## ภารกิจของคุณ: แปลเนื้อหานิยายจากภาษาอังกฤษเป็นภาษาไทยในรูปแบบ "Full Prose" (ร้อยแก้วเต็มรูปแบบ) - **สุนทรียภาพทางภาษา**: ใช้คำที่เห็นภาพ (Visualizing words) และท่วงทำนองที่น่าตื่นเต้น (Epic/Dramatic tone) - **อารมณ์ร่วม**: ถ่ายทอดน้ำเสียง ความรู้สึก และบรรยากาศของฉากนั้นๆ อย่างลึกซึ้ง (เช่น ใช้คำว่า "แผดคำราม", "แผ่ซ่าน", "สั่นสะท้าน") - **ความลื่นไหล**: อย่าแปลตรงตัว (Literal translation) แต่ให้เรียบเรียงใหม่ในแบบที่นิยายภาษาไทยชั้นเลิศควรจะเป็น - **ระเบียบการสะกด**: ใช้ชื่อตัวละครและคำเฉพาะตามข้อมูลด้านล่างอย่างเคร่งครัด ## ข้อมูลตัวละครและระเบียบการเรียกชื่อ: ### Late Game Terminology (Chapter 1000+) - **Overgeared Kingdom**: อาณาจักรโอเวอร์เกียร์ - **Overgeared Members**: สมาชิกโอเวอร์เกียร์ - **Saharan Empire**: จักรวรรดิซาฮารัน / จักรวรรดิ - **King Grid**: ราชาเกริด / กษัตริย์เกริด - **Overgeared King**: ราชาโอเวอร์เกียร์ - **Sky King Rigal**: ราชาเวหา ริกัล - **Jude**: จูด (อัศวินคนแรกของเกริด) - **Lauel**: เลาเอล (เสนาธิการของโอเวอร์เกียร์) - **Bairan**: ไบแรน - **Reidan**: เรย์ดัน - **Marie Rose**: มารี โรส (ต้นตระกูลแวมไพร์) - **Frustration Raises a Man**: ความล้มเหลวสร้างลูกผู้ชาย (สกิลของจูด) - **I have no Idea**: ผมไม่รู้เรื่อง (สกิลเดิมของจูด) - **Anti-air facilities**: สิ่งปลูกสร้างต้านอากาศยาน - **Griffon / Wyvern**: กริฟฟอน / ไวเวิร์น - **Khan**: คาน (ช่างตีเหล็กในตำนาน/เพื่อนสนิทเกริด) - **Valhalla**: วัลฮัลล่า (หุบเขาต้นไม้สีเงิน) ## ข้อมูลบท: - **บทที่**: 1168 - **ชื่อบท**: Chapter 1167 ## เนื้อความภาษาอังกฤษ (Original Content): [He saw an unchanging faith in the face of the coming disaster.] The most famous protagonist of the world messages was Kraugel. He had maintained his position of supreme one for three years after Satisfy opened. He was the first pioneer to explore many hidden fields and he uncovered the concept of hidden quests. He had made many achievements ahead of others and created the formula of ‘unknown person = Kraugel.’ Now Grid was catching up with Kraugel’s record. Grid’s record was astonishing considering that most of Kraugel’s achievements were in the early days when many things weren’t unveiled. Unlike the early days, it was now much more difficult to monopolize the world messages alone. Of course, no one disparaged Kraugel’s accomplishments. Many of Kraugel’s accomplishments seemed easy to get now but at that time, Kraugel was the only one who managed it among two billion people. In people’s eyes, both Kraugel and Grid looked great. “This time, Grid’s epic is about religion.” “I heard the Dominion Church is a mess. Is he involved in this?” “Perhaps he wiped out the Yatan Church.” “I hope so. These days, the Yatan Church members are acting so wildly that I can’t hunt properly.” Grid’s fourth epic made the world buzz. Thousands of people were speculating on Grid’s current whereabouts. People didn’t forget about Grid’s first epic written in Taleren Canyon. People wanted to experience it again. They wanted to share their emotions and thrills with everyone who enjoyed Satisfy by witnessing the process of the epic in real time. Unfortunately, Grid’s second, third, and fourth epics were written in a place where people were absent. People had to infer Grid’s situation based on the writing and could only imagine it. It had its own charm but it was lacking compared to the feeling of seeing the