ตอนที่ 11 – ค่ำคืนแห่งเหล่าผู้หยั่งรู้ (4) “ผู้ที่เลิกอ่านคนที่ 9... เป็นคุณลักษณะที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยแฮะ” “อะ... อ๋อ คุณคงไม่เคยได้ยินหรอกครับ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่พวกเรา ‘เหล่าผู้หยั่งรู้’ ได้เห็นมันเหมือนกัน” เจ้าเด็กนี่กำลังปั้นน้ำเป็นตัวหาข้ออ้าง ผมจึงนึกสนุกอยากจะปั่นหัวเขาสักหน่อย “แต่ก็น่าประหลาดนะ ถ้าคุณได้รับโองการสวรรค์มาจริงๆ ทำไมคุณถึงไม่ใช่ ‘ผู้รับสาส์น’ แต่กลับกลายเป็น ‘ผู้ที่เลิกอ่าน’ ไปได้ล่ะ? ชื่อนี้มันหมายความว่ายังไงกันแน่?” “คือ... เรื่องนั้น... โองการ... ไม่สิ คัมภีร์พยากรณ์...” อีซองกุกเริ่มอึกอัก ติดอ่างจนเสียอาการ การได้เฝ้ามองเขาพยายามดิ้นรนเพื่อหลบเลี่ยง ‘ทักษะจับเท็จ’ นั้นเป็นความบันเทิงชั้นยอด ผมอยากรู้นักว่าเขาจะซื่อสัตย์ได้แค่ไหน ในที่สุดเขาก็หลับตาลงอย่างจำนน “ตอนที่ผมอ่านคัมภีร์พยากรณ์เล่มนั้น... ผมหยุดอ่านกลางคันครับ!” “หยุดอ่านงั้นเหรอ? ทำไมถึงไม่อ่านให้จบเล่มล่ะ?” “เนื้อหาในคัมภีร์มันช่างยากเย็นแสนเข็ญ ทั้งกว้างขวางและลึกล้ำเกินหยั่งถึง...” “งั้นคุณก็คือคนที่หยุดอ่านเป็นลำดับที่ 9 สินะ?” “ครับ...” อีซองกุกตอบเสียงแผ่ว “ผมเกรงว่าตัวผมคงจะไม่เป็นประโยชน์ต่อท่านเท่าไหร่นัก” “ไม่ครับ! ผมช่วยท่านได้แน่นอน!” อีซองกุกที่กำลังสับสนลนลานเริ่มพ่นคำพูดเพ้อเจ้อออกมาไม่หยุดหย่อน พลางกดเปิดปิดหน้าจอสมาร์ตโฟนในมือด้วยท่าทางกระวนกระวาย “ทำไมคุณถึงเอาแต่จ้องมือถืออยู่นั่นล่ะ?” “ขะ... ขอโทษครับ พอดีผมติดสมาร์ตโฟนน่ะ...” เขากำลังพยายามขอคำแนะนำจาก ‘ผู้ที่เลิกอ่าน’ คนอื่นๆ อยู่แน่ๆ แต่ความพยายามนั้นก็คงอยู่ได้ไม่นานนัก “คุณกำลังใช้อินเทอร์เน็ตอยู่เหรอ?” “คะ... ครับ ใช่แล้วครับ มันเป็นความสามารถของ ‘ฤๅษี’...” สิ้นคำของอีซองกุก ผมก็หันไปมองฮันดงฮุน เด็กหนุ่มที่ถูกสะกดจิตกำลังก้มหน้าก้มตาแทะเล็บตัวเองด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ‘ราชาฤๅษีแห่งเงามืด’ ผู้ครอบครองพลังในการบงการข้อมูลมหาศาล... เด็กคนนี้ไม่ควรถูกพวกผู้หยั่งรู้เก็บไว้ใช้งานเลย หากพวกมันเข้ามาแทรกแซงเส้นเรื่องในลักษณะนี้ นิยายต้นฉบับจะพังพินาศ และแผนการที่ผมวางไว้จะสูญเปล่า ผมต้องหยุดพวกมันก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป “ผู้หยั่งรู้คนอื่นๆ มีคุณลักษณะ ‘ผู้ที่เลิกอ่าน’ เหมือนกันหมดเลยงั้นเหรอ?” “...