บทที่ 78 อย่างที่หลายคนทราบ น้ำตกที่สูงที่สุดในโลกคือน้ำตกเอนเจล (Angel Falls) ในประเทศเวเนซุเอลา ซึ่งมีความสูงถึง 979 เมตร คำว่า ‘Angel’ มาจากภาษาจากสเปนว่า ‘Ángel’ จึงได้ชื่อว่าน้ำตกเอนเจล ว่ากันว่าชื่อนี้มีที่มาจากภาพลักษณ์อันสง่างามและลึกลับของกลุ่มหมอกที่ปกคลุมบริเวณฐานน้ำตก แน่นอนว่าผมเคยเห็นเรื่องนี้ผ่านทางโทรทัศน์มาบ้าง อย่างไรก็ตาม มันคือน้ำตกที่สวยงามและลึกลับชวนให้ดึงดูดถึงเหล่าเทวดา! เป็นหนึ่งในน้ำตกที่ตระการตาที่สุดในโลก! แต่ทว่า ‘ซาทิสฟาย’ (Satisfy) ได้สร้างน้ำตกที่ตระการตา ลึกลับ สวยงาม และมหัศจรรย์ยิ่งกว่าน้ำตกเอนเจลขึ้นมา น้ำตกแห่งนั้นตั้งอยู่ทางตอนเหนือของอาณาจักรเอเทอร์นัล แล้วมันอยู่ส่วนไหนของทางเหนือล่ะ? “ก็ที่นี่ไง” ซ่าาาาาาาา! ทางตอนเหนือของเคซานแคนยอน ที่สุดปลายของหุบเขา มีน้ำตกที่มีความสูงถึง 1,300 เมตรตั้งตระหง่านอยู่ ไอน้ำที่ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณสร้างบรรยากาศราวกับอยู่ในความฝัน สายรุ้งพาดผ่านไปทั่วทุกแห่งหน ทำให้ดูเหมือนโลกในเทพนิยายไม่มีผิด ผมตกตะลึงไปกับภาพการตัดกันของสายรุ้งและสายน้ำที่ร่วงหล่นลงมา “นี่คือน้ำตกโลรันที่เคยได้ยินแต่ในข่าวลือสินะ” น้ำตกแห่งนี้ตั้งชื่อตามผู้ค้นพบและผู้ก่อตั้งอาณาจักรเอเทอร์นัลอย่าง ‘โลรัน’ มันเป็นหนึ่งในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดสำหรับชาวอาณาจักรเอเทอร์นัล แต่กลับไม่มีนักท่องเที่ยวเลยแม้แต่คนเดียว สาเหตุก็เพราะเคซานแคนยอนนั้นอันตรายเกินไป ชาวบ้านธรรมดาต่างหวาดกลัวมอนสเตอร์ในหุบเขาจนไม่กล้าแม้แต่จะเหยียบย่างเข้ามาที่นี่ ดังนั้น คงมีผู้เล่นเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ดั้นด้นมาจนถึงที่นี่ได้ ซ่าาาาาาาา! “มันน่าทึ่งจริงๆ” เดิมทีผมไม่ใช่พวกที่ชอบชื่นชมทัศนียภาพทางธรรมชาติเท่าไหร่ ชีวิตนี้ผมไม่เคยไปเที่ยวสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังเลยด้วยซ้ำ ธรรมชาติจะสวยแล้วยังไง? มันจะทำให้ผมอิ่มท้องได้งั้นเหรอ? ในหัวของผมมักจะคอยคบเคี้ยวดูแคลนความงามของธรรมชาติอยู่เสมอ แต่ในวินาทีนี้ ความคิดของผมกลับเปลี่ยนไป ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมผู้คนถึงชอบไปเยือนสถานที่ท่องเที่ยวแบบนี้ “สุดยอด... ในที่สุดผมก็ตระหนักได้ว่าโลกยางมะตอยที่ผมอาศัยอยู่นั้นมันช่างเล็กน้อยและไร้ค่าเหลือเกิน” ตึกระฟ้าตระการตาที่ออกแบบและสร้างโดยสถาปนิกชั้นนำของโลกงั้นเหรอ? สิ่งปลูกสร้างอันยิ่งใหญ่ที่ได้รับการจดทะเบียนเป็นมรดกโลกงั้นเหรอ? สิ่งเหล่านั้นก็ดีและยอดเยี่ยมอยู่หรอก