**บทที่ 100** ปอนก้มศีรษะลงทันที “เกริด คุณคือช่างตีเหล็กที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา ผมรู้สึกเป็นเกียรติจริงๆ ที่ได้ร่วมงานกับช่างฝีมือผู้ยิ่งใหญ่อย่างคุณ” ที่ผ่านมา ปอนเดินทางไปหาช่างตีเหล็กมาแล้วนับไม่ถ้วนเพื่อว่าจ้างให้ผลิตไอเทม เขาเคยข้ามทะเลทรายนรกเพื่อไปพบกับช่างตีเหล็กที่เก่งที่สุดในทิศตะวันออก และเคยเผชิญหน้ากับการรุกรานของมังกรไฟทราอูก้าเพื่อไปพบกับช่างตีเหล็กเผ่าคนแคระที่มีชื่อเสียง ไม่เป็นการเกินเลยไปเลยหากจะบอกว่าเขาได้พบกับช่างตีเหล็กชื่อดังมาแล้วทั่วโลก แต่น่าเสียดาย แม้จะพยายามเพียงใด ปอนก็ไม่เคยได้รับไอเทมระดับยูนีคจากการผลิตเลยสักครั้ง ไม่ว่าช่างตีเหล็กคนนั้นจะมีชื่อเสียงโด่งดังแค่ไหน การสร้างไอเทมระดับยูนีคก็ยากราวกับงมเข็มในมหาสมุทร แล้วเกริดล่ะ? เขาตีไอเทมออกมาสามชิ้น และหนึ่งในนั้นเป็นระดับยูนีค ยิ่งไปกว่านั้น ประสิทธิภาพของ ‘หอกเกลสเปียร์’ (Gale Spear) ที่เกริดผลิตขึ้น ยังสูงกว่าที่ระบุไว้ในใบสั่งสร้างดั้งเดิมอย่างมาก ‘ก่อนหน้านี้มีคนบอกว่าเขาสามารถสร้างไอเทมระดับเลเจนดารีได้ด้วย’ เกริดคือตัวตนที่อยู่เหนือสามัญสำนึก ช่างตีเหล็กที่พวกเขามุมานะตามหามาตลอดนั้นคือขุมทรัพย์ที่ซ่อนอยู่ ความเคารพที่ปอนมีต่อเกริดพุ่งสูงขึ้นทันที “สุดยอด... คุณมันสุดยอดจริงๆ” วันหนึ่งจะมาถึง วันที่สมาชิกกิลด์ทุกคนสวมใส่อาวุธและชุดเกราะที่ผลิตโดยเกริด เมื่อถึงตอนนั้นกิลด์เซเดก้าจะทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างแท้จริง ปอนผู้ตื่นเต้นเก็บหอกเก่าที่ใช้มานานทิ้งไป และหยิบหอกเกลสเปียร์ออกมา “ว้าว...” “นั่นน่ะเหรอ หอกเกลสเปียร์...!” เหล่าสมาชิกกิลด์ต่างตกตะลึงในรูปลักษณ์ของมัน ตัวหอกเป็นการผสมผสานอันงดงามระหว่างสีฟ้าและสีเงิน ดูราวกับมังกรฟ้าที่กำลังร่อนลงมาจากทางช้างเผือกสีเงิน ความงามของมันนั้นเทียบชั้นได้กับ ‘เพอร์โซนา’ (Persona) ที่เป็นสมบัติชาติของจักรวรรดิซาฮารันเลยทีเดียว ‘ทั้งประสิทธิภาพยอดเยี่ยม แถมรูปลักษณ์ยังงดงามอีกด้วย แล้วก็...’ *ฟึ่บ! ฟึ่บ!* รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าของปอนขณะมองดูหอกและลองเหวี่ยงมันเบาๆ สองสามครั้ง เขาเคยใช้หอกมาแล้วหลายร้อยเล่ม แต่เกลสเปียร์เล่มนี้โดดเด่นกว่าเล่มไหนๆ ทั้งความยาวและน้ำหนักนั้นพอดีมือราวกับถูกสร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ ‘เรารู้สึกแข็งแกร่งขึ้นหลายเท่าเลย’ เขาแทบอยากจะวิ่งออกไปที่ทุ่งล่าสัตว์เพื่อทดสอบพลังของหอกในตอนนี้เลย