situation directly. “Eh?” Charlesville, an ordinary level 193 that could be seen everywhere—he was dining with his friends when he suddenly dropped his fork with amazement. “Why do you suddenly look so stupid?” “Did you connect to the game without closing the gas valve again?” “N-No, that isn’t it...” “...?” “G-Grid... it is Grid.” “What about Grid? Tell me properly.” Charlesville’s friends wanted to focus on Grid’s epic, which was coming slower than usual, and were annoyed. To them, Charlesville was babbling nonsense. “He asked me to lend him my weapon?” “...Tsk.” They wouldn’t be fooled like this. Charlesville’s friends looked at Charlesville with shit-eating expressions. Charlesville felt wronged. “No, really! Look!” Charlesville stood up from his seat and released his sword from his waist, holding it in his hand. Called the Fairly Useful Longsword, it was a rare rated level 160 sword that had a casual name and no special appearance. However, the performance was not ordinary. It overwhelmed the other weapons of the same level in terms of pure damage and durability. In fact, it was one of Charlesville’s biggest prides. It wasn’t just the good performance. The creator of the longsword was labeled ‘unknown craftsman.’ Everyone knew that the identity of the unknown craftsman was Grid from a few years ago. Charlesville was very proud that his weapon was Grid’s work. “Who put poison in Charles’ soup... Eh?” Charlesville’s friends, who were staring at the sword, suddenly become wide-eyed and stopped talking. It was because Charlesville’s sword started vibrating before it disappeared. The furious Charlesville shouted, “How about it? Did you see it? I lend my sword to Grid! Hahahat! Grid borrowed my weapon! Grid took my weapon!” Similar incidents were taking place throughout Satisfy. “Asking to borrow my weapon?” “This is really...” [Player ’Grid’ wants to borrow your weapon ‘+7 Mass Produced One-Handed Sword.’ If you accept, ownership of the ‘+7 Mass Produced One-Handed Sword’ will be transferred to Grid for two minutes.] [Player ’Grid’ wants to borrow your weapon ‘+8 Shooting Bow.’ If you accept...] [Player ’Grid’ wants to borrow your weapon ‘+8 Smashing Mace.’...] Thousands of players encountered the same notification window. The common denominator was that they had a named weapon. No, it was that they were owners of weapons that Grid made himself. Some used them as their main weapon, like Charlesville, while others just stored them as collectibles. Yet they were all asked the same question. [Do you want to accept the request?] ‘How can I accept in this situation?’ ‘Does he want me to die?’ People’s circumstances were different. Some people were eating like Charlesville while others were fighting monsters or PKing at the hunting grounds. Some people were experiencing a crisis of a lifetime. This meant that not everyone could respond to Grid’s request. Of course, there were many people who didn’t care even if their situation wasn’t urgent. ‘Did Grid really send me a request? No way.’ Grid might be the supreme player but was it common sense to use a strange system to ask for help by borrowing other people’s weapons? People were suspicious and wary of such strange situations. Or... ‘Why should I lend it?’ There were many people who turned away for no reason. It was a normal reaction. No matter the circumstances, how many people would lend their items to someone else for no payment? In the first place, owning Grid’s weapon didn’t necessarily mean they had a connection to Grid. Among the works created by Grid, the best items were only distributed among the Overgeared members. Only the items that Grid had made a long time ago or were classified as lower-grade items were circulated in the market. Many of the players currently receiving the request from Grid had never met Grid personally. Indeed, many people turned away from Grid’s request. However, there were also many people who accepted Grid’s request. Those who accepted Grid’s request, even if they had no connection to him, were aware of the peculiarity of the situation. “This is a request during the writing of the epic...” “I don’t think I’ll lose anything.” “I don’t know~ I’ll just lend it because it’s fun.” Thousands of items left their master’s hands and returned to the creator’s arms. *** Lauel and Piaro’s tactics, the abilities of the knights, including Mercedes and Asmophel, and the division of the soldiers and orcs. The Overgeared soldiers and orcs allied forces quickly advanced to the Gauss Kingdom. The only enemy remaining was the 50,000 Gauss royal troops, directly led by King Nemesis. ‘Did Goldhit betray me?’ There was no news from Goldhit, who was left in the last fortress, and now the enemy was right in front of their noses. King Nemesis was already prepared but he felt great despair by the result that was more empty then he imagined. He just couldn’t bear to express this in front of the soldiers and shouted at the soldiers with a determined expression, “This is the last battle. Fight without leaving any regrets. The world will say that Gauss’ soldiers were valiant until the end.” “Wahhhh!” Once King Nemesis took the lead, the morale of the soldiers pierced the sky. It didn’t matter if the enemy had 10 times more troops than they did. They were already prepared for death and would fight bravely to defend the last honor of their home. “Waaahhhhhhhh... ah?” Gauss’ soldiers were chasing after King Nemesis toward the enemy when they lost momentum and stopped. It was because the leading Nemesis ordered them to stop. What happened? The Gauss Kingdom’s army was hesitating when King Nemesis’s voice, filled with magic power, echoed through the battlefield, “Are you recommending for me to surrender? Okay. I will be grateful if I can save the lives of my soldiers with my death. The entire army, listen! In the future, live as the people of the Overgeared Kingdom!” King Nemesis made a decision. The young king, who had become the ruler of a crumbling nation and only cared for his people, gave his neck for his soldiers in the last moment. “...Hah.” Piaro was surprised by the sudden situation and lamented. The hand plow and sickle returned to his hands and he silently paid tribute to the body of King Nemesis. The knights and elite soldiers behind him similarly armed themselves again with their returned weapons. That’s right—King Nemesis had witnessed all the enemies at the forefront standing unarmed and interpreted it as a sign recommending him to surrender, but the reality was different. The knights and soldiers of the