บทที่ 83 เวลาที่เหลือสำหรับเควสต์คือสองชั่วโมง! ในที่สุดผมก็เคลือบโล่เสร็จไปหนึ่งใบ ข้อมูลของไอเทมที่สร้างเสร็จปรากฏขึ้นตรงหน้า [โล่ศักดิ์สิทธิ์] ระดับ: แรร์ ความทนทาน: 360/360 พลังป้องกัน: 189 ต้านทานเวทมนตร์: 150 * มีโอกาสต่ำที่จะต้านทานเวทมนตร์แห่งความมืดได้อย่างสมบูรณ์ ไอเทมที่สร้างขึ้นโดยช่างฝีมือผู้มีทักษะและศักยภาพอันยอดเยี่ยม แต่เขายังขาดประสบการณ์และชื่อเสียงไปบ้าง ด้วยอำนาจของคัสซัส นักบวชแห่งศาสนจักรเรเบ็กกา โล่นี้จึงเปล่งประกายด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ของเทพีแห่งแสง และด้วยความแข็งแกร่งในการต่อต้านเวทมนตร์ดำ เหล่าสาวกแห่งปีศาจและลัทธิยาตันจะต้องทรมานเมื่อต้องเผชิญหน้ากับโล่ใบนี้ เงื่อนไขการใช้งาน: เลเวล 190 ขึ้นไป, พละกำลังมากกว่า 500, พลังศักดิ์สิทธิ์มากกว่า 1,000, เป็นสมาชิกของศาสนจักรเรเบ็กกา น้ำหนัก: 800 [ผลิตไอเทมระดับแรร์สำเร็จ ค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้นถาวร +2 และชื่อเสียงทั่วทั้งทวีปเพิ่มขึ้น +30] “บ-บัดซบสิ้นดี” ผลิตภัณฑ์ชิ้นแรกที่เสร็จสมบูรณ์คือโล่ระดับแรร์ ผมหวังไว้อย่างน้อยว่ามันควรจะเป็นระดับอีพิก ดังนั้นความหงุดหงิดจึงพุ่งพล่านจนแทบกั้นไว้ไม่อยู่ “...ความหวังอย่างหนึ่งของผมมลายหายไปแล้ว” ผมลงทุนด้วยทรัพย์สินเกือบทั้งหมดที่มีในการสร้างโล่สองใบนี้ หากโล่ใบต่อไปยังคงเป็นระดับแรร์และเควสต์นี้ล้มเหลว มันคงยากที่ผมจะถอนทุนคืนได้ ขณะที่ผมกำลังสั่นเทาด้วยความโกรธที่ยากจะสะกดกลั้น คัสซัสก็ได้เอ่ยขึ้น “อีกใบหนึ่งจะต้องเสร็จสมบูรณ์ด้วยผลลัพธ์ที่ดีแน่นอน” ผมอุทานสวนกลับ “ไหนคุณบอกว่าการสวดภาวนาจะส่งผลชัดเจนไง! แล้วนี่มันอะไรกัน? พระเจ้ามีอยู่จริงงั้นเหรอ!” “...” คัสซัสไม่ได้พูดอะไร แม้ว่าเขาจะตกเป็นเป้าอารมณ์ของผมก็ตาม สีหน้าของเขาไม่มีการเปลี่ยนแปลง แต่ดูเหมือนเขาจะคิดว่าผมกำลังทำตัวไร้สาระ เนื่องจากผมต้องติดแหง็กอยู่กับเขาตลอดสองวันที่ผ่านมา ผมจึงพอจะอ่านสีหน้าอันไร้อารมณ์ของเขาได้บ้างในระดับหนึ่ง “อา... ผมขอโทษ” ผมไม่ควรไปลงกับคัสซัสผู้บริสุทธิ์ มันเป็นเพราะดวงกุดๆ ของผมเอง ผมกล่าวขอโทษและตั้งใจเคลือบโล่ใบที่เหลืออย่างระมัดระวัง และแล้ว... [โล่ศักดิ์สิทธิ์อันสมบูรณ์แบบ] ระดับ: เลเจนดารี ความทนทาน: 680/680 พลังป้องกัน: 370 ต้านทานเวทมนตร์: 280 * มีโอกาสสูงที่จะต้านทานเวทมนตร์แห่งความมืดได้อย่างสมบูรณ์ * สกิล ‘แสงศักดิ์สิทธิ์’ จะถูกสร้างขึ้น * สกิล ‘ความโปรดปรานศักดิ์สิทธิ์’ จะถูกสร้างขึ้น ไอเทมที่สร้างขึ้นโดยช่างฝีมือผู้มีทักษะและศักยภาพอันยอดเยี่ยม แต่เขายังขาดประสบการณ์และชื่อเสียงไปบ้าง ด้วยอำนาจของคัสซัส นักบวชแห่งศาสนจักรเรเบ็กกา โล่นี้จึงเปล่งประกายด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ของเทพีแห่งแสง และด้วยความแข็งแกร่งในการต่อต้านเวทมนตร์ดำ เหล่าสาวกแห่งปีศาจและลัทธิยาตันจะต้องทรมานเมื่อต้องเผชิญหน้ากับโล่ใบนี้ เงื่อนไขการใช้งาน: เลเวล 190 ขึ้นไป, พละกำลังมากกว่า 500, พลังศักดิ์สิทธิ์มากกว่า 1,000, เป็นสมาชิกของศาสนจักรเรเบ็กกา น้ำหนัก: 800 [ผลิตไอเทมระดับเลเจนดารีสำเร็จ ค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้นถาวร +25 และชื่อเสียงทั่วทั้งทวีปเพิ่มขึ้น +1,000] “อั๊ก!” ผมตกใจมากจนลมหายใจติดขัดไปชั่วขณะ ใบหน้าที่ซีดเซียวของคัสซัสปรากฏรอยยิ้มเป็นครั้งแรกขณะที่เขาจ้องมองโล่นั้นอย่างใกล้ชิด “ยินดีด้วย” “...” ผิวที่ซีดเซียวและดวงตาของเขาอาจจะให้ความรู้สึกที่ไม่ค่อยดีนักเวลาที่ไร้อารมณ์ แต่พอยิ้มแบบนี้แล้วเขาก็ดูดีไม่น้อย ผมรู้สึกขอบคุณคัสซัสเป็นครั้งแรก “นี่เป็นเพราะการสวดภาวนาของคุณแท้ๆ เลย!” “มันคือความโปรดปรานศักดิ์สิทธิ์ของเทพีเรเบ็กกาต่างหาก” “ใช่! ถูกต้องที่สุด! เทพีเรเบ็กกา ไชโย! ไชโย! ไชโย!” “เทพีเรเบ็กกาเป็นนิรันดร์ อย่าส่งเสียงเชียร์ท่านแบบนั้นเลย” “...อา ครับ” “เอาล่ะ กลับไปหาผู้ดูแลกันเถอะ” “รับทราบ!” ผมเก็บโล่ใส่ลงในกระเป๋าสัมภาระและรีบเร่งฝีเท้าด้วยความปรารถนาที่จะนำโล่ไปโชว์ให้ผู้ดูแลดูโดยเร็วที่สุด อย่างไรก็ตาม คัสซัสก็ไม่ได้เดินตามหลังผมเลย ทั้งที่เขาดูเหมือนแค่กำลังเดินก้าวตามปกติ ‘เดินเร็วขนาดนั้นเพราะขาเขายาวงั้นเหรอ?’ พวกเรามาถึงห้องทำงานของผู้ดูแลขณะที่ผมกำลังครุ่นคิด “มากันแล้วรึ” ผู้ดูแลที่เคยทักทายผมอย่างกระฉับกระเฉงเสมอมากลับหายไป ‘หน้าตาเขาดูไม่ค่อยดีเลย ทะเลาะกับเมียมาหรือเปล่านะ? แต่อารมณ์หดหู่ของเขาจะหายไปทันทีที่ได้เห็นเจ้านี่!’ ผมยื่นโล่ศักดิ์สิทธิ์ระดับเลเจนดารีให้ผู้ดูแล “เป็นไงครับ? น่าประทับใจไหม? ไม่สิ มันสุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ?” “...” ผู้ดูแลไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่จ้องมองโล่ศักดิ์สิทธิ์อย่างพินิจพิจารณา เหอะๆ คงจะอึ้งจนพูดไม่ออกล่ะสิ คราวก่อนผมสร้างดาบระดับตำนาน