บทที่ 1670 ความคิดเห็นของผู้คนส่วนใหญ่ล้วนลงความเห็นตรงกันว่า... เป็นเรื่องยากอย่างยิ่งที่บาอัลจะมีผู้ต่อกร ข้อเท็จจริงนี้คาดเดาได้ไม่ยากจากโลกทัศน์ของซาทิสฟาย ดวงวิญญาณนับร้อยพันล้านดวงที่ถูกกักขังในขุมนรก ไม่สิ... บางทีมันอาจเป็นตัวตนที่กุมและควบคุมวิญญาณไว้ในเงื้อมมือมากกว่านั้นเสียอีก ความสำคัญของบาอัลแตกต่างจากเทพสงครามเซราทุล ผู้ซึ่งมีเพียงฉากหลังว่า ‘ทรงพลัง’ หากวันใดที่ความตายของบาอัลมาถึง นั่นย่อมเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเรื่องราวของซาทิสฟายกำลังเคลื่อนไปสู่จุดสิ้นสุด มันไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ที่ง่ายดายได้เลย และบาอัลตัวจริงก็ทรงพลังสมกับที่ผู้คนคาดหวัง มันคือความอยู่ยงคงกระพันอย่างแท้จริง อยู่ในระดับที่สามารถข่มขวัญเกริดและบุนเฮเลียร์ได้เพียงลำพัง ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเอาชนะมัน แม้ว่าเหล่าอัครสาวก สมาชิกหอคอย ฮายาเตะ และมารี โรสจะเข้าร่วมด้วยก็ตาม นั่นคือความคิดจนกระทั่งเมื่อครู่นี้... โลหิตสาดกระเซ็นจากหัวไหล่ขวาของบาอัลประหนึ่งน้ำพุ! แขนข้างยาวของมันถูกตัดขาดสะบั้นพร้อมกับดาบปีศาจที่อยู่ในมือ... ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ทั้งหมดเป็นฝีมือของเกริด หรือจะให้ถูกต้องกว่านั้น คือเกริดผู้ซึ่งปีนขึ้นไปบนแผ่นคอของมังกรยักษ์ “...เขากำลังขี่มังกร?” ผู้คนตกตะลึงพรึงเพริด ปฏิกิริยาของพวกเขาเหมือนกันหมด ไม่ว่าจะอายุ เพศ หรือตำแหน่งใด การโห่ร้องเชียร์เป็นเพียงเรื่องพื้นฐาน หลายคนถึงกับผุดลุกขึ้นยืนหรือกระทืบเท้าด้วยความตื่นเต้น นักข่าวจากนิวยอร์กไทมส์ถึงกับใช้ประโยคที่ว่า ‘ปฐพีสั่นสะเทือน’ มันเป็นภาพที่น่าตกตะลึงอย่างแท้จริง ฮายาเตะ มารี โรส และครอเกลที่ร่วมมือกันยังทำได้เพียงแค่ตรึงขาของมังกรชั่วร้ายบุนเฮเลียร์ไว้เท่านั้น แต่บัดนี้ เกริดกลับกำลังขี่อยู่บนตัวตนเหนือสามัญสำนึกซึ่งทรงพลังเทียบเท่ากับค่าสถานะที่เคยเปิดเผยในการแข่งขันนานาชาติครั้งก่อน มันไม่ใช่ระดับของการต่อสู้และเอาชนะอีกต่อไป แต่เป็นมโนทัศน์ที่อยู่สูงส่งกว่าชัยชนะและเป็นเรื่องน่าตกใจอย่างที่สุด คำกล่าวที่ว่า 'เหนือจินตนาการ' กลายเป็นคำที่ซ้ำซากจำเจไปในทันที “บ้าไปแล้ว นี่มันบ้าไปแล้วจริงๆ...” อัศวินมังกร—การปรากฏตัวของฉายาหนึ่งเดียวในโลกซึ่งเทียบเท่ากับผู้สังหารมังกร ได้บังเกิดแรงกระเพื่อมรุนแรงอย่างมหาศาล ในชั่วขณะนี้ ภาพลักษณ์ของเกริดได้ถูกตอกตรึงเข้าไปในจิตใจของทุกคน ร่างในตำนานผู้โปรยปรายประกายศักดิ์สิทธิ์สีส้มอร่ามบนแผ่นคอของมังกรที่ซัดสาดพลังงานปีศาจสีดำทมิฬ ผู้คนสัมผัสได้ พวกเขาจะไม่มีวันลืมภาพของเกริดที่เห็นในตอนนี้ไปตลอดกาล จากนี้ไป... ตลอดชีวิตที่เหลือ พวกเขาจะถูกครอบงำด้วยความปรารถนาที่จะเป็นให้ได้เหมือนเกริด 『นี่... นี่มันยิ่งกว่าผู้สังหารมังกรเสียอีกไม่ใช่หรือ?』 เหล่านักพากย์จากนานาประเทศซึ่งตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ เอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวังที่สุด มันเป็นคำถามที่ปฏิเสธฮายาเตะ ผู้สังหารมังกรที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นมนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุด พวกเขายอมรับคำวิจารณ์ทุกอย่างที่จะตามมา ทว่า... กลับไม่มีใครวิจารณ์พวกเขาเลยแม้แต่คนเดียว นั่นเพราะทุกคนต่างก็มีความคิดเดียวกัน ผู้ที่สังหารมังกรและผู้ที่ปกครองมังกร