Overgeared Kingdom merely lent their weapons to their king. King Nemesis and the Gauss army’s surrender was just an absurd incident caused by King Nemesis’ misunderstanding. Piaro commanded the knights and soldiers, “...For the sake of their pride, this matter must never be made known.” “...Yes.” *** [He soaked the land of the old gods with the rain of battle gears of those who believe in him and serve him.] [He declared in the presence of the murderer dreaming of being a god and the fleeting people watching.] [My myth will lead the world in the right direction.] [The rain that falls now proves my qualifications.] The epic was at its peak. “Myth? It is a myth?” The world was overturned. [An unknown person has completed the fourth page of the epic!] [Special compensation will be paid to all players who have contributed to the completion of the epic.] “C-Crazy...” “Amazing!” “Dammit!” Soon after the epic were over, people were feeling joy or sorrow. Those who loaned their weapons to Grid were filled with the ultimate joy while those who didn’t lend their weapons were overwhelmed with the regrets of a lifetime. Charlesville belonged to the former. He trembled as he held the weapon that returned to him after the end of the epic. [Your weapon ‘Fairly Useful Longsword’ has returned after communing with its creator, ‘Grid,’ and its potential has been awakened. Attack power and durability has increased by 10%. This effect will only apply once per weapon.] [There is still more potential remaining in the Fairly Useful Longsword.] [You have become part of the fourth epic of an unknown person. Terrain adaptation in the Pangea region of the East Continent has risen by 50% and all stats are slightly increased.] [Once you encounter bards singing the fourth epic, you will get a special buff.] *** “...?” Grid’s resurrection point was set to Reinhardt. However, it wasn’t Reinhardt that greeted him when he resurrected after being killed by Garam. Covered with dust, it was like a small, haunted house. It was an unfamiliar space. ‘Where is this place?’ If a player died without setting a resurrection point, they would be resurrected at the nearest city or temple. However, Grid had set a resurrection point and this place wasn’t a city or a temple. Grid confirmed there was no movement in the bamboo forest outside the window and checked his condition first. He lost 40.6% of his experience from the death penalty, the durability of the skin mask had decreased by 1, and the Ideal Longsword was lost. The blow was great. The lost weapon could be reproduced at any time but the skin mask was an item that couldn’t be repaired. ‘If I’m going to die in the future, I’ll have to take off the skin mask first.’ At the very least, Grid didn’t intend to die until he resurrected the red phoenix. Grid recalled the sensation of cutting off one of Garam’s ears just before he died and muttered, “Duke of Virtue...” It was an absurd skill that used the bonds engraved into every weapon he had ever made. This wasn’t all. It was also a skill that used human relationships. The effect of the duke title was so great that it surpassed Grid’s imagination. He thought the function of the duke titles would be similar to his second class, Duke of Wisdom. ‘Well, Duke of Wisdom is probably lacking compared to the real one.’ Duke of Wisdom wasn’t a power that Grid had built up. It was Braham’s knowledge that was shared and it wasn’t really in his mind. On the other hand, Duke of Virtue and Duke of Fire were different. They were powers that Grid built up himself and were based on Grid’s foundation. “Status Window.” Grid had reached level 406 from killing Hangyeol and his experience was at over 80%. This meant that his level didn’t decrease despite losing around 40% experience from the death penalty. Grid had a strange idea when he saw that only the strength and agility stats had turned a gold color. ‘If there is a golden ratio for strength and agility, will there also be a golden ratio between other stats?’ In the future, he should pay a bit more attention when observing the stats of NPCs. The moment Grid thought this... Swaaah!! “...!?” There was an object pouring out light from the corner of the haunted house and as if in response, the Red Phoenix Breath and Red Phoenix Bow started to flash red. --- ## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): [เขาได้เห็นศรัทธาอันไม่เปลี่ยนแปลงท่ามกลางภัยพิบัติที่คืบคลานเข้ามา] ตัวละครเอกผู้โด่งดังที่สุดจากประกาศิตแห่งโลกคือ 'เครากล' เขารั้งตำแหน่งผู้ยิ่งใหญ่สูงสุดมาตลอดสามปีนับตั้งแต่ 'แซทิสฟาย' เปิดตัว เขาคือผู้บุกเบิกคนแรกที่สำรวจดินแดนเร้นลับมากมาย และเป็นผู้ค้นพบแนวคิดของ 'ภารกิจลับ' เขาได้สร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ล้ำหน้ากว่าใคร จนเกิดเป็นสูตรสำเร็จที่ว่า 'บุคคลนิรนาม = เครากล' บัดนี้ 'เกริด' กำลังไล่ตามสถิติของเครากลอย่างกระชั้นชิด บันทึกของเกริดนั้นน่าทึ่งยิ่งนักเมื่อพิจารณาว่าความสำเร็จส่วนใหญ่ของเครากลเกิดขึ้นในช่วงแรกเริ่มที่หลายสิ่งยังไม่ถูกเปิดเผย แตกต่างจากยุคแรกเริ่ม ปัจจุบันการผูกขาดประกาศิตแห่งโลกแต่เพียงผู้เดียวได้กลายเป็นเรื่องที่ยากยิ่งกว่า แน่นอนว่า ไม่มีใครดูแคลนความสำเร็จของเครากล ความสำเร็จมากมายของเขาดูเหมือนจะคว้ามาได้ง่ายดายในปัจจุบัน ทว่าในครั้งนั้น เครากลคือหนึ่งเดียวที่ทำได้ท่ามกลางผู้คนกว่าสองพันล้านคน ในสายตาของผู้คน ทั้งเครากลและเกริดต่างก็ดูสง่างามไร้ที่ติ “คราวนี้ มหากาพย์ของเกริดเกี่ยวข้องกับศาสนา” “ได้ยินมาว่า 'โบสถ์แห่งปฐม' กำลังปั่นป่วน เขาเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยหรือเปล่า?” “บางทีเขาอาจจะกวาดล้าง 'โบสถ์แห่งยาทาน' ไปแล้วก็ได้” “หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น ช่วงนี้ เหล่าสมาชิกโบสถ์แห่งยาทานก่อความวุ่นวายเสียจนข้าล่ามอนสเตอร์ไม่สะดวกเลย” มหากาพย์ครั้งที่สี่ของเกริดสร้างความฮือฮาไปทั่วโลก ผู้คนนับพันต่างคาดเดาถึงที่อยู่ปัจจุบันของเกริด ผู้คนไม่ลืมมหากาพย์ครั้งแรกของเกริดที่ถูกจารึกไว้ในหุบเขา 'ทาเลเรน' ผู้คนปรารถนาที่จะสัมผัสประสบการณ์นั้นอีกครั้ง พวกเขาต้องการแบ่งปันอารมณ์และความตื่นเต้นกับทุกคนที่ชื่นชอบ 'แซทิสฟาย' ด้วยการเฝ้าชมกระบวนการแห่งมหากาพย์นี้แบบเรียลไทม์ น่าเสียดายที่ มหากาพย์ครั้งที่สอง สาม และสี่ของเกริดถูกเขียนขึ้นในสถานที่อันห่างไกลผู้คน ผู้คนต้องอนุมานสถานการณ์ของเกริดจากตัวอักษรที่ปรากฏ และทำได้เพียงจินตนาการ มันก็มีเสน่ห์ในแบบของมันเอง แต่ก็ยังขาดหายไปเมื่อเทียบกับความรู้สึกของการได้เห็นสถานการณ์นั้นด้วยตาตนเอง “หือ?” ชาร์ลส์วิลล์ ชายธรรมดาระดับ 193 ที่พบเห็นได้ทั่วไป กำลังรับประทานอาหารกับเพื่อนๆ จู่ๆ เขาก็ทำส้อมหลุดมือด้วยความตะลึงงัน “ทำไมเจ้าถึงทำหน้าเหมือนคนโง่ไปได้?” “เจ้าต่อเกมโดยไม่ปิดวาล์วแก๊สอีกแล้วหรือ?” “มะ-ไม่ ใช่เรื่องนั้น...” “....?” “ก-เกริด... คือเกริดนั่นแหละ” “เกริดเป็นอะไร? บอกมาให้ดีสิ” เพื่อนๆ ของชาร์ลส์วิลล์ต้องการมีสมาธิกับมหากาพย์ของเกริดที่มาล่าช้ากว่าปกติ จึงรู้สึกหงุดหงิด สำหรับพวกเขา ชาร์ลส์วิลล์กำลังพูดจาเหลวไหล “เขาขอให้ข้ายืมอาวุธของข้า?” “...