ครับ” “มีทั้งหมดกี่คน?” “เรื่องนั้น...” อีซองกุกลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมอ้าปาก “เท่าที่ผมทราบ มีทั้งหมด 48 คนครับ” 48 คนงั้นเหรอ? น้อยกว่าที่ผมคาดไว้แฮะ เมื่อพิจารณาว่าตอนที่ 1,200 มีคนอ่านแค่ 1 ครั้ง และตอนที่ 120 มีคนอ่าน 10 ครั้ง ผมก็นึกว่าอย่างน้อยน่าจะมีสักร้อยคนเสียอีก คำพูดต่อมาของอีซองกุกช่วยคลายความสงสัยของผมได้ทันควัน “ผมทราบมาว่าตอนแรกมีผู้หยั่งรู้มากกว่านี้ แต่คาดว่าส่วนใหญ่คงไม่ผ่านพ้นบททดสอบแรกมาได้น่ะครับ” “ตายทั้งๆ ที่รู้อนาคตเนี่ยนะ?” “นั่นก็เพราะ... แม้เราจะได้รับโองการมา แต่พวกเราเพิ่งจะตระหนักได้ไม่นานมานี้เองว่ามันคือโองการ ‘ของจริง’” พอนึกดูแล้วมันก็สมเหตุสมผลอยู่ ในช่วงเริ่มแรกของหายนะ คงมีนักอ่านเพียงไม่กี่คนที่เชื่อว่านิยายที่ตีพิมพ์มานานนับสิบปีจะกลายเป็นความจริงขึ้นมา พวกเขาอาจจะจำเนื้อหาไม่ได้ทันทีด้วยซ้ำ แต่ผมแปลกใจที่อีซองกุกรอดมาได้ ยิ่งไปกว่านั้น หมอนี่คือคนที่หยุดอ่านเป็นลำดับที่ 9 ซึ่งหมายความว่าเป็นนักอ่านรุ่นแรกๆ เลย แล้วเขารอดมาได้ยังไงกัน? “ผมโชคดีที่รอดชีวิตมาได้จากตู้รถไฟครับ ถ้าไม่ใช่เพราะมีผู้หยั่งรู้คนอื่นอยู่ใกล้ๆ ผมคงตายไปแล้ว” มีผู้หยั่งรู้คนอื่นอยู่ในที่เดียวกับเขาด้วยงั้นเหรอ? “คนคนนั้น—” ในจังหวะที่อีซองกุกกำลังจะเอ่ยปาก พื้นดินก็สั่นสะเทือนเบาๆ แรงสั่นนั้นส่งผ่านมาถึงข้างในแม้จะมีการกางม่านพลังป้องกันเสียงไว้ก็ตาม ผมกับอีซองกุกรีบพุ่งออกจากเต็นท์พร้อมกันทันที *ตึง!* ตอนแรกผมคิดว่าเป็นบททดสอบย่อยที่โผล่มาอย่างกะทันหัน แต่กลับไม่ใช่... ใจกลางของแรงสั่นสะเทือนมีร่างสองร่างยืนประจันหน้ากันอยู่ ชายและหญิงคู่หนึ่งกำลังเผชิญหน้ากันอย่างดุเดือด ผมไม่รู้จักฝ่ายชาย แต่ฝ่ายหญิงนั่นมัน... “แกมันก็แค่ตัวประกอบ... บังอาจนักที่กล้ามาขวางข้า!” “พล่ามเรื่องบ้าอะไรของแกวะ ไอ้อันธพาลเอ๊ย” ...ไม่ผิดคาดเลย จองฮีวอนนั่นเอง “ว่าไงนะ? ไอ้คนพรรค์นั้นงั้นเหรอ...? นังแพศยานี่!” ชายคนนั้นชักดาบวงพระจันทร์ขนาดใหญ่ยักษ์ออกมาจากข้างหลัง เลเวลโดยรวมของเขาดูจะสูสีกับจองฮีวอน แต่มันยังไม่เพียงพอหรอก ท่วงท่าของจองฮีวอนนั้นก้าวข้ามขีดจำกัดของร่างอวตารในระดับเดียวกันไปไกลแล้ว คมดาบของนางร่ายรำอย่างพริ้วไหวประดุจขนนกในยามที่ชายคนนั้นจู่โจมเข้ามา [ตัวละคร ‘จองฮีวอน’ เปิดใช้งานคุณสมบัติพิเศษของ ‘ดาบจันทร์เสี้ยว มิคาสึกิ มุเนะจิกะ’—‘ฝีก้าวแห่งยมทูต’] “จองฮีวอน! หยุดมือ!” ดาบของจองฮีวอนหยุดกึกอยู่ตรงหน้าคอหอยของชายคนนั้นเพียงไม่กี่มิลลิเมตร