บทที่ 1878 โลกที่เปลี่ยนไป ซิลเคยไปกรีนซิตี้มาแล้วสองสามครั้ง ดังนั้นตราบใดที่ตำแหน่งของมันยังไม่เปลี่ยนแปลง เขาก็สามารถพาพวกเขาทุกคนกลับไปยังกรีนซิตี้ได้อย่างปลอดภัย แต่หากมันเปลี่ยนไป ก็มีความเป็นไปได้สูงที่พวกเขาจะตกลงไปในทะเล ทว่าแทนที่จะเอ่ยถาม ซิลกลับตัดสินใจคว้าตัวพวกเขาทุกคนและเทเลพอร์ตกลับมาทันที หลังจากใช้พลังของเขาแล้ว ซิลก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น และมองเห็นว่าพวกเขาอยู่ในห้องแล็บที่เขาคุ้นเคย ณ ส่วนบนสุดของกรีนทาวเวอร์ "เยี่ยม ดูเหมือนพวกเราจะมาถึงอย่างปลอดภัยแล้ว ค่อยยังชั่วหน่อย" ซิลพูดพร้อมกับรอยยิ้ม "ค่อยยังชั่วเหรอ หมายความว่าไง? นายไม่มั่นใจงั้นเหรอ?" วินน์ถาม พลางเดาสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับพวกเขาหากซิลใช้พลังผิดพลาด "เราก็มาถึงที่นี่แล้วนี่นา เพราะงั้นทุกอย่างก็โอเคแล้ว มาเถอะ เรามีเรื่องต้องคุยกันเยอะเลย" ซิลกล่าว ในห้องแล็บมีพื้นที่กว้างขวางแต่กลับมีที่นั่งไม่มากนัก เพราะในตอนแรกมันเป็นห้องแล็บที่สร้างขึ้นเพื่อให้โลแกนทำงานวิจัยเท่านั้น โลแกนวางมือทั้งสองข้างลงบนพื้นและเปิดใช้งานอาวุธวิญญาณ เขาสามารถควบคุมและเปลี่ยนอะไรก็ได้ให้กลายเป็นเทคโนโลยีหรือปัญญาประดิษฐ์ (AI) ดังนั้นเขาจึงเริ่มสลายโครงสร้างของสถานที่และเปลี่ยนมันให้กลายเป็นเก้าอี้ขนาดใหญ่เพื่อให้ทุกคนได้นั่งลง เมื่อทุกคนนั่งลงแล้ว โลแกนก็เอนตัวพิงเก้าอี้และถอนหายใจยาวออกมา "ผมต้องบอกเลยว่า สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ไม่ได้อยู่ในการคำนวณของผมเลย" โลแกนพูดพลางมองไปที่คริสซึ่งอยู่ในห้องกับพวกเขาด้วย "ผมคิดว่าเพื่อให้เราทุกคนเข้าใจตรงกัน เราควรเริ่มต้นด้วยการแจ้งให้วินน์ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างตั้งแต่วันที่เขาจากไป และจากนั้นเราอาจจะช่วยกันไขปริศนาเรื่องนี้ทั้งหมดได้" คนอื่นๆ เห็นด้วย และวินน์เองก็สนใจอยากรู้ว่าพวกเขาทำอะไรกันบ้างในระหว่างนั้น มันง่ายกว่าสำหรับโลแกนที่จะเป็นคนพูดและอธิบาย เพราะเขาได้บันทึกเหตุการณ์ต่างๆ เอาไว้มากมายหลังจากที่วินน์จากไป สิ่งแรกที่เกิดขึ้นแน่นอนว่าคือการแข่งขันประลองยุทธ์ที่จัดขึ้น ในระหว่างนั้น วินเซนต์ได้ปรากฏตัวขึ้นและประกาศว่าเขากำลังตามหาวินน์ อย่างไรก็ตาม