สมาชิกกิลด์คนอื่นๆ ต่างกรูเข้ามาหาพลางเร่งเร้า “ปอน หอกนั่นระดับไหนน่ะ? ดูไม่ธรรมดาเลยนะ” “เร็วเข้า เอาค่าสถานะมาดูหน่อย! ฉันอยากรู้จนจะบ้าตายอยู่แล้ว!” ปอนแชร์ข้อมูลของหอกเกลสเปียร์ให้ทุกคนดู สมาชิกกิลด์ถึงกับอ้าปากค้างเมื่อได้เห็น “ระดับยูนีค?” “ผลิตไอเทมระดับยูนีคออกมาได้จริงๆ เหรอ?” เรื่องนี้สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งกิลด์ ใช่ว่าจะมีเพียงปอนคนเดียวที่โหยหาไอเทมชั้นยอด สมาชิกคนอื่นๆ ก็เคยไปพบช่างตีเหล็กมากมายและสั่งทำไอเทมมานับร้อยนับพันครั้งเหมือนกัน แต่พวกเขาไม่เคยเห็นไอเทมระดับยูนีคที่มาจากการผลิตเลยสักครั้ง ตามทฤษฎีแล้วช่างตีเหล็กเลเวลสูงสามารถสร้างมันได้ แต่ในความเป็นจริง การล่าบอส (Raid) เพื่อหาไอเทมยูนีคดูจะเป็นไปได้มากกว่าการสร้างเอง ทว่าเกริดเพิ่งเข้ากิลด์มาได้เพียงสามวัน เขาก็สร้างไอเทมยูนีคขึ้นมาได้แล้ว ช่างตีเหล็กคนอื่นกลายเป็นพวกไร้ฝีมือไปเลยเมื่อเทียบกับเขา บรรยากาศเริ่มร้อนแรงขึ้น “สุดอด...” จิชูก้าเก็บความดีใจไว้ไม่อยู่ เธอโผเข้ากอดเกริดพร้อมกับหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ “เกริด เยี่ยมมาก! นายเจ๋งที่สุดเลย! เป็นผู้ชายที่วิเศษจริงๆ!” “...หา?” อ้อมกอดและจุมพิตของจิชูก้าทำให้สติของเกริดหลุดลอย สำหรับสาวอเมริกาใต้ นี่อาจเป็นการทักทายที่แสดงถึงความดีใจและขอบคุณอย่างบริสุทธิ์ใจ แต่มันคือสิ่งกระตุ้นที่รุนแรงเกินไปสำหรับเกริด อ้อมกอดและสัมผัสจากผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเซ็กซี่ที่สุดในโลกไม่ใช่สิ่งที่จิตใจของเกริดจะรับไหว ‘ร-ริมฝีปากเธอนุ่มมาก...’ แก้มของเขาแทบจะละลาย ‘หน้าอกก็นุ่ม...’ มันไม่ใช่แค่ความนุ่ม แต่มันเต็มไปด้วยความยืดหยุ่น ‘กลิ่นตัวก็หอม...’ น้ำหอมราคาแพงไหนๆ ก็เทียบไม่ได้กับกลิ่นกายของจิชูก้า สรุปก็คือ... ‘นี่คือความฝันใช่ไหม? ต้องเป็นฝันแน่ๆ บ้าเอ๊ย! เป็นฝันก็ไม่เป็นไร! ต่อให้ตายตอนนี้ฉันก็ไม่เสียดายแล้ว!’ ในขณะที่เกริดกำลังเพ้อฝัน แวนต์เนอร์กลับกำลังหงุดหงิด “เหลวไหลสิ้นดี... หอกนั่นมันดีกว่าอาวุธชิ้นไหนๆ ที่ฉันเคยเห็นมาเลย ขนาด ‘ขวานคู่โลหิตแท้’ (Genuine Twin Bloody Axes) ของฉันยังดูจืดชืดไปเลยเมื่อเทียบกับมัน... แล้วปอนเป็นคนได้อาวุธแบบนั้นไปเนี่ยนะ? เป็นไปไม่ได้... ปอนจะนำหน้าฉันไปอีกแล้วเหรอ...!” แวนต์เนอร์ตัวสั่นพลางพึมพำกับตัวเอง “เกริด! การเชิญนายเข้ากิลด์คือสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่ฉันเคยทำในชีวิตเลย! ฉันรักนายที่สุด!” จิชูก้ายังคงกอดเกริดไว้แน่นด้วยความดีใจ “อิอิ... หน้าอก... ฮิฮิ” หน้าของเกริดซุกอยู่ในหน้าอกขนาดมหึมาของจิชูก้า สภาพของทั้งสามคนในตอนนี้ดูไม่ปกติและไม่น่ามองเท่าไหร่นัก แต่ไม่มีใครในกิลด์เข้าไปห้าม เพราะทุกคนมัวแต่รุมล้อมดูหอกเกลสเปียร์กันอยู่ “อา... อิจฉาปอนจริงๆ ถ้าฉันได้ไอเทมระดับยูนีคแบบนั้นสักชิ้น ฉันจะนอนตายตาหลับเลย” “ประสิทธิภาพมันดีกว่าไอเทมยูนีคที่เราได้จากการล่าบอสอีกนะเนี่ย บ้าไปแล้ว” “หลังจากปอนแล้ว เกริดจะทำไอเทมให้ใครต่อ? ตัดสินใจหรือยัง? ฉันอยากได้ชุดเกราะสักชิ้น...” ปอนทิ้งข้อมูลของหอกเกลสเปียร์ระดับยูนีคไว้ในหน้าต่างกิลด์ จากนั้นเขาก็หยิบหอกเกลสเปียร์ระดับอีพิกอีกสองเล่มออกมาแล้วหันไปพูดกับเฟเกอร์ “ฉันอยากถือโอกาสนี้ฝึกการใช้หอกคู่ดูหน่อย” เงาสีดำของเฟเกอร์พยักหน้า “เป็นความคิดที่ดี มันเป็นทักษะที่เรียนรู้ยาก แต่ถ้าใช้ได้คล่อง มันจะมีพลังมหาศาล” “จะมาเป็นคู่ซ้อมให้หน่อยได้ไหม?” “ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ” เฟเกอร์ยกมีดสั้นขึ้นและหายตัวไปโผล่ข้างหลังปอนทันที เล็งมีดไปที่หัวใจของเขา เฟเกอร์เคยลอบสังหารยอดฝีมือมาแล้วนับไม่ถ้วน แต่ปอนคือคู่ต่อสู้ที่ตึงมือเสมอ *เคร้ง!* ปอนหมุนหอกในมือซ้าย ใช้แรงเหวี่ยงปัดมีดสั้นออกไป พร้อมกับเหวี่ยงหอกในมือขวาสวนกลับ *ฟึ่บ!* ปอนใช้ประโยชน์จากความยืดหยุ่นของไม้ทิพาน (Tipan wood) ได้อย่างมีประสิทธิภาพ หอกเกลสเปียร์เลื้อยราวกับงูที่มีชีวิตและฟาดเข้าที่แผ่นหลังของเฟเกอร์ *ตู้ม!* เสียงดังสนั่นเกิดขึ้นภายในโรงตีเหล็ก หอกเกลสเปียร์ฟาดทะลุอากาศจนเกิดแรงอัด แต่เฟเกอร์หายไปจากตรงนั้นแล้ว เขาไปโผล่อีกทิศทางหนึ่งและขว้างอาวุธลับเข้าใส่ “คุณเริ่มชินกับการใช้หอกคู่แล้วนี่ แอบไปซุ่มซ้อมมาเหรอ?” ปอนวางหอกเล่มหนึ่งไว้บนไหล่แล้วตอบว่า “ไม่เคยฝึกหรอก แต่เพราะพื้นฐานฉันดีอยู่แล้ว เลยปรับตัวเข้ากับเทคนิคใหม่ๆ ได้เร็ว” “นั่นสินะ” *เคร้ง! เคร้ง! ฉับ!* เฟเกอร์คือนักฆ่าอันดับหนึ่ง แม้ลำดับแรงกิ้งรวมของเขาอาจจะต่ำกว่าปอน แต่ค่าความว่องไว (Agility) นั้นเหนือกว่ามาก ในช่วงแรก เฟเกอร์เป็นฝ่ายคุมเกมด้วยความเร็ว ไม่ว่าปอนจะขยับหอกได้ว่องไวแค่ไหน เฟเกอร์ก็ปัดป้องมันออกไปได้ราวกับสายน้ำ มีเพียงหอกของปอนเท่านั้นที่มีรอยขีดข่วน นี่คือพลังของนักฆ่าที่เชี่ยวชาญด้านการต่อสู้ระหว่างผู้เล่น (PK) อย่างชัดเจน ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป สถานการณ์เริ่มกลับตาลปัตร ความเร็วในการโจมตีของปอนเริ่มพุ่งสูงขึ้นจนเหนือกว่าความว่องไวของเฟเกอร์ “อึก!” เฟเกอร์ที่แทบไม่เคยปล่อยให้ใครแตะตัวได้ ต้องล่าถอยออกมาพร้อมกับกระเซ็นเลือด ปอนพุ่งตามไปพร้อมกับแทงหอกคู่รัวๆ *ฉึก! พลั่ก!