พูดกันตามตรง... อย่างหลังย่อมเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด ในชั่วขณะนี้ เกริดไม่ใช่โอเวอร์เกียร์ก็อดอีกต่อไป อัศวินมังกร—ผู้คนขนานนามเกริดด้วยชื่อใหม่ อันที่จริง ไม่สำคัญว่าเขาจะถูกเรียกว่าอะไร ช่างตีเหล็ก, จักรพรรดิ, เทพเจ้า, อัศวินขี่มังกร ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม สุดท้ายแล้วมันก็คือชื่อที่หมายถึงเกริด ปัจจุบันที่ชายหนุ่มธรรมดาคนหนึ่งไปถึง—ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็คือเกริด “บาอัล!” การบินด้วยความเร็วสูงของบุนเฮเลียร์ เกริดควบคุมความเร็วที่แม้แต่ฮายาเตะยังแทบจะตอบสนองไม่ทันได้อย่างสมบูรณ์แบบ มันไม่ได้เป็นไปได้เพียงเพราะค่าสถานะของเขาสูงขึ้นสามเท่า เกริดกำลังสื่อสารกับบุนเฮเลียร์ พวกเขากำลังอ่านเจตจำนงและความหมายของกันและกัน บุนเฮเลียร์ตอบสนองทันทีทุกครั้งที่รู้สึกว่าเจตนาของเกริดมีความเป็นไปได้ มันบินไปในทิศทางที่เกริดปรารถนา ด้วยเหตุนี้ เกริดจึงสามารถเข้าใกล้บาอัลได้อย่างรวดเร็ว เขาทะลวงผ่านการระดมยิงเวทมนตร์ที่ถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทางได้อย่างปลอดภัย ก่อนจะตวัดดาบคู่ในแนวขวางและแนวดิ่ง มันคือเพลงดาบที่ถูกใช้ออกบนร่างของมังกรแทนที่จะเป็นพื้นดิน [เพลงดาบมังกรได้รับการตีความใหม่] มันเกิดขึ้นในระหว่างกระบวนการใช้ คลื่นสังหารสุดยอดมังกรหล่นทับ ในทันทีหลังจากที่ทำให้การป้องกันของบาอัลเป็นอัมพาตด้วยลมหายใจมังกร ขณะที่บาอัลกำลังใช้แขนที่ขาดวิ่นของมันต่างดาบพร้อมกับวาดวงเวทนับสิบขึ้นมา ในชั่วขณะที่เขาร่ายรำเพลงดาบมังกรหลังจากใช้ ‘หล่นทับ’ หน้าต่างแจ้งเตือนก็สว่างวาบขึ้นในมุมมองของเกริด มันมาประดุจสายฟ้าฟาด เพลงดาบมังกรบทใหม่... เกริดสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจน เขารู้สึกว่าตนเองต้องร่ายรำเพลงดาบใหม่อีกครั้งตั้งแต่ต้น ด้วยเหตุนี้ เขาจึงชักดาบกลับ [เจ้าลิงนี่...!] เสียงสบถของบุนเฮเลียร์ดังตามมา มันยิงลมหายใจออกไปตามจังหวะของเพลงดาบ แต่เจ้าเกริดกลับชักดาบกลับไปเสียดื้อๆ มันเคยคิดว่ามนุษย์คนนี้ค่อนข้างมีประโยชน์ตั้งแต่ตอนที่เกริดปีนขึ้นมาบนคอ แต่นั่นเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด เขาช่างโง่เขลาสมกับเป็นเทพเจ้าที่มาจากมนุษย์ต่ำต้อย มันคิดว่าการพลาดโอกาสนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับลิงที่ตกจากต้นไม้ เกริดไม่สนใจมันและตั้งท่าเพลงดาบอีกครั้ง เขาบังคับให้บุนเฮเลียร์เคลื่อนไปข้างหน้าอีกหน บุนเฮเลียร์ถูกบังคับให้ต้องตอบสนอง บาอัลได้ฟื้นฟูบาดแผลของมันแล้ว ในช่วงเวลาสั้นๆ ที่เกริดชักดาบกลับ บาอัลได้ต่อแขนที่ขาดเข้ากับหัวไหล่พลางเอ่ยถาม “ยังไม่เข้าขากันอีกหรือ?” บุนเฮเลียร์สูดลมหายใจลึกและกลับมาสงบสติอารมณ์อีกครั้งพร้อมกับคิดในใจว่าเจ้านี่มันโชคร้ายจริงๆ ลมหายใจถูกยิงออกไปอีกครั้งตามจังหวะการเปิดใช้งานเพลงดาบของเกริด ทว่าบาอัลจะไม่พลาดเป็นครั้งที่สอง มันยืนยันได้แล้วว่าลมหายใจนั้นไม่อาจอ่อนกำลังลงได้แม้จะใช้บาเรียและผนึกทุกรูปแบบก็ตาม ดังนั้น ครั้งนี้มันจึงฟาดฟันเข้าใส่ลมหายใจโดยการเหวี่ยงดาบของมันเอง วิถีของดาบสีดำทมิฬเปลี่ยนไปหลายสิบครั้งกลางอากาศ เพื่อกดดัน ตัด และเบี่ยงเบนพลังของลมหายใจที่ซ้อนทับกันห้าชั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันราวกับกำลังชมช่างปั้นหม้อกำลังตัดแต่งเครื่องปั้นดินเผ