การแข่งขันต้องหยุดชะงักลงเมื่อแล็กซ์มัสเข้าร่วมในช่วงวินาทีสุดท้าย และในที่สุดเขาก็จัดการวินเซนต์พร้อมกับชิงหัวใจสีแดงที่วินเซนต์ฝังไว้ในร่างกายของเขาไป "เดี๋ยวนะ วินเซนต์ยังมีชีวิตอยู่ แถมเขายังมีหัวใจสีแดงด้วยเหรอ!" วินน์พูดด้วยความประหลาดใจ อีกหนึ่งคนที่เคยช่วยเหลือเขามามากมายยังอยู่ที่นี่ "วินเซนต์ยังมีชีวิตอยู่ เรากำลังใช้ผลึกรังเพื่อฟื้นฟูสัญญาณชีพของเขาให้กลับมาเป็นปกติ ไม่ต้องห่วง ผมจะให้นายไปพบเขา" โลแกนกล่าว โลแกนเล่าเรื่องราวต่อไปถึงตอนที่พวกเขามุ่งหน้าไปยังฐานของกลุ่มแวมไพร์แดง (Red Vampires) ในขณะที่อยู่ที่นั่น พวกเขากำลังต่อสู้อยู่กับพวกแดมพีร์ แล็กซ์มัสพ่ายแพ้ แต่หัวใจสีแดงกลับถูกชิงไปโดยเอริน จากการฟังเรื่องราวทั้งหมดและรายละเอียดที่คนอื่นๆ อธิบายว่าเธอแข็งแกร่งเพียงใด วินน์พยายามคิดว่าเขาจะรับมือกับเธออย่างไร แล็กซ์มัสมีพลังมหาศาลและได้รับความช่วยเหลือจากเซเลสเชียลของเขาไม่น้อยเลยจากที่ได้ยินมา เขายังดีใจที่ได้ยินว่าบอร์เดนยังมีชีวิตอยู่เช่นกัน และเมื่อไม่มีปัญหาอะไรแล้ว เขาอยากจะกลับไปที่ตระกูลเบลด อาจจะไปพร้อมกับซิล เพื่อไปทักทายพวกเขา ในที่สุด วินน์ก็ตัดสินใจได้ว่าในตอนนี้เขาแข็งแกร่งกว่าเอริน เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่าตัวเขาในตอนนี้จะไม่สามารถรับมือกับเธอได้ อย่างไรก็ตาม จิตใจของเขากลับถูกรบกวนด้วยเรื่องหนึ่ง 'ไลลา... เธอทำงานให้ฝ่ายเรามาตลอดจริงๆ ด้วย และเธอยังมีชีวิตอยู่แถมยังเป็นผู้นำของแวมไพร์แดงด้วย ค่อยยังชั่วหน่อย ผมอยากไปหาเธอจริงๆ... แต่ผมควรจะพูดอะไรกับเธอดียังไม่รู้เลย' วินน์คิดในใจ จากนั้นก็ถึงเวลาที่พวกเขาต้องอธิบายว่าทำไมถึงไปยังฐานของกลุ่มเพียว (Pure) ที่เรน เพื่อพยายามค้นหาว่าทำไมเอรินถึงกลายเป็นอย่างที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน พวกเขาอธิบายทฤษฎีที่คิดว่ามันเชื่อมโยงกับลีโอ และนั่นคือสาเหตุที่พวกเขาไปหาคริส นั่นคือตอนที่พวกเขาต้องประหลาดใจ เมื่อได้รับรู้เกี่ยวกับอดีตอันเลวร้ายของลีโอ ในขณะที่ฟังเรื่องราวทั้งหมด วินน์กำหมัดแน่น ระหว่างที่เล่าเรื่องให้เขาฟัง คนอื่นๆ สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันทำให้พวกเขารู้สึกหนักอึ้งอย่างที่แม้แต่เจ้าตัวยังไม่รู้ว่าเขากำลังปล่อยมันออกมา วินน์นั่งนิ่งเงียบอยู่อย่างนั้นเป็นเวลาห้านาทีเต็มโดยไม่มีใครพูดอะไรสักคำ เพราะบรรยากาศมันหนักอึ้งมาก จนกระทั่ง... "คุณพ่อคะ อย่าโกรธเลยนะ!" มินนี่ตะโกนขณะที่เธอวิ่งเข้าไปกระโดดนั่งบนตักของเขา "หนูไม่ชอบเวลาคุณพ่อเสียใจเลย เราเพิ่งกลับมา และตอนนี้เราก็ได้อยู่ด้วยกันแล้ว แต่ตอนนี้คุณพ่อกลับมาเศร้าซะงั้น!" ด้วยเหตุผลบางอย่าง การเห็นมินนี่ทำแบบนี้ทำให้เขาใจเย็นลงได้บ้าง เขาเผยรอยยิ้มกว้างและกอดเธอไว้ "ลูกเองก็ผ่านอะไรมาเยอะเหมือนกัน พ่อขอโทษที่ลูกต้องเจ็บตัวและโดนชิงพลังไป... ไม่ต้องห่วงนะ พ่อสัญญาว่าจะเอาคืนเธอให้ได้" วินน์กล่าว มินนี่มองไม่เห็นเพราะวินน์พูดคำเหล่านี้ขณะที่กอดเธออยู่ แต่คนอื่นๆ สามารถมองเห็นได้เพียงครู่หนึ่งว่ามีแสงสีแดงวาบขึ้นในดวงตาของเขา เขาโกรธจัดทุกครั้งที่ชื่อของคนบางคนถูกเอ่ยถึง เพียงแต่เขาซ่อนมันไว้ได้อย่างดีเยี่ยมเท่านั้นเอง ตอนนี้มินนี่นั่งอยู่บนตักของเขา เขาคอยลูบหัวเธอซึ่งเธอดูเหมือนจะชอบมัน และเขาก็พูดคุยต่อไปเพราะมันทำให้เขาทั้งสองสงบลง "จากทุกอย่างที่อธิบายมาจนถึงตอนนี้ ถ้าให้ผมเดาล่ะก็ ซีโร่ก็น่าจะทำงานให้กับพระเจ้าเหมือนกัน" วินน์อธิบาย ในห้องนั้นเต็มไปด้วยใบหน้าที่สับสนและสายตาที่มองมาด้วยความฉงน แต่วินน์ก็เล่าทฤษฎีของเขาต่อไป "ผมคิดไม่ออกเลยว่าจะมีใครอื่นอีกไหมที่สามารถชุบชีวิตคนที่เขาฆ่าไปแล้วบนโลกใบนี้ได้ บางทีพระเจ้าอาจจะสัญญาว่าจะชุบชีวิตคนเหล่านั้นให้หากเขาทำงานบางอย่างให้ นี่เป็นสิ่งเดียวที่ฟังดูสมเหตุสมผลในหัวของผม" "ผมรู้ว่าพวกคุณหลายคนอาจไม่เข้าใจว่าผมกำลังพูดถึงเรื่องอะไร แต่บางทีอาจถึงเวลาที่ผมต้องเล่าทุกอย่างที่ผมเจอมาให้พวกคุณฟังแล้ว" วินน์เล่ารายละเอียดสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาในตอนที่เขาจากไป สำหรับพวกเขาทุกคน มันฟังดูเหมือนนิทานที่เหนือจินตนาการ ทั้งดวงดาวลำอื่น เผ่าพันธุ์อื่นๆ พระเจ้า พื้นที่เซเลสเชียล และอื่นๆ อีกมากมาย มันยากที่พวกเขาจะจินตนาการว่ามีสิ่งเหล่านั้นอยู่จริง ว่าชีวิตปัจจุบันและสิ่งที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่นั้นเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเมื่อเทียบกับขนาดอันกว้างใหญ่ของจักรวาล สิ่งที่น่าประทับใจยิ่งกว่าคือการกระทำที่แปลกประหลาดที่วินน์ตัดสินใจทำเพื่อกลับมา แม้จะเล่าเรื่องราวของเขาออกมา