บทที่ 85 “นั่นจิชูก้าไม่ใช่เหรอ?” “โอ้โห ผู้หญิงที่หยิ่งทะนงคนนั้นน่ะนะ?” “ทำไมหัวหน้ากิลด์เซดาก้าถึงได้มาทะทะเลาะวิวาทเหมือนเด็กๆ แบบนั้นล่ะ?” จิชูก้าขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเมื่อได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้น เธอรู้สึกอยากจะเรียกร้องค่าเสียหายที่ทำให้ภาพลักษณ์และชื่อเสียงของเธอต้องมัวหมองเสียจริง ในขณะเดียวกัน เกริดไม่ได้สนใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้นรอบตัวเขา เพียงเพราะเขากำลังสิ้นหวังอย่างหนัก มันเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วในเมื่อเงินมูลค่าหลายร้อยล้านวอนถูกขโมยไปต่อหน้าต่อตา ตอนนี้ในหัวของเกริดมีแต่เรื่องการทวงคืน ‘โล่ศักดิ์สิทธิ์’ เท่านั้น “ได้โปรดให้ฉันยืมตัวเรกัสหน่อยเถอะ!” “...เห้อ” เกริดไม่มีทีท่าว่าจะยอมถอย จิชูก้าจึงเป็นฝ่ายที่ต้องจำใจยอมสละสิทธิ์ “ก็ได้ ให้เป็นหน้าที่ของเรกัสแล้วกัน” จิชูก้าปล่อยมือจากหูของเรกัสก่อนจะโยนภาระไปให้เขาแทน “นายก็รู้ดีกว่าใครไม่ใช่เหรอว่าตอนนี้กิลด์ของเรากำลังตกอยู่ในสถานการณ์คับขันแค่ไหน? นายยังมีเวลาไปช่วยคนอื่นอีกเหรอ?” “เอ่อ...” ในขณะที่เรกัสกำลังลังเล เกริดก็อ้อนวอนขึ้นมา “เรกัส ฉันขอร้องล่ะ นายเป็นคนเดียวที่ฉันพึ่งพาได้จริงๆ” ความกังวลของเรกัสอยู่ได้ไม่นาน เกริดแสดงออกชัดเจนว่าเขาสูญเสียทุกอย่างไปแล้วและถึงขั้นอยากจะฆ่าตัวตาย ในช่วงเวลาแบบนี้! เกริดบอกว่าเรกัสเป็นคนเดียวที่เขาพึ่งพาได้ “ผมจะช่วยเอง!” หมับ! ในที่สุด เกริดก็คว้ามือของเรกัสไว้ได้ เปรี๊ยะ! มีเสียงเหมือนอะไรบางอย่างขาดผึงดังขึ้นในหัวของจิชูก้า ผู้ชมรอบข้างต่างจับจ้องมาที่เธอ ทว่าทั้งเกริดและเรกัสกลับไม่ได้ยินเสียงนั้นเลย “ขอบใจมากเรกัส! ฉันจะถือว่านายเป็นผู้มีพระคุณไปตลอดชีวิตเลย!” “ฮะๆ ไม่เป็นไรครับ ยังไงซะ การผดุงความยุติธรรมและช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยากก็เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว!” เรกัสฮึกเหิมมาก จิชูก้าอยากจะใช้ความรุนแรงกับเรกัสเสียเดี๋ยวนี้ แต่เธอทำไม่ได้เพราะมีสายตาหลายคู่จับจ้องอยู่ “...จ้า ตัดสินใจแล้วสินะ? โอเค เข้าใจแล้ว โชคดีแล้วกัน” ริมฝีปากสีแดงระเรื่อของเธอสั่นระริกขณะระงับอารมณ์อยากจะด่าทอ น้ำเสียงของเธอไร้ซึ่งเรี่ยวแรง เรกัสก้มหัวขอโทษเธอ “ผมขอโทษครับ! ช่วยเข้าใจผมสักครั้งนะ! ผมจัดการธุระนี้เสร็จแล้วจะรีบไปช่วยทันทีเลย! เอาละเกริด! ไปกันเถอะ!” “โอ้!” เกริดและเรกัสเดินจากไป ทิ้งให้จิชูก้าอยู่ลำพังในที่สุด “เลือกผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ มากกว่าเพื่อนที่คบกันมาตั้งหลายปี...” พวกคนดูที่เห็นเธอบ่นพึมพำต่างพากันซุบซิบ “จิชูก้าถูกทิ้งเพราะผู้ชายเหรอเนี่ย...” “ไม่ใช่ผู้หญิงคนอื่นด้วยนะ แต่เป็นผู้ชาย” “สุดยอดไปเลย...” “......” จิชูก้าตัดสินใจที่จะไม่ฟังเสียงนกเสียงกาที่เข้าหู ‘ฉันจะหักกระดูกพวกนายทั้งคู่ให้ดู’ จากนั้น พวกคนดูเริ่มพูดถึงเรื่องที่น่าสนใจขึ้นมา: “แต่หมอนั่น เป็นช่างตีเหล็กไม่ใช่เหรอ? นายไม่รู้เหรอ? เขาเป็นคนที่แข่งสร้างไอเทมกับผู้หญิงสวยคนนั้นน่ะ” “อ๋อ~ คนที่ร่วมมือกับคานแข่งแบบสองรุมหนึ่ง แต่ก็ยังแพ้ผู้หญิงคนนั้นน่ะนะ?” ดวงตาของจิชูก้าเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ ‘หมอนั่นคือลูกศิษย์ของคานงั้นเหรอ?’ นอกจากเบาะแสของยูเฟมีน่าแล้ว กิลด์เซดาก้ายังต้องการตามหาตัวลูกศิษย์ของคานด้วย เขาเป็นคนที่แข่งกับยูเฟมีน่า ดังนั้นเขาน่าจะรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับเธอ อย่างไรก็ตาม การตามหาเขานั้นทำได้ยาก เพราะคานไม่เคยเปิดเผยตัวตนของเขาเลย จิชูก้ารีบกระซิบหาเรกัสทันที “เรกัส! ผู้ชายที่อยู่กับนายน่าจะเป็นลูกศิษย์ของคาน! ฉันต้องคุยกับนายเดี๋ยวนี้! ตอนนี้พวกนายอยู่ที่ไหน?” [ ผู้รับได้ทำการบล็อกข้อความกระซิบทั้งหมด ] “...ไอ้บ้าเอ๊ย” เรกัสบล็อกข้อความกระซิบทั้งหมดเพราะเขากลัวว่าจิชูก้าจะกระซิบมาข่มขู่เขา จิชูก้าเรียกคีย์บอร์ดโฮโลแกรมขึ้นมา จากนั้นเธอก็พิมพ์ลงในหน้าต่างแชทกิลด์ {นี่ เรกัส! เรกัส เรกัส เรกัส เรกัส เรกัส เรกัส เรกัส เรกัส เรกัส!} {หัวหน้ากิลด์ (ㅡ.ㅡ) อย่าสแปมแชทสิครับ} {หุบปากไปเลย = _ = นี่ไม่ใช่เวลามาล้อเล่นนะ} {ขอโทษครับๆ ㅠㅠㅈㅅㅈㅅ} {เรกัส! นายไม่เห็นแชทเหรอ? นี่! อยากตายจริงๆ ใช่ไหม?} {ถ้าเขาเงียบใส่ลูกระเบิดแชทของหัวหน้าแบบนี้ แสดงว่าเขาบล็อกแชทกิลด์ด้วยหรือเปล่า? มีเรื่องอะไรเหรอครับ? เรกัสไปก่อเรื่องอะไรอีกแล้ว?} {เรกัสอยู่กับลูกศิษย์ของคาน! แต่เขาไม่รู้ว่าคนคนนั้นคือลูกศิษย์ของคาน!} {เอ๋? ลูกศิษย์ของคานเหรอ? ㅡ ㅡ; หมอนั่นไปอยู่กับเรกัสได้ยังไง?} {ช่างเถอะ รีบตามหาเรกัสเดี๋ยวนี้! ถ้าเขาเป็นลูกศิษย์ของคานจริง เขาน่าจะมีเบาะแสเกี่ยวกับยูเฟมีน่า!} ในจุดนี้ จิชูก้าและสมาชิกกิลด์เซดาก้ายังจินตนาการไม่ถึงเลยว่า ลูกศิษย์ของคานที่พวกเขาต้องการแค่จะถามหาที่อยู่ของยูเฟมีน่า แท้จริงแล้วคือช่างฝีมือปริศนาที่พวกเขาอยากพบตัวใจจะขาด! *** “หืม...” ผมอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้เรกัสฟัง แน่นอนว่าผมละเว้นหรือเปลี่ยนแปลงบางส่วนไป เพราะเรกัสรู้จักผมในฐานะช่างตีเหล็ก ไม่ใช่จอมยุทธ์ ตั้งแต่แรกสิ่งที่ผมต้องสื่อสารก็มีเพียงแค่ลักษณะของหัวขโมยเท่านั้น “สรุปก็คือ เกริดได้รับเควสต์แล้วไปที่ปราสาทวินสตัน แล้วอยู่ดีๆ ทหารคนหนึ่งก็กลายเป็นคนแก่แล้วขโมยไอเทมของคุณไป? คุณพยายามจะไล่ตามตาแก่นั่น แต่สุดท้ายก็คลาดกันใช่ไหมครับ?” “ใช่ ถูกต้องเลย มีออร่าสีดำพุ่งออกมาจากร่างของทหารคนนั้นแล้วจู่ๆ เขาก็เปลี่ยนร่าง...” “ออร่าสีดำเหรอ?” “ใช่” เรกัสใช้ความคิดอย่างหนัก “ฟังดูเหมือนคนจากลัทธิยาตันเลยไม่ใช่เหรอ?” จะมีเรื่องแบบนั้นได้ยังไง? ว่ากันว่าพวกสาวกลัทธิยาตันจะรู้สึกเจ็บปวดเพียงแค่เผชิญหน้ากับโล่ศักดิ์สิทธิ์ แต่ตาแก่นั่นกลับดูไม่เป็นอะไรเลยตอนที่ถือโล่ศักดิ์สิทธิ์ไว้ในมือ “ฉันไม่คิดว่าเป็นสาวกลัทธิยาตันหรอก...” ผมปฏิเสธออกไปอย่างระมัดระวัง แต่เรกัสส่ายหน้า “ต้องเป็นสาวกลัทธิยาตันแน่นอนครับ พวกที่ใช้มนตร์ดำมีโอกาสถึง 90% ที่จะเป็นสาวกลัทธิยาตัน เรามาลองหาที่กบดานของลัทธิยาตันในแถบนี้กันเถอะ ถ้าเรากำจัดแหล่งกบดานไปทีละแห่ง เราก็จะเจอคนที่ขโมยไอเทมของคุณเอง” สุดท้ายผมเลยต้องอธิบายเพิ่ม “ไม่หรอก ความจริงแล้วไอเทมที่ตาแก่นั่นขโมยไปเป็นของที่จะสร้างความเสียหายอย่างหนักให้กับพวกสาวกลัทธิยาตัน แต่ตาแก่นั่นกลับสัมผัสไอเทมได้หน้าตาเฉย เพราะงั้นเขาไม่น่าจะเป็นคนของลัทธิยาตัน...” “ถ้าคนคนนั้นเป็นถึงระดับสังฆราชที่จำแลงกายมา เขาอาจจะไม่ได้รับผลกระทบจากไอเทมเพราะมีค่าความศรัทธาสูงก็ได้นะครับ” “งั้นเหรอ? หืม...” หลังจากกังวลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดผมก็ตัดสินใจ “ก็ได้ ฉันจะเชื่อคำพูดของนาย แล้วว่าแต่ ที่กบดานของลัทธิยาตันมันอยู่ที่ไหนล่ะ?” เรกัสเกาหัว “ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แค่ต้องหาให้เจอก็พอไม่ใช่เหรอครับ?” “......” เรกัสเป็นคนแข็งแกร่งที่ถูกเรียกว่ามาสเตอร์แทควันโด พลังการต่อสู้ของเขาต้องยอดเยี่ยมแน่ๆ แต่ดูเหมือนเขาจะขาดตกบกพร่องในเรื่องของสติปัญญาไปหน่อย *** “...ที่นี่ที่ไหน?” ไอรีนลืมตาตื่นขึ้นท่ามกลางความมืด ที่นี่ที่ไหนกัน? เธอตอบไม่ได้ มันรู้สึกเหมือนเธอหลับไปนานแสนนาน เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นในขณะที่เธอกำลังสับสน “อย่ากลัวไปเลย ความมืดน่ะปรับตัวตามได้ง่ายจะตายไป อีกประเดี๋ยวเจ้าก็จะรู้เองว่าที่นี่คือที่ไหน” เป็นอย่างที่เขาว่า ดวงตาของไอรีนค่อยๆ ปรับเข้ากับความมืด หลังจากนั้นไม่นาน ไอรีนก็ค้นพบว่าที่นี่คือที่ใด “วิหารยาตัน!” “ไม่ใช่หรอก ที่นี่เป็นแค่ถ้ำธรรมดาๆ ที่หาได้ทั่วไปนั่นแหละ ข้าแค่ตกแต่งมันให้เหมือนวิหารเท่านั้นเอง” “เจ้า...?” ไอรีนพบชายคนหนึ่งกำลังคุกเข่าอยู่หน้าเทวรูปของเทพยาตัน ชายคนนั้นหันหน้ามาและแนะนำตัว “ข้าคือมาลาคัส” “......!” ไอรีนรู้ว่ามาลาคัสคือใคร ไม่สิ มีน้อยคนนักบนทวีปนี้ที่ไม่รู้จักชื่อนี้ มาลาคัส เขาคือบริวารลำดับที่ 6 ของเทพยาตัน และเป็นผู้รับผิดชอบพิธีสังเวยของลัทธิยาตัน มาลาคัสคือผู้กำหนดจำนวนหญิงพรหมจรรย์ที่จะต้องถูกสังเวยในแต่ละปี คำพูดเพียงคำเดียวของเขาสามารถบงการชีวิตของหญิงสาวมากมายบนทวีปนี้ได้ “จะ...