บทที่ 204: ผลตอบแทนพิเศษ ผู้แปล: Translation Nation บรรณาธิการ: Translation Nation นี่เป็นครั้งแรกที่หลัวเฟิงไม่ต้องถูกกังถ่วงด้วยแรงโน้มถ่วงของโลก ความรู้สึกที่จะบินไปในทิศทางใดก็ได้ตามใจชอบช่างยิ่งใหญ่เสียจริง กลางคืน ทุ่งร้าง หลัวเฟิงลอยอยู่กลางอากาศแล้วแหงนหน้ามองนาฬิกาคอมพิวเตอร์ควอนตัมขนาดจิ๋วของเขา: “โชคดีที่มีคอมพิวเตอร์ควอนตัมขนาดจิ๋วนี้ ข้าจะทดสอบความเร็วของตนเอง!” คอมพิวเตอร์ควอนตัมขนาดจิ๋วนี้เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับสมาชิกของดาวยุนโม พลังของมันล้ำหน้ากว่านาฬิกาติดต่อสู้ทางยุทธวิธีของโลกอย่างมาก คอมพิวเตอร์ควอนตัมขนาดจิ๋วสามารถประเมินพลังพื้นฐานของนักสู้ตั้งแต่ระดับนักเรียนไปจนถึงระดับเอกภพได้ มันยังสแกนสภาพแวดล้อมภายในรัศมีที่กำหนด ทดสอบความเร็ว ทดสอบอานุภาพการโจมตี ฯลฯ “ข้าจะทดสอบความเร็วในการบินทุกรูปแบบภายใต้เงื่อนไขที่แตกต่างกัน!” วูซ! วูซ! วูซ! หลัวเฟิงในชุดดำบินเฉียดผ่านท้องฟ้าครั้งแล้วครั้งเล่าเหมือนสายฟ้า ความเร็วแต่ละครั้งแตกต่างกันไป เพียงชั่วพริบตาเขาก็ทำการทดสอบเสร็จสิ้นทั้งหมด ในสถานการณ์แรก เขาไม่ได้สร้างสนามแม่เหล็กและไม่ได้ใช้เรือเหาะพุ่ง เขาใช้แต่พลังจิต ความเร็วของเขาจึงไปถึง 912 เมตรต่อวินาที! ในสถานการณ์ที่สอง เขาไม่ได้ใช้เรือเหาะพุ่งแต่สร้างสนามแม่เหล็กและใช้พลังจิต นักผู้อ่านจิตส่วนใหญ่ทำอย่างนี้ ความเร็วของหลัวเฟิงไปถึง 1,223 เมตรต่อวินาที ในสถานการณ์ที่สามซึ่งเป็นจุดเด่นที่สุดของหลัวเฟิง เขาปล่อยให้ทุกอย่างระเบิดพลัง: เรือเหาะพุ่ง สนามแม่เหล็ก และพลังจิต! ความเร็วของเขาพุ่งขึ้นถึง 2,412 เมตรต่อวินาที น่าพิศวง “ความแตกต่างระหว่างการใช้และไม่ใช้เรือเหาะพุ่งต่างกันอย่างสิ้นเชิง” หลัวเฟิงเองก็ช็อกกับตัวเลขเหล่านี้ “นักผู้อ่านจิตระดับนักเดินทางดวงดาวขั้นหนึ่งทั่วไปมีความเร็วเฉลี่ย 1,200 เมตรต่อวินาที มีเรือเหาะพุ่ง ความเร็วของข้าก็พุ่งถึง 2,400 เมตรต่อวินาที ความเร็วของข้าเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าพอดี” หลัวเฟิงรู้ดีว่ายิ่งบินเร็วเท่าไรก็ยิ่งพบแรงต้านมากขึ้นเท่านั้น เพราะฉะนั้นการเพิ่มความเร็วตั้งแต่ 1,200 เมตรต่อวินาทีขึ้นไปจึงยากยิ่งนัก และอย่าหวังแม้แต่จะเพิ่มความเร็วเป็นสองเท่า แม้แต่นักเดินทางดวงดาวระดับสี่หรือระดับห้าก็คงไม่อาจไปถึงระดับความเร็วที่น่าพิศวงเช่นนี้ได้ จากเรื่องนี้— จะเห็นพลังของ “เรือเหาะพุ่ง” ได้ชัดเจน “อาวุธจิตช่างเพิ่มพลังให้นักผู้อ่านจิตได้มากมายจริง ๆ” หลัวเฟิงรู้สึกทึ่ง “ข้าจะทดสอบอานุภาพการโจมตีปัจจุบันของข้า” ด้วยความคิดชิ้นส่วนใบมีดหนึ่งชิ้นของเรือเหาะพุ่งหลุดออกมาและ “วูซ” ภายใต้พลังของพลังจิตมันกลายเป็นแสงสว่างไหลพุ่งพุ่งกระแทกเข้ากับปั๊มน้ำมันเก่าบนถนนเสียหายอย่างหนัก ปั๊มน้ำมันแตกกระจายราวกับเต้าหู้เมื่อชิ้นส่วนใบมีดเจาะทะลุทะลวงออก คลื่นกระแทกอันทรงพลังระเบิดขึ้นทำให้ส่วนใหญ่ของปั๊มน้ำมันที่แตกกระจายพังทลายลง หลัวเฟิงแหงนหน้ามองที่จอแสดงผลของคอมพิวเตอร์ควอนตัมขนาดจิ๋ว “อานุภาพการโจมตี: ระดับนักเดินทางดวงดาวขั้นหนึ่ง 28% (นักผู้อ่านจิต)” นี่ทำให้หลัวเฟิงยิ้มออกมา มีคำอธิบายในคอมพิวเตอร์ควอนตัมขนาดจิ๋วว่า “ค่าสูงสุด” ของอานุภาพการโจมตีระดับนักเดินทางดวงดาวขั้นหนึ่งคือสองเท่าของ “ค่าต่ำสุด” อานุภาพการโจมตีต่ำสุดของนักเดินทางดวงดาวขั้นหนึ่ง (นักผู้อ่านจิต) อยู่ที่ราว 1 ล้านกิโลกรัม และค่าสูงสุดอยู่ที่ 2 ล้านกิโลกรัม! และระดับนักเดินทางดวงดาวขั้นหนึ่ง 28% (นักผู้อ่านจิต) หมายความว่าอานุภาพการโจมตีของชิ้นส่วนใบมีดของหลัวเฟิงอยู่ที่ราว 1.28 ล้านกิโลกรัม! “เพิ่งเข้าสู่ระดับนักเดินทางดวงดาวขั้นหนึ่ง แต่ชิ้นส่วนใบมีดของข้าก็ทรงพลังอย่างนี้ ไม่เลวเลย” หลัวเฟิงพึงพอใจมาก ตามคำอธิบายในคอมพิวเตอร์ควอนตัมขนาดจิ๋ว— หลังจากก้าวเข้าสู่ระดับนักเดินทางดวงดาว นักผู้อ่านจิตและนักสู้พันธุกรรมต่างกันอย่างมาก! พลังของนักสู้พันธุกรรมมาจาก “พลังร่างกาย” และ “พลังพันธุกรรม” หลังจากก้าวเข้าสู่ระดับนักเดินทางดวงดาว พลังพันธุกรรมของพวกเขาสามารถปล่อยออกมาได้! การโจมตีด้วยพลังพันธุกรรมของพวกเขาสามารถถึง 1 ล้านกิโลกรัม และการโจมตีทางกายภาพก็สามารถถึง 1 ล้านกิโลกรัมด้วย เพราะฉะนั้น นักเดินทางดวงดาวขั้นหนึ่ง (นักสู้) จึงมีระดับ 2–4 ล้านกิโลกรัม เป็นสองเท่าของขอบเขตของนักผู้อ่านจิต! ดูเหมือนว่านักสู้จะทรงพลังกว่า! อย่างไรก็ตาม จงจำไว้ว่า… ในแง่ของตัวขยายความสามารถในการต่อสู้ หากนักสู้มีตัวขยายระดับสี่หรือห้าก็นับว่าดีแล้ว “เทพฟ้าร้อง” ที่มีตัวขยายความสามารถในการต่อสู้สูงสุดบนโลกมีเพียงระดับเจ็ด! และหลัวเฟิงล่ะ? หลังจากก้าวเข้าสู่ระดับนักเดินทางดวงดาว