เส้นขนบนต้นคอของเขาลุกชันด้วยความหวาดเสียว มันคือความแตกต่างของความเร็วที่มหาศาลเกินคณานับ หากผมไม่เข้าไปขวาง ชายคนนี้คงกลายเป็นศพเฝ้าดินไปแล้ว อีซองกุกที่ตระหนกสุดขีดแผดเสียงลั่น “จองมินซอบ! แกทำบ้าอะไรของแกเนี่ย!” ผมเข้าใจทุกอย่างทันทีที่เห็นท่าทางสับสนของอีซองกุก [ทักษะเฉพาะตัว ‘รายชื่อตัวละคร’ ทำงาน] และแล้วข้อความที่คาดไว้ก็เด้งขึ้นมา [ไม่สามารถอ่านข้อมูลของบุคคลนี้ผ่าน ‘รายชื่อตัวละคร’ ได้] [บุคคลนี้ไม่ได้ถูกลงทะเบียนใน ‘รายชื่อตัวละคร’] ชัดเจนเลย หมอนี่ก็เป็นผู้หยั่งรู้อีกคน * * * ครู่ต่อมา ผู้หยั่งรู้อีกคนก็นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าผม โดยมีอีซองกุกยืนอยู่ข้างๆ “ผมขอประทานโทษแทนเพื่อนผมด้วยครับ เขาไม่รู้อะไรเลยจริงๆ... เฮ้ย! รีบขอโทษท่านเร็วเข้า!” ชายที่นั่งอยู่ข้างเขาก้มศีรษะลงคำนับผม “...ผมขอโทษครับ” ไม่เหมือนกับอีซองกุก ชายคนนี้ดูเป็นคนทะนงตนและไม่อาจซ่อนเร้นความขุ่นเคืองบนใบหน้าได้มิด ผมหันไปมองจองฮีวอนแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “จองฮีวอน ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำอะไรบุ่มบ่าม” “อะ... ไอ้หมอนี่มัน...!” “จองฮีวอน!” จองฮีวอนแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมาเป็นครั้งแรก “...ขออภัยค่ะ ท่านยูจุงฮยอก” นางก้มหัวก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป โดยมีอีฮยอนซองเดินตามไปด้วยสีหน้ากังวล ผมรู้ดีว่าจองฮีวอนไม่ใช่คนที่จะชักดาบใส่ใครอย่างไร้เหตุผล แต่ในสถานการณ์ปัจจุบัน การเคลื่อนไหวใดๆ ที่เกินขอบเขตย่อมเป็นอันตราย ชายอีกคนเงยหน้ามองผมด้วยสายตาเคลือบแคลง “ท่านคือท่านยูจุงฮยอกจริงๆ งั้นเหรอ?” “ใช่ แล้วแกก็เป็นผู้หยั่งรู้ด้วยงั้นสิ?” “...ครับ” เขามีสีหน้าสับสนปนเป พลางมองสลับไปมาระหว่างผม จองฮีวอน และอีฮยอนซอง ก่อนจะเหลือบมองอีซองกุกแล้วพูดว่า “ขออภัยครับท่านยูจุงฮยอก ผมเกรงว่าต้องขอตัวสักครู่ ซองกุก ออกไปคุยกับฉันหน่อยสิ” เขาเดินออกจากเต็นท์ไป ขณะที่อีซองกุกก้มหัวให้ผมอย่างนอบน้อม “ผมไม่ชอบรอใครนานๆ” “ครับ!” ถ้าเป็นยูจุงฮยอกตัวจริงคงไม่ยอมให้ทำแบบนี้แน่ แต่ที่ผมยอมให้พวกมันออกไปคุยกัน ก็เพราะมีเหตุผลสำคัญ ทันทีที่อีซองกุกพ้นประตูเต็นท์ ผมก็เรียกหาบีฮยองทันที ‘เฮ้ บีฮยอง’ [อะไรอีกล่ะ? กำลังสนุกอยู่เลยไม่ใช่เหรอ...] ‘ทักษะขยายประสาทการได้ยิน จ่ายสองพันคอยน์’ [...............] เดี๋ยวนี้บีฮยองเริ่มปรับตัวได้ไวขึ้น ไม่ถึงสามวินาที ข้อความแจ้งเตือนก็ปรากฏ [จ่ายคอยน์ 2,000 เหรียญเรียบร้อยแล้ว] [ได้รับทักษะเฉพาะตัว ‘ขยายประสาทสัมผัสการได้ยิน’] บีฮยองเตือนทิ้งท้ายว่า [เฮ้ ระวังตัวด้วยนะ ตั้งแต่บททดสอบที่สี่เป็นต้นไป พวกโทแกบีระดับกลางจะเข้ามาควบคุมดูแลพื้นที่แล้ว...] ผมเพิกเฉยต่อคำเตือนนั้น [ทักษะเฉพาะตัว ‘ขยายประสาทสัมผัสการได้ยิน เลเวล 1’ ทำงาน] ผมขยับกายออกไปนอกเต็นท์ที่ถูกกางม่านป้องกันเสียงไว้ จากนั้นเสียงซุบซิบก็เริ่มแว่วเข้าหู พวกมันยืนอยู่ไม่ไกลจากที่ผมซ่อนตัวนัก “เฮ้ย แกไม่รู้สึกว่ามันแปลกๆ บ้างเหรอวะ?” “อะไร?” “ไอ้หน้าตานั่นน่ะ แกมองยังไงว่ามันหล่อวะ?” “อยู่ดีๆ มาพูดเรื่องอะไรของแก...” “ก็นักเขียนบรรยายไว้ซะดิบดีว่ายูจุงฮยอกน่ะหล่อเหลาราวกับเทพบุตรลงมาจุติ” ไอ้บ้านี่...? โชคดีที่อีซองกุกรีบขัดขึ้นมา “รสนิยมของนักเขียนกับคนทั่วไปมันอาจจะต่างกันก็ได้... แต่หมอนี่น่ะยูจุงฮยอกแน่ๆ นิสัยดิบเถื่อนเหมือนกันเปี๊ยบ” “แกมันก็แค่พวกที่เลิกอ่านตอนที่เก้า จะไปรู้อะไรวะ...” “ไอ้นี่...! แกเองก็จำอะไรไม่ค่อยได้หรอก เพราะแกอ่านมันมาตั้งนานแล้ว!” “ถึงอย่างนั้น บางฉากมันก็ยังชัดแจ๋วเพราะ ‘สิทธิพิเศษแห่งความทรงจำ’ ไม่ใช่รึไง? ถ้าไม่มีไอ้สิทธินี้ แกคงไม่รอดมาตั้งแต่บทนำแล้วด้วยซ้ำ...” เสียงของพวกมันเริ่มดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ “แต่มันก็ประหลาดอยู่ดี ไม่ต้องพูดถึงอีฮยอนซองนะ นังผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกัน? เท่าที่ฉันจำได้ ในการย้อนกลับครั้งที่สาม มันไม่มีผู้หญิงคนนี้อยู่นี่หว่า” “งั้นก็ลองตรวจสอบดูสิ ว่าเขาคือยูจุงฮยอกตัวจริงหรือเปล่า” “...แล้วถ้าเขาเป็นตัวจริงล่ะ?” “เราก็ทำตามแผนเดิม ถ้าเราได้ยูจุงฮยอกมาเป็นพวก เราก็จะจัดการกับพวก ‘คนที่อ่านถึงตอนที่ 50’ ได้สบายๆ” ข้อมูลชิ้นงามหลุดออกมาจนได้ ทั้งที่อยากจะเกาะขาตัวเอกใจจะขาด แต่ลับหลังกลับพ่นคำสบถด่าสารพัดเพราะสถานการณ์มันไม่เป็นใจ นี่แหละหนอมนุษย์ อีซองกุกกับชายคนนั้นเดินกลับเข้ามาใกล้ “ขออภัยที่ให้รอนานครับ เชิญด้านในเลยครับ” พวกเรากลับเข้าไปในเต็นท์อีกครั้ง “ท่านยูจุงฮยอก ผมต้องขออภัยสำหรับความล่วงเกินก่อนหน้านี้ด้วยครับ ขออนุญาตแนะนำตัวอีกครั้ง ผมชื่อจองมินซอบครับ” ชายคนนั้นคลี่ยิ้มพลางก้มคำนับอย่างสง่างาม พิจารณาดูแล้ว หมอนี่มีไอเทมดีๆ ติดตัวอยู่ไม่น้อยถึงขนาดรอดมือจองฮีวอนมาได้ โดยเฉพาะ ‘หน้ากากผู้ลี้ภัย’ ที่มีประโยชน์ในการพรางใบหน้าและรูปลักษณ์ได้อย่างอิสระ ผมตัดสินใจเข้าเรื่องทันที “งั้นแกหยุดอ่านที่ตอนไหนล่ะ?” จองมินซอบถลึงตาใส่อีซองกุก เหมือนกำลังสื่อสารอะไรบางอย่างผ่านทางสายตา “...