บทที่ 1653 ไข่หลายแสนฟองขยับยั้วเยี้ยราวกับเมือกเหลว แอ็กนัสจ้องมองไข่แต่ละฟองซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าตัวเองพลางหวนนึกถึงบทสนทนาที่เคยมีกับเชพาร์เดีย อันที่จริง มันคือถ้อยคำที่เชพาร์เดียเคยเอ่ยอยู่เป็นนิจ *ใต้เท้าบาลช่างยิ่งใหญ่ ข้าเชื่อมั่นในองค์ใต้เท้าบาลแต่เพียงผู้เดียว แม้จะถูกพระองค์ทอดทิ้ง ข้าก็จะยังคงขับขานบทเพลงสรรเสริญแด่พระองค์* ขอบเขตของคำว่า ‘ทอดทิ้ง’ ที่มันพูดถึงคืออะไรกันแน่? การถูกสังหาร, การถูกลบความทรงจำของการถูกสังหาร, การถูกชุบชีวิต, การมีชีวิตเยี่ยงของเล่น, การถูกฆ่าอีกครั้ง, การลืมเลือน, การชุบชีวิต, การถูกฆ่า... เชพาร์เดียจะสามารถยอมรับวัฏจักรเวียนว่ายอันแสนน่าสยดสยองนี้ด้วยใจที่เปี่ยมสุขได้จริงหรือ? เขาแน่ใจว่ามันไม่เป็นเช่นนั้น “ไอ้เวรตะไลเอ๊ย...” แอ็กนัสหยุดหายใจไปชั่วขณะก่อนจะสบถคำสาปแช่งออกมา เขาไม่ได้รู้สึกเวทนาเชพาร์เดีย มันคือปิศาจที่ไม่ควรได้รับความเห็นใจ ในตอนแรก แอ็กนัสก็ไม่ได้มีความภักดีใดๆ ต่อเชพาร์เดียอยู่แล้ว เพียงแต่บาลนั้นน่าขยะแขยงจนเกินทน ภาพฉากหนึ่งผุดขึ้นในใจของเขาอย่างมิอาจห้าม ขณะที่เชพาร์เดียอยู่ในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดของมัน บาล ผู้มาปรากฏตัวราวกับรอคอยโอกาสอยู่แล้ว ได้จู่โจมมันอย่างรุนแรงกะทันหัน แล้วค่อยๆ สังหารมันอย่างเชื่องช้าและทุกข์ทรมานพร้อมกับบอกเล่าความจริง บาลคงจะเอื้อนเอ่ยอย่างเนิบนาบพร้อมกับดื่มด่ำกับมัน *เจ้าถูกข้าหักหลังมาแล้วสารพัดรูปแบบ ถูกสังหารไปแล้วกี่ครั้งกัน? แล้วเจ้าก็จะถือกำเนิดขึ้นมาใหม่และลืมเลือนช่วงเวลานี้ไป* จากนั้นทุกอย่างก็จะวนกลับไปเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เหตุผลน่ะหรือ? ไม่จำเป็นต้องไปขบคิดให้เสียเวลา เพราะการพยายามให้ความหมายกับการตัดสินใจและการกระทำของบาลนั้นเป็นสิ่งที่ไร้สาระที่สุดในโลก มันเป็นแค่การแสวงหาความสุข และรูปแบบความสุขที่มันปรารถนาก็มักจะโหดร้ายทารุณเสมอ นั่นคือทั้งหมด มันไม่ต่างอะไรกับเพื่อนบ้านธรรมดาที่ชอบรังแกคนอ่อนแอ “เป็นฝีมือบาล มันจะสังหารเชพาร์เดียต่อไปเรื่อยๆ” “ถูกต้อง” เบ็ตตี้ยืนยันข้อสรุปของแอ็กนัส ตัวตนของเชพาร์เดียที่ฟักตัวและฟื้นคืนชีพอย่างไม่สิ้นสุดคืออะไร? ทำไมมันถึงสูญเสียความทรงจำ? ความสัมพันธ์ที่แท้จริงระหว่างมันกับบาลคืออะไรกันแน่? แอ็กนัสมีคำถามมากมาย แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยมันออกมา การไปสอดรู้สอดเห็นเรื่องของบาลไม่ใช่สิ่งที่ดีต่อสุขภาพจิตของเขา สิ่งเดียวที่เขาต้องการจะยืนยันให้แน่ชัดก็คือตัวตนของเบ็ตตี้ “เธอ... เป็นใครกันแน่? ทำไมถึงรู้เรื่องสถานที่แห่งนี้?” เส้นทางที่นำไปสู่กรงขังเหล่าเมมฟิส—มันยังเป็นสถานที่เก็บไข่ของเชพาร์เดีย และเป็นเขตพื้นที่ลับสุดยอดแม้แต่ในนรก แต่แอ็กนัสกับเบ็ตตี้ซึ่งควรจะถูกเทเลพอร์ตไปยังที่อื่น กลับมาปรากฏตัวที่นี่ได้ เธอยังรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเชพาร์เดียกับบาลอีกด้วย นัยยะของมันช่างลึกซึ้งนัก “หรือว่าเธอจะเป็น... อดีตผู้ทำสัญญาของบาล?” เด็กสาวผู้ไม่เคยละสายตาไปจากเขาเลยตั้งแต่แรกพบ—แอ็กนัสเอ่ยถามพร้อมกับรู้สึกว่ามันมีความเป็นไปได้ และเบ็ตตี้ก็พยักหน้าเบาๆ “ถูกต้อง” ของเล่นที่ถูกทอดทิ้ง ความล้มเหลวที่ไม่น่าสนใจ ในตอนนั้นเอง เบ็ตตี้ก็ถอดเสื้อคลุมที่สวมอยู่ออก ร่างกายเปลือยเปล่าปรากฏสู่สายตาทันที มันคือร่างกายซึ่งมีสภาพแข็งตัวกลายเป็นกระดูกอย่างรุนแรงนับตั้งแต่ใต้กระดูกไหปลาร้าลงไปจนถึงกระดูกเชิงกราน สภาพของเธอหนักหนาสาหัสกว่าของแอ็กนัสเสียอีก “ฉันคือผู้อาวุโสของเจ้า” “...อวดเบ่งเสียจริง” แอ็กนัสจ้องมองเบ็ตตี้ด้วยสีหน้าสับสนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดาะลิ้นอย่างไม่สบอารมณ์ เบ็ตตี้ยังคงมีใบหน้าไร้ความรู้สึกเช่นเคยขณะโยนเสื้อคลุมที่ถอดออกทิ้งไป เธอคุ้นชินกับปฏิกิริยาของผู้คนที่แสดงความรังเกียจต่อร่างกายอันน่าขยะแขยงนี้ เธอเพียงเลือกวิธีการที่รวดเร็วและมีประสิทธิภาพที่สุดในการส่งต่อข้อมูล เธอกำลังจะก้มลงเก็บเสื้อผ้าขึ้นมาสวม ทว่าดวงตากลมโตของเธอกลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “บ้าหรือไง? ทำไมเด็กผู้หญิงถึงแต่งตัวไม่เรียบร้อยแบบนี้...?” นั่นเป็นเพราะเธอได้ยินเสียงบ่นพึมพำอย่างไม่พอใจของแอ็กนัส แม้น้ำเสียงจะค่อนข้างห้วนกระด้าง แต่มันก็คล้ายกับปฏิกิริยาที่เกริดเคยแสดงออกมา เขาไม่ได้มองเธอเยี่ยงสัตว์ประหลาดน่าเกลียดน่ากลัว แต่มองในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง ดูเหมือนนางจะหยั่งถึงเนื้อแท้ของเขาได้ สมแล้วที่ถูกบาลทอดทิ้ง หัวใจของเบ็ตตี้ผ่อนคลายลง และเธอก็มั่นใจแล้วว่าสามารถถ่ายทอดความรู้ของเธอให้แก่แอ็กนัสได้ “เจ้าคือผู้สืบทอดของฉัน” “หา? อยู่ๆ มาพูดจาเหลวไหลอะไร...?” “บาลนั้นโหดเหี้ยมและรอบคอบ” “เรื่องนั้นใครๆ ก็รู้กันทั้งนั้น...” “มันเป็นมากกว่าที่เจ้ารู้” “......” “พวกเราต้องจำไว้ให้ขึ้นใจว่า ในวินาทีที่สัญญาที่มีต่อบาลขาดสะบั้นลง สิ่งที่ถูกจองจำคือจิตวิญญาณ ไม่ใช่ร่างกาย” ร่างกายที่สูญสิ้นจิตวิญญาณก็ไม่ต่างอะไรจากเปลือกนอก สาเหตุที่แอ็กนัสต้องทนทุกข์กับสภาพร่างกายกลายเป็นกระดูกก็เพราะจิตวิญญาณของเขากำลังค่อยๆ ไหลซึมออกจากร่าง มันเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดจากการสูญเสียพลังชีวิตในกระบวนการที่จิตวิญญาณแยกจากไป “แม้แต่ในตอนนี้ จิตวิญญาณของเจ้าก็กำลังซึมซาบเข้าไปในตัวบาล สักวันหนึ่งเจ้าจะตกอยู่ในกำมือของบาลโดยสมบูรณ์ และร่างกายของเจ้าก็จะไม่ใช่ของเจ้าอีกต่อไป” พวกเขาจะเริ่มถูกควบคุมโดยบาล ถูกใช้งานโดยไม่คำนึงถึงเจตจำนง ในกรณีของผู้เล่นอย่างแอ็กนัส มันจะมาในรูปแบบของเควสต์บังคับ เป็นเควสต์ที่จะมอบบทลงโทษมหาศาลหากทำไม่สำเร็จภายในระยะเวลาที่กำหนด “ไม่จำเป็นต้องเป็นนักบวชก็ได้ เจ้าเพียงแค่ต้องสืบทอดความรู้ของฉัน จากนั้นเจ้าก็จะสามารถหยุดยั้งการไหลออกของจิตวิญญาณได้” การเผชิญหน้าแห่งโชคชะตา—ช่วงเวลาที่ผู้เล่นทุกคนต่างใฝ่ฝันได้มาถึงแอ็กนัสแล้ว ใครก็ตามคงจะอ้าแขนต้อนรับมัน แต่แอ็กนัสกลับไม่ยินดีเลยแม้แต่น้อยและแสดงความระแวดระวังออกมา “ทำไมต้องมองมาที่ฉัน?” แอ็กนัสไม่ได้กำลังสงสัยในตัวเบ็ตตี้ เขากำลังสงสัยในตัวเอง หลังจากที่ต้องพเนจรมานานหลายปีเพราะชะตากรรมที่บิดเบี้ยวเพราะบาล เขาก็ตระหนักได้อย่างชัดเจนว่าตนเองเป็นมนุษย์ที่น่าสมเพชเพียงใด เขากลัวว่าจะทำผิดพลาดซ้ำรอยเดิมอีกครั้งหลังจากผลีผลามไปพึ่งพาความช่วยเหลือจากผู้อื่น เบ็ตตี้เอียงคอเล็กน้อย เรือนผมสั้นยุ่งเหยิงของเธอดูเข้ากันได้ดีกับสีหน้าไร้เดียงสานั้น “เพราะเจ้าถูกบาลทอดทิ้ง” แค่นี้ยังไม่เพียงพออีกหรือ? แอ็กนัสอ่านความหมายจากคำพูดของเบ็ตตี้และเงียบไป “แล้วฉันจะไปหาเจ้าทีหลัง” เบ็ตตี้ให้คำมั่นสัญญาถึงครั้งต่อไปก่อนจะเดินนำหน้าไป การกำจัดไข่ของเชพาร์เดียไม่ได้มีความหมายอะไรมากนัก เธอจึงเพียงแค่เดินผ่านพวกมันไปและมุ่งหน้าสู่ส่วนลึกของหุบเหว มันคือทิศทางที่เหล่าเมมฟิสอยู่ ‘สมแล้ว การตัดสินใจของฉันถูกต้อง’ วิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการทำให้พลังของบาลอ่อนแอลงคือการสังหารเมมฟิส เมมฟิสเป็นอสูรกายที่ทรงพลังและรับมือได้ยากอย่างยิ่ง ด้วยทักษะการเคลื่อนไหวอันสุดโกงอย่าง ‘สภาพไหลลื่น’ ความสามารถในการขโมยค่าสถานะของเป้าหมาย และความสามารถในการปล่อยม่านพลังไฟฟ้าออกมา เมมฟิสคืออสูรร้ายที่สูญเสียสติสัมปชัญญะไปหลังจากถูกบาลทารุณ พวกมันก้าวร้าวและทนทานต่อความเจ็บปวดได้มากกว่าโนเออย่างเทียบไม่ติด หากบาลปล่อยพวกมันออกไปทุกทิศทาง ความเสียหายต่อฝ่ายตนก็จะยิ่งเพิ่มพูนขึ้น “......” เบ็ตตี้เดินนำไป และแอ็กนัสก็เดินตามหลังไปเงียบๆ แอ็กนัสคิดว่าฝีเท้าของเบ็ตตี้ดูหนักอึ้ง เหล่าลูกอสูรที่ต้องทนทุกข์ทรมานตั้งแต่วินาทีที่ลืมตาดูโลก—มันคงเป็นเรื่องเจ็บปวดที่ต้องรู้ว่าตนเองจะต้องทำร้ายเมมฟิส “ฝีเท้าของฉันไม่ได้หนักอึ้ง” “......?” “ท่านกำลังฉายภาพหัวใจของท่านลงบนฝีเท้าของฉันต่างหาก” เบ็ตตี้เอ่ยขึ้นขณะมองใบหน้าของแอ็กนัสที่สะท้อนอยู่ในผลึกออบซิเดียน “เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว” แอ็กนัสสะดุ้งในใจก่อนจะหันหน้าหนี เขาไม่สามารถสบตากับเบ็ตตี้ผ่านผลึกออบซิเดียนได้และเลือกที่จะหลบเลี่ยงมัน แล้วความเงียบก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง พวกเขาเดินเลียบกำแพงหินออบซิเดียนไปได้ระยะหนึ่งก่อนจะมาถึงดันเจี้ยนขนาดใหญ่ โครงสร้างของมันเป็นเหมือนเขาวงกต มีเส้นทางที่สลับซับซ้อนพันกันไปมาจนทำให้สับสนทิศทาง ดูเหมือนจะมีพลังเวทมนตร์บางอย่างทำงานอยู่ แอ็กนัสรู้สึกสับสนทั้งที่มันเป็นสถานที่ซึ่งเขาเคยติดตามบาลมาเมื่อหลายปีก่อน มีความรู้สึกเหมือนมีหมอกควันอยู่ในใจ แอ็กนัสลังเลอยู่สองสามครั้ง แต่เบ็ตตี้กลับเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง “ไม่ใช่ว่าท่านไม่รู้เส้นทาง แต่เป็นหัวใจของท่านที่กำลังลังเล” เธอยังคงพูดจาไร้สาระ... มันเกิดขึ้นในขณะที่แอ็กนัสกำลังเพิกเฉยต่อคำพูดของเธอ— “เหมียววววว!” เสียงร้องแหลมคมของแมวดังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว หรือจะเป็นเมมฟิสที่หนีออกมา? แอ็กนัสมีสีหน้าสั่นไหวขณะสร้างโล่กระดูกขึ้นมา เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงสร้างโล่แทนที่จะเป็นดาบ เมมฟิสพุ่งเข้ามาจนเกือบจะถึงจมูกของเขาก่อนจะหยุดชะงัก มันเป็นเพราะหัวของมันถูกจับไว้ในมือเล็กๆ ของเบ็ตตี้ ซึ่งเป็นภาพที่น่าทึ่งเมื่อพิจารณาว่าเมมฟิสนั้นอยู่ในสถานะไหลลื่น ‘นางใช้เวทมนตร์เคลือบติดไว้กับร่างกายงั้นรึ?’ แอ็กนัสชื่นชมอยู่เล็กน้อยก่อนจะเอียงคอสงสัย ขนของเมมฟิสตัวนี้ปุกปุย บนใบหน้ากลมๆ น่ารักของมันไม่มีแม้แต่รอยแผลเล็กๆ เมมฟิสทุกตัวที่ถูกบาลทารุณต่างมีสภาพน่าสยดสยอง ในขณะที่ตัวนี้กลับสมบูรณ์ทุกประการ มันชัดเจนแล้ว เมมฟิสที่ถูกเบ็ตตี้จับไว้ในตอนนี้คือโนเอ ไม่ใช่เมมฟิสที่ถูกบาลจองจำ “อย่าทำร้ายพวกพ้องของข้า เหมียว!” บ้านเกิดของเมมฟิสคือนรก เฉพาะในนรกเท่านั้นที่พวกมันจะสามารถแสดงพลังได้อย่างเต็มที่และอำนาจในการเป็นอิสระจากพันธนาการใดๆ ก็จะแข็งแกร่งขึ้น นั่นหมายความว่าพวกมันสามารถทำกิจกรรมได้อย่างอิสระและอยู่ห่างจากเจ้านายของตน โนเอ ผู้ได้พบกับเจ้านายที่ดีและทำกิจกรรมต่างๆ โดยไม่มีข้อจำกัดมากนัก ได้รับอิสรภาพที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมในนรก ทันทีที่มาถึงนรกและได้รับผลกระทบจากการเทเลพอร์ต