แต่มันเทียบไม่ได้เลยเมื่ออยู่ต่อหน้าธรรมชาติ โลกทัศน์อันแคบรีบของผมขยายกว้างขึ้นเล็กน้อย และผมรู้สึกเหมือนมุมมองของตัวเองได้เปิดกว้างขึ้น ‘ถ้าฉันรู้สึกตื่นเต้นขนาดนี้เมื่อได้เห็นทัศนียภาพในโลกเสมือนจริง แล้วของจริงจะสวยงามขนาดไหนกันนะ? พอใช้หนี้หมดแล้ว ฉันควรจะไปเที่ยวดูบ้าง น้ำตกเอนเจล, น้ำตกอิกวาซู, ป่าแอมะซอน, แกรนด์แคนยอน... ยังมีสถานที่ชื่อดังอีกตั้งเยอะแยะ’ ผมยืนมองน้ำตกด้วยอารมณ์สุนทรี ก่อนจะเรียกสติกลับคืนมา “นี่ฉันบ้าไปแล้วเหรอ ทำอะไรอยู่เนี่ย? ฉันต้องไปหาเพลงดาบของแพ็กม่าสิ!” หน้าผาทิศเหนืออยู่ใต้จากน้ำตกโลรันลงไปเล็กน้อย ผมค้นหาไปตามหน้าผาเพื่อหาร่องรอยการแกะสลักเพลงดาบของแพ็กม่า แต่เวลาผ่านไป 10 นาที... 30 นาที... 1 ชั่วโมง... 2 ชั่วโมง... จนผ่านไป 3 ชั่วโมง... ผมก็ยังหาเพลงดาบของแพ็กม่าไม่เจอ ผมถึงขนาดปีนขึ้นไปบนหน้าผา แต่ก็ไม่เห็นอะไรที่ดูเหมือนภาพวาดฝาผนังเลยแม้แต่นิดเดียว พริบตาเดียวดวงอาทิตย์ก็เริ่มตกดิน สายรุ้งจางหายไปและน้ำตกก็ถูกย้อมด้วยแสงสีทอง สร้างภาพลักษณ์ที่ตระการตา ราวกับภาพลวงตาของทองคำที่กำลังเทลงมา แต่ผมไม่มีอารมณ์จะมาชื่นชมมันอีกต่อไปแล้ว “เฮ้อ... ชักจะโมโหแล้วนะ” บรรพบุรุษของคานบอกว่าเขาแกะสลักเพลงดาบของแพ็กม่าไว้ที่หน้าผาทิศเหนือนี่นา! เขาโกหกงั้นเหรอ? ผมถ่อมาที่นี่แล้วต้องลำบากฟรีๆ เพราะคำโกหกของเขาเนี่ยนะ? “...ฉันมันโง่เองที่ไปเชื่อคำพูดของผีตั้งแต่แรก” เดิมทีพวกผีมันก็เป็นสิ่งชั่วร้ายอยู่แล้ว! นั่นเป็นสาเหตุที่ผีในหนังหยองขวัญมักจะน่าเกลียดและโหดเหี้ยมไงล่ะ! ทั้งที่ผมคอยระวังตัวจากพวกผีมาตลอดชีวิตแท้ๆ แต่กลับถูกผีล่อลวงจนต้องมาเดินคว้าน้ำเหลวแบบนี้ “คึ่ก! นี่มันคือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของฉันเลย... หืม?” ในขณะที่ผมกำลังรู้สึกท้อแท้ สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่อยู่หลังม่านน้ำตก “หรือว่า?” สมัยมัธยมต้น ผมเคยคลั่งไคล้หนังกำลังภายในที่ฉายเมื่อครึ่งศตวรรษก่อน เวลาดูหนังเหล่านั้น มักจะมีถ้ำซ่อนอยู่หลังน้ำตกเสมอ ‘ถ้าคนสร้างเกมซาทิสฟายเคยดูหนังกำลังภายในเรื่องเดียวกับฉันล่ะก็...?’ ผมกระโดดเข้าไปในน้ำตก และเป็นอย่างที่คาดไว้ มีถ้ำขนาดเล็กซ่อนอยู่หลังน้ำตก ซึ่งมีภาพแกะสลักฝาผนังเป็นรูปชายคนหนึ่งกำลังร่ายรำดาบเรียงต่อกันเป็นลำดับ “ว้าว” อย่างที่คิดไว้จริงๆ ผีเป็นสิ่งชั่วร้าย “ไอ้ผีนั่น...! ถ้าเขาบอกว่ามันอยู่หลังน้ำตกโลรัน ฉันก็คงหาเจอตั้งนานแล้ว จะบอกว่าอยู่หน้าผาทิศเหนือทำไมกัน? ไม่สิ โธ่เอ๊ย ถ้าเขาไม่ใช่บรรพบุรุษของคานล่ะก็ ฉันจะกลับไปเตะให้กระเด็นเลย แต่นี่เห็นว่าเป็นบรรพบุรุษของคานหรอกนะ ฉันจะยอมยกโทษให้ก็ได้!” ...ผีตนนั้นจะได้ยินเสียงผมไหมนะ? ผมมองไปรอบๆ อย่างประหม่าเพราะกลัวว่าผีจะโผล่มา ก่อนจะเริ่มพิจารณาภาพวาดฝาผนัง ภาพเหล่านี้ถูกแกะสลักมานานมากแล้วจนดูเก่าและซีดจาง แต่ก็ยังพอเห็นรายละเอียดได้โดยไม่มีปัญหา “นี่คือเพลงดาบของแพ็กม่า...” ใบหน้าของชายในภาพแกะสลักมีดวงตาคมประดุจเหยี่ยว เขามีใบหน้ารูปไข่เรียวเล็ก ริมฝีปากและดวงตาแบบที่ผู้หญิงสมัยนี้นิยมกัน “บ้าเอ๊ย... แพ็กม่าหล่อชะมัด...” ผมคิดว่าแพ็กม่าจะมีรูปลักษณ์แบบชายชาตรีเหมือนพวกช่างตีเหล็กที่ผมเคยเห็นมาเสียอีก แต่เขากลับมีรูปลักษณ์ที่บอบบางและดูสะอาดสะอ้าน ผมไม่ค่อยชอบคนเก่งที่หน้าตาดีสักเท่าไหร่ ดังนั้นระดับความพึงพอใจต่อแพ็กม่าจึงลดฮวบลงทันที “...นี่ฉันกำลังคิดเรื่องหน้าตาของคนที่ตายไปแล้วอยู่เหรอเนี่ย” ผมรวบรวมสมาธิไปที่ภาพวาดฝาผนัง “นั่นคือดาอินสเลฟ” เมื่อเทียบสัดส่วนในภาพ แพ็กม่าถือว่าตัวสูงทีเดียว ถึงอย่างนั้น ดาบใหญ่ในมือของแพ็กม่าก็ยังดูใหญ่กว่าตัวเขามาก นี่เป็นหลักฐานว่าดาบใหญ่นั้นคือดาอินสเลฟ เพราะในความเป็นจริง ความยาวรวมของดาอินสเลฟนั้นเกือบ 3 เมตร 20 เซนติเมตรเลยทีเดียว “น่าทึ่งมาก” อย่างไรก็ตาม แพ็กม่าในภาพวาดกลับเหวี่ยงดาอินสเลฟด้วยมือเดียวอย่างอิสระ พละกำลังของเขาช่างขัดกับรูปร่าง และเขาก็ดูสง่างามประดุจผีเสื้อ มันเป็นเพลงดาบที่แสดงออกถึงความแข็งแกร่งอันทรงพลังและความอ่อนช้อยนุ่มนวล เป็นไปได้อย่างไรกัน? ผ่านภาพวาดฝาผนังเหล่านี้ ผมสัมผัสได้ถึงเพลงดาบของแพ็กม่าที่เข้าถึงจุดสูงสุด ผมไล่ดูภาพฝาผนังตั้งแต่ต้นจนจบ “อะไรกัน? ทำไมฉันยังไม่ได้เรียนเพลงดาบของแพ็กม่าล่ะ?” ผมคิดว่าถ้าได้ชื่นชมภาพวาดนี้แล้ว จะได้รับเพลงดาบของแพ็กม่ามาโดยอัตโนมัติเสียอีก แต่มันแปลกมาก ดูเหมือนว่าแค่ดูภาพอย่างเดียวจะเรียนรู้ไม่ได้ “หรือต้องแตะมัน...?” ผมวางมือลงบนภาพวาด แต่ผมก็ยังไม่ได้เพลงดาบของแพ็กม่ามาอยู่ดี “อะไรอีกล่ะเนี่ย? ถ้ามองก็ไม่ได้ แตะก็ไม่ได้ แล้วจะเรียนรู้ได้ยังไง? หรือว่าฉันต้องเต้นตามท่าทางในภาพวาด?” ...