เจ้าทำได้ยังไง...? ที่นี่ที่ไหน? แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่?” มาลาคัสลุกขึ้นยืน จากนั้นเขาก็ค่อยๆ เดินเข้าไปหาไอรีนที่กำลังสับสน “ปราสาทวินสตันมีวิธีสร้างโล่ศักดิ์สิทธิ์ จากนั้นข้าก็ได้ทำข้อตกลงกับช่างตีเหล็กฝีมือดีคนหนึ่ง” “......” “แสงสว่างมีไว้เพื่อให้ความมืดแปดเปื้อน เจ้ารู้ไหม? จะเกิดอะไรขึ้นถ้าโล่ศักดิ์สิทธิ์ถูกอาบด้วยมนตร์ดำ?” มาลาคัสหัวเราะอย่างชั่วร้าย ไอรีนกำแหวนของโดรันไว้แน่นด้วยมือที่สั่นเทา ‘โดรัน... โดรัน!’ โดรันคือเงาที่คอยปกป้องตระกูลสไตมมาอย่างยาวนาน ไอรีนได้รับความช่วยเหลือจากโดรันทุกครั้งที่เธอตกอยู่ในอันตรายตั้งแต่ยังเยาว์วัย ทว่าตอนนี้เขาจากไปแล้ว ความจริงนั้นทำให้ไอรีนรู้สึกสิ้นหวัง ไอรีนระลึกถึงคำพูดสุดท้ายของโดรัน ‘หากท่านพบชายที่รู้จักแหวนวงนี้ จงพึ่งพาเขา เป็นเพราะเขาแท้ๆ ที่ทำให้ข้าสามารถช่วยท่านหญิงในครั้งนี้ไว้ได้... เขาจะเป็นกำลังสำคัญให้ท่านได้อย่างแน่นอนหากเขาอยู่เคียงข้างท่าน จงรักษาสัมพันธ์กับเขาไว้ให้มั่น’ เมื่อไหร่กันที่ชายคนที่โดรันพูดถึงจะปรากฏตัว? ไอรีนภาวนาอย่างสุดซึ้ง ‘โดรัน... ได้โปรดช่วยให้ฉันได้พบเขาด้วยเถอะ’ ในอีกด้านหนึ่ง เกริดและเรกัสมาถึงภูเขาโรล์ฟ เกริดกำลังหอบหายใจอย่างหนัก “แฮ่ก... แฮ่ก... ถ้าทั้งหมดนี้มันสูญเปล่าล่ะ?” หนึ่งวันผ่านไป พวกเขาตระเวนไปทั่วป่าและภูเขารอบๆ วินสตันเพื่อตามหาที่กบดานของลัทธิยาตัน เกริดทั้งเหนื่อยและอดนอน แต่เรกัสกลับยังเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง “ถ้ามันสูญเปล่า เราก็แค่ไปภูเขาลูกอื่นต่อไม่ได้เหรอครับ?” “......” เรกัสพูดออกมาโดยไม่ลังเลพร้อมกับยิ้มกว้าง ถ้าเป็นเกริดยามปกติคงจะพ่นคำด่าใส่ไปแล้ว แต่ตอนนี้หัวของเกริดมีแต่เรื่องการตามหาโล่ศักดิ์สิทธิ์ เขาจึงเดินตามเรกัสไปโดยไม่บ่นสักคำ ครั้นเมื่อเขามาถึงช่วงกึ่งกลางของภูเขาโรล์ฟ [ ค่าความมุมานะของคุณเพิ่มขึ้น ] ในขณะที่เกริดตรวจสอบหน้าต่างแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นเป็นครั้งที่ 10 แล้ว เรกัสก็ตะโกนขึ้น “ที่นี่แหละครับ” เกริดมองไปตามทางที่เรกัสชี้ เขาพบถ้ำขนาดใหญ่ที่มีสาวกลัทธิยาตันเฝ้ายามอยู่ “จำนวนไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ... มีอย่างน้อย 30 