ตัวขยายความสามารถในการต่อสู้ของเขาอยู่ที่ 16 แล้ว! และข้อได้เปรียบด้านความเร็วในการบิน… ยิ่งไปกว่านั้น นักผู้อ่านจิตก็ฝึกพลังพันธุกรรมเช่นกัน! เพราะต้องมีร่างกายที่แข็งแกร่งเพื่อทนรับพลังจิต “ตอนนี้ ข้าจะทดสอบพลังของรูปแบบแรก ‘เจาะภูเขา’ ของเรือเหาะพุ่ง” ในยามค่ําคืน มีแสงสีทองพรายผ่านไป ทำให้เกิดเสียงระเบิดครั้งแล้วครั้งเล่า “อานุภาพการโจมตี: ระดับนักเดินทางดวงดาวขั้นหนึ่ง 28% (นักผู้อ่านจิต) ตัวขยายความสามารถในการต่อสู้ 36!” หลังจากอ่านตัวเลขบนจอแสดงผล หลัวเฟิงรู้สึกดีมาก ตัวขยายระดับ 36! เทพฟ้าร้องมีเพียงระดับเจ็ด และนักเดินทางดวงดาวที่เหลือบนโลกมีเพียงระดับ 14 ต่างกันอย่างลิบลับกับของตนเอง แม้ว่าหลัวเฟิงจะใช้พลังจิต 12 ส่วนซึ่งเท่ากับตัวขยายความสามารถในการต่อสู้ระดับ 12 เพื่อใช้งาน “เจาะภูเขาขั้นแรก” แต่ “เจาะภูเขา” สามารถทวีคูณพลังของพลังจิตที่หลัวเฟิงรวมเข้าไปเป็นสามเท่า! เพราะฉะนั้นตัวขยายความสามารถในการต่อสู้จึงพุ่งถึงระดับ “36” ที่น่าพิศวง “ตามที่คนคริสตัลล้านอกศีรษะพูด นักเดินทางดวงดาวส่วนใหญ่บนโลกอยู่ที่ระดับนักเดินทางดวงดาวขั้นหนึ่ง มีเพียงไม่กี่คนที่อยู่ระดับนักเดินทางดวงดาวขั้นสอง และมีนักเดินทางดวงดาวขั้นสามเพียงสองคน! มีเพียงฮงและเทพฟ้าร้องเท่านั้นที่สูงกว่านั้น” “นักสู้ระดับนักเดินทางดวงดาวขั้นสอง! น่าจะไม่ทรงพลังกว่าข้ามากนัก และข้าคงบินเร็วกว่าพวกเขา” “เดี๋ยวนี้ ข้าจะทดสอบว่าสามารถควบคุมอาวุธเล็ก ๆ ได้กี่ชิ้น” จากการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ หลัวเฟิงรู้สึกว่าจิตใจของตนแข็งแกร่งขึ้นมาก แต่เขาไม่รู้… ว่ามันแข็งแกร่งขึ้นมากเพียงใด! ด้วยความคิด วูซ! วูซ! วูซ! ชิ้นส่วนใบมีดหลุดออกมาจากเรือเหาะพุ่งทีละชิ้น แล้ววนรอบหลัวเฟิงด้วยความเร็วสูงสุด แต่ละชิ้นบรรจุอานุภาพการโจมตีสูงสุดของหลัวเฟิง ชิ้นเดียว สองชิ้น สามชิ้น… สิบหก สิบเจ็ด สิบแปด! “ข้าไม่สามารถเพิ่มอานุภาพของชิ้นส่วนที่ 19 ขึ้นได้” “18 ชิ้นส่วน” รอยยิ้มบนใบหน้าของหลัวเฟิงยิ่งสดใสขึ้น “18…” “นี่ไม่ได้หมายความว่าข้าสามารถเริ่มฝึกรูปแบบที่สองของรูปแบบแรกใน ‘ทะยานท้องฟ้า’ ได้หรือ?” รูปแบบหลักแรกของเรือเหาะพุ่งมีสามขั้นตอน รูปแบบแรกต้องการให้สามารถควบคุมอาวุธเล็ก ๆ 12 ชิ้น รูปแบบที่สองต้องการควบคุม 18 ชิ้น และรูปแบบที่สามต้องการควบคุม 24 