พวกเขาก็สัมผัสได้ถึงความเร่งรีบและจริงจังในน้ำเสียงของเขาที่ต้องการจะกลับมาเพียงใด อย่างไรก็ตาม แม้จะมีเรื่องเกี่ยวกับพระเจ้าและเรื่องต่างๆ ของโลก แต่สิ่งหนึ่งที่สะดุดใจพวกเขามากที่สุดจากทั้งหมดก็คือ มีดาลกี้ (Dalki) อยู่ด้วย นี่คือสิ่งที่พวกเขาสามารถเข้าใจได้และจินตนาการถึงอันตรายที่พวกเขาจะต้องเผชิญ เนื่องจากมันอยู่ไกลออกไปมาก วินน์จึงบอกให้พวกเขาไม่ต้องเป็นกังวล อย่างน้อยก็ในตอนนี้ แทนที่จะกังวลเรื่องนั้น เขาต้องการมุ่งเน้นไปที่ปัญหาปัจจุบันที่โลกกำลังเผชิญอยู่ก่อนสิ่งอื่นใด "เอริน... บอกตามตรง ผมไม่รู้จะทำยังไงดี จากเรื่องที่พวกคุณเล่า ผมคิดว่าเธอก็อันตรายเหมือนกัน ผมเข้าใจว่าพวกคุณพยายามหาความจริงและหาเหตุผลว่าทำไมเธอถึงทำแบบนี้ แต่ผมเสียคนที่ใกล้ชิดไปแล้วเพราะเรื่องแบบนั้น ลีโอต้องเสียชีวิตเพราะเขาหมกมุ่นกับการค้นหาคำตอบว่าทำไมเรื่องนี้ถึงเกิดขึ้นกับเธอมากเกินไป" "ถ้าผมต้องพบเธออีกครั้ง ผมคิดว่าทางเลือกที่ดีที่สุดคือการจบชีวิตเธอเสีย ก่อนที่เธอจะทำอะไรไปมากกว่านี้" คำตอบจากวินน์สร้างความประหลาดใจให้กับหลายคนในห้อง แม้ว่าพวกเขาจะเพิ่งร่วมเดินทางกับวินน์ได้ไม่นาน แต่พวกเขาก็รู้ว่าไม่ว่ายังไงเขาก็จะหลีกเลี่ยงการฆ่าคนหากไม่จำเป็นจริงๆ และตอนนี้เขากลับเต็มใจจะฆ่าเพื่อนของตัวเองแบบนั้นเลยเหรอ มันทำให้พวกเขาคิดว่า สิ่งที่วินน์แสดงออกมา การได้เรียนรู้เกี่ยวกับเซเลสเชียลและพื้นที่ทั้งหมดนั้นทำให้เขาเห็นโลกในมุมมองที่ต่างไปจากเดิม "แล้วไลลาล่ะ" ปีเตอร์ถาม "ผมรู้ว่านายอาจจะยอมรับความจริงที่ว่าเราต้องกำจัดเอรินได้ แต่ไลลาจะไม่ยอมแน่ และนายจะเป็นคนบอกเธอเองเหรอว่านายฆ่าเพื่อนสนิทของเธอไปโดยที่ยังไม่รู้เหตุผลว่าทำไม?" ปีเตอร์พูดถูก และความเงียบของวินน์ทำให้เขากลับมาฉุกคิด เขาเขายังคงมั่นใจว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่ควรทำ แต่ความผูกพันทางอารมณ์ที่เขามีต่อไลลาก็ทำให้เขาเริ่มลังเลอย่างแน่นอน "ผมรู้แล้ว!" ซิลดีดนิ้ว "เฮ้ โลแกน ฐานของแวมไพร์แดงอยู่ที่พิกัดไหนนะ" หลังจากโลแกนบอกตัวเลขชุดหนึ่งที่มีเพียงซิลเท่านั้นที่จะเข้าใจ ซิลก็พยักหน้าและเปิดพอร์ทัลก่อนจะหายตัวไป ครู่ต่อมามันก็เปิดออกอีกครั้ง และคนที่ถูกผลักออกมาจากพอร์ทัลพร้อมกับซิลก็ไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากไลลา "ทำไมไม่คุยกับเธอเองดูล่ะ"