ชิ” พวกเขาจะไม่ถูกหลอกเช่นนี้ เพื่อนๆ ของชาร์ลส์วิลล์มองชาร์ลส์วิลล์ด้วยสีหน้าเย้ยหยัน ชาร์ลส์วิลล์รู้สึกว่าตนเองถูกใส่ร้าย “ไม่จริงจัง! ดูนี่สิ!” ชาร์ลส์วิลล์ลุกขึ้นจากที่นั่งและชักดาบออกจากเอวถือไว้ในมือ ดาบเล่มนั้นมีชื่อว่า 'ดาบยาวที่พอมีประโยชน์' เป็นดาบระดับแรร์ เลเวล 160 ที่มีชื่อเรียกธรรมดาและรูปลักษณ์ไม่โดดเด่น ทว่าประสิทธิภาพของมันนั้นไม่ธรรมดาเลย มันเหนือกว่าอาวุธระดับเดียวกันในด้านความเสียหายและความทนทานอย่างแท้จริง อันที่จริง มันเป็นหนึ่งในความภาคภูมิใจอันยิ่งใหญ่ที่สุดของชาร์ลส์วิลล์ ไม่ใช่แค่ประสิทธิภาพอันยอดเยี่ยมเท่านั้น ผู้สร้างดาบยาวเล่มนี้ถูกระบุว่าเป็น 'ช่างฝีมือไร้นาม' ทุกคนรู้ดีว่าตัวตนที่แท้จริงของช่างฝีมือไร้นามคนนั้นก็คือเกริดเมื่อไม่ปีก่อน ชาร์ลส์วิลล์ภูมิใจเป็นอย่างยิ่งที่อาวุธของเขาเป็นผลงานของเกริด “ใครกันวางยาพิษในซุปของชาร์ลส์... เฮ้?” เพื่อนๆ ของชาร์ลส์วิลล์ที่กำลังจ้องมองดาบพลันเบิกตากว้างและหยุดพูดไปทันที นั่นเป็นเพราะดาบของชาร์ลส์วิลล์เริ่มสั่นสะท้านก่อนจะหายวับไป ชาร์ลส์วิลล์ผู้โกรธจัดตะโกนขึ้น “เป็นไงล่ะ! เห็นไหม! ข้ายืมดาบให้เกริด! ฮ่าฮ่าฮ่า! เกริดขอยืมอาวุธของข้า! เกริดเอาอาวุธของข้าไป!"” เหตุการณ์คล้ายคลึงกันกำลังเกิดขึ้นทั่วทั้ง 'แซทิสฟาย' “ขอให้ข้ายืมอาวุธของข้า?” “นี่มันจริงๆ จังๆ เลย...” [ผู้เล่น 'เกริด' ต้องการขอยืมอาวุธของคุณ 'ดาบมือเดียวผลิตจำนวนมาก +7' หากท่านยอมรับ กรรมสิทธิ์ใน 'ดาบมือเดียวผลิตจำนวนมาก +7' จะถูกโอนไปยังเกริดเป็นเวลาสองนาที] [ผู้เล่น 'เกริด' ต้องการขอยืมอาวุธของคุณ 'ธนูยิง +8' หากท่านยอมรับ...] [ผู้เล่น 'เกริด' ต้องการขอยืมอาวุธของคุณ 'กระบองทุบ +8'...] ผู้เล่นนับพันเผชิญหน้ากับหน้าต่างแจ้งเตือนแบบเดียวกัน สิ่งที่เหมือนกันคือพวกเขามีอาวุธที่มีชื่อเสียง หรือไม่ก็เป็นเจ้าของอาวุธที่เกริดสร้างขึ้นด้วยตนเอง บางคนใช้อาวุธนั้นเป็นอาวุธหลัก เช่นเดียวกับชาร์ลส์วิลล์ ขณะที่บางคนเก็บไว้เป็นของสะสม แต่พวกเขาทั้งหมดได้รับคำถามเดียวกัน [ท่านต้องการยอมรับคำขอนี้หรือไม่?] ‘ข้าจะยอมรับในสถานการณ์เช่นนี้ได้อย่างไร?’ ‘นี่เขาต้องการให้ข้าตายเลยหรือไง?’ สถานการณ์ของผู้คนแตกต่างกันไป บางคนกำลังรับประทานอาหารเหมือนชาร์ลส์วิลล์ ขณะที่บางคนกำลังต่อสู้กับมอนสเตอร์ หรือกำลัง 'PK' (Player Killer) ในเขตล่าสัตว์ บางคนกำลังเผชิญกับวิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ในชีวิต นั่นหมายความว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถตอบสนองต่อคำขอของเกริดได้ แน่นอนว่า ยังมีผู้คนอีกมากมายที่ไม่ได้ใส่ใจแม้สถานการณ์ของพวกเขาจะไม่เร่งด่วนก็ตาม ‘เกริดส่งคำขอมาหาข้าจริงๆ หรือ? เป็นไปไม่ได้' เกริดอาจเป็นผู้เล่นอันดับสูงสุด แต่มันสมเหตุสมผลแล้วหรือที่จะใช้ระบบแปลกประหลาดนี้ขอความช่วยเหลือด้วยการยืมอาวุธของผู้อื่น? ผู้คนต่างสงสัยและระแวงต่อสถานการณ์อันน่าพิศวงเช่นนี้ หรือ... ‘ข้าจะให้ยืมทำไม?' ผู้คนมากมายปฏิเสธไปโดยไม่มีเหตุผล มันเป็นปฏิกิริยาปกติ ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นไร มีคนสักกี่คนที่จะยอมให้ยืมไอเทมของตนแก่ผู้อื่นโดยไม่ได้รับผลตอบแทน? อันที่จริง การครอบครองอาวุธของเกริดไม่ได้หมายความว่าพวกเขามีความเกี่ยวข้องกับเกริดเสมอไป ในบรรดาผลงานที่เกริดสร้างขึ้น ไอเทมที่ดีที่สุดจะถูกกระจายไปในหมู่ 'สมาชิกโอเวอร์เกียร์' เท่านั้น ไอเทมที่เกริดสร้างขึ้นเมื่อนานมาแล้ว หรือจัดอยู่ในประเภทไอเทมระดับต่ำกว่าเท่านั้นที่หมุนเวียนในตลาด ผู้เล่นจำนวนมากที่กำลังได้รับคำขอจากเกริดในขณะนี้ ไม่เคยพบเจอเกริดด้วยตนเองมาก่อนเลย แท้จริงแล้ว ผู้คนจำนวนมากปฏิเสธคำขอของเกริด อย่างไรก็ตาม ก็ยังมีผู้คนอีกมากมายที่ยอมรับคำขอของเกริด ผู้ที่ยอมรับคำขอของเกริด