มันก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนอันน่าเศร้าของเผ่าพันธุ์เดียวกันและบินมาที่นี่ตลอดทาง ซึ่งเกริดก็อนุญาตโดยธรรมชาติ “ถ-ถอยไปนะ เหมียว! เข้ามาไม่ได้นะ เหมียว!” โนเอหวาดกลัวเบ็ตตี้อย่างสุดขีด ผู้หญิงที่ตกแต่งห้องของตัวเองด้วยร่างชำแหละของเมมฟิส ถึงกระนั้น มันก็พยายามเค้นความกล้าหาชนออกมา มันตัวสั่นเทาพร้อมกับแสดงสัญญาณว่าจะเปลี่ยนร่างเป็นร่างเต็มวัย มันคือความตั้งใจที่จะต่อสู้ เบ็ตตี้ลูบหน้าผากกลมๆ ของมัน “ไม่ต้องห่วง ฉันมาเพื่อช่วย” “......!” โนเอและแอ็กนัสสะดุ้งพร้อมกัน พวกเขาคิดว่าเบ็ตตี้จะทำร้ายเมมฟิสอย่างแน่นอน อันที่จริง มันไม่มีคำตอบอื่นนอกเหนือจากนี้ เมมฟิสที่ถูกขังอยู่ที่นี่มาเป็นเวลานานได้สูญเสียสติไปนานแล้ว การปล่อยพวกมันไปไม่ได้มีประโยชน์อะไร มีความเป็นไปได้มากกว่าที่การกระทำนี้จะย้อนกลับมาทำร้ายพวกเขาในภายหลัง เบ็ตตี้อธิบายให้ทั้งสองที่กำลังงุนงงฟังว่า “ฉันสามารถช่วยพวกมันได้ ต้องขอบคุณการเสียสละของเด็กอีกคนหนึ่ง” ‘เด็กคนนั้น’ ย่อมหมายถึงเมมฟิสในห้องทดลองของเบ็ตตี้ เมมฟิสตัวนั้นได้กลายเป็นตัวอย่างในการชำแหละ ผ่านเด็กคนนั้น เบ็ตตี้ได้รับความรู้และข้อมูลมากมาย เธอค้นพบวิธีที่จะทำให้ความบ้าคลั่งของเมมฟิสที่ถูกขังอยู่ในกรงสงบลงและฟื้นฟูสติสัมปชัญญะของพวกมันกลับคืนมา “ฮือ, เหมียว...” โนเอซาบซึ้งใจจนน้ำตาคลอ มันอาจไม่รู้ตัว แต่ตัวมันได้เติบโตขึ้นอย่างมหาศาล อสูรกายที่ต่อต้านสัญชาตญาณและเอาชนะความกลัว—ในอนาคต มันจะสามารถทนทานได้ดีขึ้นอีกหน่อยแม้จะต้องเผชิญหน้ากับมังกรก็ตาม พอดีกับที่เบ็ตตี้เดินมาถึงสถานที่แห่งหนึ่ง เธอร่ายคาถาและประตูของห้องหินก็เปิดออก ทัศนียภาพของห้องโถงขนาดมหึมา... มันไม่ได้เข้ามาในสายตาของพวกเขาอย่างถูกต้องนัก เพราะมันมืดเกินไป กลิ่นเหม็นเน่าตลบอบอวลไปทั่วพื้นที่มืดมิดไร้ซึ่งแสงสว่างแม้เพียงจุดเดียว พวกเขาสงสัยว่าถ้าเนื้อเน่าจะเป็นแบบนี้หรือไม่ แต่ภาพที่เห็นเมื่อสายตาค่อยๆ ปรับเข้ากับความมืดได้ก็บอกความจริงแก่พวกเขา เนื้อหนังของเหล่าเมมฟิสที่ถูกขังในลูกกรงเหล็กกำลังเน่าเปื่อยในหลายแห่ง พวกเขามองเห็นตัวหนึ่งที่แห้งกรังราวกับมัมมี่ และลูกตาสองข้างที่ถูกควักออกมาก็กำลังเน่าเฟะ มีบางตัวที่ถูกแขวนห้อยอยู่กับกรงเหล็กที่พวกมันอยู่เพราะปากและแขนขาถูกมัดไว้ ลูกเมมฟิสที่ไม่มีแขนขาบางส่วนเป็นเรื่องปกติ ลูกเมมฟิสที่แขนขาของสิ่งมีชีวิตอื่นถูกนำมาเชื่อมต่อเข้ากับใบหูหรือลำคอ ไม่สามารถแม้แต่จะพักผ่อนได้อย่างเหมาะสม เพราะแขนขาเหล่านั้นขยับกระตุกไปมาโดยขัดกับเจตจำนงของพวกมัน “......” “ไม่เป็นไรหรอก” เบ็ตตี้กระซิบกับโนเอที่ลืมคำพูดไปแล้วและกำลังตัวสั่นเทาอยู่กลางอากาศ