* เกลสเปียร์คืออาวุธที่น่าสะพรึงกลัว ด้วยออปชั่นพิเศษของระดับยูนีค ความเร็วในการโจมตีจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เมื่อการต่อสู้ยืดเยื้อ ในช่วงแรกอาจจะดูไม่ออก แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความแตกต่างนั้นจะเริ่มเห็นได้ชัด “นี่มันโกงกันชัดๆ...” เฟเกอร์หัวเราะออกมาเมื่อถูกสะกดด้วยความเร็ว ทั้งที่เขามั่นใจในความเร็วของตัวเองมากกว่าใคร ปอนนึกถึงเคราเกล (Kraugel) ในขณะที่ดื่มโพชั่นฟื้นฟูพลังชีวิต ‘ตอนนี้เราอาจจะพอแตะชายเสื้อของหมอนั่นได้บ้างแล้ว’ อีกด้านหนึ่ง “...ที่นี่คือโรงตีเหล็กแน่เหรอ?” ผู้เล่นที่มาเยี่ยมเยียนโรงตีเหล็กของคานต่างพากันยืนอึ้ง ใจกลางโรงตีเหล็ก มีคน 10 คนยืนล้อมวงคุยกันเสียงดัง ด้านหนึ่งมีชายหญิงกอดกันกลม มีชายร่างยักษ์วัยกลางคนนั่งยองๆ อยู่ที่มุมห้อง และที่สำคัญ... *เคร้ง! เคร้ง!* มีคนบ้าสองคนกำลังฟาดฟันกันอย่างดุเดือด “...” ที่นี่ใช่โรงตีเหล็กจริงๆ หรือเปล่า? ขนาดใจกลางตลาดนัดยังดูสงบกว่าที่นี่เลย “สงสัยพวกเรามาผิดที่มั้ง” ลูกค้าที่จะมาซื้อไอเทมเดินเข้าๆ ออกๆ อยู่หลายรอบด้วยความมึนตง “มันเกิดบ้าอะไรขึ้นในโรงตีเหล็กของข้าเนี่ย!” ความวุ่นวายสงบลงทันทีเมื่อคานกลับมาถึงและตะโกนลั่น “เฮือก!” เกริดได้สติกลับมาเพราะเสียงของคาน เขามองดูร่างอันเย้ายวนของจิชูก้าที่สยบชายมาแล้วทั่วโลก ‘ยัยนี่เจ้าเล่ห์จริงๆ พยายามจะทำเนียนไม่จ่ายเงินค่าของสินะ’ เกริดนึกถึงประสบการณ์ที่เคยเจอจากอายอง ผู้หญิงคือศัตรู เขาจะประมาทต่อหน้าพวกเธอไม่ได้เด็ดขาด ถ้าเผลอเปิดใจให้เมื่อไหร่ล่ะก็ ได้เจอเรื่องโหดร้ายแน่ เกริดนึกถึงความทรงจำอันเลวร้ายและทำหน้าแข็งทื่อใส่จิชูก้า ก่อนจะหันไปเรียกปอน “เฮ้ อย่ามัวแต่เล่นสิ จ่ายเงินมาได้แล้ว จะซื้อเท่าไหร่?” “เท่าไหร่เหรอ?” ปอนเดินเข้ามาหาเกริดและพูดอย่างระมัดระวัง “บอกตามตรง ผมประเมินราคาหอกเกลสเปียร์เล่มนี้ได้ยากมาก แต่ถ้าเทียบกับไอเทมชิ้นอื่น ผมคิดว่าผมควรจะจ่ายอย่างน้อย 800,000” “800,000?” เกริดหูผึ่ง “800,000 โกลด์เหรอ?” แน่นอนว่าเขาตกใจ เกริดเคยขาย ‘ดาบเหนือขอบเขต’ (Sword of Self-transcendence) ระดับเลเจนดารีไปในราคา 220,000 โกลด์ แต่หอกเกลสเปียร์ระดับยูนีคกลับมีคนขอซื้อในราคาที่สูงกว่าถึง 4 เท่า? เกริดแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ‘800,000 โกลด์เป็นเงินสด...’ 100 โกลด์เท่ากับ 120,000 วอน ถ้า 100,000 โกลด์คือ 120 ล้าน... 800,000 โกลด์ก็คือ... เอ๊ะ? เฮือก! 960,000,000 วอน?’ มันคือเงินมหาศาลที่สามารถปลดหนี้ให้พ่อได้ทั้งหมด และยังมีเงินเหลือเก็บอีกถึง 300 ล้านวอน เกริดช็อกไปครู่หนึ่ง แต่เขาก็ตั้งสติได้ในเวลาอันรวดเร็วและส่งสายตาเวทนาไปยังปอน ‘ไอ้โง่เอ๊ย... ไอเทมเลเจนดารีขายได้แค่ 220,000 โกลด์ แต่นายกลับซื้อไอเทมยูนีคตั้ง 800,000? นายนี่มันตายเพราะความเขลาจริงๆ’ เกริดเข้าใจผิดถนัด เกริดนั่นแหละที่เป็นคนเขลา ไม่ใช่ปอน ความจริงแล้วเกริดสามารถทำเงินได้หลายล้านโกลด์หากเขานำดาบเหนือขอบเขตไปประมูล เขาจะได้เงินสดเป็นพันล้านวอนเลยทีเดียว แต่เกริดไม่รู้เรื่องนี้ และขายมันให้ NPC ไปในราคาแค่ 220,000 โกลด์ ส่วนราคา 800,000 โกลด์ที่ปอนเสนอนั้นถือเป็นราคาที่สมเหตุสมผลแล้ว ‘รีกัสคือคนซื่ออันดับหนึ่ง ตั้งแต่วันนี้ไป ปอนคือนักบุญคนซื่ออันดับสอง’ บางครั้ง การไม่รู้ความจริงอาจจะดีกว่า... เกริดพยักหน้าตอบตกลงกับปอนอย่างมีความสุข “ตกลง! วันนี้ฉันอารมณ์ดี! หอกระดับอีพิกสองเล่มนั่นฉันแถมให้เป็นของสมนาคุณละกัน! 800,000 โกลด์ ดีล!” ปอนที่ตั้งใจจะซื้อหอกเกลสเปียร์ระดับอีพิกแยกต่างหากในราคาเล่มละ 150,000 โกลด์ ถึงกับอึ้งเมื่อเกริดบอกว่าจะแถมให้ฟรีๆ ปอนรู้สึกทึ่งในตัวเกริดขึ้นมา ‘ปกติท่าทางเขาดูจะงี่เง่าและเห็นแก่เงินไปหน่อย แต่จริงๆ แล้วเขาเป็นลูกผู้ชายที่ใจกว้างมาก หรือว่าเขากำลังแสร้งทำตัวแบบนั้นเพื่อปกปิดตัวตนที่แท้จริงกันนะ?’ ปอนและกิลด์เซเดก้าเริ่มมีความรู้สึกดีๆ ให้กับเกริดมากขึ้นเรื่อยๆ ในเวลาเดียวกัน มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งกำลังแอบซุ่มดูโรงตีเหล็กของคานอยู่ “ไม่นึกเลยว่ากิลด์เซเดก้าจะใช้โรงตีเหล็กที่นี่เป็นฐานที่มั่น... หรือว่าคนคนนั้นจะเป็นช่างฝีมือปริศนา? ส่งเรื่องนี้ไปให้คริส แล้วบอกให้เขาส่งพวกแรงเกอร์มาด่วน!” กิลด์ที่แข็งแกร่งที่สุดในซาทิสฟายคือกิลด์ไหน? หากถามคำถามนี้กับคน 10 คนที่เดินผ่านไปมา 9 ใน 10 ย่อมต้องตอบว่า ‘กิลด์ยักษ์’ (Giant Guild) เพราะพวกเขาคือกิลด์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุด! และเพื่อที่จะชิงตัวช่างฝีมือปริศนา พวกเขาจึงเดินทางมาที่วินสตัน จนกระทั่งได้พบกับเกริดที่อยู่กับกิลด์เซเดก้า