แม้จะไม่มีความเกี่ยวข้องกับเขา ก็ตระหนักถึงความพิเศษของสถานการณ์ “นี่มันเป็นคำขอระหว่างที่กำลังเขียนมหากาพย์...” “ข้าไม่คิดว่าจะเสียอะไรไป” “ข้าไม่รู้สิ~ ให้ยืมไปก็สนุกดี” อาวุธนับพันเล่มออกจากมือเจ้าของเดิม และกลับคืนสู่อ้อมแขนของอัจฉริยะผู้สร้าง *** กลยุทธ์ของ 'เลาเอล' และ 'เปียโร' ความสามารถของเหล่าอัศวิน รวมถึง 'เมอร์เซเดส' และ 'แอสโมเฟล' รวมถึงการแบ่งกำลังพลของทหารและออร์ค กองทัพพันธมิตรของทหารและออร์คแห่ง 'โอเวอร์เกียร์' ได้รุกคืบอย่างรวดเร็วไปยัง 'อาณาจักรเก๊าส์' ศัตรูที่เหลืออยู่เพียงหนึ่งเดียวคือทหารหลวงของอาณาจักรเก๊าส์จำนวน 50,000 นาย นำโดย 'ราชาเนเมซิส' โดยตรง ‘โกวล์ดฮิตทรยศข้าหรือ?' ไม่มีข่าวคราวจากโกวล์ดฮิตผู้ซึ่งถูกทิ้งไว้ที่ป้อมปราการสุดท้าย บัดนี้ศัตรูก็อยู่ตรงหน้าแล้ว ราชาเนเมซิสเตรียมพร้อมแล้ว แต่เขากลับรู้สึกสิ้นหวังอย่างยิ่งกับผลลัพธ์ที่ว่างเปล่ากว่าที่เขาเคยจินตนาการ เขาอดทนที่จะแสดงความรู้สึกนี้ต่อหน้าทหารไม่ได้ จึงตะโกนบอกเหล่าทหารด้วยสีหน้าอันแน่วแน่ “นี่คือการรบครั้งสุดท้าย จงสู้สุดกำลังโดยไม่เสียใจทีหลัง โลกจะจารึกไว้ว่าทหารแห่งเก๊าส์ได้ต่อสู้อย่างหาญกล้าจนถึงที่สุด"” “ว้ากกก!” เมื่อราชาเนเมซิสเป็นผู้นำ ขวัญกำลังใจของเหล่าทหารก็พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า ไม่สำคัญเลยว่าศัตรูจะมีกำลังพลมากกว่าพวกเขาสิบเท่า พวกเขาเตรียมพร้อมสำหรับความตายอยู่แล้ว และจะต่อสู้อย่างกล้าหาญเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีสุดท้ายของบ้านเกิด “ว้ากกก... อะ?” ทหารแห่งอาณาจักรเก๊าส์กำลังไล่ตามราชาเนเมซิสไปยังแนวหน้าของศัตรู จู่ๆ พวกเขาก็เสียโมเมนตัมและหยุดชะงัก นั่นเป็นเพราะราชาเนเมซิสที่อยู่หัวขบวนสั่งให้หยุด เกิดอะไรขึ้น? กองทัพแห่งอาณาจักรเก๊าส์กำลังลังเล เมื่อเสียงของราชาเนเมซิสซึ่งเปี่ยมไปด้วยพลังเวทมนตร์ดังกึกก้องไปทั่วสมรภูมิ “ท่านแนะนำให้ข้ายอมจำนนหรือ? ดี ข้าจะรู้สึกขอบคุณยิ่งหากสามารถรักษาชีวิตทหารของข้าไว้ได้ด้วยความตายของข้า กองทัพทั้งหมด จงฟัง! นับจากนี้ไป จงใช้ชีวิตในฐานะประชาชนของอาณาจักรโอเวอร์เกียร์!"” ราชาเนเมซิสได้ตัดสินใจแล้ว กษัตริย์หนุ่มผู้ซึ่งได้กลายเป็นผู้ปกครองอาณาจักรที่กำลังล่มสลาย และห่วงใยเพียงประชาชนของตน ได้สละคอของตนเพื่อทหารในวินาทีสุดท้าย “...เฮ้อ” เปียโรประหลาดใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันและคร่ำครวญ คันไถและเคียวกลับคืนสู่มือของเขา และเขาได้แสดงความเคารพต่อร่างของราชาเนเมซิสอย่างเงียบๆ เหล่าอัศวินและทหารชั้นยอดที่อยู่เบื้องหลังเขาก็เช่นกัน ต่างกลับมาติดอาวุธอีกครั้งด้วยอาวุธที่คืนกลับมา ใช่แล้ว—ราชาเนเมซิสได้เห็นศัตรูทั้งหมดที่แนวหน้ายืนอย่างปราศจากอาวุธ และตีความว่าเป็นการส่งสัญญาณแนะนำให้เขายอมจำนน แต่ความเป็นจริงนั้นแตกต่างออกไป เหล่าอัศวินและทหารของอาณาจักรโอเวอร์เกียร์เพียงแค่ให้ยืมอาวุธแก่กษัตริย์ของพวกเขา การยอมจำนนของราชาเนเมซิสและกองทัพเก๊าส์เป็นเพียงเหตุการณ์อันไร้สาระที่เกิดจากความเข้าใจผิดของราชาเนเมซิส เปียโรสั่งการเหล่าอัศวินและทหาร “...เพื่อรักษาศักดิ์ศรีของพวกเขา เรื่องนี้จะต้องไม่เป็นที่รับรู้เด็ดขาด"” “...รับทราบ"” *** [เขาได้หลั่งสายฝนแห่งยุทโธปกรณ์ของเหล่านั้นที่ศรัทธาและรับใช้เขา หล่อเลี้ยงผืนดินแห่งทวยเทพโบราณ] [เขาได้ประกาศก้องต่อหน้าฆาตกรผู้ฝันใฝ่จะเป็นเทพ และต่อหน้าผู้คนอันเปราะบางที่เฝ้ามอง] [ตำนานของข้า จะนำพาดวงดาวไปสู่ทิศทางอันถูกต้อง] [สายฝนที่โปรยปรายลงมาบัดนี้ คือเครื่องพิสูจน์คุณสมบัติของข้า] มหากาพย์กำลังถึงจุดสูงสุด “ตำนาน? มันคือตำนานอย่างนั้นหรือ?” โลกทั้งใบพลิกผัน [บุคคลนิรนามได้บรรลุหน้ากระดาษที่สี่ของมหากาพย์แล้ว!] [จะมีการมอบรางวัลพิเศษแก่ผู้เล่นทุกท่านที่มีส่วนร่วมในการบรรลุมหากาพย์นี้] “บ-บ้าไปแล้ว...” “เหลือเชื่อ!” “ให้ตายสิ!” ไม่นานหลังจากมหากาพย์สิ้นสุดลง