คนเลยไม่ใช่เหรอ?” กองทัพของวินสตันออกไปปราบปรามลัทธิยาตันมาแล้วหลายครั้ง ถึงกระนั้น เกริดก็ไม่เคยนึกฝันเลยว่ายังจะมีสาวกหลงเหลืออยู่ในวินสตันมากมายขนาดนี้ ‘กองทัพที่นำโดยอัศวินที่แข็งแกร่งที่สุดในแดนเหนือ... เขามีดาบแห่งการก้าวข้ามขีดจำกัดแห่งตนอยู่แท้ๆ แต่ก็ยังแพ้ เขาช่างไร้น้ำยาจริงๆ’ เกริดมัวแต่ยุ่งกับการวิจารณ์ฟีนิกซ์ในใจ “เข้ามาเลย! พวกคนโฉด!” “เฮือก” เกริดตกใจแทบสิ้นสติ เขาตั้งใจจะเคลื่อนไหวให้เงียบที่สุดเพื่อเลี่ยงสายตาศัตรู แต่เรกัสกลับตะโกนลั่นและกระโจนเข้าไปกลางวงล้อมของศัตรู ‘ไอ้หมอนี่มันบ้าไปแล้ว!’ ไม่ว่าเกริดจะด่าเขาในใจอย่างไร เรกัสก็ยังคงตื่นเต้นสุดขีด “แบบนี้ก็ดีเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? วายุจู่โจม!” ฉะ ฉะ ฉะ! ขาของเรกัสสปริงตัวขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับสายลม พวกสาวกลัทธิยาตันที่อยู่ใกล้ๆ ล้มตึงลง เรกัสยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่เมื่อเห็นสาวกคนที่เขาเตะไปลุกขึ้นมาได้อีกครั้ง “ดีมาก! พวกนี้แข็งแกร่งดีนี่! เข้ามาเลย! ฝ่ามืออัดกระแทก!” เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง! การต่อสู้แบบ 30 ต่อ 1 เริ่มต้นขึ้น “......” ยิ่งเกริดใช้เวลากับเรกัสนานเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งปรับตัวเข้ากับเรกัสได้ยากขึ้นเท่านั้น ‘ฉันต้องตั้งสติ’ เกริดไม่เห็นตาแก่นั่นในหมู่ 30 คนที่อยู่หน้าถ้ำ เกริดจึงมุ่งหน้าเข้าไปในถ้ำด้วยความหวังว่าตาแก่นั่นจะอยู่ข้างใน เขาสามารถเคลื่อนที่ได้อย่างง่ายดายเพราะพวกสาวกลัทธิยาตันทั้งหมดกำลังมัวแต่วุ่นวายอยู่กับเรกัส ในวินาทีที่เขาก้าวเท้าเข้าไปในถ้ำ “ข้าไม่ชอบแขกที่ไม่ได้รับเชิญเลยจริงๆ” เสียงประหลาดดังขึ้นภายในถ้ำ ให้ความรู้สึกเหมือนมีสองเสียงกำลังพูดขึ้นพร้อมกัน จากนั้นหน้าต่างแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมา [ มาลาคัส บริวารลำดับที่ 6 ของเทพยาตัน ปรากฏตัว ] [ พลังแห่งความมืดอันทรงพลังทำให้เกิดสถานะ หวาดกลัว, อ่อนแรง และ ขยับเขื้อนไม่ได้ ] [ ตำนานไม่รู้สึกหวาดกลัวโดยง่าย ] [ คุณต้านทานสถานะผิดปกติทั้งหมดได้สำเร็จ ] [ มาลาคัสปลดปล่อยการโจมตีด้วยเวทมนตร์ลอบสังหาร ] ตูม ตูม ตูม! “......!” เกริดสังเกตเห็นใบมีดสีดำพุ่งออกมาจากถ้ำและรีบหลบหลีกอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตาม เรกัสนั้นต่างออกไป แม้เขาจะอยู่ข้างนอกถ้ำ แต่เขากลับถูกกดดันด้วยพลังเวทของมาลาคัสจนยืนนิ่งอยู่กับที่ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่สามารถหลบเลี่ยงเวทมนตร์ที่พุ่งเข้ามาได้และได้รับความเสียหายอย่างหนัก