงงูกรวดที่สามารถปลุกระลึกพลังสายเลือดบรรพบุรุษจนกลายเป็นยอดอสูรที่ถล่มทวีปได้ "ขู่!" มันส่งเสียงขู่ฟ่อพร้อมแยกเขี้ยวที่ดูเหมือนจะมีสารสีดำข้นไหลซึมออกมา หากฉันพลาดท่าโดนมันกัดเข้าไปเพียงนิดเดียวชีวิตคงถึงจุดจบแน่ๆ เพราะพิษของมันมีฤทธิ์เดชทำให้ร่างกายแข็งตัวเป็นหิน (petrification) ซึ่งสามารถหยุดการเคลื่อนไหวขของฉันได้นานนับนาที เมื่อพบว่ามันกำลังจะเปิดจู่โจมรอบใหม่ ฉันจึงรีบหมุนเวียนพลังวงจรที่สามของวิชาออกมาทันควัน ข้าไม่ยอมเสี่ยงภัยเด็ดขาดเพียงแค่โดนกัดทีเดียวก็อาจหมายถึงความตายที่รออยู่เบื้องหน้า 'เคร้ง!' ร่างของงูกลายเป็นก้อนหินปลิวละลิ่วหวือไปไกลตามแรงดาบขของฉัน ฉันกระชับดาบแน่นเพื่อรอรับการจู่โจมระลอกต่อไป ทว่าความจริงที่น่ายินดีคือถึงแม้มันจะสร้างมาจากหัวหินทว่าพลังป้อกันของมันกลับไม่ได้แข็งแกร่งเท่าไหร่เลย หากฉันสามารถฟันเข้าเป้าจังๆ ได้อีกสักสองสามที ก็น่าจะปลิดชีพมันได้ไม่ยาก ฉันยังคงตั้งท่ารอคอยการตอบโต้ทว่าเวลาผ่านไปสิบนาที จนถึงสิบห้านาทีก็ยังไร้วี่แววการเคลื่อนไหวของมัน ทีแรกนึกว่ามันคงจะใส่เกียร์หมาหนีไปแล้ว ซึ่งนั่นก็นับว่าเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับมัน ทว่าด้วยความระแวงฉันจึงต้องเดินไปตรวจสอบให้แน่ใจว่ามัยจะไม่ย้อนกลับมาลอบกัดอีก ฉันค่อยๆ ย่องมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่มันร่วงหล่นลงมไป และแล้วก็ต้องอุทานออกมาด้วยคความทึ่ง "โอ้!" ภาพที่เห็นคือเจ้างูกรวดที่นอนแน่นิ่งไร้วิญญาณอยู่บนพื้นดิน มีรอยร้าวขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นที่ส่วนหัวซึ่งทำมาจากก้อนกรวดของมัน ดูท่าทางดาบที่ฉันฟันเข้าใส่เพียงครั้งเดียวนั่นจะรุนแรงพอที่จะส่งมันไปสู่สุขคติได้ในทันที