ผมคือผู้ที่เลิกอ่านคนที่ 1,089 ครับ” 1,089... เมื่อพิจารณาว่าจำนวนยอดวิวตอนที่ 1,200 มีแค่ 1 และตอนที่ 120 มีแค่ 10 หมอนี่ก็นับว่าเป็นคนที่อ่านไปได้ค่อนข้างไกลเลยทีเดียว บางทีเขาอาจจะเป็นคนช่วยชีวิตอีซองกุกในบททดสอบแรกก็ได้ “ในฐานะผู้หยั่งรู้ที่ได้อ่านคัมภีร์พยากรณ์ ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบกับท่านยูจุงฮยอก อย่างไรก็ตาม ท่านยูจุงฮยอกครับ... ผมขออนุญาตถามอะไรท่านสักสองสามข้อได้ไหมครับ?” “คำถามงั้นเหรอ? คำถามอะไรล่ะ?” “คือ เรื่องเกี่ยวกับตัวท่านยูจุงฮยอก...” “แกกำลังสงสัยว่าฉันคือยูจุงฮยอกตัวจริงหรือเปล่างั้นสิ?” “...ขะ... คือ ไม่ใช่แบบนั้นครับ” ใบหน้าของเขาแดงซ่านเมื่อต้องปะทะกับสายตาอันแรงกล้าของผม “งั้นก็ลองถามมา” “ครับ?” “ถามมาสิ” จองมินซอบที่กำลังสับสนรีบพยักหน้ารับคำ “เอ่อ... งั้นขอเสียมารยาทนะครับ” เพื่อให้แน่ใจว่าผมจะตบตาพวกมันได้อย่างสมบูรณ์แบบ ผมต้องจดจำสิ่งสำคัญบางอย่างไว้ให้มั่น “เท่าที่ผมทราบ ยูจุงฮยอกจะดึงตัว ‘อสูรเพ้อฝัน คิมนัมอุน’ มาเป็นพวกในการย้อนกลับครั้งที่สาม แต่ตอนนี้ข้างกายท่านกลับมีผู้หญิงที่แปลกหน้ามาแทนที่คิมนัมอุน” “............” “ตอนแรกผมคิดว่าเป็นอีจีฮเย แต่เธอดูเหมือนจะไม่ใช่เด็กวัยรุ่น แถมผมยังได้ยินท่านเรียกชื่อเธอว่าอย่างอื่นด้วย” ความจำและทักษะการสังเกตของหมอนี่จัดว่าไม่ธรรมดา อย่างที่จองมินซอบพูด โลกใบนี้ได้เปลี่ยนไปจากการย้อนกลับครั้งที่สามที่ผมรู้จักไปเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้ ผมต้องปรับเปลี่ยนโลกที่เปลี่ยนไปนี้ให้ ‘ตรงตามรสนิยม’ ของผมให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ถ้าแกอยากรู้ว่าทำไมอสูรเพ้อฝันถึงไม่ได้อยู่ข้างกายฉัน คำตอบนั้นมันง่ายมาก ในรอบนี้... อสูรเพ้อฝันไม่มีตัวตนอยู่อีกต่อไปแล้ว” “...หือ? ไม่มีตัวตนงั้นเหรอ? หรือว่า... เขาตายไปแล้ว?” “ใช่” ความสับสนฉายชัดบนใบหน้าของพวกมันครู่หนึ่ง ก่อนที่จองมินซอบจะโพล่งถามออกมา “บ้าน่า เป็นไปได้ยังไง... ใครกันที่ฆ่าคิมนัมอุนได้?” “อสูรเพ้อฝัน คิมนัมอุนน่ะเหรอ...” เหล่าผู้หยั่งรู้อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง และคราวนี้ผมจะปิดฉากความสงสัยของพวกมันด้วยหมัดสุดท้าย “เขาตายด้วยน้ำมือของ ‘ผู้หยั่งรู้’ อย่างพวกแกนั่นแหละ”