และคราวนี้เป็นโล่ระดับตำนาน! เขาคงจะสงสัยว่ามีช่างตีเหล็กที่เก่งกาจขนาดนี้อยู่ในโลกได้อย่างไร แถมยังคงสับสนว่านี่คือความฝันหรือความจริง ‘ขนาดฉันเองยังคิดเลยว่านี่ฝันไปหรือเปล่า’ ยิ่งผมสร้างไอเทมมากขึ้นเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งตระหนักได้ว่า การจะสร้างไอเทมระดับสูงนั้นจำเป็นต้องอาศัยทั้งดวงที่ดี วัตถุดิบคุณภาพ เวลาที่ทุ่มเท และความพยายาม ไอเทมชิ้นแรกที่ผมสร้างในหมู่บ้านไบแรนคือ ลูกศรจาฟฟ่าพิเศษระดับอีพิก ผมเลยเคยคิดว่าการสร้างไอเทมระดับอีพิกนั้นมันง่าย แตความจริงเป็นอย่างไรล่ะ? ผมเข้าใจผิดมหันต์เลย และตั้งแต่ที่ผมสร้างมีดสั้นระดับยูนิคได้ในเวลาอันสั้นระหว่างการแข่งสร้างไอเทมกับยูเฟมิน่า ผมก็เคยคิดว่าการสร้างไอเทมระดับยูนิคนั้นเป็นเรื่องง่ายอยู่พักหนึ่ง แต่ความจริงล่ะ? ผมเข้าใจผิดอีกครั้ง ‘การสร้างไอเทมระดับเลเจนดารีมันก็เหมือนกับการถูกหวยนั่นแหละ’ เมื่อสรุปได้ดังนั้น ผมก็นึกถึงการสวดภาวนาของคัสซัสขึ้นมาทันที ‘บางทีการสวดภาวนาอาจจะส่งผลจริงๆ ก็ได้’ ผมรู้สึกขอบคุณอย่างจริงใจสำหรับความตรากตรำในการสวดภาวนาตลอดสองวันที่ผมสร้างไอเทม ผมหันไปมองคัสซัส เขากลับมาทำหน้าตายอีกครั้ง แต่ผมไม่รู้สึกอึดอัดอีกต่อไป ผมยิ้มให้คัสซัส แต่แล้วสีหน้าของเขากลับแข็งทื่อ “คุณมีเรื่องอะไรไม่พอใจในตัวผมงั้นเหรอ?” “...” ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของผมมันดูแปลกขนาดนั้นเลยเหรอ? สงสัยสักวันผมคงต้องหัดฝึกยิ้มหน้ากระจกบ้างแล้ว ผมกำลังครุ่นคิดเรื่องนี้อย่างจริงจังตอนที่ผู้ดูแลเปิดปากพูด “ทำได้ดีมาก” หือ? ปฏิกิริยาที่น่าเบื่อหน่ายนี่มันอะไรกัน? ปกติเขาต้องโวยวายสิ? เขาเป็นคนที่ทำเรื่องวุ่นวายแทบแย่ตอนที่ผมเอาดาบก้าวข้ามขีดจำกัดตนเองมาให้ครั้งแรก แล้วทำไมคราวนี้ถึงได้สงบนิ่งนักล่ะ? ในขณะที่ผมกำลังประหลาดใจกับปฏิกิริยาที่คาดไม่ถึง ผู้ดูแลก็กล่าวกับผมว่า “ข้าจะประเมินมูลค่าโดยเร็วที่สุด วันนี้เจ้ากลับไปก่อนเถอะ” “ตอนดาบก้าวข้ามขีดจำกัดตนเอง คุณประเมินราคาทันทีไม่ใช่เหรอ? ทำไมวันนี้ผมต้องกลับไปมือเปล่าล่ะ?” “ตอนนี้มีวิกฤตทางการเงินเนื่องจากสงครามครั้งล่าสุด ข้าต้องปรึกษากับท่านหญิงก่อนถึงจะกำหนดราคาได้” “...