ชิ้น! การเสริมจิตใจให้แข็งแกร่งนั้นยากยิ่งนัก หลัวเฟิงต้องอาศัยการเปลี่ยนแปลงของนักเดินทางดวงดาวเพื่อเสริมจิตใจ ในอนาคตเขาจะต้องฝึกทีละก้าว “พลังของขั้นแรกก็ทรงพลังอย่างนี้แล้ว” “แล้วขั้นที่สองล่ะ?” “แม้จะทวีคูณสามเท่าเหมือนกัน แต่ 18 คูณ 3 ได้ตัวขยายระดับ 54! นอกจากฮงและเทพฟ้าร้องแล้ว ข้าสามารถเอาชนะคนอื่นได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว!” การเพิ่มจำนวนมีดเหวี่ยงจาก 16 เป็น 18 เป็นผลตอบแทนพิเศษจากการก้าวเข้าสู่ระดับนักเดินทางดวงดาว! และผลตอบแทนนี้ทำให้หลัวเฟิงสามารถเริ่มรูปแบบที่สองของรูปแบบแรกใน ‘ทะยานท้องฟ้า’ ได้โดยตรง แต่… เมื่อเขาฝึกฝนจริง ๆ หลัวเฟิงพบว่ามันยากยิ่งนัก ครั้งก่อนที่เขาควบคุมมีดเหวี่ยงได้ 16 อัน ข้อกำหนดของขั้นแรกคือ “เพียง 12 มีดเหวี่ยง” และเพียงแค่เรียนรู้นั้น เขาก็ใช้เวลาหลายชั่วโมงและล้มเหลวหลายหมื่นครั้ง! ครั้งนี้ หลัวเฟิงเพิ่งจะได้ตามข้อกำหนดอย่างหวุดหวิด— 5 มกราคม ล้มเหลว! 6 มกราคม ยังล้มเหลวอีก! 7 มกราคม ล้มเหลวอีกครั้ง! หลัวเฟิงตระหนักถึงความยากในการฝึก ‘ทะยานท้องฟ้า’ อย่างยิ่ง แต่แม้จะยาก… ครั้นสำเร็จ ตำแหน่งของหลัวเฟิงในฐานะนักสู้อันดับสามรองจากฮงและเทพฟ้าร้องจะไร้ใครโค่นล้มได้ ส่วนตอนนี้… แม้หลัวเฟิงจะมั่นใจว่าสามารถเอาชนะประธานคนที่สามและคนที่สี่ได้ แต่การฆ่าพวกเขาด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวนั้นยากยิ่ง เพียงแต่ว่า กำลังของเขาอยู่ในระดับที่ใกล้เคียงกับพวกเขา 5 มกราคม วันที่หลัวเฟิงจะเป็นผู้สืบสวน รุ่งอรุณ เหนือทะเล มีเครื่องบินขับไล่สามเหลี่ยมสีเลือดแดงพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว เครื่องบินขับไล่ลำนี้เป็น “เครื่องบินอัตโนมัติยุคก่อนประวัติศาสตร์” แบบเฉพาะตัวของฮง ภายในเครื่องบิน ฮง ชายชุดดำ และเทพฟ้าร้อง ชายชุดสีขาว นั่งอยู่บนเก้าอี้ทั้งคู่ “พี่ฮง อย่าทะเลาะกันเพื่อส่วนดีของเกาะหมอกนะ” เทพฟ้าร้องพูด “ส่วนดี? ถ้าจะพูดถึงส่วนดี งั้นก็กำจัดอสูรระดับจักรพรรดิองค์นี้ซะก่อน” ฮงเหลือบมองเทพฟ้าร้องแล้วหยิบถ้วยชามากินคำหนึ่งก่อนถอนหายใจ “อสูรระดับจักรพรรดิองค์นี้เป็นจักรพรรดิองค์ที่สามบนโลก แม้เพิ่งปรากฏตัว แต่สามารถแสดงฝีมือได้สมบูรณ์ทั้งบนบก ใต้น้ำ และใต้ดิน” “อ้อ มีความยุ่งยากในการจัดการ เกาะหมอกนี้ต้องมีสมบัติยิ่งใหญ่แน่ ๆ” เทพฟ้าร้องพูดด้วยความไม่พอใจ “แม้จะไม่คำนึงถึงวิญญาณแห่งธรรมชาติ พี่ฮง คุณค้นพบ ‘เถาองุ่นเมฆติดตัว’ บนเกาะหมอกนี้ ตามข้อมูลที่เราอ่านจากซากปรักหักพังทางโบราณคดี เถาองุ่นเมฆติดตัวนี้… แม้ในเอกภพอันกว้างใหญ่ก็ยังเป็นสมบัติที่หายากอย่างยิ่ง มีเถาองุ่นเมฆติดตัว พลังของพี่ฮงคงจะเพิ่มขึ้นมากทีเดียว” “เถาองุ่นเมฆติดตัวยังคงเติบโตอยู่ ตอนนี้คงเพิ่มพลังของฉันได้ราว 50%” ฮงชุดดำยิ้มออกมาอย่างหาได้ยาก “50%!” “พี่ฮง คุณเป็นนักเดินทางดวงดาวที่ไม่มีใครโค่นล้มได้แล้ว ถ้ามีอีก 50%! และยิ่งเถาองุ่นเมฆติดตัวเติบโตขึ้นเท่าไรก็ยิ่งมีประสิทธิภาพมากขึ้นเท่านั้น” เทพฟ้าร้องไม่อาจกลั้นไว้ได้ “เถาองุ่นเมฆติดตัวปรากฏบนเกาะหมอก และมอสเตอร์ทรงพลังซึ่งเราไม่เคยเห็นมาก่อนโผล่ออกมาอย่างกะทันหัน นี่ต้องเป็นเพราะเกาะหมอกมีสมบัติ จึงดึงดูดมอสเตอร์มากมายมารวมตัวกัน” ฮงพยักหน้าเล็กน้อย “อืม” “ตอนที่หลัวเฟิงค้นพบเกาะหมอก บริเวณทะเลสาบรอบข้างมีมอสเตอร์จำนวนมาก ตอนนั้นข้าสับสน… ว่าทำไมถึงมีมอสเตอร์มากมายมารวมตัวกันที่ทะเลสาบ แต่ข้าคิดถึงเพียงเถาองุ่นเมฆติดตัว หลังข้ายึด ‘เถาองุ่นเมฆติดตัว’ ไป ข้าก็รีบสแกนเกาะหมอกทันที แต่เนื่องจากไม่พบอะไร ข้าจึงจากมา” “แต่ตอนนี้มองย้อนกลับไป—” “ไม่เพียงแต่มีมอสเตอร์ระดับหัวหน้าฝูงมากมายในทะเลสาบ แต่ยังมี ‘จักรพรรดิ’ ปรากฏตัวขึ้นด้วย” ฮงคิ้วขมวด “ดูเหมือนจะมีลักษณะคล้ายปลาหมึก จึงอยู่ใต้น้ำหรือใต้ดินได้ ตามปกติ มอสเตอร์ระดับจักรพรรดิควรดำดิ่งลงสู่ทะเลไร้ขอบเขต แต่มอสเตอร์ตัวนี้กลับอยู่ใต้ดินลึกลงไปหลายพันเมตรใต้เกาะหมอก” “วิญญาณแห่งธรรมชาติ เถาองุ่นเมฆติดตัว จักรพรรดิ…” “เกาะหมอกแห่งนี้ช่างพิเศษจริง ๆ” ฮงมองไปที่เทพฟ้าร้องแล้วยิ้มบางนิด “แต่ทุกคนก็มีโอกาสได้สมบัติจากเกาะหมอก อย่ากังวลไป ข้าจะไม่แย่งของกับพวกเจ้า แต่เจ้าควรรู้ว่า… สิ่งของที่อยู่ในสถานที่เช่นซากปรักหักพังทางโบราณคดีไม่สามารถได้มาด้วยพลังเพียงอย่างเดียว โชคเป็นอีกปัจจัยหนึ่ง” เทพฟ้าร้องยิ้มบางนิดแล้วหัวเราะ “หลังจากข้าร่วมพิธีนักสืบของสำนักกฏของเจ้าแล้ว ข้าจะอยู่บนเกาะหมอก ข้าไม่เชื่อ… ว่าข้าจะไม่ได้สมบัติอะไรเลย” “แม้เจ้าจะอยู่ที่นั่นต่อไป ข้าก็จะอยู่ที่นั่นด้วย เรามาดูกันว่าคนพี่น้องฝ่ายไหนจะมีโชคดีกว่ากัน” ฮงยิ้มบางนิด “ละโมบ” เทพฟ้าร้องพูดเพียงคำเดียวเท่านั้น