มันเป็นแบบนั้นจริงๆ เหรอ? ผมต้องเลียนแบบท่าทางและฝึกเพลงดาบของแพ็กม่าด้วยตัวเองงั้นเหรอ! “อา น่ารำคาญชะมัด...” แต่ไม่ว่าจะรำคาญแค่ไหนก็ช่วยไม่ได้ ผมบ่นพึมพำขณะชักมีดสั้นในอุดมคติออกมา จากนั้นก็เริ่มเลียนแบบท่าทางเพลงดาบของแพ็กม่าที่ปรากฏในภาพฝาผนัง ในช่วงแรกผมยังไม่ชินกับมัน ผมจึงลองใหม่อีกครั้ง ผมยังทำได้ไม่ดีพอจึงเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้น สามชั่วโมงผ่านไป ผมเลียนแบบเพลงดาบในภาพวาดไปกี่รอบแล้วก็ไม่รู้ ผมทรุดตัวลงนั่งและหอบหายใจอย่างหนัก เพราะเพลงดาบของแพ็กม่าใช้พละกำลังมากกว่าที่คิด “ฉัน... ทำไม่ได้หรอก” ผมจำท่าทางเพลงดาบในภาพวาดได้หมดหลังจากทวนซ้ำหลายครั้ง อย่างไรก็ตาม ผมล้มเหลวในการขยับร่างกายตามท่าทางเหล่านั้น จะว่าไปแล้ว ชีวิตนี้ผมไม่เคยเต้นรำเลยแม้แต่ครั้งเดียว “ฉันเคยไปคลับอยู่หลายครั้งนะ แต่จำไม่ได้เลยว่าเคยเต้นจริงๆ จังๆ สักครั้ง เห็นไหมล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า! ฉันมันพวกหัวทื่อเรื่องการเต้นมาตั้งแต่เกิด! เพราะงั้นมันเลยยากที่จะเรียนเพลงดาบของแพ็กม่าไง” ...ไม่ใช่สิ! “บ้าบอที่สุด!” สกิลในเกมที่เรียนไม่ได้ถ้าเต้นไม่เป็นเนี่ยนะ? มันเป็นเรื่องไร้สาระแบบไหนกัน? “มันไม่มีทางหรอกที่จะมีสกิลที่เรียนไม่ได้เพียงเพราะเต้นไม่เป็น มันต้องมีเหตุผลอื่นแน่ๆ” หลังจากนั้น ผมก็พยายามหาเหตุผลในขณะที่ตรวจสอบภาพวาดฝาผนังอีกครั้ง แล้วผมก็สังเกตเห็นตะไคร่น้ำที่ภาพวาดสุดท้าย “คงไม่ใช่ว่าส่วนสุดท้ายของภาพถูกตะไคร่น้ำบังอยู่หรอกนะ? ฮ่าๆ คงไม่มีพล็อตเรื่องงี่เง่าแบบนั้นหรอก” มันไม่น่าเป็นไปได้ แต่ผมก็ลองปัดตะไคร่น้ำออกเพื่อความแน่ใจ และแล้วผมก็เห็นมัน ภาพวาดอีกส่วนหนึ่งถูกซ่อนอยู่ใต้ตะไคร่น้ำจริงๆ ทันใดนั้น หน้าต่างแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมา [คุณได้รับสกิล ‘เพลงดาบของแพ็กม่า’] [คุณทำเควสต์คลาสครั้งแรกสำเร็จแล้ว โปรดกลับไปหาช่างตีเหล็กคาน] “...นี่ฉันทำอะไรลงไปในช่วงไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาเนี่ย?” ไอ้บ้านี่... มือของผมสั่นเทิ้ม ผมเสียเวลาและพลังกายไปเปล่าๆ เพียงเพราะตะไคร่น้ำเนี่ยนะ! ผมอยากจะกระชากตะไคร่น้ำออกมาแล้วสบถด่าให้ยับ แต่ผมก็ยั้งใจไว้ ผมไม่อยากเสียเวลากับตะไคร่น้ำไปมากกว่านี้ในเมื่อได้เพลงดาบของแพ็กม่ามาแล้ว “ไอ้ตะไคร่น้ำเฮงซวย... แกโชคดีนะเนี่ย” ผมกระทืบตะไคร่น้ำที่ขูดออกมาจากผนังจนเละ จากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตัวตนของเพลงดาบที่ทลายสวรรค์นี้คืออะไรกันแน่? มันเป็นสกิลติดตัวอย่าง ‘ความชำนาญดาบ’ (Sword Mastery) หรือเปล่า? หรือจะเป็นสกิลโจมตีที่ทรงพลัง? ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน มันก็จำเป็นสำหรับผมที่ยังขาดสกิลต่อสู้ ผมเปี่ยมไปด้วยความดีใจและรีบเปิดหน้าต่างสกิลทันที และแล้วผมก็ได้ยืนยันว่าเพลงดาบของแพ็กม่านั้นเหนือความคาดหมายของผมไปไกลมาก [เพลงดาบของแพ็กม่า] เลเวล: 1 - เมื่อไม่ได้เปิดใช้งานสกิล (Deactivated) - คุณสามารถหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับดาบได้ทุกเมื่อ เพิ่มพลังโจมตีกายภาพ 20% และอัตราคริติคอล 10% * ผลนี้จะใช้ได้เฉพาะเมื่อสวมใส่อาวุธประเภทดาบเท่านั้น * สกิลนี้ไม่ใช้มานา - เมื่อเปิดใช้งานสกิล (Activated) - หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับดาบ ‘คลื่น’, ‘พันธนาการ’, ‘เชื่อมโยง’, ‘สังหาร’, ‘ก้าวข้าม’ คุณสามารถปลดปล่อยเทคนิคดาบได้ทั้งหมด 5 รูปแบบ * ผลของสกิลติดตัวจะหายไปเมื่อเปิดใช้งาน * ต้องใช้มานา 20 หน่วยในการเปิดใช้งานสกิล * เมื่อปิดใช้งาน จะต้องรอ 10 วินาทีก่อนจะเปิดใช้งานได้ใหม่อีกครั้ง ไม่เสียทรัพยากรใดๆ เมื่อปิดใช้งาน [คลื่น (Wave)] ร่ายรำดาบอย่างดุดันประดุจคลื่นยักษ์ สร้างความเสียหาย 155% ของพลังโจมตีแก่ศัตรูทั้งหมดในระยะ 1 เมตร พร้อมทั้งลดความเร็วของเป้าหมาย เงื่อนไขการใช้สกิล: สวมใส่อาวุธประเภทดาบ มานาที่ใช้: 350 หน่วย ระยะเวลารอใช้งาน (Cooldown): 120 วินาที [พันธนาการ (Restraint)] การร่ายรำดาบที่ดูสำรวมและเคร่งขรึม กดขันบรรยากาศรอบตัว จะไม่มีใครสามารถเข้าใกล้คุณได้เป็นเวลา 3 วินาที * ไม่มีผลกับเผ่าอันเดด เงื่อนไขการใช้สกิล: สวมใส่อาวุธประเภทดาบ มานาที่ใช้: 300 หน่วย ระยะเวลารอใช้งาน: 300 วินาที [เชื่อมโยง (Link)] การร่ายรำดาบอันพร่างพรายประดุจปีกผีเสื้อ สร้างความเสียหาย 500% ของพลังโจมตีแก่เป้าหมายเดี่ยว เงื่อนไขการใช้สกิล: สวมใส่อาวุธประเภทดาบ มานาที่ใช้: 350 หน่วย ระยะเวลารอใช้งาน: 100 วินาที [สังหาร (Kill)] ดาบสังหารที่ถ่ายทอดความเกลียดชังออกไป สร้างความเสียหาย 1,500% ของพลังโจมตีแก่เป้าหมายเดี่ยว ทำให้เกิดสถานะเลือดไหลและสิ้นหวัง เงื่อนไขการใช้สกิล: สวมใส่อาวุธประเภทดาบ มานาที่ใช้: 1,200 หน่วย พลังกายที่ใช้: 50% ของพลังกายทั้งหมด ระยะเวลารอใช้งาน: 500 วินาที [ก้าวข้าม (Transcend)] การร่ายรำดาบที่เหนือจินตนาการ พลังโจมตีของคุณจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า และการโจมตีปกติจะเปลี่ยนเป็นการโจมตีระยะไกล เงื่อนไขการใช้สกิล: สวมใส่อาวุธประเภทดาบ มานาที่ใช้: 1,800 หน่วย ระยะเวลาแสดงผล: 30 วินาที ระยะเวลารอใช้งาน: 3,000 วินาที