## บทที่ 1672: ดาบสังหารมังกรของฮายาเตะ ดาบสังหารมังกรของฮายาเตะคืออาวุธซึ่งถูกรังสรรค์ขึ้นจากการรวบรวม ‘ปราณกระบี่’ และดาบปีศาจของบาอัลก็มีหลักการคล้ายคลึงกัน พลังเวทของบาอัลไม่ได้เป็นเพียงสื่อกลางสำหรับใช้เวทมนตร์ แต่มันยังเป็นสื่อกลางในการเปลี่ยน ‘มโนภาพ’ ให้กลายเป็นสสารจับต้องได้จริง มันคือพลังงานรูปแบบหนึ่งซึ่งถือกำเนิดจากภาพในจิต และเป็นเทคนิคอันเป็นสัญลักษณ์ของ ‘ตัวตนสมบูรณ์แบบ’ (Absolute) ในเมื่อสร้างดาบได้ เหตุใดจะสร้างเกราะไม่ได้? ลำแสงสีดำที่สาดกระจายออกไปทั่วทุกทิศทางในตอนที่บาอัลเผชิญหน้ากับ ‘คลื่นสังหารมังกรผสานจุดสุดยอด’ คือสัญญาณการพังทลายของชุดเกราะซึ่งก่อตัวขึ้นห่อหุ้มร่างกายของเขาแบบเรียลไทม์ มันคือเกราะที่ถือกำเนิดจากมโนภาพแห่งการป้องกันตัวอันแข็งแกร่ง มโนภาพของตัวตนสมบูรณ์แบบแห่งนรก ทว่ามันกลับถูกทะลวง... ถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ “...” ร่างต้นของบาอัลมีน้ำหนักที่แตกต่างจากเศษเสี้ยวแห่งจิตสำนึกของเขาโดยสิ้นเชิง มันไม่ได้แสดงความน่าอดสูอย่างการกระอักเลือดออกมา เขาค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นอย่างเชื่องช้าพร้อมกับกลืนเลือดที่ทะลักขึ้นมาลงคอไป มุมมองอันกว้างไกลแผ่ขยายออกไปทั้งเบื้องหน้า เบื้องหลัง ซ้ายและขวา ขณะที่เขารับรู้ได้ว่าปลายนิ้วของตนกำลังสั่นเทาเล็กน้อย บาอัลตรวจสอบประสาทสัมผัสที่แผ่ขยายไปทั่วขุมนรกอีกครั้งและพบว่าอาการสั่นนี้เป็นของจริง ไม่ใช่เรื่องเท็จ เป็นเวลานานเหลือเกินแล้วที่เขาได้เห็นหัวใจของตนเองด้วยตา บาอัลจ้องมองบาดแผลบนหน้าอกซึ่งกำลังฟื้นสภาพอย่างรวดเร็วด้วยพลังฟื้นฟูความเร็วสูงยิ่งยวด ก่อนจะแย้มยิ้มออกมาในทันที “ในที่สุด” บาอัลรู้สึกถึงความปีติยินดีที่รุนแรงยิ่งกว่าเปลวเพลิงในแม่น้ำแห่งนรก นั่นเป็นเพราะความตึงเครียดที่เขาโหยหามานานแสนนานได้มาถึงแล้วในที่สุด หลังจากผ่านมาหลายปีนัก “ข้าเจอของเล่นที่ใช่แล้ว” บาอัลได้เห็นความตายมามากกว่าใครอื่น ในทางที่ขัดแย้งกัน เขากลับใฝ่ฝันถึงความตายในขณะที่เฝ้ามองทุกสรรพสิ่งที่ตายและตกลงสู่ขุมนรก โหยหาชีวิตใหม่ แม้แต่สิ่งมีชีวิตที่ไร้ค่าเหล่านั้นยังตระหนักว่าชีวิตมีค่าเพียงใดหลังจากได้ตายไปแล้วมิใช่หรือ? เขาจึงเกิดความสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับความตายขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ ความสงสัยใคร่รู้ที่ไม่เคยถูกเติมเต็มได้เสื่อมทรามลงกลายเป็นความปรารถนาอันบิดเบี้ยว บาอัลต้องการที่จะตาย หากเขาตายไม่ได้ เขาก็ต้องการสัมผัสกับวิกฤตใกล้ตายอีกสักครั้ง ตัวอย่างเช่น... เหมือนตอนที่เขาเผชิญหน้ากับเบเรียเช่ เพื่อที่จะตระหนักได้ว่าตนเองยังมีชีวิตอยู่ [เรื่องไร้สาระน่าขยะแขยง] บันฮิวเลียร์เมื่อได้ฟังเรื่องราวของบาอัลก็ทำสีหน้าราวกับหูของมันกำลังจะเน่าเปื่อย ส่วนเกริดไม่ได้ตอบโต้อะไรเลย ตั้งแต่แรก เขาไม่ได้คาดหวังว่าบาอัลจะมีเรื่องราวพิเศษอะไรอยู่แล้ว นั่นเพราะบาอัลคือความชั่วร้ายโดยแท้ มันแตกต่างจากสถานการณ์ของตัวละครที่มีมิติซึ่งมีเรื่องราวซับซ้อน มันเป็นแค่ขยะชิ้นหนึ่ง เขาต้องถูกลบทิ้งไป ความตายของบาอัลจะช่วยเร่งฉากจบของซาทิสฟายหรือไม่? ฉากจบ... ฉากจบอยู่ที่ไหนกัน? โลกที่เขาอาศัยอยู่มีฉากจบด้วยหรือ? “...โลก” “?” “มันคือโลกที่ไม่มีเจ้า!!” เกริดผู้ตะโกนก้องได้คลี่คลายเพลงดาบออกมาอีกครั้ง จากเพลงดาบเดี่ยวไปสู่เพลงดาบห้ากระบวนท่าผสาน เขาแทบจะเข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่ง เขาได้รับอิทธิพลจากความบ้าคลั่งและติดดีบัฟ ‘ไม่สามารถระบุศัตรูได้’ ถึงกระนั้น เขาก็หลีกเลี่ยงการใช้ ‘รีวอลฟ์’ อย่างมีสติท่ามกลางความสับสนอลหม่าน [