ผู้คนต่างรู้สึกยินดีหรือโศกเศร้า ผู้ที่ให้ยืมอาวุธแก่เกริดเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขสุดประมาณ ขณะที่ผู้ที่ไม่ยอมให้ยืมอาวุธกลับจมอยู่กับความเสียใจชั่วชีวิต ชาร์ลส์วิลล์จัดอยู่ในกลุ่มแรก เขาสั่นเทาขณะที่ถืออาวุธที่คืนกลับมาสู่เขาหลังจากมหากาพย์สิ้นสุดลง [อาวุธของคุณ 'ดาบยาวที่พอมีประโยชน์' ได้คืนกลับมาหลังจากได้สื่อสารกับผู้สร้าง 'เกริด' และศักยภาพของมันได้ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น พลังโจมตีและความทนทานเพิ่มขึ้น 10% เอฟเฟกต์นี้จะใช้ได้เพียงครั้งเดียวต่ออาวุธหนึ่งเล่ม] [ยังคงมีศักยภาพอีกมากที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในดาบยาวที่พอมีประโยชน์] [ท่านได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของมหากาพย์ครั้งที่สี่ของบุคคลนิรนาม การปรับตัวเข้ากับภูมิประเทศในภูมิภาค 'แพนเจีย' ทวีปตะวันออก เพิ่มขึ้น 50% และสถิติทั้งหมดเพิ่มขึ้นเล็กน้อย] [เมื่อท่านพบกับเหล่านักกวีที่ขับขานมหากาพย์ครั้งที่สี่ ท่านจะได้รับบัฟพิเศษ] *** “....?” จุดเกิดใหม่ของเกริดถูกตั้งไว้ที่ 'ไรน์ฮาร์ท' อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ไรน์ฮาร์ทที่ต้อนรับเขาเมื่อเขากลับมามีชีวิตอีกครั้งหลังถูก 'การัม' สังหาร ปกคลุมไปด้วยฝุ่นละออง มันดูเหมือนบ้านผีสิงหลังเล็กๆ เป็นพื้นที่ที่ไม่คุ้นเคย ‘ที่นี่มันที่ไหนกัน?' หากผู้เล่นเสียชีวิตโดยไม่ได้ตั้งจุดเกิดใหม่ พวกเขาจะถูกปลุกขึ้นที่เมืองหรือวิหารที่ใกล้ที่สุด ทว่า เกริดได้ตั้งจุดเกิดใหม่แล้ว และที่นี่กลับไม่ใช่เมืองหรือวิหาร เกริดกวาดตามองไปยังป่าไผ่ด้านนอกหน้าต่างอย่างไม่พบความเคลื่อนไหวใดๆ และตรวจสอบสภาพร่างกายของตนเองเป็นอันดับแรก เขาเสียประสบการณ์ไปถึง 40.6% จากบทลงโทษความตาย ความทนทานของ 'หน้ากากหนัง' ลดลง 1 และ 'ดาบยาวในอุดมคติ' ก็สูญหายไป การสูญเสียครั้งนี้หนักหนาสาหัส อาวุธที่สูญเสียไปนั้นสามารถสร้างขึ้นใหม่ได้เสมอ แต่หน้ากากหนังเป็นไอเทมที่ไม่สามารถซ่อมแซมได้ ‘หากข้าจะต้องตายในอนาคต ข้าจะต้องถอดหน้ากากหนังนี้ออกก่อน' อย่างน้อยที่สุด เกริดก็ไม่คิดจะตายจนกว่าเขาจะได้ปลุก 'หงส์แดง' ให้คืนชีพ เกริดหวนนึกถึงความรู้สึกขณะตัดหูข้างหนึ่งของ 'การัม' ก่อนที่เขาจะตาย และพึมพำ “ขุนนางแห่งคุณธรรม..."” มันเป็นทักษะที่เหลือเชื่อซึ่งใช้สายใยที่สลักลงในอาวุธทุกชิ้นที่เขาเคยสร้างขึ้น นี่ไม่ใช่ทั้งหมด มันยังเป็นทักษะที่ใช้ความสัมพันธ์ของมนุษย์อีกด้วย ผลของตำแหน่งขุนนางนั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าจินตนาการของเกริด เขาคิดว่าหน้าที่ของตำแหน่งขุนนางเหล่านั้นคงจะคล้ายคลึงกับคลาสที่สองของเขา 'ขุนนางแห่งปัญญา' ‘กระนั้น 'ขุนนางแห่งปัญญา' ก็คงจะด้อยกว่าของจริงไปมาก' 'ขุนนางแห่งปัญญา' ไม่ใช่พลังที่เกริดสร้างขึ้นด้วยตนเอง มันเป็นความรู้ของ 'บราม' ที่ถูกแบ่งปันมา และไม่ได้ฝังรากลึกอยู่ในจิตใจของเขาอย่างแท้จริง ในทางกลับกัน 'ขุนนางแห่งคุณธรรม' และ 'ขุนนางแห่งเพลิง' นั้นแตกต่างออกไป พวกมันคือพลังที่เกริดสร้างขึ้นด้วยตนเอง และตั้งอยู่บนรากฐานของเกริด “หน้าต่างสถานะ"” เกริดได้เลื่อนระดับขึ้นเป็น 406 จากการสังหาร 'ฮันกยอล' และค่าประสบการณ์ของเขาก็อยู่ที่กว่า 80% นั่นหมายความว่าระดับของเขาไม่ได้ลดลงเลยแม้จะเสียประสบการณ์ไปประมาณ 40% จากบทลงโทษความตาย เกริดมีความคิดแปลกประหลาดผุดขึ้นมาเมื่อเห็นว่ามีเพียงสถิติความแข็งแกร่งและความว่องไวเท่านั้นที่กลายเป็นสีทอง ‘หากมีความสัมพันธ์แบบอัตราส่วนทองคำสำหรับความแข็งแกร่งและความว่องไว จะมีความสัมพันธ์แบบอัตราส่วนทองคำระหว่างสถิติอื่นๆ ด้วยหรือไม่?' ในอนาคต เขาควรจะใส่ใจมากขึ้นเล็กน้อยเมื่อสังเกตสถิติของ NPC ในขณะที่เกริดกำลังคิดเช่นนี้... ฟิ้ววว!! “...!” วัตถุที่ส่องแสงได้พวยพุ่งออกมาจากมุมหนึ่งของบ้านผีสิง และราวกับเป็นการตอบรับ 'ลมหายใจแห่งหงส์แดง' และ 'คันธนูแห่งหงส์แดง' ก็เริ่มเปล่งแสงสีแดงวาบ