อืมมม ก็ได้ครับ” ผมเชื่อตามนั้นและยื่นมือไปหาผู้ดูแล ผู้ดูแลถามด้วยความสับสน “มือนี่คืออะไร?” อะไรนะ? ผมชี้ไปที่โล่ศักดิ์สิทธิ์ในมือของผู้ดูแล “นั่นน่ะ เอาคืนมาให้ผมสิ” ผู้ดูแลขมวดคิ้ว “ทำไมข้าต้องคืนให้เจ้าด้วย?” “เอ๊ะ?” วันนี้ตาแก่นี่เป็นอะไรไป? กินยาผิดซองหรือเปล่า? “มันไม่เป็นเรื่องธรรมชาติหรอกเหรอที่ต้องคืนไอเทมให้เจ้าของ?” “เจ้าของ? เจ้าคือเจ้าของโล่ใบนี้งั้นรึ?” “แล้วจะเป็นของใครถ้าไม่ใช่ของผมล่ะ?” “เจ้า... พูดอะไรออกมา? เจ้าของโล่ใบนี้คือคนที่พวกเราไม่อาจขัดขืนได้...!” ใบหน้าของผู้ดูแลเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ดูเหมือนเขาจะโกรธจริงๆ ‘คนที่ไม่อาจขัดขืนได้? เขาหมายถึงท่านหญิงไอรีนงั้นเหรอ? ถึงอย่างนั้น เงินก็ยังไม่ได้จ่าย ดังนั้นโล่นี้ก็ยังเป็นของผมไม่ใช่เหรอ? ผมแค่กำลังใช้สิทธิ์ในทรัพย์สินของผม แล้วทำไมเขาถึงต้องโกรธขนาดนั้นล่ะ?’ ขณะที่ผมเริ่มรู้สึกแปลกๆ กับผู้ดูแล “ทหาร! มาจับตัวคนผู้นี้ไว้!” ทหารยามที่อยู่ด้านนอกห้องทำงานถูกเรียกตัวเข้ามา ทหารสี่นายพร้อมอาวุธครบมือทั้งเกราะและหอกกรูกันเข้ามาในห้อง พวกเขาลังเลเมื่อเห็นว่าเป้าหมายคือผม แต่ในที่สุดก็ทำตามคำสั่งและเข้ามารวบตัวผมไว้ ผมทั้งหงุดหงิดและขัดเคือง “นี่พวกคุณกำลังทำอะไรกัน? ทำไมถึงมาจับคนบริสุทธิ์? นี่มันปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบไม่ใช่เหรอ!” ผู้ดูแลถือโล่ไว้แน่นและตวาด “หุบปาก! ข้าดูแลเจ้าอย่างดีเพราะผลงานในอดีต แต่เจ้ากลับกล้าทำตัวกำเริบเสิบสานเกินตัว!” “ขอโทษนะครับ? นี่มันเรื่องสามัญสำนึกชัดๆ ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายผิดในตอนนี้?” แต่ผู้ดูแลไม่เสียเวลาคุยกับผมอีกต่อไป “เอาเขาไปขังไว้ในคุกใต้ดินของปราสาทเดี๋ยวนี้!” “อะไรนะ? ท-ตาแก่บ้าไปแล้ว!” ในวินาทีที่ผู้ดูแลกำลังจะเดินออกจากห้องพร้อมกับโล่ศักดิ์สิทธิ์... “หยุดอยู่ตรงนั้น” คัสซัสขวางทางผู้ดูแลไว้ จากนั้นเขาก็ทำเครื่องหมายกางเขนเหนือศีรษะของผู้ดูแล “แสงแห่งการชำระล้าง (Light of Purification)” ฉว่าาาาา! แสงเจิดจ้าสาดส่องไปทั่วห้อง แสงนั้นไม่ได้รุนแรงจนแสบตา ในทางกลับกัน มันให้ความรู้สึกที่สงบผ่อนคลาย จากนั้นผู้ดูแลก็มองไปรอบๆ ด้วยความประหลาดใจ “เอ๊ะ? นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทุกคนมาทำอะไรที่นี่? เกริด ทำไมทหารถถึงจับเจ้าไว้ล่ะ? เอ๊ะ? แล้วโล่นี่คืออะไร? ทำไมข้าถึงถือของแบบนี้อยู่?” “...?” ผู้ดูแลเป็นอัลไซเมอร์ไปแล้วเหรอ ทั้งที่เพิ่งจะวัยกลางคนเนี่ยนะ? ผู้ดูแลร้องออกมาด้วยความสับสน จากนั้นเขาก็เซและล้มลง “ผ-ผู้ดูแล?” ขณะที่ทหารยามรีบเข้าไปพยุงเขา คัสซัสก็เดินเข้ามาหาผมแล้วพูดว่า “เป็นอย่างที่คิด ผู้ดูแลถูกล้างสมองโดยลัทธิยาตัน” “ล้างสมอง?” “ไม่ได้บอกไว้ตั้งแต่ต้นหรอกเหรอ? มีเพียงสมาชิกของศาสนจักรเรเบ็กกาเท่านั้นที่จะใช้โล่ศักดิ์สิทธิ์ได้ ในวินสตันไม่มีใครใช้งานโล่ศักดิ์สิทธิ์ได้เลย ต่อให้ได้ครอบครองโล่ไป วินสตันก็ไม่สามารถใช้มันเพื่อป้องกันการโจมตีจากลัทธิยาตันได้ แล้วทำไมผู้ดูแลถึงขอให้คุณสร้างโล่ศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาล่ะ?” “จะว่าไปแล้ว...” “ผมสงสัยตั้งแต่ตอนที่ผู้ดูแลขอให้ศาสนจักรเรเบ็กกาส่งนักบวชมาช่วยสร้างโล่ศักดิ์สิทธิ์แล้ว ถ้าผู้ดูแลต้องการปกป้องวินสตันด้วยโล่นี้จริงๆ เขาควรจะขอรับการสนับสนุนจากอัศวินศักดิ์สิทธิ์ (Paladin) เพื่อมาเป็นคนใช้งานโล่ด้วย ไม่ใช่แค่ขอความช่วยเหลือในการสร้าง” “เข้าใจแล้ว ผมทำพลาดไปนิดเดียว เลยถูกสงสัยสินะ” หนึ่งในทหารยามสี่นายที่พยุงผู้ดูแลที่หมดสติอยู่พึมพำออกมา สายตาของคัสซัสจับจ้องไปที่ทหารยามคนนั้น ขณะที่พลังงานสีดำปะทุออกมาจากร่างของเขา หลังจากนั้นไม่นาน ความมืดก็จางหายไป และทหารยามหนุ่มคนนั้นก็กลายเป็นชายชรา “เอ๊ะ?” ผมลนลาน ขณะที่ทหารยามคนอื่นๆ ตกตะลึง “จ-เจ้าเป็นใคร? แล้วรอยหายไปไหน?” เพื่อนร่วมงานของพวกเขาจู่ๆ ก็กลายเป็นชายชรา ชายชราคนนั้นโบกมือราวกับว่าพวกทหารยามน่ารำคาญ จากนั้นเล็บสีดำก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศและสังหารพวกทหารยามทันที คัสซัสจ้องมองเขา “เจ้านอกรีตโสโครก เจ้าบังอาจฆ่าคนต่อหน้านักบวชแห่งเรเบ็กกางั้นรึ?” ชายชราหัวเราะเยาะคัสซัสพร้อมกับเก็บโล่ศักดิ์สิทธิ์ที่ผู้ดูแลทำตกไว้ขึ้นมา “ในมุมมองของข้า เจ้าต่างหากที่เป็นพวกนอกรีตโสโครก” เปรี้ยง! ก่อนที่ชายชราจะพูดจบ! แรงระเบิดก็เกิดขึ้นจนผนังห้องทำงานพังทลาย เด็กสาวคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางฝุ่นละออง ชื่อ ‘อิซาเบล’ สีเขียวปรากฏอยู่เหนือศีรษะของเธอ เธอเป็นเด็กสาวที่สวยงามในชุดกระโปรงสีน้ำเงินปักลาย ดูราวกับนางเอกจากการ์ตูน คัสซัสตำหนิอิซาเบลทันที “ทำไมต้องพังกำแพงเข้ามาทั้งที่มีประตูอยู่?” อิซาเบลหัวเราะอย่างร่าเริง “แบบนี้มันดูเท่กว่าไม่ใช่เหรอ?” “...” นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย? เรื่องบ้าอะไรกัน? ผมตามสถานการณ์ไม่ทันแล้ว จากนั้นอิซาเบลก็ยกมือขึ้น วงกลมสีทองปรากฏขึ้นในอากาศและมีหอกสีขาวโผล่ออกมา ชายชราตกใจสุดขีดเมื่อเห็นมัน “หอกลิฟาเอล...? ย-อย่าบอกนะว่า!” “ลัทธิยาตันต้องการอะไรจากโล่ศักดิ์สิทธิ์กันแน่?” อิซาเบลยิ้มขณะถือหอกสีขาว “ไม่อยากจะเชื่อ! ทำไมธิดาแห่งเรเบ็กกาถึงมาอยู่ที่นี่...?” ชายชราถูกบีบให้ต้องวิ่งหนีอิซาเบล “มาเล่นกันเถอะ” อิซาเบลเลียหอกก่อนจะพุ่งตามชายชราไป โดยมีคัสซัสตามไปติดๆ ทิ้งให้ผมอยู่ตามลำพังในห้องทำงาน “นี่มันอะไรกัน? ไม่สิ เดี๋ยว...” บางอย่างแล่นผ่านหัวของผมไป “เฮ้ย ตาแก่โรคจิตนั่น! โล่ของฉัน!” ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าชายชราคนนั้นชิงโล่ศักดิ์สิทธิ์ของผมไป ผมจึงรีบวิ่งออกจากห้องทำงานทันที อิซาเบลและคัสซัสอยู่ที่ปลายระเบียง ผมคิดว่าจะตามชายชราไปได้ถ้าตามพวกเขาไป แต่ผมกลับตามไม่ทัน ความเร็วในการวิ่งของพวกเขาอยู่ในระดับที่เหนือมนุษย์ทั่วไป ‘จะคลาดสายตาแล้ว!’ ผมเค้นกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อวิ่งตามไป แต่สุดท้ายผมก็คลาดกับอิซาเบลและคัสซัสอย่างสมบูรณ์ “แฮก... แฮก... ที่ไหน? พวกเขาไปทางไหนกัน?” ปราสาทวินสตันนั้นกว้างขวางมาก มีห้องหับนับร้อย จนถึงจุดที่ผมไม่สามารถบอกได้เลยว่าอิซาเบลและคัสซัสไปทางทิศไหน “โธ่เว้ย...! ถ้ามีพยานเห็นเหตุการณ์ก็คงดี!” ผมเดินโซเซไปรอบๆ ชั้นสามของปราสาทวินสตัน ขณะที่เดินไปตามระเบียง ผมเฝ้ารอให้หน้าต่างแจ้งเตือนอันใหม่ปรากฏขึ้น หน้าต่างแจ้งเตือนอะไรที่ผมกำลังรอน่ะเหรอ? แน่นอนว่าต้องเป็นหน้าต่างแจ้งเตือนเควสต์ใหม่สิ! ผมลงทุนลงแรงกับวัตถุดิบมหาศาลไปกับโล่ระดับ.เล.เจน.ดา.รี. ใบนั้น ดังนั้นมันควรจะมีเควสต์ให้ไปชิงโล่คืนจากตาแก่นั่นสิ! แต่ว่า... “...” ผ่านไป 5 นาที “...” 10 นาที “...” 30 นาทีผ่านไป และหน้าต่างแจ้งเตือนเควสต์ใหม่ก็ยังไม่โผล่มา “เรื่องนี้มันชักจะกลิ่นไม่ดีแล้ว” ไอ้พวกเควสต์สุ่มๆ มักจะยัดเยียดมาให้ผมเสมอ แล้วทำไมในสถานการณ์แบบนี้เควสต์ที่ต้องการถึงไม่โผล่มาล่ะ? “บ้าเอ๊ย! บ้าที่สุด! นี่มันเรื่องล้อเล่นใช่ไหม? หะ?” มันง่ายขนาดนี้เลยเหรอที่จะเสียไอเทมระดับเลเจนดารีที่ผมสร้างขึ้นมาน่ะ? ไอ้นั่นมันขายได้ตั้งกี่ร้อยล้านวอนกันล่ะนั่น! “ไม่มีทาง...” ผมถูกปล้นไอเทมระดับตำนานไป! ความโกรธที่ไม่อาจควบคุมได้พุ่งพล่านขึ้นมา “ว้ากกกกกกก! เอาโล่ของฉันคืนมานะ ไอพวก @ ~ # $! ถ้าขายไอ้นั่นได้ ฉันก็ใช้หนี้ได้ครึ่งหนึ่งแล้ว ไอ้พวกสารเลว #$!~^!” เสียงตะโกนของผมเต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว แต่มันกลับทำได้เพียงสะท้อนก้องอยู่ในความว่างเปล่าเท่านั้น